Opinions

Weinig verrassends maar het is allemaal best wel degelijk uitgevoerd. Je komt typische facetten tegen die vaker aan bod komen in dit soort biografische inzages en ik raakte niet echt onder de indruk. Wellicht hadden ze bepaalde aspecten (zoals het camerawerk en lichtgebruik) wat meer aandacht en creativiteit kunnen geven om het tot een hoger level te tillen. Voor Nederlandse maatstaven is het uiteindelijk toch een bovengemiddelde productie.

Zoals altijd had ik van te voren helemaal niets opgezocht of achterhaald en ik verbaasde me dan ook over het feit dat vrijwel ieder detail was overgenomen van 'The Disappearance of Alice Creed', welke ik toevallig ook heb gezien. In wezen doen de Nederlandse cast en crew hier niet veel verkeerd en komen ze overtuigend uit de hoek, maar wat mij betreft hadden ze wel wat eigenzinnigheid mogen toevoegen en een paar sausjes er overheen kunnen gooien. Neemt niet weg dat dit scenario wederom erg veel te bieden heeft en de mogelijkheden onbegrensd lijken.

Veel bloed en wijn komt er niet in terug maar deze typische 90's prent weet een prima dosis aan misdaad te leveren met een geschikte cast waaronder Jennifer Lopez die bewijst dat ze naast naar mooie lichaam ook wel degelijk actrice-vaardigheden in huis heeft. Er zijn familiebanden, profiterende dieven en een aantal zaken die uitgepluist moeten worden. Dankzij de sfeervol geschoten beelden en de rustige soundtrack is dit een aangename wegkijker geworden die het niet alleen moet hebben van bekende namen op het toneel maar die ook gewoon een goede impressie weet te maken zonder teveel slappe toestanden.

Het is vooral de oppervlakkige manier van de uitwerking die er voor zorgt dat het een slappe feelgood-achtige reis is geworden. De voice-over en de nonchalante soundtrack geven je daarnaast het idee dat je het allemaal niet zo sirieus moet nemen en opzich is dat goed omdat ook niet alles even goed is uitgelicht, maar nu lijkt het gewoon op een mislukte komedie die een beetje stoer probeert te doen met wat cocaïne en marihuanaplanten. De belabberde douane op het vliegveld is zomaar een voorbeeld, evenals de drugs die helemaal niet getest werden op hun kwaliteit. Toen George aankwam met zijn vliegtuigje in Mexico zag hij vier jute zakken staan waar iets groens in zat en vervolgens sprook hij direct af om het zaakje te kopen voor 50.000 dollar, zonder het ook maar even te ruiken of te proeven.. Later, als hij besloten heeft om er 75.000 van te maken en dit geld overhandigt aan de dealer, wordt dit flinke bedrag niet geteld maar in plaats daarvan werpt de betreffende persoon enkel een blik in de zak en reageert meteen met een glimlach. Zulke zaken maken gewoon duidelijk dat we te maken hebben met een eenvoudige productie. Johnny Depp heeft me eigenlijk nog nooit echt weten te overtuigen en misschien komt dat wel door de rollen die hij aangeboden krijgt waarin hij steeds weer een halve gare moet spelen. Zo ook hier, als een soort tjappie van de New Kids. Ook de bijrollen blijven erg leeg en niemand wist echt indruk te maken.
Jammer.

Net iets minder dan Smoke maar wederom waardeer ik de luchtige omstandigheden in combinatie met lange shots en het naturelle acteerspel. Iedereen is weer zorgvuldig gecast en er lijkt geen camera aanwezig. Opvallend is dat we hier alleen maar bij de winkel blijven en dat er geen echte problemen zijn. Het komt over als improvisatie en een duidelijk plot is niet aanwezig. Zo simpel kan het dus ook, het werkt uitstekend en jammer genoeg zie je het zelden.

