Opinions

Niet zozeer romantisch maar het is mooi om dit stelletje te volgen in hun zoektocht naar geluk waarbij ieder zo z'n eigen problemen tegenkomt. B. Monkey is een ruige meid en moet her en der nog wat zaakjes afhandelen en dat levert frustratie op bij Alan. De muziek dat een jazzy-ondertoon bevat is erg fijn uitgekozen.

Mooi.

Het is een slimme manier om een film boeiend te houden: verschillende verhaallijnnen door elkaar gooien. Het brengt wel een risico met zich mee want er moet op een of andere manier een band bestaan tussen de verschillende verhalen, anders kijk je gewoon naar wat willekeurige fragmenten. Nu vond ik dat het hier wel degelijk is uitgevoerd, maar de Aziatische partij kwam toch iets meer op de achtergrond. Het ging hoofdzakelijk om Susan.

Ik vind het erg vreemd hoe Susan beschoten werd. De twee broers stonden boven op een berg en hadden de bus loodrecht in het vizier. De kogel kwam links in het raam en dat was onmogelijk in die situatie.

De cast is goed en vooral omdat we verschillende nationaliteiten voorgeschoteld krijgen wordt het allemaal een beetje realistischer. Bijvoorbeeld de Mexicaan die het geweer had gekocht van de Aziaat, hij mistte twee tanden. Het wordt niet mooier gemaakt dan het is.

Muziekkeuze is opvallend en is zeer geschikt. Ik kon het ook wel waarderen dat het geluid in de disco weg was gehaald wanneer we vanuit de ogen van Chieko keken.


Het heeft niet heel veel indruk heeft het niet gemaakt. Er zitten zeker wat interessante situaties tussen maar vaak kun je het een en ander al voorspellen. Gewoon leanback, op een afstandje de gebeurtenissen meemaken.

Ik vond het niet super. Een leerling met zijn meester die proberen in de tijd te reizen. Vrijwel alles gaat goed en de voorspelbaarheid ligt er dan ook bovenop. Leuk gemaakt met die locomotief waarmee ze probeerden te springen van een berg en de bijbehorende special effects.

Niet voor herhaling vatbaar voor mij.

Erg mooie actiefilm toch wel. Ik zag 'm weliswaar onder invloed, maar de dialogen waren erg strak en zaten vol emoties. Knap geacteerd. Het vuur was schitterend, al die explosies zorgden voor een waar spektakel. Verhaal is gewoon goed.

Ben het volledig eens met Jimbooo.

Als je een beetje oplet dan zie je gewoon dat sommige dingen niet kloppen.

Het verhaal vind ik slap en het is niet goed uitgewerkt.

Verder erg, erg voorspelbaar.

- 2 -

Heerlijke oldschool misdaad met een ijzersterke rol van Harvey Keitel. Deze man herinnert je weer even hoe ruig en somber hij kan zijn en hij is een uiterst geschikte kandidaat om dit personage van een halve gare politieagent te vertolken. Ik stel het zeer op prijs dat een regisseur voor zo'n relatief eenvoudige manier van filmen heeft gekozen terwijl sinds een paar decennia tal van andere mogelijkheden zijn. Leuk om te zien dat hier geen truckendozen of effecten worden gebruikt en dat we enkel meedwalen in de wereld waarin de luitenant zich manoeuvreert. De scènes waarin er drugs wordt genomen zijn ook erg goed naar voren gebracht. Ook de figuranten waren prima gecast, deze stonden steeds passend opgesteld en gedroegen zich zoals het hoort. Het lijkt niet belangrijk, maar ik zie dat deze 'mensen op de achtergrond' soms een gebrek aan aanwijzingen hebben gekregen waardoor ze zich overdreven gaan opstellen en daar kan ik me soms aan ergeren. Erg fijne productie.

