Opinions

Ondermaats drama dat aanvankelijk best potentie leek te hebben maar gaandeweg veel steken liet vallen. Tweemaal werd er beweerd ''you won't see the light of day''; precies dezelfde stuk tekst, uitgesproken door verschillende personages. Dit vond ik vreemd en zo waren er nog een aantal details waar ik mijn vraagtekens bij had. Sowieso zag ik niet echt reden voor Noah om zo kwaad te worden toen Clair naar huis wilde wanneer ze ontdekte dat ze de nacht bij hem had doorgebracht. Hij had hier juist zo soepel naar toegewerkt met steeds de perfecte opmerkingen... dit had hij vast moeten houden met meer geduld. Nu blijkt later dat hij geobsedeerd is geraakt door haar is en ik vond heel dat gedoe wat te ver gaan. Honderden foto's gemaakt, ingebroken in de laptop om zich als vijfdejaars bij een 4e klas te voegen en naakt voor het raam enkele activiteiten ondernemen. Ook vreemd dat Clair zijn praatjes geloofde terwijl ze drie punten aanhaalde waarop ze gewoon gelijk had (toen ze die gymzaal binnen kwam lopen waar hij aan het boksen was). Verder vond ik dat ook maar apart dat die vader zomaar de autosleutels van zijn (nieuwe) wagen aan zijn zoontje gaf en die 'vice-president' Vicky was een veel te dom wijf om een dergelijke functie te bekleden. Er waren nog wel meer aspecten die niet helemaal naar mijn smaak waren; bijvoorbeeld de manier waarop Clair die verborgen camera vond in dat ouderwetse klokje of hoe Noah daar als een zoutzak in het winkelpad bleef staan toen zijn buurjongen gepest werd door een aantal nietsnutten.
J.Lo is nice maar de prent an sich is veel te mager uitgewerkt en zit vol met onlogische zaken.

Ik vond dit toch wel mooi om te zien; we zien niet elke dag zulke knaapjes hun stem gebruiken. Natuurlijk wordt er vooral gefocust op één personage, die vanzelfsprekend te kampen krijgt met een aantal hindernissen. Dat moet ook wel, want in een drama zijn er nou eenmaal bepaalde problemen. Dustin Hoffman speelt weer goed en de bijrollen zijn met zorg gecast. Ik heb me niet gestoord aan eventuele sentiment en heb wel degelijk een aantal keren kippenvel gekregen. Dit kan wat ernstig klinken, maar je kent dat gevoel waarschijnlijk wel wanneer je zoiets intens hoort dat het tot in al je zenuwen doordringt.

Het deed me niet zoveel.

Leuk uitgangspunt maar het werd een beetje saai uitgewerkt.

Camerawerk en kadrering is wel in orde en er zitten een paar mooie settings bij. De muziek vond ik soms wat te overdreven.

De cast is niet verkeerd, maar een beetje nietszeggend.

Dat onderzoeken en het werk wat Liebermann deed werd een beetje langdradig en ik vind het jammer dat de Duitsers weer Engels spraken.

Kon beter.

Doeltreffende weergave van het leven in de ghetto met grote bierflessen, lowriders en ook personages die wel degelijk nadenken over hun bestaan. Mooi om te zien dat twee verstandige knapen bevriend zijn met stompzinnige gangsters en zo een aantal keuzes moeten maken. Opvoeding blijkt een essentieel onderdeel te zijn om de jongeren een hoopvolle toekomst in kaart te laten brengen. Al wordt er pas op het einde echt opschudding veroorzaakt bleef het deze kleine twee uur toch continu boeiend. Zo'n baby die bijna wordt aangereden, het verhaal bij de billboard, de gesprekken met vader Furious, etc. De scène waarin Ricky wordt neergeschoten vond ik wat twijfelachtig uitgevoerd; hij was zich bewust van het gevaar in de buurt (die auto sjeezde naar de andere kant van de wijk) en toch blijft hij rustig zijn melkpak openkrassen. Gelukkig volgen er hierop een aantal sterke confrontaties. Vloeiend portret, gemaakt door John Singleton, die me nieuwsgierig heeft gemaakt naar zijn andere shizzle.

