Opinions

Waardeloos, oninteressant, overdreven en het is een hoop aanstellerij om helemaal niets. De montage is echt te bizar voor woorden, de beelden zijn zomaar in de blender gegooid in de hoop dat er nog iets van een degelijke pap uitkomt maar dat is totaal niet het geval. Het gegeven van een Shakespeare-tour is sowieso erg saai en al helemaal als er geen budget is om een fatsoenlijke show weg te kunnen geven. Niemand leek er echt zin te hebben om als een groep 'n goede reputatie op te bouwen, want ze reden onverschillig rond in hun blauwe busje en besloten ter plekke hoe ze aan hun brood kwamen. Hoogtepunt zou het schmink-feestje in de stad moeten zijn maar indrukwekkend is het allesbehalve en het verbaasde me dat ze nog geld kregen voor die amateuristische capriolen. Relaties onderling worden onder de loep genomen om een wat meer drama-gehalte er aan toe te voegen maar ook dit pakte helemaal verkeerd uit. Een mislukking.

Vrij standaard actie/oorlogsfilm met een typisch sausje politiek. Veel scenes zijn rommelig in elkaar gezet, wat helemaal niet had gehoeven.

Ook de explosies zijn niet van hoge kwaliteit en het einde is matig.

- 2 -

Beetje langdradig.

De sfeer is opzich wel goed. Lekker knus in het bootje, paar lampjes erbij en de muziek is niet te overdreven.

Gelukkig kon de cast er nog enigszins wat spanning in houden.

Jammer van die cliché dingen zoals een gordijn opzij schuiven waar niks achter zit, een hand op iemands schouder leggen, een spiegel die niet klopt, of met een theorie aankomen waar opeens iedereen van gaat twijfelen..

Die rollende ton op het dek vond ik één van de mooiste shots. Verder is het visueel niet erg bijzonder.


Iets te saai.

Poster ziet er veelbelovend uit en de genre-aanduiding beviel me ook wel maar achteraf kan ik helaas concluderen dat ik continu in een stoptrein te hebben gezeten zonder tussenstations. Ik had liever de Intercity genomen; onderweg viel er bizar weinig te aanschouwen. Een burger op weg naar de troon met zijn oude vriend die een andere keus had gemaakt met bijbehorende gevolgen. Rollen worden uitstekend vertolkt maar het bleef me allemaal iets te houterig met de vele onthullingen, confrontaties en herinneringen. Steve Shill heeft goede bedoelingen maar het is een hoop gepraat en dat 184 minuten lang. Je moet er maar net zin in hebben.

Een sympathiek maar tevens doorzichtig verhaal over vriend en vriendin die we op twee verschillende periodes uit hun leven aantreffen. Het was mooi om ze met elkaar bezig te zien, maar zoals vaker bij liefdeskwesties worden er bepaalde dingen toegevoegt die niet helemaal zuiver overkomen en te duidelijk op zijn opgesteld om tegenwicht te bieden. Zo had ik totaal niet het idee dat die vader van Dawson echt iets met hem te maken had... hij kwam opeens opduiken met twee armoedige kameraden. Ook vond ik het iets te nep hoe Frank (de nieuwe man van Amanda) zomaar opstond aan tafel om zijn telefoon op te nemen; hij kwam vrij geïnteresseerd over en schonk net rustig een wijntje in. Amanda vond ik juist iets te enthousiast in die situatie want zij had net een intiem weekend met Dawson achter de rug. Die scène was belangrijk, want het gaf Amanda uiteindelijk de moed om er een punt achter te zetten. Ik vind dat ze dit wel wat subtieler hadden mogen verwerken, en zo had ik nog wel vaker mijn twijfels over de manier waarop alles verliep. Technisch gezien was het ook niet echt baanbrekend. Gelukkig vond ik het als totaalpakket best aangenaam en leg ik de lat niet zo hoog in dit genre. Aardig om eens te zien; geen meesterwerk.