Een niet-alledaags portie kijkvoer en een geweldig debut natuurlijk. Opvallend ook dat hier al de bergen en de zee in betrokken zijn wat hij later in LOTR als een soort uitgangspunt heeft genomen. Enkele dagen geleden had ik Poultrygeist: Night of the Chicken Dead gekeken en die beviel me al goed. Deze jaren 80' fabricatie levert weliswaar ook een afdoende hoeveelheid lichaamssappen en Peter schuwt er niet voor om zich in te houden maar ik vond wel dat er meer actie in zat dan humor of horror. Daarvoor kwamen er iets teveel vuurwapens in terug (onnodig ook om die auto op te blazen) en gaat het allemaal net wat te gemakkelijk. De figuren in de blauwe blousen zijn ook erg dom en verweren zich nauwelijks. Toch geven kleine dingen aan dat er wel degelijk is over nagedacht zoals de hoed opzetten om dat klepje in het achterhoof dicht te houden en alsnog gewoon op de grond neervallen of de verkeerde pols checken voor het horloge en bij de goede toch een verkeerde tijd aantreffen. Verder aangenaam dat het qua storyline hier wat meer te bieden heeft en er meerdere locaties terugkomen. Einde is ook lekker bizar.

Kon slechter.

Normaal gesproken zou ik hier niet zo snel heen gaan maar ik heb bijna alle films in de Pathé al gezien dus ik was toch maar de zaal binnen gestapt. Ik had mezelf al voorbereid op een ramp maar het viel nog best mee.

Cameron Diaz wordt oud en is dus als lerares nog wel te pruimen. Neemt niet weg dat ze een beetje nep en overdreven blijft.

Justin Timberlake voegt weinig toe.

Lucy Punch ziet er leuk uit.

Die dikke collega diende alleen maar om uitgelachen te worden met haar domme fratsen... beetje jammer. Ik kan het nooit echt waarderen als er van dit soort personages in worden gegooid zonder verdere uitlichting.

Het nummer 'Gangsters Paradise' van Coolio kwam voorbij en dat vond ik een beetje misplaatst bij zo'n vrolijke toestand.

Gelukkig werd het nergens echt storend maar het is gewoon een beetje te slap.

Kit, een sympathieke jongeman, ziet een meisje in haar tuin. Hij spreekt haar aan, ze vertoeven met elkaar en omdat Holly's vader hun verhouding niet goedkeurt besluit hij op een gegeven moment om zichzelf de vrijheid te gunnen. Vervolgens worden ze vermist en door de onvermijdelijke verdachten moeten ze vrijwel ieder contact achter slot en grendel houden. Ik vond Holly maar een duf spook en haar vervelende stem die het verhaal aan elkaar babbelde deed me ook niet huiveren. Plot lijkt ook in een soort samenvatting te worden verteld, met grote tijdssprongen. Martin Sheen was gelukkig wel cool en er worden lekker wat kogels afgevuurd. Een achtervolging is altijd een plus, al vond ik het jammer dat hij zichzelf overgaf. Het feit dat één van die agenten bij Kit's aanhouding nog even als een cowboy zijn vuurwapen test, geeft aan dat er wel degelijk wordt nagedacht in de regiekamer. Vroeg me wel af wat heel dat leger te zoeken had, trots wandelend achter de veroordeelde aan.

Een sterke thriller uit India die eigenlijk vrijwel iedere scène boeiend bleef. De acteurs spelen erg ontspannen en geven veel overtuiging aan hun gespeelde karakter. Deze prent is enigszins luguber en schuwt er niet voor om geweld terug te laten komen. Krachtig samenspel van de acteurs die het plot, hoofdzakelijk draaiend om wraak, een voortreffelijke uitwerking bezorgen.

Dieven in een supermarkt en vloedgolven op een grote stad zorgen vaak automatisch voor veel opschudding en kappote bakjes pudding. Deze twee worden samengevoegd en het uitgangspunt is dan ook prima maar de manier waarop Kimble Rendall zijn groepje slachtoffers laat sneuvelen en overleven is lachwekkend slecht.
Vrijwel alle wendingen en ideeën zijn achterhaald en gekopiërd. Er drijven geregeld lichaamsdelen door het beeld, er wordt weer ruzie gemaakt op de meest vreemde momenten, tijdens het samenwerken worden er gevoelens en emoties naar boven gehaald, de Aziaat is bang en naïef, er zit een ontspoorde gek tussen die gaat dreigen en diegene die onder water de belangrijke klus moet opknappen offert zichzelf op. Tussendoor kijken vrijwel alle figuren hopeloos om hun heen terwijl ze nog niet eens fatsoenlijk naar een uitgang hebben gezocht. Daarbij leek de hond meer op een kat en was het stelletje in hun auto heerlijk aan het genieten van dit aquarium-uitstapje.
Het is vaker en beter gedaan. Ik heb een aantal keren kunnen glimlachen maar uitgaande van het genre is deze Bait teleurstellend.

