Opinions

Dit is gelukkig niet zo irritant als de meest andere (romantische) komedies. Matthew Perry zet zijn rol dan ook gewoon sirieus neer, Hayek is ook niet mis en er is best mee te leven. Leuk ook die introductie aan de Mexicaanse familie, waar hij in eerste instantie totaal geen raad mee weet. Later bezoekt hij haar weer, wat je al aan zag komen... maar over het algemeen toch prima weg te kijken.

- 3 -

Behoorlijk voorspelbare en clichématige bedoeling waarin jongen en meisje elkaar na wat hindernissen kunnen zoenen op een plek waar de lelijke eend ook in beeld wordt gebracht en de zon precies tussen de twee halzen doorschijnt. Er mocht sowieso wel iets meer gedanst worden want het ging nu vooral om die wetgeving van het kleine plaatsje en de opvullende momenten die weinig te bieden hadden. Toch is het niet té klef en blijven de tranen en zakdoekjes beperkt. Het werd ook best aardig afgesloten met een gevecht voor de ingang en het feestelijke bal waar nog wat diverse moves over de vloer schoven.

Hm.. er had wel wat meer actie in mogen komen. Maar het laat juist ook de andere kant zien.. bijvoorbeeld als ze hoort dat Russell dood is. Ook wel grappig om te zien hoe Russell haar binnen wil slepen en hoe zij erop reageert terwijl ze nog een man heeft.

Nou, dat was 'm dan...

Wat een tegenvaller. Ik heb er zoveel over gehoord en na al die positieve berichten hier had ik echt zin om 'm te kijken.

Helaas... ik heb niet gelachen. En een drama kan ik het ook niet noemen, daarvoor is het niet realistisch genoeg. Omdat het zo van hak-op-de-tak gaat werd ik nauwelijks meegesleept met het verhaal of met Hanks,Forrest, die je ook niet echt sirieus kan nemen door zijn sukkelige vertoning.

Die 'mooie plaatjes' zijn een beetje goedkoop gemaakt en voegen maar weinig toe, terwijl dat met iets meer moeite veel beter had kunnen zijn. Vaak zie je ook maar één shot.

En in die canyon, je ziet weet gewoon dat voorste stuk op de set is.

( dat veertje op het eind is er ook gewoon ingeplakt )

Flauwe en saaie film.

- 2 -

Niet echt onder de indruk.
Ik vind het nooit zo geweldig als een film alles moet uitleggen tegen het einde aan. Ze beginnen met een tijdsprong en vervolgens moeten ze nog heel wat doen om duidelijk te maken hoe het in elkaar zit.

De muziek en die special effects waren wel in orde.

Ik miste wat spanning... het wordt zomaar ons bord opgelegd en dan moeten we maar accepteren hoe Isabel het 'hiernamaals' bereikt.

Die dolk met die gaatjes erin was een beetje vergezocht.

Overigens vond ik het nog jammer dat er twee keer hetzelfde camerashot was gebruikt: Op de kop beginnen en dan meedraaien naar voren. Het is wel leuk, maar niet geschikt om te herhalen. Maar dat terzijde.


Aronofsky laat weer een uniek werkje zien maar dit vind ik toch zijn minste. Ik heb er niet veel mee.

Redelijk woestijn-avontuur met een boeiende opzet en een aantal schitterende beelden. Helaas zijn er ook de lange, stroperige stukken die teveel uitgerekt worden en het ontbreekt de speelduur niet aan sentimentele scènes waarvan de intensie er nogal dik bovenop ligt. Vooral de inleiding mocht wat ingeperkt worden en ik begon me af te vragen of er überhaupt nog werd gevochten. Gelukkig kwam er wat actie en de scène met de vierkante opstelling waarbij er van verschillende kanten aan werd gevallen was goed opgebouwd. Abou Fatma had wellicht iets beter voorgesteld mogen worden maar verder vertolken Djimon Hounsou en Heath Ledger uitstekende rollen met sterke momenten waaronder het lachen in de grot en de uitbarsting van Harry nadat Abou hem een zak brood had gegeven. Ik denk dat hier meer uitgehaald had kunnen worden met een origineler scenario en een rustigere montage zodat we tijdens de mooie shots niet steeds meteen overschakelen.