Op een of andere manier kan ik deze film wel waarderen. Heerlijk om gewoon nergens aan te denken en deze gewoon simpel weg te kijken. Het kan ook niet anders met deze combi: Chris Rock, Farley, Japan en... een komedie. Chris Rock heb ik altijd wel gemogen, ik vind 'm grappiger dan Murphy of Martin Lawrence, wat betreft zwarte clowns. Geweldige palmboomscene ook.

-3-

Redelijk rechtbankje.

Best leuk plot: een journalist die erachter komt dat de aanklager in de zaal corrupt is en al zeventien onschuldige mensen heeft veroordeeld. Wel jammer dat de nodige clichés weer op komen dagen, voornamelijk veroorzaakt door Ella.

Michael Douglas past als gegoten in deze rol, het is echt zo'n stiekem ventje.

Ik vond het vrij verassend dat Corey Finley (zonder d) inclusief het bewijsmateriaal opeens opgeblazen werd. In de planning stond om Hunter de grond in te boren maar dat werd allemaal tegengehouden door die stugge Lawrence Beron. Ook het getreiter op Ella in de parkeergarage was best spannend, ook al weet je dat een vrouw het waarschijnlijk wel overleeft.

Het ging te snel toen C.J. vrijgesproken werd en Hunter veroordeeld werd, totaal niet soepel verwerkt.
Het einde mocht van mij wel iets anders lopen. Beetje jammer dat één foto het alsnog verpest voor C.J., terwijl hij toch een grote prestatie heeft bereikt.

Op mijn dvd-hoes staat dat de speelduur 78 minuten is, beetje vreemd trouwens.


Niet hoogstaand, maar kijkt wel lekker weg.

Ik hou niet echt van dit soort sprookjes. Perfume, Àmelie.... het doet me niet zoveel. Top- en top Amerikaans, je moet er toch 'n beetje van houden.

De cast is niet verkeerd, maar ook niet fantastisch. Steve Buscemi was een suprise, maar hij hoeft niet heel veel te doen.

Die sentimentele muziek werd ik echt spuugzat op 'n gegeven moment. Steeds maar weer zo'n melodie eronder pleuren, het is te zot voor woorden.

Het hele verhaal van Ed Bloom is in kaart gebracht en dat is geen doorsnee mensenleven, maar het is wel vrij saai afgerond. De jonge Ed maakt van alles mee, maar nergens wordt het echt spannend of aangrijpend. De fairytale continues, je kunt er niet omheen.

Het hoeft niet altijd bij de realiteit te blijven, maar zo mist het voor mij een beetje z'n doel. Het is zelden grappig... en ontroerend, fascinerend of bijzonder interessant wordt het eigenlijk ook nergens.

Het ligt er allemaal te dik bovenop, en de meeste personages blijven beperkt tot een stereotype.

American flag.

Met alleen mooie plaatjes en een levensverhaal red je het niet, ik hou het bij één keer.

Ik vond dit toch wat ongebalanceerd en het kon me eigenlijk gestolen worden wat er allemaal gebeurde. In wezen is het een best aardig idee om de Amerikaanse president via een ongeluk terecht laten komen in een jagersgebied met traditionele stammen maar er wordt niet voldoende moeite genomen om er ook echt iets interessants te van maken. Sowieso nogal ongeloofwaardig dat een 13-jarig Fins jongetje zomaar alles in het Engels kan verstaan, laat staan het uitspreken ervan. Er zitten wel wat redelijke vondsten tussen zoals de lege ijskast die door het bos heen wordt geslingerd maar ik vond het merendeel eigenlijk vrij duf en achterhaald. Overigens gaf die laatste scène (waar ze met z'n tweeën op die berg staan) me direct de indruk dat er een green screen was gebruikt maar ik weet niet of dit ook het geval was.