Behoort tot het jeugdsentiment, net als andere tekenfilms. Klassieker, maar wat ik niet wist is dat hij zo oud was, 1942. De plaatjes zien er verdraaid goed uit. En Bambi die uitglijd over het ijs ( ik zie het zo voor me ) is ook bijzonder genoeg om te onthouden sinds al die tijd.

Fijne animatie.

Grondig drama waarin een doelwit van pesterijen centraal staat. Wraak is een terugkomend motief en de gedachtegang van Trevor wordt op een begrijpelijke manier weergegeven. Voor de variatie tussen soortgenoten binnen dit thema vind ik het juist mooi dat er toneelstukken in zijn verwerkt die hetzelfde onderwerp aankaarten als de werkelijke situatie waarin het hoofdpersonage zich bevind. Bijrollen doen het ook allemaal naar behoren en die opnames via de oude camera recorder leveren de nodige realisme. Extra boeiend ook dat er onder de aftiteling real footage zit verwerkt.

Als een 'spannende thriller' vind ik dit helaas een mislukking. Je kunt het allemaal wel voorspellen en wanneer de dieven in de kluis bezig zijn weet je al sowieso dat ze niet gepakt worden. De politie die tergelijkertijd de walkie-talkies aan het afluisteren is voegt dus weinig toe en zelfs als er twee agenten aan de andere kant van de deur staan weet je dat het toch wel goed af gaat lopen. In dit geval werden ze gered door een zogeheten tijdsslot maar voor hetzelfde geld hadden ze de vloer netjes dichtgemaakt en waren ze gewoon terug gerend naar hun schuilplaats. Even later zitten ze vrolijk in hun auto met het gestolen geld en dan weet je al dat er ieder moment iets mis kan gaan waardoor ze gepakt kunnen worden, om er uiteindelijk alsnog uit te ontsnappen. Het gebeurt allemaal volgens plan en ook als simpel kijkvoer vind ik dit niet echt de moeite waard om de kleine twee uur de volle aandacht te geven. De montage is erg gehaast en er zijn vele overbodige shots terug te vinden. Jason Statham levert met zijn standaard gezichtsexpressie weer een gemiddelde prestatie en de bijrollen bevatten weinig indrukwekkend acteerspel. Iets wat ik toch graag zie in zo'n werkje zonder boeiende actie of de nodige sensatie. Deels waargebeurd maar jammer genoeg zoutloos en langdradig.

Banlieue13 kenmerkt zich door de strakke montage en het feit dat vrijwel ieder personage een wapen in zijn hand heeft. Nu zijn die parkour-scènes echt wel tof in elkaar gezet en volbrengen deze Franse gangsters het doel om wat actie neer te zetten maar ik miste een beetje het brein achter dit alles. Ik dacht soms bij mezelf: 'dit klopt niet'. Dan heb ik het nog niet eens persé over de cocaïne die overduidelijk meel blijkt te zijn als de baas op de tafel slaat, de brede man die als een Incredible Hulk een betonnen pilaar afbreekt, Damien die met één hand een agent uit een rijdende auto kan tillen of de lucifer die op het laatste nippertje uit de lucht wordt opgevangen. Vooral de situaties waarin ze rustig door de menigte kunnen kunnen lopen terwijl al die badguys gemakkelijk een kogel in hun achterhoofd kunnen jagen zonder dat hun chief ook maar één schrammetje had hoeven op te lopen begonnen tegen me te werken. Het zorgt er allemaal voor dat het als geheel nogal simpel en ondoordacht achterblijft. Einde was wel leuk afgerond met die bom in het gebouw van de politici.