Tot op heden had ik geen al te hoge pet op van Woody Allen (ik had nog maar een paar van zijn fabricaties aangetroffen) maar nu weet ik wel zeker dat de beste man iets goed kan doen. De eerste paar minuten moest ik even wennen aan de vele dialogen en de - niet meteen uiterst interessante - inhoud maar wanneer je er met de gedachten bij blijft zie je hoe geweldig deze acteurs hun rol vertolken en dat is al zo'n tachtig procent aan winst. De personages spelen voortreffelijk samen en komen zeer overtuigend over. Er wordt ook treffend afgesloten; precies op het moment dat er ook niets meer verteld hoeft te worden.

Degelijke actiethriller met een zoals altijd uitstekende Jamie Lee Curtis. Haar eerste ingrijp van haar carrière als agent brengt meteen een hoop gevolgen met zich mee en opzich is dat redelijk uitgewerkt maar omdat het hele gedoetje neerkomt op een gestolen handpistool was ik niet echt onder de indruk. De motieven vanuit de badguy vond ik dan ook twijfelachtig en het leek of er te weinig ideeën beschikbaar waren voor een boeindere aanpak. Desondanks weet deze typische 80/90's prent een fijne sfeer naar voren te brengen.

Beetje flauw en het duurt veel te lang. Over Chan heb ik geen commentaar, zijn strakke moves blijven gewoon heerlijk en er zijn wat knappe lange shots. Er zijn wat bijzondere dingen zoals de trampoline, achtbaan, kinderwagen, ventilator wat wel bij de Japanners hoort. Ze weten je toch te verassen af en toe.
Er komen wat droge grappen voorbij maar grotendeels is het saaitjes en die baby vond ik maar irritant.

Wat een draak van 'n film, vreselijk. Vrijwel alles is irritant, knap hoor. Dat dochtertje en die vriendinnen, vre-se-lijk. Bob maakt constant dezelfde fouten die na een poosje helemaal niet meer grappig zijn. Ik vond persoonlijk die eerste het beste ( met zijn arm die hij uitstak waarmee hij perongeluk iemand neermaaide.
Het huis is best mooi, prima verlichting en het is redelijk verzorgd allemaal, maar dit alles is eigenlijk voor niks want het verhaal stelt een zak bonen voor.
En wat een einde zeg... achja opzich past 't wel bij dit zooitje.

Slecht.

Ik zou het graag tenenkrommend slecht willen noemen maar het was zó gemakzuchtig en vermoeiend dat ik mijn tenen niet krom kreeg. Wel hing er al meteen zo'n gele knoflookteen boven de schoorsteen waardoor de rook vervelend verdween en ik met het verkeerde been uit bed leek te zijn verschenen terwijl mijn hoogslaper anderhalve meter hoog is gemonteerd. Echt een trieste zaak dit. Acteurs zijn slecht (bijvoorbeeld de reactie van Sanne toen ze Bobby voor het eerst aantrof in de machinekamers), de dialogen slaan nergens op en het feit dat de boot met bezoekers niet eens uit de haven vertrekt is wel heel bedroefd. De geesten zelf waren doodnormale mensen met een witte poeder op het gezicht. Uiterst onnodig ook om dat apparaat in het zwembad te schoppen (ze had toch geen epilepsie?) en wat te gemakkelijk om het weer aan te praat te krijgen nadat deze gevallen is. En dan komt Eric Masters in zijn golfpak met een doodskop op zijn wandelstok, twee stoere auto's en een dame op hakken bij alsof 'ie een maffiabaas is. Nee... erg matig dit.

Het Bombardement. Lekker stoer zeg, vooral met die hoofdletter T. Duitsers, ontploffingen, vliegtuigen, oude voertuigen... alle middelen zijn er en met Jan Smit erbij kan het al helemaal niet stuk. Laat het feest beginnen!