Ho eens. Bizarre film.

Deed me wel 'n beetje aan Psycho denken qua shots, simpelheid, het huis.
Echt grappig hoe al die zombies aan hun einde komen. Dat kleine ventje die steeds terugkomt is ook erg leuk.
Ik vond het er allemaal nog redelijk echt uitzien, al was het bloed soms 'n beetje roze.
De scenes aan tafel zijn ook lachen zeg.
Het is allemaal redelijk eenvoudig gehouden maar er is wel over nagedacht. Dat ze die aap stelen bij die gevaarlijke stam (mooie locatie trouwens) voor de dierentuin, en dat die zijn moeder vergiftigd en dat zij het verspreid. Best geinig gedaan.
Heel klein beetje eentonig, het raast maar door. Maar eigenlijk wordt het nergens vervelend.
Zijn moeder is wel echt sexy op het einde. Staat ze daar op het dak, dikke boobies en een mooi gebit ook.


Je zou haast zeggen dat het cliché eindigt maar ach daar kijk ik niet naar bij dit filmpje.

Het plot en de poster spraken me wel aan maar als ik eerlijk ben moet ik helaas concluderen dat ik me grotendeels heb verveeld. Het 'spel' blijft vrij beperkt en je ziet het allemaal wel aankomen. Ik miste soms ook wat vaart en het gedoe met die FBI en de speurhond kwam teveel terug. Verder maakten de jeugdige spelers en de speelgoedzolder het allemaal wat tienerig en de horror stond sowieso op een laag pitje.

Ik had een kinderfeestje verwacht met limonade, paaseieren en een magische boswandeling. Dit festijn viel behoorlijk mee. Het is een fresh concept en de hoofdrol is best leuk met haar oranje krullen en Schotse accent. Ze wilde vrij zijn zonder trouwplannen en werd toen door de dwaallichtjes naar een heks begeleid die per ongeluk de verkeerde betovering uitvoerde. Ik schrok niet echt maar het was best maf om opeens die angstige beer onder het laken vandaan te zien komen. Alhoewel je in het achterhoofd de uitkomst klaar hebt is het een prettige tocht naar de genezing. Overigens was de battle tussen Mor'du en de getransformeerde Merida erg gaaf in beeld gebracht maar de kleverige liedjes tussendoor stelde ik wat minder op prijs.

Hahaha wat een grap. Dit is werkelijk de slechtste film die ik ooit heb gezien!

Super slecht acteerwerk en het ging helemaal nergens over. Zelfs de kleren die ze aanhadden zijn dom uitgekozen. ( simpele zwart, rood, groen, blauw )

-De scéne in het begin dat ze van die domme dingen doen om de tijd door te breken: die jongen met zijn touwtjesmuts, dat meisje die haar vinger wil 'afknellen'.. dat doe je toch niet? Slaat nergens op.

-De scéne dat die ( moest zogenaamd de 'stoere' zijn ) jongen met dat houthakker shirt aan boos wordt, en op die trap gaat zitten. De rest is helemaal verbaasd en ze kijken allemaal geschrokken. Dat is toch gewoon aandacht trekken... als ik er bijzat had ik er niet op gereageerd.

-Ook nog een scéne waarin er twee aan het praten zijn in een gang. Saaier dan een kale muur kun je het niet maken toch?

-En dan die scéne waarin dat domme stille meisje zogenaamd gekwetst is: die jongen komt naar haar toe en de manier waarop zij hem aankijkt, dat klopt gewoon totaal niet met wat er is gebeurd of gezegd is...

Het gaat helemaal nergens over. Het lijkt wel gemaakt door een stelletje beginnende hbo'ers ofzo.

Ik snap de positieve reacties absoluut niet.