Ho, hé wat - volstrekt belachelijk hoe die vrouw zich gedroeg; volledig in haar zelf gekeerd zonder enig aanpassingsvermogen en elke poging vanuit Barry om een band op te bouwen werd afgewezen. Dit soort onwerkelijke figuren zie je weliswaar vaker zien verschijnen in het rijtje van debiele komedies uit de United States maar de vraagtekens boven mijn hoofd bleven 95 minuten lang op hun plek. Gelukkig heeft Patrick Wilson zijn rol erg leuk neergezet. Het is af en toe best grappig om hem in deze benarde positie te zien verkeren.

Straight-forward heldenverhaaltje die zichzelf veel te sirieus neemt en helaas geen greintje humor bevat. Er zijn een hoop bekende namen ingeschakeld maar aangezien zij maar een relatief korte speeltijd tot beschikking hebben kunnen ze helaas niet zo veel bijdragen. En dat terwijl zij zichzelf al lang hebben bewezen: Cillian Murphy, Gary Oldman, Morgan Freeman, Rutger Hauer, Michael Caine, Tom Wilkinson en Liam Neeson... het zijn stuk voor stuk meer dan degelijke acteurs. Blijkbaar was Nolan's budget aan de ruime kant maar ik vind het onnodig om het in een cast te investeren terwijl die weinig kan toevoegen aan deze simpele goodguy-badguy structuur. Ook de actie met redelijk doorsnee special-effecten en muziek van Hans Zimmer deed me vrij weinig. Oké, het is niet realistisch, natuurgetrouw of alledaags maar voor een popcornfilmpje mocht er echt wat meer zout bij gegooid worden want ik hou niet van zoete popcorn. Voorspelbaar, cliché-bevattend en bovendien gewoon iets te saai.

Indrukwekkend actiedrama met verschillende confrontaties die goed aangevuld wordt door diverse acteurs. Er vliegen een aatal bekende gezichten voorbij waaronder Woody Harrelson, André 3000, Channing Tatum, Martin Henderson, Michelle Rodriguez en Ray Liotta. Allemaal weten ze deze strijd in Seattle van de grond te tillen en ik denk dat vrijwel iedereen goed gecast is voor zijn rol.
Het is lekker rauw gefilmd wat eigenlijk ook wel thuishoort in zo'n chaotische toestand en er zijn daarnaast ook beelden gebruikt van de èchte demonstraties, back in the days.
Vanaf het begin belanden we op verschillende fronten en mogen we vrijwel overal aanwezig zijn, waardoor de toestand vanuit verschillende perspectieven bekeken kan worden, in plaats van enkel door de ogen te kijken van 'n politieagent of een vrouw die toevallig haar baby verloor. Het was een mooi moment wanneer Jay (Henderson) en Dale (Harrelson) een gesprek hadden in de gevangenis en toen Jay aangaf dat het eigenlijk belachelijk was dat hun, als 'tussenpartijen', elkaar aan het bevechten zijn. Want zo is het ook, het is te belachelijk voor woorden. Politieke leiders leggen hun prioriteiten bij commerciële zaken en zijn blind geworden voor stervende mensen in Afrika.

Strak uitgevoerd.

The battle continues...

Indrukwekkend.

Je kunt je er tegen verzetten maar zoiets zie je toch niet vaak. Net als bij District 9 vind ik zo'n grootschalige aanpak tegen buitenaardse wezens best bijzonder.

Acteerwerk was redelijk. Aaron Eckhart vond ik behoorlijk overtuigend. R&B zanger Ne-Yo was me niet opgevallen, dus dat zal ook wel snor zitten.

Het patriottisme komt een klein beetje terug, maar dat mag je onderhand wel verwachten van die hamburger-eters. Net zoals de Amerikaanse vlag die ik steeds weer aantref, ook daar kun je aan wennen. Al is het nog steeds ergelijk, maar so be it.

Ik vond het een beetje vreemd dat de o-zo-ervaren sergeant het zo moeilijk had toen die vader dood ging. Dat kon hij wel aan zien komen, en hij had zelf nog verteld dat er mannen onder hem gesneuveld waren dus hij had het al eerder meegemaakt.
De soldaat boven op het gebouw die om luchsteun moest roepen liet zichzelf gewoon opblazen. Terwijl hij instructies had gekregen om direct te vluchten (de aliens konden hem opsporen via zijn radio-signaal) bleef hij daar gewoon staan. ''We have three minutes'', riep hij nog... dat had 'ie beter kunnen zeggen als hij beneden was aangekomen.
Verder was het een beetje gek dat Michael met een handpistooltje zo'n Alien neerschoot, recht voor z'n neus.