Nee... ze hadden het beter De Bruidegom kunnen noemen want vrijwel alles ging over de interactie tussen (aanstaande) vriend en vriendin. Soldaten lijken zo naar een plaatselijk carnavalsfeestje te wandelen en de explosies doen je denken aan zandstormen in de woestijn. De found-footage beelden met voice-over zijn ook een geweldige ingeving. In plaats van meer betrokkenheid en realisme te creeëren worden we hiermee steeds weer uit de omstandigheden van de personages geslingert. De bijrollen zijn weer oppervlakkig gecast en iedereen leest hun tekst op als een robot. Sigaren geven vaak een status aan en vandaar dat deze regisseur ervoor kiest om tijdens een gesprek met vier nette heren talloze close-ups laat terugkomen en ook echt ieder figuur voorziet van zo'n knakworst. Dit is een detail maar zo is de rest ook allemaal iets te vlug in elkaar gezet. Zonde ook van de fraaie slowmotion beelden (wanneer Vincent en Eva over het puin rennen) die om zeep worden geholpen door de roekeloze montage.

Eigenlijk was Roos van Erkel het enige onderdeel dat me weerhield om tomaten naar het doek te gooien. Mislukt projectiel dus.

Magertjes.

Niemand wist echt indruk te maken. Vooral Patrick Huard kwam erg monotoom over en zo'n stalen gezicht vind ik eigenlijk altijd jammer.
Het hele boeltje is redelijk verzorgd met de juiste belichting, goede cameraposities en een prima montage maar het maakt nergens indruk. Dat komt gewoon door het saaie plot en het einde dat je al van 347 kilometer ziet aankomen.
De scène in de studio vond ik nergens op slaan, nogal vreemd gedrag ook van die presentator. En het stuk met die wietplanten snapte ik niet echt... ze werden blijkbaar high terwijl het hele zaakje in de fik stond.

Zo weer vergeten.

Saai.

Illusies, hallicunaties, waanbeelden, angsten, twijfels en een hoop paniek. Het zijn de ingrediënten die je wel eens vaker tegenkomt bij dit soort horrors.

Tim is zoals altijd weer een doorsnee-figuur die een avontuur beleefd. Waarom niet een keer 'n persoon met een gebroken arm of een bepaalde handicap introduceren? Het is nu gewoon te basic en voorspelbaar. Barry Watson zèlf maakte niet genoeg indruk om er nog iets van te maken. Continu die zelfde staar in z'n ogen... het deed me niet veel.

De boogeyman zag er redelijk uit maar trad op in verschillende gedaantes waardoor de waarde van zijn karakter een beetje wegviel.

Technisch is het in orde, al kon de montage wel iets netter zonder al die overbodige fades.

Niet veel aan.

Maffe prent.
Gekke dialogen, verassende gebeurtenissen en idiote wendingen vervullen deze 2,5 uur terwijl er een heerlijke nonchalante 70's sfeer bovenhangt. De openingsscène is geniaal, ik hoopte stiekem dat we verder gingen met zulke lange shots en die kwamen er een paar ( bijvoorbeeld de scène bij het zwembad waarbij we even onder water gingen) Het feit dat er een pornofilm gemaakt moet worden is op zichzelf al redelijk interessant maar daarbij worden we ook getrakteerd op een paar bizarre toestanden die niet direct in verbinding staan met het hoofdplot. Bijvoorbeeld Buck (Don Cheadle) met zijn technische apparuur, dat staat eigenlijk compleet los van het verhaal met Dirk Diggler maar het functioneert erg goed als afleiding, net als William H. Macy met zijn zielige rol die hij weer voortreffelijk weet te vervullen en waarschijnlijk heeft menige kijker hem weer treurig uitgelachen. Verder is de cast aangevuld met een aantal bekende namen die vrijwel altijd goed presteren maar de grootste ster is natuurlijk Wahlberg die weer excellent werk aflevert.
Het meesterlijke, het ultieme, het maximale, het beste of het briljanste resultaat wordt naar mijn idee niet bereikt, daarvoor is het toch allemaal iets te onschuldig en voorspelbaar want geef toe: iedereen heeft zo z'n story en op het einde komt het allemaal weer goed. Het is iets wat je ondanks alle toeters en bellen wel vaker ziet: de hoofdpersoon heeft een succesvolle carrière en lijkt zijn leven perfect ingericht te hebben, gaat dan ten onder aan zijn arrogante karakter en heeft uiteindelijk toch de mensen nodig die zijn bestaan hebben opgebouwd. Die welbekende structuur, bestaande uit grofgezegd drie delen (goed,slecht,goed), zorgt er voor mij voor dat ik niet 100% verkocht ben maar gelukkig heeft Paul Thomas Anderson het leuk weten te verpakken.
Suprising, vlot, hip en gewoon erg fijn om naar te kijken.