Aardige komedie met leuke dialogen maar tergelijkertijd ook enorm voorspelbare situaties zoals het schieten met een bazooka. De jongens zijn mooi op elkaar afgespeeld en iedereen komt erg strak uit de verf. Het camerawerk is typisch Engels en erg rauw maar soms ook lelijk wanneer er werd ingezoomd. De missie die op het programma stond werd onbedoeld een beetje naar de achtergrond geschoven en dit had iets overtuigender kunnen zijn maar de meeste losse scènes zijn prima naar voren gekomen.

Zo dat was waarschijnlijk het meest idiote personage die ik ooit heb gezien, de piccolo Ted. Tim Roth leek wel 'n beetje op Jim Carrey met al die gezichtsexpressies.

Ik heb wel een paar keer moeten lachen. Het script was op sommige plekken best geniaal.

Kamer 1: Dat hele gedoe met die heksen was gewoon niks. Het zag er niet uit en het sloeg nergens op. Madonna wilde hier blijkbaar een graantje meepikken maar ze heeft eigenlijk niks laten zien.

Kamer 2: Wel aardig bedacht, maar eigenlijk niet echt grappig.

Kamer 3: Best wel leuk, was wel lachen met die kinderen. Gaaf dat ze Salma Hayek hebben uitgekozen als danseres op de televisie en Antonio als vader.

Kamer 4: Apart, maar wel goed gespeeld. Ik vond het sowiezo maar een vreemde ruimte daar en ik vroeg me af wat ze nu precies van plan waren. Er zit één erg lang shot in en daar heb ik respect voor.

Vreemde film. Het lijkt wel of er nog wat budget over was en dat Tarantino, Rodriguez en de rest nog wel zin hadden om wat in elkaar te knutselen. Met vlagen grappig, maar de welbekende cast zorgt er toch voor dat deze film enigszins overeind blijft.

Net bekeken in de bioscoop. De bios hier in de buurt heb ik al leeggekeken, ik ben speciaal met een bus naar een zogeheten Multikino gegaan, en daar draaide nog één film die ik nog niet had gezien: '4stop', dat is de Poolse naam van deze film hier. Geen idee wat ik moest verwachten maar gewoon een ticket gekocht en toch vrij verrast moet ik zeggen.
Olatunde Osunsanmi heeft wel een groot risico genomen. De film begint meteen met de introductie van ( zogenaamde ) vastgelegde tapes van 2000 na Chr. Je weet dan meteen dat dit in werkelijkheid niet zo is, want deze beelden zouden nooit gebruikt mogen worden in een film en er zou echt al wat meer op de markt zijn verschenen hiervan. Maar goed, dan kun je de hele film sceptisch blijven en het verhaal afstompen maar dan blijft het kijkplezier gegarandeert laag. Ik had deze film dus met opzet op me in laten werken ( gelukkig was de zaal weer zo goed als leeg ) en dit resulteerde in een prima sfeertje met één groot schrikmoment ( Wanneer de man voor de tweede keer onder hypnose wordt gebracht in zijn eigen slaapkamer, met Abel en de getine man die het observeren, en wanneer de patient een aanval krijgt en zelfs tot een meter boven het bed wordt getilt. Ik had er totaal niet op gerekent, mede doordat ik er nogal geloofwaardig naar keek.
Wat ik jammer vond is dat de 'originele' beelden continue weer terugkwamen, dit onderschept toch enigzins het verhaal en het maakt het allemaal niet grauwer of veel interessanter. En waarom moest het beeld van de camera's uit 2000 trouwens zo slecht zijn? Precies op de momenten waar een climax zou moeten zijn, waar de patienten iets schokkends ervaarden onder hypnose, kwam er een storing opzetten. De reden hiervoor is waarschijnlijk om het wat mysterieuzer te houden maar dit is toch een beetje simpel weggewerkt.
Een applaus voor Milla Jovovich want ze zat erg goed in haar rol, continu ook die verlaten blik in haar ogen.
In het einde pas, wordt Ashley, de dochter van Abby weggenomen van haar moeder door het 'wezen dat zich voor kan doen als God'. De laatste zin van het bijgevoegde verhaaltje, na het einde luid: Ashley werd nooit teruggevonden, alsof dat het belangrijkste onderdeel van de film was. Voornamelijk speelde er toch het onderzoeken van feiten en theorien, en het behandelen van patienten. Hierbij is het wel grappig bedacht dat Abby misschien wel de indirecte moordenaar zou kunnen zijn van de slachtoffers, door de hypnose die ze verrichte.
Aan Elias Koteas alias Abel heb ik ook niks op te merken, prima werk.