Het was vooral de merkwaardige uitstraling van deze robot die sympathie bij me opwekte want er bevinden er zich een hoop clichés en het gaat allemaal in één treinrit voorbij. Gelukkig zag het er visueel ook best leuk uit (mooie slotscène ook met die akelige badguy en daarna in het rondvliegend puin). Het blijft me uiteindelijk bij als een redelijk doorsnee animatie, terwijl ik tijdens het kijken toch meerdere malen het idee had iets unieks in het midden te hebben.

Weer een apart werkje van de Coens.

Mooie settings, lange shots en vreemde personages. Heel erg grappig vond ik het allemaal niet en wat dat betreft is het een beetje tegenvallen. Een opgezet plannetje, losgeld, badguys... je ziet het wel vaker. Gelukkig is de uitwerking wel zeer fresh en zitten er hier en daar wat verassende creaties tussen (zoals die droom na de White Russian en het kleine figuur met die schaduw).

Steve Buscemi had nogal veel dialogen opgekregen en was continu aan het woord. Nee... een zwijgzaam figuur ertussen stoppen is prima maar zijn bijdrage is wel erg mager. Ik had wat leuke of domme acties verwacht maar die kwamen er niet en hij blijft er maar bij hangen, terwijl Steve wel meer in z'n mars heeft.

Jeff Bridges speelt uitstekend en John Goodman is een goede man.


Apart, maar niet geniaal of wat dan ook.

Big Mommas.

Ik had het toch veel erger verwacht. Ik zat te wachten op de taarten, ongelukken en domme grappen maar die bleven gelukkig beperkt.

Martin Lawrence is soms wel grappig.

Het verhaal slaat weer nergens op natuurlijk. Alleen omdat Trent getuige is geweest van die ene moord, moeten ze zich gaan verkleden als een stel dikke wijven. Dat had best op een andere manier gekund. Jammer ook dat je bij de aankomst in de school al meteen ziet dat Trent gaat aanpappen met die Haley. Verder vliegen er nog wat clichés doorheen zoals de slappe badguys en die populaire meidengroep die het uiteindelijk tóch niet voor het zeggen hadden.


Ik heb af en toe wel kunnen lachen maar over het algemeen blijft het veel te slap, net zoals de andere delen.

Leuke combi van komedie en thriller, alhoewel je alles niet te sirieus mag nemen. Het is in ieder geval niet zo'n standaard geval. Er zaten echt wat geniale grappen in. Het stukje met de FBI-agent op de weg ( twee lijken in kofferbak ), het beeldje met de traan en de hakbijl bijvoorbeeld. Wel wat vreemd vond ik het licht. Vaak staan Gus, Charlie en Josie buiten in het donker terwijl hun gezichten keurig belicht worden. Ook dat stukje bij de brug met Josie is verlicht terwijl er geen lantaarnpalen of wat dan ook te bekennen zijn. Geen aandacht aan geschonken dus, dat zal toch een kenmerk zijn van het komedie-genre. Agent Hymes vond ik niet erg overtuigend en het is erg vreemd dat hij om hulp schreeuwde terwijl hij makkelijk had kunnen ontkomen. Neemt niet weg dat het stukje daarna in het huis best aardig was hoor. Dan komt de bilnaad van Alice Eve nog even voorbij, wanneer de camera in de lucht hangt. En het is een beetje vreemd dat alle computers in dat kantoor op hetzelfde beeld stonden. Terwijl er wel gewoon gewerkt werd.

Ondanks een aantal vergeten details en een ietsjes flauwe twist, bevat deze film aardige grappen en is het best leuk.

Waarom toch altijd die kleine kut hondjes in zulke glitter and glamour feestjes van Amerikanen? Ik snap het niet; koop liever een kat. Ze zijn niet grappig en werken enkel op mijn zenuwen. Goed, zoals verwacht zitten we hier weer opgescheept met zo'n tachtig procent aan moeilijkheden om in het restant te stuntelen en idiote opmerkingen te plaatsen. Robert de Niro wederom in z'n badjas met opgetrokken wenkbrauwen en een moeilijke glimlach; hij mocht van mij een paar jaar geleden al met pensioen gaan. Katherine Heigl is niet veel beter. Ze ziet er nogal verwend uit en acteert oppervlakkig met steeds weer van die grote ogen alsof er iemand is gestorven. Wellicht is het voornamelijk gericht op het vrouwelijke publiek maar dan nog steeds vind ik dit een gemakzuchtige en stompzinnige manier van filmmaken.