Na vijf minuten gekeken te hebben had ik hier nog maar weinig zin in. Priesters, verlaten middeleeuwen-achtige streken en Emily Watson die ik altijd al een lelijk spook heb gevonden. Maar ik had even volgehouden en dat werd beloond. Die oudheid is nou eenmaal meegenomen in de fundering en aangezien dit drama inktzwart is past het allemaal wel. Zelfs Watson met haar lijkengezicht wist me omver te blazen zonder dat ik het doorhad. Ze zet hier een weerzinwekkende psycho neer; iets teveel doorgedraaid in haar liefde voor Jan en eigenlijk onmogelijk te bereiken door de ervaren dokter maar tergelijkertijd een onschuldige vastberadenheid en toewijding. Deze 158 minuten zijn slim opgedeeld in hoofdstukken waarbij telkens een natuurshot te zien is met opmerkelijke muziek. Von Trier levert weer iets sterks af.

Een behoorlijk drama waarin twee spionnen centraal staan. Beide zijn gevangen genomen en nu moet Tom Hanks zijn hersenen gebruiken om een passende oplossing te vinden. Het geheel ziet er stijlvol uit en de acteurs zijn uitstekend gecast.

Een sfeervolle prent die je gemakkelijk meeneemt in een zeldzame situatie binnen de Tweede Wereldoorlog in Japan. In plaats van te ontsnappen of confrontaties aan te gaan wordt er rustig overlegt met de vijand alsof het een marktkraampje betreft waarbij er doodnormaal wordt gehandeld over elkaars belangen. Echt zenuwslopend wordt het nergens maar er hangt wel continu een soort spanning boven en dat is eigenaardig aanzien de invulling vrij rustig blijft gedurende 161 minuten. De cast is sterk, plaatjes worden mooi geschoten en de soundtrack heeft iets speciaals.

Va-der Ja-cob, slaapt gij nog? Tijdens deze film in ieder geval wel. Sjezus wat wordt je hier moe van. Er gebeurt echt helemaal niks en het lijkt wel of regisseur Simone indruk probeert te maken met camerawerk en een paar mooie boten. Acteerwerk is echt vreemd, het kwam totaal niet overtuigend over, eerder irritant. Zitten een paar mooie composities bij maar het verhaal zelf is erg mager en totaal niet interessant. Net zoals de badguy worden veel personages niet goed voorgesteld. Ze begonnen maar meteen met filmen, zonder in de gaten te hebben wat ze nou werkelijk hebben vastgelegd. Zo komt het op me neer.

Zwak, in de prullenbak.

Weliswaar clichématig maar deze cheerleaderteams hebben enorm veel energie en zetten leuke shows neer. Verschillende mooie meiden met aan kop natuurlijk Kirsten Dunst. Het was leuk om naar ze te kijken en hier en daar zit een klein grapje verstopt (bij die scheet van het broertje in de keuken moest ik hardop lachen). Het gebeuren met Torrance's vriend werd gelukkig nergens echt dramatisch. Geweldige keuze van de regisseur natuurlijk om ze als tweede te laten eindigen en een aangename aftiteling waar nog wat bloopers in zitten.

Heerlijk rechttoe-rechtaan fabricatie met droge humor, duidelijke personages en een vlotte montage. Je kunt goed zien dat hier dezelfde regisseurs als New Kids achter zitten (shotkeuze, script, muziek). Ik heb menig keer kunnen lachen om Rene (Henry van Loon) met zijn wannabe gangster houding. Dat Anne uiteindelijk met Max zal eindigen is menig kijker zich vast wel bewust. Gelukkig wordt er nauwelijks dramatiek aan toegevoegd en blijft het lekker luchtig.