Voornamelijk zorgden de oude beelden die steeds terugkeerden en het toch wat vreemd en rommelig einde ervoor dat ik niet hoger kom dan een 3 ( en natuurlijk het bekende Amerikaanse tintje dat eraan vastzit ).
Overigens liet me de aftiteling koud, waarin er een aantal mensen vermelden dat ze iets zouden vernomen hebben van vliegende schotels. Het is allang bewezen dat graanvelden, UFO's en dergelijke stemopnames van buitenaards leven allemaal gemaakt zijn door de mens zelf, gewoon om een mythe op te zetten en om nieuwsgierigheid uit te lokken.

Ik had Steve Carell niet herkend. Nu heb ik niet niet gigantisch veel producties gezien waarin hij meespeelt, maar het feit dat ik zo'n bekend gezicht niet had kunnen associëren vind ik eigenlijk al direct een groot pluspunt. Ik heb respect voor zijn optreden in Foxcatcher en ook Tatum speelt een andere rol dan we van hem gewend zijn (continu een soort domme blik in zijn ogen). Het plot an sich heeft best potentie en als je weet dat er waarheidsgetrouwe gebeurtenissen in zijn verwerkt neemt de intensiteit enigszins toe. Er zijn veel opties en je weet nooit echt welke kant het geheel op zal gaan. Tegelijkertijd heeft het me niet echt kunnen imponeren en verliep het einde niet heel erg naar mijn smaak. Nog steeds een bovengemiddeld resultaat, maar uiteindelijk iets minder als dat ik verwacht van een thriller met een dergelijk kaliber.

Nogal saai...

Mager verhaaltje over twee koffers en een gegijzelde vrouw.

Harrison Ford vind ik maar 'n slome zak en totaal niet grappig. Emmanuelle deed me ook niks met haar rustige houding steeds.

Dat gedoe op het dak zag er niet uit, ik vond het maar onnodig dat hij z'n schoenen uit trok. Daarna was het wel verassend toen hij zich voordeet als bewoner en toch nog een high-kick kreeg.

Dan draait het uit op een simpele deal: vrouw tegen apparaatje. De manier waarop dat gebeurde was ook nogal stuntelig. Die Arabieren lieten Sondra al gaan terwijl Michelle nog vrij was met dat ding.

Muziek miste ik op sommige plaatsen.


Niet erg boeiend.

Op het eerste gezicht komt deze Freebie nogal vaag en ondoordacht over maar ik heb hier stiekem wel van kunnen genieten. Acteurs zitten goed in rol, dialogen zijn vaak lang, belichting is opvallend naturel en het camerawerk blijft erg rustig waardoor het geheel soms net een reportage leek. Het idee om een one-night-stand uit te voeren terwijl ze gewoon verliefd zijn ligt natuurlijk niet voor de hand maar ik kon het wel begrijpen (geen echte lust meer dus er moet ergens anders geëxperimenteerd worden om het gevoel aan te wakkeren) en de manier waarop ze het hier brachten was best overtuigend. Met name de gesprekken op bed en in de keuken waren mooi uitgevoerd. Zeker een apart werkje.

Pff..

Wat een overgedramatiseerd gemekker is dit. Ms G praat totaal langs haar man heen, de gesprekken die zij hebben zijn erg oppervlakkig en ze lijken elkaar helemaal niet te snappen. Verder is het veel te nep en overdreven. De kinderen die allemaal over-enthousiast zijn en stuk voor stuk het boek gaan lezen ( bij de kluisjes, op het plein, onder een brug... ) en de oma die haar verhaal komt vertellen: ze zitten erbij als een stel kleuters die nog nooit iets hebben gehoord van vroeger.

En het einde zag je al van verre aankomen.

Saai. 1,5

Genietbare komedie waarin we het alledaagse leven kunnen observeren van twee vrienden die op vrijdag niets te doen hebben. Ze zitten voornamelijk voor hun huis en soms gaan ze ook naar binnen. Er komen allerlei personen langs die elk zo hun belangen hebben. Het betreft niet altijd gieren en brullen maar je kunt hier gewoon ontspannen zonder ingewikkelde vraagstukken. Chris Tucker was fenomenaal met zijn energieke vertoning en eigenlijk zijn de bijrollen ook best degelijk gecast. Daarbij wordt er een fijne soundtrack geleverd en schijnt de zon lekker door. Perfect dus voor een winterse woensdagavond.