Fargo look-a-like met opvallende karakters en een paar leuke vondsten. Verhaaltechnisch had er nog wat gesleuteld mogen worden want niet alles sloot even goed aan en sommige scènes hadden gerust wat ingekort mogen worden. Kleine ongelukjes bleven maar doorgaan en waren niet altijd even geslaagd. Het syndroom van Tourette vond ik ook niet veel meerwaarde bevatten. De cast brengt het er gelukkig goed vanaf.

Simpel filmpje, best aardig. Bleef wel wat hangen op hetzelfde, maar dat is nu eenmaal hun leven. Leuk om te zien dat ze als toeristen nog steeds aan de drugs zitten en spullen stelen. Goed geacteerd. Aparte, gedurfde shots af en toe ( twee hoofden laag in beeld, gebouw vanaf onderen vult heel het beeld ).

Geen spektakel, gewoon een rustig tussendoortje.

Een op z'n minst opmerkelijke creatie van Alejandro González Iñárritu die met fenominaal camerawerk slechts een paar shots opgenomen lijkt te hebben. Ik heb grote waardering voor deze excentrieke filmwijze; echter was dit meteen het meest fraaie aspect. Er wordt een toneelvoorstelling herhaald met steeds een andere invalshoek (door de gebeurtenissen die zich tussendoor afspelen en zo effect hebben op de personages). Dit was aardig, maar het was me onduidelijk hoe deze theatershow zo populair kon worden en waarom al die mensen in de wachtrij stonden om naar binnen te kunnen. Was het nou allemaal zo boeiend wat er op het podium te zien was? Afgezien van de zelfmoord leek het op een doorsnee GTST-aflevering.
Overigens leek het me onnodig dat RIggan in zijn onderbroek tussen de menigte ging lopen nadat zijn badjas in de deur geklemd zat; hij had 'm simpelweg af kunnen scheuren of even uit kunnen doen en een voorwerp kunnen zoeken in het steegje om het alsnog los te halen. Verder vroeg ik me af hoe het kon dat niemand de vliegende Riggan opmerkte (ook niet als hij uiterst voorzichtig een landing maakt te midden van een drukke straat); hij was gewoon een mens toch?
Een sterke cast en in principe is het een aaneenschakeling van kleinschalige avonturen maar als ik bedenk waar het nou werkelijk om draaide vond ik het allemaal iets te vergezocht om legendarisch te worden.

Sterk werkje.

Javier Bardem speelt voortreffelijk maar eigenlijk is de gehele cast wel overtuigend genoeg voor dit drama.
Het viel me op dat de dame in het spel een stuk lelijker was dan de doorsnee actrice. Dat is niet erg, want ook minder knappe mensen gaan door zulke ellende en dat mag niet vergeten worden.

We zitten in een achterstandswijk en er wordt niets mooier gemaakt dan het is. Ik vond die scène waarin Uxbal zogenaamd friet en aardappelen gaf aan zijn kinderen wel leuk bedacht. De cornflakes geeft aan dat ze het helemaal niet breed hebben.

Ondanks dat Uxbal meedoet in het illegale circuit hoopt hij het beste voor de Chinezen en voor zijn eigen kinderen. We zien hem wel boos worden maar dat is logisch te verklaren.
De dood van die werknemers door de hitte van de kachels kwam redelijk als een suprise.

Het lichtgebruik is soms prachtig.


Goed.