Sowieso interesseer ik me weinig voor de kunst en de manier waarop ze het hier verkopen is wel erg bedroefd. Gallerij-houders discussiëren over de prijs van hun gemeenschappelijke goederen en om de leegte op te vullen zien we bijna alle vrouwen wel wat sensueel contact uitoefenen. Dan loopt er ook nog een lesbienne rond met een camera'tje die alles moeiteloos op kan nemen zonder reacties uit te lokken. Het eindresultaat wordt zelfs getoond in een openbare ruimte. Het vele naakt er tussendoor deed me aan ons eigen land denken; overbodig en een goedkope truc om de aandacht van de kijker vast te houden. Verder zijn er implicaties dat het allemaal wat te dik is aangezet zoals het moment dat Jo een brief aan het schrijven is, tergelijkertijd met zijn linkerhand een halter omhoog en omlaag heft en kort daarna een witte lijn wegsnuift). Ik vond hier weinig aan.

Wat een adembenemende, verbluffende en hypnotiserende creatie. Camerawerk is erg fijn en de fantastische soundtrack blijft nog even nagalmen door mijn hoofd. Denzel Washington weet op een sublieme wijze zijn kalme personage neer te zetten en je kunt aan zijn manier van handelen zien dat hij een zeer heldere geest heeft. De dialogen zijn rustig, bevatten geen overbodige woorden en blijven boeiend en begrijpelijk. Ik was bang voor een uitgekauwde romance waarbij het intieme koppeltje gezellig en moeiteloos de strijd aan gaat maar gelukkig bleef de rol van Mila Kunis beperkt en is er totaal geen sprake van voorspelbare of clichématige situaties. Dit werkje voelt geheel authentiek aan en dat is geweldig.

Staat terecht in de flop100. Dit verdient de titel BWP niet eens, de link met het eerste deel is ver te zoeken. Er gebeurt amper iets en het is veel minder realistisch door die wazige special effects.

Erg irritant verder dat onderzoeksgroepje. Horror laat me niet lachen, dit is gewoon slecht.

In wezen een zeer degelijk, weloverwogen drama met uitgekiende lichtinvallen, zorgzame camerabewegingen en een aanvaardbare ondersteuning van de muziek. Casting was ook sterk en het geheel wordt passend aangekleed. Echter vormen deze onderdelen niet meteen iets interessants en ik bleef me dan ook de hele tijd afvragen wat er nu zo bijzonder was aan een meisje dat er van houd om boeken te lezen, al dan niet in tijden van WO II. Liesel speelt af en toe met haar vriendje Ruby, kletst voordat ze gaat slapen nog even met de onbekende jood en brengt de volgende dag weer de was naar het huis van de burgemeester. Ondertussen staat Emily Watson de chagrijn uit te hangen in de keuken. Nu stel ik eigenlijk nooit zo'n hoge eisen aan verhaal en inhoud, maar als het gepresenteerd wordt als iets legendarisch duiken er toch allerlei mankementen op en blijf ik achter met een lichte teleurstelling.