Die strijkmuziek dreunt weer door en had minder gemogen.

Het is allemaal lekker rauw gefilmd, zorgt voor een stukje realisme.

Special-effects zagen er goed uit.

American flag.


Een aangename verassing, ondanks een paar slordigheden.

Deze Amerikaanse bboys willen hun land vertegenwoordigen. Ze worden bijgestaan door een ervaren coach die zijn gezin verloren heeft, aan de drank zit en op dit moment wel bereid is zijn leven om te gooien middels een danscrew te begeleiden. Niet alles gaat zonder slag of stoot en er moet hard gewerkt worden om goed in vorm te komen.

Ik vond het ietwat overdreven dat die jongens er zo lacherig mee omgingen alsof ze bij de wiskundeles zaten. Hun willen iets bereiken met de passie die ze hebben en dan lijkt het me sterk dat je elkaar zo blijft opstoken. Dante (de eigenaar van het bedrijf, geen maffiabaas) die met een chique bak bij dat sportveld arriveert waarbij twee bewakers in pak achter hem staan opgesteld vond ik ook wat buiten de maat. En het feit dat het publiek ''BOOEEE!''begon te roepen bij de verschijning van Dream Team op het podium is wat misplaatst omdat er in de hiphop wereld juist erg veel respect tegenover elkaar heerst.

Positief waren de moves en de structuur waarin alles verteld wordt. Er wordt geen sullige relatie aan vastgeplakt en het einde waarin ze verliezen met één punt van Korea is natuurlijk nèt wat minder afgezaagd dan de gemiddelde afloop. Kijkt eenvoudig weg.

Het leger van de Verenigde Staten wordt weer opgetrommeld om een reclame-spotje te volbrengen waarin buitenaardse Iron Mans met hun indrukwekkende superwapens niet opgewassen zijn tegen de kleine marinescheepjes. De special-effects zijn meestal wel overtuigend genoeg en daar ga ik verder niet over klagen. Het is gewoon de compleet afgezaagde invulling met verwachtingsvolle uitkomsten en ongeloofwaardige zijtakjes waar ik van baal.

Opmerkelijke keuze ook om Rihanna in te schakelen als actiechick. Als je toch een donkere meid wilt gebruiken kies dan liever voor Halle Berry want anders krijg ik echt het idee dat Peter Berg aan het imponeren is met z'n cast. Taylor Kitsch als invallende kapitein komt ook niet echt goed uit de verf. Het feit dat hij als gezagvoerder zelf de kogels moet afvuren en een torpedo naar de laadruimte moet brengen vult de ongeloofwaardigheid van deze rol aan. Het gedeelte met de fysiotherapeut hadden ze beter weg kunnen laten. Een dikke gehandicapte neger is natuurlijk het perfecte personage om eventuele rascisme te voorkomen. Daarnaast gedroeg deze kerel zich té cool onder de omstandigheden waarin ze verkeerden.

Ja, er zaten zeker wat toffe momenten tussen en zulke grote operaties bevatten vaak een hoop explosies maar dat is niet voldoende. Naast de talloze cliché's wordt er teveel getracht, is de geringe humor wanhopig en stelt de cast teleur.

Aardige film, maar niet echt hoogstaand. Acteerwerk is in orde, maar vaak ook overdreven en ik irriteerde me af en toe aan bepaalde zaken.

Johntra natuurlijk gepast voor deze film en hij laat weer goed werk zien.

- 3 -

Kleinschalige thriller waarin een geest als lastpost blijft dienen en er pogingen worden ondernomen om de werkelijkheid naar boven te halen. Zaten een paar geslaagde minuten tussen maar grotendeels vond ik het een clichématige bedoeling. Bijrollen zijn ook iets te vlak om het geheel naar een next level te brengen en visueel oogde het vrij duf.