Een herhaling van bestaande Middeleeuwse werken zonder een echt origineler verloop. Hoe lager de rang van een ridder des te eerder hij sneuvelt en zo kun je het hele boeltje al voor een groot gedeelte voorspellen. Het vermoeden dat ik had wanneer de jongen vertrok met zijn beschermers bleek dus te kloppen en afgezien van een goede performance is ook zijn onderdeel van het verhaal evenmin indrukwekkend. Sean Bean is altijd wel degelijk maar ik vind het niet erg slim om hem in zo'n ouderwets harnas te gieten want je wordt stiekem steeds herinnert aan The Lord of the Rings en ik denk dat menig andere acteur deze rol ook gemakkelijk had kunnen vervullen. Eenmaal op reis is er niet gigantisch veel te ontdekken, we komen in een willekeurig dorp terecht waar alle inwoners atheïst blijken te zijn en dat is dan ook het voornamelijkste waar onze helden mee geconfronteerd worden. Het vriendinnetje van Osmund blijft vooral op de achtergrond en ondanks haar onzekere toekomst is deze zijtak niet erg veelbelovend. Verder vond ik het vreemd dat Swire werd opgehangen terwijl het andere slachtoffer een simpele messensteek in ontvangst mocht nemen en de keuze van Osmund om Averill 'uit haar lijden te verlossen' vond ik iets te overhaast.
De overige producties van Christopher Smith voelden vrij authentiek aan en daardoor ben ik helaas teleurgesteld met deze magere voorstelling.

Tja... hier zit gewoon teveel suiker in. Een veelvoorkomend probleem wat ik aantref bij veel komedies: overbelichting, zwak acteerspel, simpel camerawerk, voorspelbaarheid, oppervlakkigheid...

Lawrence is een grappige acteur maar na een tijdje wordt ik dat flauwe gedoe toch wel beu. Het is nog leuk bedacht dat hij terugspringt naar de Middeleeuwen met de gevolgen van dien, maar verder... niet gek genoeg.

Nederland wil weer gek doen en slingert met allerlei bizarre toestanden die de plank compleet misslaan. Een voorbeeld hiervan is de vrouw die zomaar even het percentage en herkomst van wat cocaïnepoeder kan bepalen door het simpelweg op haar tong te leggen. Ook werd er een televisie aan flarden geschoten vanwege een kleine frustratie, zat er een geluid van een samoeraizwaard onder het moment dat er een hakbijl werd gepakt, werd er veelvuldig 'houd je bek' uitgesproken op vreemde momenten en werd er rondgestrooid met bekende filmtitels zoals Scarface in de om zo alsnog het publiek te proberen bereiken.
Het script is belabberd en er worden allerlei beschuldingen, conclusies en hypotheses op tafel gelegd. Allerlei vergezochte dingen zoals ''Oh... dus je weet zeker dat hij niet je armen, benen en je hoofd eraf hakt zodat hij je kan misbruiken terwijl je alleen nog maar een romp over hebt?'' kunnen alleen maar van ons nietnuttig landje afstammen.
Daarnaast irriteerde ik me aan de nonchalante voice-over die de waarde van de enkele degelijke scènes naar beneden haalde.
Er zitten best wat aardige ideeën in zoals het dubbelvouwen van een lijk in een koffer om vervolgens het uitstekende hoofd te bedekken met een handtas maar jammer genoeg heeft de regisseur zichzelf niet in de hand kunnen houden en zitten we opgescheept met een mislukt project dat je totaal niet sirieus kan nemen terwijl het hoofdthema toch wel misdaad is.

De spanningen tussen enkele meiden worden treffend naar voren gebracht en wanneer ze s'nachts in de kou hun natte kleren uittrekken en met hun handen in de grond beginnen te graven, wanhopig op zoek naar een wapen, komt er een soort concentratie-kamp gevoel bij me op. Ze zijn op elkaar aangewezen en moeten zien te overleven. Het grootste probleem van deze 'horror' zijn de drie jongens die het gevaar vertegenwoordigen. Ze kwamen totaal niet dreigend op me over en het boeide me niet zoveel wat hun precies uitspookte. Geen trio van psychopaten of doorgedraaide huurmoordenaars te bekennen; enkel wat brutale individuen op een ongunstige locatie. De boel is ook nog eens vrij duf gefilmd en er was er niet zoveel originaliteit terug te zien. Zoals vaker het geval is op een Film1 kanaal.