Vrij oppervlakkige en zielloze interpretatie waarin we enkele jongemannen zien die de misdaad op eigen houtje trachten te bestrijden. Dit leek allemaal nogal willekeurig te verlopen en erg professioneel met hun werkzaamheden waren ze ook niet. Ik had op meedogenloze killers gerekend maar ze maakten dikwijls fouten en de toevoeging van Rocco bracht enkel chaos en paniek. Het was bij vlagen wel leuk om Willem Dafoe in zijn rol op te zien gaan, zeker als hij verkleed is als vrouw, maar soms begon ik me ook af te vragen of zijn gemoedswisselingen wel zo aannemelijk waren. Het geloof en de kerk wordt er ook nogal geforceerd bijgegooid en de wijze waarop de twee broers telkens hetzelfde doen (sigaret roken, iemand onder schot houden) creëerde een nogal demonstratieve indruk. Overgangen tussen de scènes zijn lomp, de nieuwsbeelden tussendoor voegen werkelijk niets toe en eigenlijk werkte de bombastische muziek ook nogal op mijn zenuwen. Verder heb ik geen noemenswaardige opnamelocaties aangetroffen, worden er erg veel onnodige schoten gelost en zijn de meeste bijrollen nogal stereotiep.
Wat houden we nu eigenlijk over... een handje vol intense momenten en een paar leuke gesprekken.

Niet bepaald een roeibootje met enkel twee peddels. Het is een groot vaartuig, dat de nodige bescherming bied voor een groep bemanningsleven waarvan de kans groot is dat zij het niet zullen overleven. Ik heb de Director's Cut gezien en ik zou graag nog eens de Uncut version aanschouwen. De cast is erg overtuigend en het kostte me geen enkele moeite om me in te leven in de nare situatie waarin de personages verkeerden terwijl ik nog nooit een oorlog of iets dergelijks hebt meegemaakt. Uitgeput en beangstigd worden zij opgejaagd, opgespoord en gebombardeerd. Niet bepaald een pretje en dat is uiterst subtiel weergegeven door Wolfgang Petersen. Toch frapant dat de spanning enorm opgevoerd kan worden door slechts zo'n dieptemeter-wijzertje dat naar beneden uitslaat, je weet stiekem als kijker wel dat deze U-96 bestand is tegen zo'n enorme druk maar als je je verplaatst in de situatie van de kapitein en zijn crew wordt het onmiddelijk een stuk aangrijpender. Verder is er veel aandacht besteed aan alle details en wanneer iemand een mandarijn naar binnen werkte of royaal een fles appelsap benuttigde wist je direct hoe de zaken ervoor stonden. Totaal andere situaties dan de comfortabele etentjes aan de tafel waarbij de Eerste Luitenant uitgebreid de tijd nam om zijn 'ongeschoren' maaltijd in stukjes te snijden. Ik hoopte dat er op het einde nog iets mis zou gaan omdat er anders een groot gedeelte van de speelduur overbodig was geweest. Dat gebeurde ook, en die keuze kan ik enkel toejuichen, ondanks dat kort daarvoor de Duitse gezinnen aan de kant ook nog toe stonden te juichen. Ik moet wel zeggen dat ik het laatste shot, als definitieve einde, iets langer in beeld had willen zien.
Het leek aanvankelijk geen abnormale kijkbeurt te zijn maar het is een bijzondere boottocht geworden met een flinke dosis sfeer en spanning die binnen dit thema eigenlijk gewoon foutloos is.

Brüno vond ik destijds erg vervelend maar hier is het toch weer geweldig om Sacha Baron aan het werk te zien. Hij maakt als vreemdeling een reis door Amerika en ontmoet verschillende mensen. Verassend wat voor idiote opmerkingen er uit de lucht blijven vallen en het is mooi om de reacties te zien van de betrokkenen. Bijrollen werden erg naturel vertolkt waardoor het soms leek alsof we daadwerkelijk met een documentaire te maken hadden. Na ongeveer de helft zwakte de humor helaas wat af maar al bij al is het zeker een noemenswaardige komedie.