Diverse keren gezien vroeger. Rowan Atkins blijft een held en ik vind zijn optreden altijd lekker droog. Uiteraard zijn het keer op keer de stuntelige handelingen die worden opgevolgd met geniale oplossingen en vergeleken met de televisie-afleveringen heeft deze Bean dan ook niet heel veel nieuws te bieden. Dit vond ik niet erg, het blijft redelijk luchtig en men weet zelfs wat spanning te brengen.

Altijd leuk om enkele beesten in de natuur hun ding te zien doen. Ikzelf vind beren best toffe dieren om onder de loep te nemen. Ze komen vredig over en lijken net als een pandabeer heel de dag maar een beetje te chillen, maar in feite zijn er diverse problemen die overbrugd moeten worden. Helemaal bijzonder als je enkele familieleden met elkaar op ziet groeien waarbij ze allerlei aspecten voor het eerst ziet meemaken. Zoals een strand het proeven van zand. Erg knap gemaakt door de crew en ik vraag me af hoe al het wild om hun heen over deze mensen hebben gedacht met al die uitrusting en onbekende voorwerpen. Mooi dat ze nog een soort van making-off er achteraan hebben geplakt. Ik zag de Nederlandse versie, maar wonder boven wonder heb ik me nu niet hoeven te storen aan de desbetreffende vocals (gelukkig is Paul de Leeuw niet ingeschakeld). Het werd goed en duidelijk verteld, zonder aandikkerij of slap gezever. Ondanks dat ik al soortgelijke behandelingen heb aangetroffen bij Arctic Tale (2007) en Grizzly Man (2005) vind ik ook deze weergave weer erg boeiend.

Een van de best rapgroepen ooit; anders dan die rotzooi dat vandaag de dag uitkomt met markante figuren als Drake en Lil Wayne. De docu zelf vond ik het helaas wat tegenvallen. Er werd teveel gebrabbeld over zaken die ik niet heel erg belangrijk vond (stomme ruzies etc.). Het was op zich wel leuk om te zien hoe de verhoudingen lagen en door middel van individuele gesprekken kom je erachter hoe de leden afzonderlijk over elkaar denken. Ook zien we Busta Rhymes nog even voorbij komen en een paar andere gasten zoals Mary J. Blidge. De samenwerking tussen Q-Tip en Busta Rhymes komt dan nog even aan bod, en dat mag ook wel, want het album 'The Abstract and the Dragon' heb ik inmiddels al diverse keren afgespeelt. Maar naar mijn idee kon het allemaal wel wat frisser in kaart worden gebracht; it's not a wrap, wat mij betreft.

De zoon van Leonardo di Caprio is verliefd en zit vastgekleefd aan zijn meid, de zus van Kristen Stewart is gedwongen om alles met zielige ogen door te slikken en de vriendin van Oprah Winfrey heeft als wetenschapper overal antwoord op. Vergelijkingen komen steeds terug. Duistere krachten, verborgen geheimen, mysterieuze geschriften, poetische teksten en bovenal onverwoestbare liefde. Ik heb me werkelijk iedere seconde geërgerd aan de clichématige dialogen en hoe alles in elkaar zit. Het is allemaal al veel vaker gedaan en terwijl er getracht wordt iets meeslepends en ontroerends neer te zetten zie je alles al aankomen en kijk je als het ware naar een herinnering van een soortgelijke productie waarvan alle onderdelen nog piekfijn zijn opgeslagen in je hersenkronkels. Het is als door een doolhof lopen terwijl je weet waar de uitgang zit en er schilderijen zijn opgehangen aan onzichtbare muren. Ik kijk dan liever door de muur heen zeg maar. Yeah, lekker stoer dat Lena het ieder moment kan laten sneeuwen, bliksemen of als kers op de taart het kan laten regenen wanneer ze een woordenwisseling hebben. Niet echt eerlijk om je macht zo te gebruiken, wel? Tegen het einde staan de dames in ghotic-achtige trouwjurken bij de ruïnes om de familiekwestie af te ronden en dit moest één van de hoogtepunten zijn. Eerlijk gezegd dwaalden op dat moment mijn gedachten af naar de Mazda 323 F 1.5I glx die ik vanmdidag op marktplaats had zien staan. Ik raad deze onzin iedereen af.

Helemaal mee eens.