Steeds weer kom ik zulke fabricaties tegen die niets anders te bieden hebben dan een kruiwagen vol clichés, rijdend over een landweggetje die je vanaf het begin al kan overzien. Erg jammer is dat, en het lijkt wel of er niets nieuws meer wordt uitgebracht. Het origineel van 1985 heb ik nog niet gezien maar ik ga er vanuit dat de makers van dat deel ietsjes meer spirit in huis hadden. Colin Farrel's uiterlijk is anders dan anders en ik dacht aan Hans Anders om een bril aan te schaffen omdat ik anders niets anders zag dan een àndere Farrel die veranderde in Jerrry. Anders gezegd: wat dat betreft heeft de make-up afdeling voor het personage van de badguy goed haar best gedaan, maar de spanning is helaas ver te zoeken. Er wordt voornamelijk gebruikt gemaakt van geluidseffecten die meestal onder scènes zijn gegooid waar helemaal niets aan de hand blijkt te zijn. Zo wordt je dus als het ware voor de gek gehouden en dat vind ik een goedkope manier om de kijker te beangstigen. De 3D voegt zoals altijd weer bizar weinig toe.

Het begin was veelbelovend, in de camper. Leuk om Tarantino te zien spelen, maar bijzonder goed is het niet. Aardig leuke dialogen onderweg, nog moeten stoppen voor een politiecontrole, vervolgens weer doorgereden. Ik vroeg me af waar ze heen gingen met de sullige man en vrouw. Het jongetje wilden wel drinken, die had er geen problemen mee dat ze ontvoerd waren. Allemaal leuk en aardig... totdat de monsters verschijnen. Jammer, daar zat ik nou net niet op te wachten. Erg matig.

Niet zo veel aan...

Sowiezo ziet de film er niet heel mooi uit. Vrij standaard plaatjes en het camerawerk is matig.

Die 'dubbelgangers' van de vervloekte mensen vond ik totaal niet eng. Ook niet als ze blijven staan in de spiegel, dat heb ik wel vaker gezien...

De cast speelde redelijk overtuigend maar ik kreeg bijna medelijden met ze omdat het verhaal zelf zo slap is.

Sommige dingen kon je wel voorspellen...

En alwéér de Amerikaanse vlag tegengekomen.


Zwak, niet boeiend genoeg.

Mensen klagen over de kou en het ijsberen; ik heb daar eigenlijk helemaal geen last van, misschien ligt het aan mijn dikke jas, maar ik ben van mening dat de gemiddelde Nederlander zich ietwat aan zit te stellen. Kijk naar deze Frozen, dan zie je hoe de echte winter eruit ziet: de sneeuw, ijs, stormen en embargelijke toestanden vliegen voorbij. Natuurlijk verpakt in een Disney animatie, dus het is allemaal redelijk vrolijk. De sneeuwpop vond ik erg tof; zijn lijf valt steeds uit elkaar en de stem van Carlo Boszhard is uitermate geschikt. De prinses en koningin zagen er lekker uit (al mogen ze gerust een keer cup C krijgen) en wordt alles mooi vormgegeven en begeleid. Ietwat jammer van de prins op het bruine paard die de voorspelbaarheidssaus er overheen giet maar aan de andere kant brengt het wel een paar mooie scènes voort. Verder kon ik het erg waarderen dat Anne op het einde door haar zus gered wordt in plaats van Sven. Waarom deze Sven trouwens dezelfde naam heeft gekregen dan het hert begreep ik niet echt. Al bij al een sympathieke familie vertierbrenger.

Ik vind het eigenlijk altijd wel interessant om een lesbische verhouding op te zien bloeien en ook hier is dat leuk om te volgen. Natuurlijk gaat dit niet zonder slag of stoot en de frustraties van vooral Agnes zijn dan ook duidelijk te voelen. Bijrollen worden goed vertolkt en de hele opzet blijft lekker realistisch zonder uitsloverij. Naar mijn idee staat een productie uit Scandinavië garant voor een aangename zit en dat is opmerkelijk. Die sjieke poespas uit Amerika probeert altijd om indruk te maken terwijl zo'n soepel en bescheiden werkje uit Zweden veel krachtiger over weet te komen. Ik vraag me trouwens wel af waar die scène van mijn dvd-kaft is gebleven want ik kan me niet herinneren dat Agnes en Elin samen in het park hebben gezeten. Ook als ik de titel in Google intyp krijg ik allerlei foto's van de twee meisjes die ik nog niet eerder had aangetroffen.