Best wel verfrissend filmpje in deze tijden van toch vrij-standaard werkjes.

Ik arriveerde enkele minuten te laat in de zaal en op het scherm waren allerlei ballerina's aan te schouwen. Ik dacht holy crap waar ben ik beland...

Gelukkig bleek het best chill te zijn. Ik wist niet precies wat er aan de hand was, het leek alsof ze hallicuneerde.

De 'seks' die erin zat was best aangenaam om naar te kijken, ik ga er niet om liegen.

En what-the-fuck, staat Vincent Cassel uit La Haine daar les te geven. Aparte switch voor hem...

Camerawerk was ook wel prima, zaten wat mooie lange shots in.

Muziek was in orde.

Vrij weinig mis mee, maar ik zal 'm niet snel gaan herkijken. Puur door de balletsport die toch vrij centraal staat.

Om eerlijk te zijn vond ik hier gewoonweg niet zoveel aan. Het is allemaal keurig verzorgd en je kunt weer zien dat er geld op de tafel is gelegd maar de zogenaamde 'cybercriminaliteit' vond ik niet heel erg overtuigend naar voren komen. Ik ben ook nooit fan geweest van Christ Hemsworth, die telkens iedereen koelbloedig van het leven berooft maar eigenlijk niet echt die meedogenloze uitstraling heeft. Daarbij vond ik 133 minuten redelijk lang aanvoelen. Gelukkig hielp de Aziatische actrice me er doorheen te slepen.

Ik had er iets meer van verwacht.

Er zit een goede sfeer in. Regen, oude gebouwen, sci-fi voertuigen en een passende soundtrack.
Camerawerk was ook wel oké.

Er zaten wat aparte dingen in. Bijvoorbeeld die eierkoker, nepogen, ontsnapping via dat gat in het dak, die kleine ventjes die Sebastiaan zelf had gemaakt.

Maar er gebeurde niet zoveel. Dat hoeft ook niet, maar ik vond het neerkomen op een standaard politie-werkje. Rick vind wat aanwijzingen en zoekt vervolgens de Replicants op. Eigenlijk verloopt dit redelijk simpel.

Tegen het einde werd het beter en spannender. Rutger Hauer vind ik vaak saai maar hier kon hij die lege blik van 'm goed gebruiken.

Ik snap niet echt wat er zo geniaal is aan deze film.
En wat is er nou met die eenhoorn? Naast die papieren figuurtjes hebben we daar toch niets van vernomen? Ik hoor hier mensen zeggen dat Rick zelf óók een replicant is... maar hoe kun je dat dan weten?


Aardig.

Deze film is meesterlijk. Hoe minder je ziet, hoe boeiender het juist is. Kijk naar A Nightmare on Elmstreet, daar wordt de spanning al meteen uitgehaald. Super ook de handcamera's, zorgt voor een optimaal realistisch beeld waar je niet meer uit komt. Wat mij betreft verslaat deze film heel wat andere thrillers en horrors die er wellicht veel meer moeite voor hebben gedaan om iets fatsoenlijks neer te zetten. Je zit er continu aan vastgeplakt en wordt uiteindelijk meegesleurt in het huis.

Briljante film gewoon.

- 4,5 -

Best aangenaam filmpje.

Cast vond ik redelijk, niet super ofzo maar goed genoeg. Val Kilmer verraste me hier ook positief.

Er zit een prima rust in, montage is in orde.
Mooie dames.
Leuke settings in New Mexico.
Op bepaalde momenten spannend, maar stiekem kon je wel raden wat het ging worden.