Deze film pakte me gewoon niet, ik vond er niks aan. Eigenlijk zat ik er geen één moment in. Typisch Amerikaans werkje. Ik hoor positief commentaar over de muziek. Die vond ik juist storend. De muziek pakt als het ware verschillende scenes bijeen waardoor je maar weinig overhoud. Het vormt een soort dramatische bundel waarbij je aan het begin al Stop kunt zeggen want je weet toch al hoe 't verder loopt. Echt, ik vond de muziek niet fijn. Er wordt echt zo'n bepaald toontje aan gegeven wat ze beter weg kunnen laten.
Camerawerk was wel oké. Niet bijzonder ofzo.
Ik kan die manier van 'in beeld brengen' soms echt niet uitstaan. Het is allemaal zo standaard en netjes. Er mocht ook wat meer gecut worden om het minder langdradig te maken. Meer shots van verschillende hoeken.
Er zaten ook aardig wat fades in. De enige mooie overgang vond ik van die fiets naar dat strikje op het raam.
De settings waren vrij saai. Dat stuk in het bos bijvoorbeeld hadden ze veel beter kunnen maken, ook al is het geen thriller.
Over Russell klaag ik niet. Ook Harris deed het niet gek maar die zie ik liever in Appaloosa met een hoed op dan hier, in zo'n bijrolletje.
Dan komen we naar het einde... hij geeft die kids weer les en alles gaat weer vrolijk verder. De manier waarop 'ie die pennen ontvangt, zulke dingen daar erger ik me gewoon aan. Dan die toespraak, nog steeds emotioneel terwijl hij al rimpels heeft gekregen intussen. Dan ook nog z'n vrouw aanspreken op het podium. En dan, ja dan wordt het wachten op de American Flag. En hij kwam! Wat een lachertje.

Het verhaal zelf vind ik ook niet boeiend maar dat staat er los van. Ik denk dat de manier van overbrengen het belangrijkst is. Dat wordt hier niet echt subtiel aangepakt.

Achja, gewoon vreselijk natuurlijk. Zo voorspelbaar als het maar kan, alleen maar dramatisch gezeik en aanstellerige fratsen. Komedie? Absoluut niet. Daphne weet niet wat ze wil en laat zich maar meesleuren. Zit ze op de bank, triest te wezen. Die moeder is ook verschrikkelijk, vooral toen ze niet kon praten, dat is echt een flop. Die scene op de bank met Joe is erg afgezaagd. En het einde... hoe durven ze. Stelletje oudjes aan de tafel die een kookcursus volgen wat compleet verstoord wordt door Johnny. Niemand die er iets om geeft, hij palmt haar in en tot slot van rekening beginnen ze elkaar ook nog te zoenen die lelijke mensen! Bah ik kan er echt niet tegen. Zwakke dramatische troep dit.

Een fascinerend portie cinema met zeer lange shots waarbij er met de verborgen camera gefilmd lijkt te zijn. Ik was bij aanvang niet meteen weggeblazen en de gesprekken leken in eerste instantie niet zoveel inhoud te bevatten maar ze hebben hier toch zeker iets unieks neergezet. Ik heb echt veel waardering voor die super lange opnames zoals in de auto. Hoe kunnen ze zoveel tekst onthouden? Of is het allemaal improvisatie? Jesse en Celine spelen erg mooi samen en komen overtuigend over als koppel. Vanaf de ruzie werd het nog wat intenser terwijl de charmante beeldvoering in stand bleef. Ik begon me wel te ergeren aan Celine door al haar idiote opmerkingen. Telkens weer als Jesse de conversatie in de goede richting wilde sturen begon zij weer allerlei problemen te maken. Doe toch eens normaal mens! Dit ligt echter niet aan Before Midnight maar het zal een man/vrouw issue zijn en het is geweldig hoe ze het hier onder de loep nemen. Fantastisch wanneer Jesse na de zoveelste dramatische uitbarsting rustig begint te klappen en vraagt of er een fanfare moet komen. Interessant en herhaaldelijk komisch om het zo allemaal mee te maken. Het einde is ook treffend afgewerkt op dat terras met die zogenaamde brief uit de toekomst.
Before Sunrise en - Sunset heb ik nog niet aanschouwt maar dat ga ik beslist nog doen want dit drama uit 2013 is alvast puik werk.