De scènes met Catherine en Nicholas zagen er redelijk uit maar voor de rest was het echt een belabberde beeldkwaliteit. Verschrikkelijk, soms leek het wel op een willekeurig Funniest Home Video-fragment (maar dan zonder humor). Los daarvan hebben we te maken met een uiterst oninteressant scenario en het hele film-in-film gebeuren zat erg knullig in elkaar. Ook worden er hier en daar vervelende voice overs ingeschakeld die geen enkele toevoeging hebben en wat precies de bedoeling was van die strandbal bleef me onduidelijk. Een regelrechte mislukking.

Naar mijn idee zwakt het geleidelijk aan af en is het niet meer wat het geweest is. De groep communiceert vlug, beslissingen worden overhaast gemaakt en we springen van hak op de tak. En daar waar sommige scènes zeer vlug worden gemonteerd, vallen we herhaaldelijk terug in een stroopachtig emotie-tafereel om wat menselijkheid eraan toe te voegen. De Chinees zonder enige toegevoegde waarde, die donkere kerel die semi-knullige opmerkingen maakt en de computergenie die zomaar het belsignaal van de tegenstander kan blokkeren... ik vond het allemaal wat achterhaald. Nu zitten er wel degelijk een paar gave scènes in maar net zoals bij deel vijf vind ik ook deze titel niet helemaal op zijn plaats. Michelle Rodriguez kwam overigens wat chagrijnig over.

Niet bepaald de horror die we van James Wan gewend zijn, maar er waren wel een paar angstaanjagende stunts te bekennen en de originaliteit uit Saw is in stand gebleven. Fantastisch in elkaar gezet. De gebrekkige casting vind ik wel nog steeds een beetje jammer; het is eigenlijk zowat hetzelfde als bij de Ninja Turtles met rollen als de lolbroek, leider, technikus, et cetera. En er waren een aantal gebeurtenissen waar ik mijn vraagtekens bij had. Hoe kon Hobbs/Dwayne Johnson nu weten wanneer die drone onder het viaduct zou komen om deze vervolgens met een ambulance uit te schakelen (wel grappig maar dat terzijde). De manier waarop Roman/Tyrese Gibson alle bewakers van hun plaats lokte door een beetje leuk te staan brabbelen vond ik ook niet echt kloppen. Shaw reageert verder ook behoorlijk traag wanneer zijn auto van drie miljoen gestolen is; we zien hem nonchalant naar buiten lopen alsof het hem niet zoveel uitmaakte. Overigens vond ik het einde ook wat lang duren met die drone en de helikopter. Uiteraard is dit een befaamde reeks met een welbekend postuur, maar dergelijke scènes kunnen voor hetzelfde geld een stukje geloofwaardiger worden gebracht. Uiteindelijk een lekkere rit, met een paar legendarische capriolen.

We zien enkele geallieerde tanks in Duitsland die hun, ietwat vage, missies moeten uitvoeren. Na enige tijd arriveert er een groentje die aanvankelijk maar weinig kon verdragen (hij was immers opgeleid om zestig woorden per minuut te tikken). Deze knaap werd niet continu in beeld gebracht, maar stiekem begon de focus wel op zijn ontwikkeling te liggen. Naarmate de oorlog vorderde kreeg hij vanzelf meer haat jegens de moffen en werd zijn vredevolle instelling aan de kant geschoven. Ondertussen moet Don het in niemandsland allemaal uit zien te zoeken en zijn crew mentaal bij elkaar proberen te houden. De acteurs zaten erg fresh in hun rol en het kwam allemaal best overtuigend over. Het laatste gevecht (opoffering) duurde wel verbazingwekkend lang en ik vroeg me af waarom die Duitsers, compleet uitgerust met allerlei wapens, zoveel moeite hadden om dit stilstaande object uit te schakelen (het werd zelfs donker... en toen gingen ze nog een tijdje door). Brad Pitt in een soortgelijke rol als bij Inglourious Bastards en dat deed 'ie goed. De scène aan de keukentafel met de twee dames mocht er ook wezen.