Ik vraag me af hoe je als regisseur op het idee komt om je cast aan te stellen als twee medewerkers van een bedrijf dat dode dieren opruimt. Een tijdje later werden de werkzaamheden aangevuld met een lijk waarvan de onbekende doodsoorzaak een hoop twijfels teweeg bracht. Grappig kon ik het niet noemen en spannend eigenlijk ook niet. Gelukkig wisten Will en Joe te overtuigen zodat we het idee kregen dat er werkelijk wat gaande was anders was er weinig overgebleven.

Begon best aardig maar het werd helaas steeds irritanter. De relatie had überhaupt weinig betekenis en er wordt teveel tijd in beslag genomen door het dochtertje met leukemie.

Erg vreemd ook hoe Didier steeds vanuit het niets helemaal door het lint ging terwijl daar relatief weinig oorzaak voor was. Bijvoorbeeld toen hij over godsdienst begon te lullen en zijn frustraties eruit gooide voor het publiek nadat ze een nummer hadden gespeeld. Vreemd dat niemand hier hem van het podium haalde. Een ander vreemd moment was toen ze onder de verranda (of 'terranda') stonden en hij boos werd vanwege de vogels die niets hebben geleerd van de blindheid van hun voorouders en nog steeds tegen de ruiten aan vliegen.

Ook de non-chronologische vertelwijze werkte op mijn zenuwen. Waarom moet het weer zonodig door elkaar gehusselt worden denk ik dan. Regisseur doet zijn best maar stiekem faalt hij.

Vrij zoutloze bedoeling waarin er een verkiezing voor burgermeester op het programma staat en er achter de rug om enkele handelingen worden verricht. Mark Wahlberg speelt weer de nuchtere alsmede pientere knaap die alles op tafel probeert te krijgen. Er is krap en vluchtig gefilmd en ik had het idee dat ik alles al eens eerder gezien heb. Muziek leek vaak ook uit een scy-fy te komen waar ze net een nieuwe planeet ontdekt hadden.

Het deed me niet zoveel. Het bleef een beetje te oppervlakkig en de eentonige manier van filmen sprak me ook niet echt aan. Het was steeds weer zo'n zelfde medium shot van Bronson met zijn kale kop en moustache. Hier en daar zit een mooi kiekje tussen van de gevangenis maar het voelde allemaal niet zo goed en dat komt vooral door al die korte scènes die ook nog eens een slechte verbinding met elkaar hebben. Bronson is hier, Bronson is daar, Bronson laat niet met zich sollen, Bronson wordt opgesloten, Bronson beland in een gekkenhuis à la One Flew Over the Cuckoo's Nest.. Op een gegeven moment zaten er een paar agenten te wachten voor de deur met een radio alsof ze zich geen raad wisten. Zij hebben totaal geen invulling gekregen en de vechtscènes zijn eveneens belabberd. De toneelstukjes met een autobiografie waren leuk opgevoerd maar het lijkt wel of de meeste aandacht van de crew naar de make-up afdeling is gegaan en dat vind ik jammer. Visueel prima in orde maar alles bij elkaar vind ik het helaas onder de maat.

Gangster- en maffiafilms zijn soms een beetje nep en overdreven: je ziet wat stoere mannen met lijntjes coke en gevaarlijke pistolen op zoek naar de vijand om zo soepel mogelijk hun buit binnen te halen. Ik vind dat A Bronx Tale toch bijzonder is op dat gebied omdat het naast geweld, ook de menselijke en persoonlijke ontwikkeling in kaart brengt. Het is mooi om Calogero tussen twee werelden op te zien groeien en de keuzes die hij maakt zijn voor de kijker allemaal te begrijpen, terwijl het criminele circuit hedendaags door vele mensen wordt bekeken als een soort onderwereld waarin iedereen slecht is. We zien hier dat je op jonge leeftijd gemakkelijk verkeerd kunt belanden zonder dat je daar zelf meteen iets aan kunt doen.
Er zijn vele interessante dialogen terug te vinden. De humor, die in lichte mate aanwezig was, kon ik ook wel waarderen. 'Kun je saus maken?', zei hij terwijl ze aan het zoenen waren... waar zat C toch met zijn hoofd op dat moment? Ik vraag het me af... misschien had hij wel een vooruitziende blik en wilde hij weten of Jane zich uit de voeten kon maken in de keuken maar dat lijkt me eigenlijk sterk. Later, als hij naar Sonny rent om hem te bedanken komt hij nog even die jongen tegen die schuld bij hem heeft ('My mother is sick, please...'). Ik vond het een geweldige terugverwijzing.
Verder zat er een bijzonder aangenaam sfeertje in en de oude ghetto's en de gezellige soundtrack dragen daar aan bij. De Niro verdient weer een pluim en Chazz Palminteri gaat zoals altijd weer op in zijn rol.