Niet echt om sirieus te nemen dit. Je moet maar afwachten wat er gebeurd en hopen dat de volgende scene je wel weet te boeien. Beetje rommelig in elkaar gezet allemaal, er gebeurd veel te weinig en het mist zijn originele doel, wat niet eens zo slecht bedacht was. En met iets meer overtuigingskracht had Lopez de eerste keer al die kerel over kunnen halen om het terrein te doorzoeken. Overigens vind ik Jennifer nooit echt geweldig als actrice.

''What the hell heb ik zojuist gezien''... dacht ik toen het scherm zwart werd. Ik kan het zeker waarderen dat deze regisseur gewoon zijn eigen ding doet en je met een hoop vraagtekens achterlaat. Ik vond de onbrekende uitleg niet storend en er wordt zo juist een boeiend mysterie in stand gehouden. Wat wil men precies bereiken, hoe zal alles gaan verlopen en wie zal er het loodje leggen? De acteurs zijn goed gecast en de setting met het landhuis en de tuin hebben ze uitstekend weten te benutten. De opening in het bos met die geheime luikjes in de grond wekte al direct mijn interesse (waarom lagen zij daar; vluchtelingen, zwervers of criminelen?). Verder ook een geniaal idee om de lijken met hun hoofd in een bak cement te stoppen en ze in het water te gooien (levert een apart plaatje op). Door de willekeurigheid van sommige voorvallen was ik niet bij iedere scène volledig betrokken maar over het algemeen wist het mijn aandacht vast te houden. Het lijkt of zulke fratsen altijd uit Denemarken komen; dit land scoort dan ook hoog bij mij.

Net als Kidnep vond ik deze Nederlandse productie weer goed 'meevallen'. Als het 'meevalt' vind ik dat eigenlijk al een behoorlijke verassing omdat ik me al zo vaak heb zitten irriteren aan dat na geaapte gedoe met Amerikaanse invloeden en storende typetjes. Ik kon wel genieten van deze uitvoering en natuurlijk steelt Henry van Loon weer de show met zijn droge optreden. Ik vind de naam 'Henry van Loon' ook perfect bij 'm passen; de Griekse 'y' geeft een lang postuur aan en de achternaam 'Loon' weerkaatst de rust die hij bezit. Ook de (ex)detective, gespeeld door Jim de Koning, is zo'n figuur waar je vaak om kunt lachen (deels doordat hij zoveel pech heeft). Verder zitten er hier en daar wel voorspelbare gebeurtenissen tussen (zoals dat dikke ventje die stoer met een ijsje tegen een lantaarnpaal staat wanneer zijn gezin naar dezelfde buurt als Rik(kie) is verhuist. Als blijkt dat hij in dezelfde klas terecht komt weet je wel wat voor gevolgen dit met zich mee kunnen brengen). Toch is het uitgangspunt van een zoon die een videoband als leidraad ziet en een vader die nietsvermoedend een imago als maffioso krijgt aangesmeerd best succesvol uitgewerkt.

Prima film met mooie beelden. Het verhaal is misschien niet heel overtuigend maar de zeer sterke acteerprestaties zorgen voor genoeg kijkplezier.

Bosque de Sombras springt er misschien niet tussenuit, maar hij mag er zeker zijn.

- 3,5 -

De Bourne editie heb ik tot op heden nog niet verslonden en dit is de eerste die ik zie. Wellicht mis ik dus verwijzingen, voorbereidingen en enige voorgeschiedenis maar daar trek ik me niet zoveel van aan. Ik denk niet dat deze opstapeling van parlementaire besluiten en geheime programma's me anders wèl hadden kunnen inpakken. Weinig vernieuwends en de actie blijft enorm beperkt. Ook de achtervolgingen in het afsluitende einde kwamen niet helemaal soepel over. Vrij braaf en beperkt.