Op een of andere manier zal ik die hoed in de lucht en de tequila het beste onthouden. Wellicht doordat die vaker terugkwamen, maar verder heeft deze film dus niet heel veel indruk gemaakt.

Wel aardig weg te kijken.

Toch gewoon te saai en Amerikaans. Standaard typetjes en voorspelbaarheid domineren. Een dikke brede neger is nog enigszins afwijkend van het standaardplaatje, maar daar is ook alles mee gezegd.

Sandra Bullock vond ik erg irritant, ze speelde echt zo'n verwende bitch die overal de controle op wilde houden. Ze vond het echt geweldig om voor Big Mike te zorgen, je zag dat ze ervan genoot. Opzich is dat ook wel logisch met zo'n saai gezinsleven en onuitstaanbare vriendinnen, maar toch kon het allemaal wel iets minder enthousiast.

Sport als hoofdthema zorgt vaak al voor een opstapeling van clichés en ook hier gebeurt er niet veel anders.

Deze 128 minuten bestaan uit honing, stroop en een aantal kilo suiker.

Redelijk intigrerende thriller met een aantal bekende gezichten zonder zicht. Het blijft boeiend, het camerawerk is in orde en de overgangen tussen scènes zijn af en toe erg soepel. Wel vond ik het een beetje onwerkelijk dat de patiënten werden behandelt alsof het gevaarlijke criminelen waren. Ze zijn in een of ander kraakpand gestopt en daar moeten ze het zelf maar uitzoeken. Ook vroeg ik me af waarom zij überhaupt ondergebracht waren als het later blijkt dat deze ''geïnfecteerde'' mensen ook gewoon vrij door de stad liepen. Ondanks deze gegevens ben ik redelijk te spreken van het scenario en het script en was de spanning goed te voelen. Verder vroeg ik me af wat het shot van de perzikken/nectarines in het schaaltje op de tafel voor betekenis had maar toen dat op het einde weer terugkwam (gedeeltelijk opgegeten door bacteries) werd het duidelijk dat het om een tijdssprong ging. Ik vond de scène waarin de Doctor en 'the woman with dark glasses' een intieme bezigheid aan het uitoefenen waren goed neergezet omdat de Doctor's wife niet door het lint gaat zoals gewoonlijk maar dat ze in plaats daarvan deze situatie gewoon accepteerd omdat het een logische menselijke handeling is. En de scène in de supermarkt was zenuwslopend toen iedereen op de tassen met eten afkwam. Het einde had gerust op een andere manier gekund, een perfecte afsluiter wil ik het niet noemen. Echter is het ook wel leuk dat er nog een sprankje hoop is voor de getroffen groep.

Glitter en glamour is nooit mijn ding geweest. Mensen als Paris Hilton vind ik eigenlijk vrij triest want zonder al die schoenen, jurken en parfums heeft ze helemaal geen leven meer. Deze 'celebraties' hebben al deze dingen nodig om gelukkig te zijn; naar mijn idee is dat geen goed teken. Het groepje vriendinnen vinden al die dure merken in ieder geval wel top en beramen daarom geregeld een overval. Ik kan me niet voorstellen dat de eigenaren van dergelijke villa's gewoon hun huissleutel onder de deurmat leggen of een hondenluik in hun deur bevestigen waar een mens van buitenaf doorheen kan kruipen. Ook stond er nergens een alarm afgesteld en konden ze zelfs bij dezelfde woning meerdere malen terugkomen om weer wat kettinkjes mee te nemen of de VIP-ruimte te testen. Het lijkt me niet helemaal kloppen dat inbreken tegenwoordig zo gemakkelijk is en dat ook nog eens in veelvoud. Sowieso vind ik het vrij dom om steeds weer naar hetzelfde huis te gaan; waarom niet gewoon alles in één keer meenemen? Dat ze dan gepakt worden op het einde kan me worst wezen en ik vraag me af wat Lindsey Lohan er van vind dat haar naam zo vaak gebruikt wordt.