Piekfijn werkje.

Knappe film en beter dan verwacht. Het moest me wel wat aan "No country for old man" doen denken. Ook hier zijn er drie verhalen die door elkaar lopen, drie personages met hun belevenissen in hetzelfde circuit. De trouwe politieman, ouwe rot in het vak die met pensioen is ( geen waardig afscheid krijgt op het bureau) en vervolgens niet weet wat hij met zijn leven aan moet. Hij zit aan de drank en lijkt geen uitweg meer te zien. Totdat hij het pad kruist van de undercover-operatie en daarbij de corrupte agent.

Sterk geacteerd over het algemeen, Don Cheadle vond ik wat tegenvallen maar hij zette zijn rol prima neer. Vooral Ethan Hawke verdient een extra pluim, fantastisch hoe hij hier weer speelt.

Erg spannend tot naar de climax toe, alhoewel je onzeker bent in het einde wat daadwerkelijk de happening word.

Mooi.

Een groep jongeren krijgt het zwaar te verduren tijdens deze chaotische nacht. Er vallen gewonden, er zijn getuigen en door middel van vertrouwen en bewijzen worden de betrokkenen op de proef gesteld. Niet alles is even geloofwaardig zoals de slappe politieagent en de raadselachtige dokter die vanuit het niets opduiken maar dat is geen ramp. Het is een racebaan vol met heftige emoties en groeiende problemen en dankzij de korte speelduur is het mogelijk om dit onwaarschijnlijke plot met een aantal overbodige complicaties voor lief te nemen.

Volgens de beschrijving hebben we te maken met twee gebroeders die 'tot de wereldtop behoren als het gaat om oplichten'. Dat klinkt interessant, maar jammergenoeg draait het enkel om een romance die eigenlijk verboden zou moeten zijn omdat Penelope oorspronkelijk alleen maar als doelwit diende. Het oplichten zelf wordt helemaal niet zo sterk in beeld gebracht en dat wil ik wèl graag zien als het daadwerkelijk om twee professioneels gaat. Rachel Weisz kan me nooit echt overtuigen en ook Adrien Brody vind ik altijd maar 'n beetje dromerig overkomen. De montage kon beter, de soundtrack is niet erg aangenaam, de humor was ver te zoeken en die Japanner is een vreselijk irritant personage. Erg mager.

Maf en origineel, maar niet echt aangenaam.

Het is wellicht de meeste idiote rol die ik iemand heb zien spelen, daarvoor mijn respect naar Sacha Baron Cohen. Ali G was toch heel wat anders.

Brüno reist wat rond, ontmoet wat mensen en probeert overal op te vallen met zijn mooie pakjes. Er zaten wat leuke situaties tussen maar echt interessant werd het nergens.

Het is wel aardig dat de makers het nog enigszins realistisch over wilde laten komen. De jerry springer-show, de catwalk, de box arena en de vele gesprekken met allerlei personen... het leek soms wel alsof er gefilmd werd met een verborgen camera. Figuranten in deze scènes waren ook redelijk overtuigend, petje af voor hun.

Ik heb een paar keer moeten glimlachen maar daar bleef het helaas bij.


Veel moeite, weinig resultaat.