Trollen in een kartonnen doos; je moet er maar opkomen. Ook de verdelgers met hun rode hoeden hadden zo hun charme (vooral die kleine met die brede glimlach). De gezwellen bij Snatcher na het kaas eten mochten er ook wezen en het gegeven dat bloedzuigers als medicijn werden ingezet sprak me ook wel aan. Meevaller was de Nederlandse vertaling - ik dacht ditmaal toch wat andere stemacteurs te horen. Het meisje (pipilangkous-achtig kapsel) en jongen (met een zeer mager postuur) vond ik eigenlijk het minst fraai (ze maken het in totaliteit wat meer doorsnee en schuiven de overige karakters wat naar de achtergrond). Het zag er allemaal best sfeervol uit en ik heb er een positieve herinnering aan overgehouden.

Op zich niet heel slecht, maar ik ben het wel eens met Shinobi dat het weer een rip-off lijkt te zijn van Amerikaanse soortgenoten binnen dit thema. De openingsscène was veelbelovend en voor een Nederlandse productie vond ik het over het algemeen best acceptabel maar het is jammer dat alles zo serieus wordt benadert terwijl het allemaal al een stuk beter is verfilmd.
Soms was het ook wat too much: als de jongeren aan het joggen zijn in het bos rent Sam weg van de groep en ontdekt een hoge betonnen muur met prikkeldraad. Heel toevallig had Lara hetzelfde idee en staat zij zo'n twintig meter verder bij de muur. Ze staat in een rechte lijn ten op zichte van Sam maar wonder boven wonder ziet zij hem niet. Nadat Sam haar aanspreekt begint het ook nog eens te sneeuwen.
Ook het gedoe met die flash-disk begreep ik niet echt; Sam is op de vlucht en wil dit voorwerp koste wat het kost bij zich dragen. Als hij is gepakt in de metro levert hij de flash-disk in en wanneer de masters de inhoud bekijken blijkt hij de boel gesaboteerd te hebben. Was die achtervolging en - het op het spoor staan terwijl er een trein aankomt - dan allemaal toneelspel om te zorgen dat de masters die flash-disk zouden aansluiten? Ik denk niet dat dit nodig was want ze wilden hun eigendom sowieso terug.
Gelukkig speelden Matthijs en Ella best redelijk en het was geen straf om deze thriller uit te zien.

Schitterende verfilming van een jongen die vroeger helaas een misdaad heeft begaan. Mooi om hem in een nieuwe wereld te zien arriveren waarin hij een aardig bestaan op weet te bouwen terwijl hij steeds meer gekweld lijkt te worden door de geschiedenis. De cast is zeer sterk en iedereen weet erg naturel over te komen. Het hinkelen na een ongelukkige val van het dak, de dansscène na een XTC-pilletje, het vangen van een vis.... het is allemaal geweldig uitgevoerd. Daarbij vind ik de keuze van de shots formidabel. Klasse.

Bijzondere film.

Ik had weer zo'n standaard Amerikaans werkje verwacht, maar dit is zeker origineel. Het toont de visie van een 8-jarige jongen op de oorlog. Ze hadden gerust iemand anders kunnen casten, maar opzich deed Asa Butterfield het wel prima.
Vera Farmiga stelde me wederom niet teleur.

De beveiliging had misschien iets beter gemoeten, want ik kan me niet voorstellen dat er daar zomaar een gesprek gevoerd kan worden. Maar het is een interessant concept: Bruno buiten het kamp met zijn vader als commandant, en Schmuel die als Jood zit opgsloten. Zeer verassend ook dat ze allebei sterven. De regen maakte het allemaal nog wat bedroevender op het einde.

Het wordt nergens echt slap of overdreven. Continu kon ik wel begrijpen wat voor keuze de personages maakte en er zitten een paar boeiende dialogen in.


Leuk.