Best leuk. Er zitten zoals Elineloves aangeeft veel clichés en stereotypes ingepropt en enige zoetsappigheid is niet uitgesloten. Het moment dat Jimmy de deuren van de kerk opent om de bruiloft te annuleren en dat Chloe uiteindelijk toch zou kiezen voor Jimmy, dat moment zag je natuurlijk al op kilometers afstand aankomen. Ik vond het wel een beetje vreemd dat die vriend van Chloe verder ook helemaal geen actie ondernam toen zijn vriendin van hem wegging, maar aan de andere kant moeten ze er ook geen sirieuze zaak van proberen te maken terwijl het overgrote deel van de speelduur bestaat uit toevallige ontmoetingen en onwaarschijnlijkheden. De casting van de motorrijders, de freaks en de schoolbus-sekte is redelijk slecht want vrijwel iedereen gedraagt zich hetzelfde en het hele gebeuren blijft een beetje oppervlakkig. Bijvoorbeeld wanneer die Indiër langs de weg zit om Shiva te vergeven dat er een koe is gestorven en dat de gehele motorclub dan om hem heen gaat staan. Dat slaat gewoon nergens op, ze hadden beter een shot kunnen maken dat iedereen nog op z'n motor zit en dat alleen Slank even naar die man toestapt om te zien wat er gaande is. Ook de reacties van de bikers wanneer die vrachtwagen over hun motors reed was nogal zwak en ik zag één van die figuren zelfs lachen terwijl ze woedend zouden moeten zijn in die situatie. Er is hier allemaal niet zoveel aandacht aan besteed en deze groepen dienen dan ook voornamelijk als opvulmateriaal. De soundtrack blijft opmerkelijk eenvoudig, zo hoor je 'Burn baby burn' wanneer er een huis in brand staat en 'Can't touch this' wanneer Jimmy's moeder haar hand op de ballon legt.
Toch was het ondanks al deze simpeheid redelijk te pruimen en dat dankt zich vooral aan het originele concept met een uitstekende rol van Gyllenhaal, die als een snotneus stiekem naar Las Vegas vertrekt voor een bizar avontuur, ondanks een zeldzame immuunziekte.

Redelijke thriller waarin een postbode tijdens zijn dagelijkse ronde een sleutelbos aantreft op één van de brievenbussen. Aangezien hij zelf een vrij armoedig bestaan heeft besluit hij om een kijkje te nemen. Hij ontdekt een aantal dingen, wat gevolgen met zich meebrengt, en trekt zich de problemen van de vrouw in kwestie persoonlijk aan. De poster doet vermoeden dat we met iets liefs en onschuldigs te maken hebben maar ik zie dit totaal niet als een komedie; de hoofdrolspeler probeert de waarheid te achterhalen en beland in een uitputtende situatie. Ik hoop dat Naboer wat meer te bieden heeft.

Herhaling van alles wat je al een keer gezien hebt. Stallone is de publiekstrekker maar van mij mag hij nu wel stoppen; hij doet niets verkeerd maar ziet er net wat te oud uit en hij lijkt wat vastgeroest. Actie is middelmatig, humor vrij beperkt en er is niet echt moeite gedaan om alles mooi in beeld te brengen. Resulteert in een simpele zaak die zelden impact maakt en slechts functioneert als een hap-slik-weg product. De hakbijlen waren overigens een leuke vondst (''are we vikings now?'')

Best wel leuke komedie. Er zitten gewoon echt grappige stukken tussen, geen flauw gezever zoals bij de meeste. Bijvoorbeeld dat stuk bij die zwerver met z'n 'cow', en die beer die overal mee naartoe ging, geweldig. Plot zit leuk in elkaar en de decors zijn origineel. Vooral Simon Farnaby acteert goed maar ook Veronica zat erg fijn in haar rol. Verassend einde ook.

Verfrissende komedie, een van de betere zelfs.

Negentig minuten onder de grond zitten. Één acteur, één locatie. En toch een goed resultaat behalen, dat vind ik best knap.

Maar wat is nou precies het verschil tussen Ryan Reynolds en Ivana Miño? Hij deed het wel goed. Maar als ze iemand anders hadden genomen was ik er waarschijnlijk ook blij mee geweest. Als 'ie maar kan schrikken, schreeuwen, schelden en een traantje weg kan pinken.
Ik herinner me een aantal afstandshots. Bij z'n voeten, van links uit het zwart naar rechts. Een shot naar boven toe, je ziet de kist 'langer' worden. En bijvoorbeeld eentje naar achteren toe, Paul wordt kleiner. En verder is er ook best veel afgewisselt in de montage. Het licht is ook wel mooi met die telefoon en zippo.
Er zitten nog een paar grappige dingen in. Die mevrouw met die fop-voicemail bijvoorbeeld.Ik vond die stem van die ene centrale wel 'n beetje op Kevin Spacey lijken (Moon). Ook zo sloom. Omdat die man zo rustig praatte wekte het irritaties en spanning op maar tergelijkertijd vond ik het niet echt realistisch om zo te reageren.
Dan was het dom van Paul om z'n telefoon niet van de trilstand te halen. Dat was 'm nog aangeraden. Ook klopte de tijd op de telefoon niet altijd. Het was 7.35 pm ofzo, de tijd ging vooruit en even later stond 'ie weer op 7 nog wat pm. En als die slang naar binnen kon komen moet er ook zand naar binnen komen lijkt me.
Bij die 'droom' was ik er niet ingetrapt (dat ze hem redden). Veel andere wel in de zaal, ze begonnen te lachen enzo. Tja... dat ging veel te snel dus ik wist al dat het niet waar zou zijn.Ik was erg benieuwd hoe het zou eindigen, en dat is nog best verassend. Alleen ietsjes te abrupt misschien.

En wat een waslijst aan crew. Zou ik toch niet zeggen hier.

Redelijk spannend en ook wel origineel.

Een vlot brouwsel van de gebroeders Coen waarin gepoogd wordt om met geheime informatie geld te verdienen. Frances McDormand speelde weer dezelfde idiote muts als in Fargo en dat vond ik soms wat vervelend worden. Brad Pitt is leuk gecast als de jonge en impulsieve sportschoolmedewerker en John Malkovich zet zijn rol weer geniaal neer. Enkele mooie momenten waaronder de ontmoeting in het park met Harry Pfarrer die om zich heen kijkt en overal undercover-agenten denkt te zien. Ook het gesprek tussen de topmannen van de CIA waarbij J.K. Simmons uiterst nuchter bleef onder de omstandigheden was lekker droog. Verder waren de bloedneus in de auto en de ongelukkige moord op Chad redelijk verassend.

Boeiende inzage in de keuken waar een chefkok vastberaden is om een comeback te maken en het roer om te gooien. Hij wordt niet meteen hartelijk verwelkomt, maar als men doorkrijgt dat deze specialist bezig is met iets groots worden de werknemers langzamerhand wel degelijk gemotiveerd om hard aan de slag te gaan. Ik vond het best wel boeiend om te zien hoe de betrokennen worden gepushed om zichzelf te verbeteren en het was niet echt te voorspellen hoe de dingen zich zouden ontwikkelen; er staan een aantal onverwachte wendingen op het menu.

Leerzame documentaire over de strijd die de glimlachende Obama en zijn volgers moest leveren om het volk achter zijn rug te krijgen. De filmcrew bereikt vele locaties en weten de gedachtes van omstanders en betrokkenen goed in kaart te brengen. Naast de uiterst formele toespraken en zware beveiliging die we altijd gewend zijn zien we Barack hier ook piekeren achter het podium, huilen na de confrontering met zijn overleden grootmoeder en op een stoeprand zitten in afwachting tot hij weer wat handen kan schudden. Er werd prima opgebouwd naar de uitslag en het is mooi om een inzicht te krijgen van de verkiezingen in Amerika zo'n vier jaar geleden.