Opinions

Ik heb weinig kunnen lachen om deze man in het blauwe pak. Op het kinderfeestje waren ze allemaal dol-enthousiast maar ik vond zijn leven eerder deprimerend. Hij stond dagenlang stil, had geen succes en zweette als een otter. Wanneer hij thuiskwam werd hij ook nog eens belaagd door twee snotneuzen en het overspel van beide kanten maakte de boel niet veel vrolijker. Ik begreep sowieso niet zo goed waarom hij genoodzaakt was om deze vacature in te vullen; Salman leek niet erg pienter maar je kunt altijd wel terecht in een fabriek, bij een postbedrijf of als schoonmaker. De outfit zelf zag er wel origineel uit en klungelige momenten zoals met dat bierblikje (hand steekt uit de rits) zijn dan ook wel aardig gevonden maar in totaliteit bleef het veel te karig.

Kleurrijke wereld waarin er geëxperimenteerd wordt met sex terwijl een geheime organisatie langzaam steeds meer speelduur inneemt. Het mocht van mij wel doorgaan met de lesbische bezigheden in plaats van die belachelijke New World Order met zijn kinderachtige dierenmaskers. Het sloeg gewoon nergens op en ik kon er niet om lachen.

Aanvankelijk was ik niet te spreken van die typerende stommiteiten en de overdreven uitspattingen van futloze bijrollen. De wijze waarop die dokter het gesprek met het drietal aangaat was vrij onrealistisch. En wanneer de toestand van een ledemaat moet worden vastgesteld komen er een stuk of acht dokters de kamer binnen met een pennetje en een blik in hun ogen alsof ze archeologische vondsten aan het studeren zijn. Echt idioot. Wanneer het drietal een röntgenfoto van zichzelf laten maken en deze op de laptop van de supervisor verschijnt ligt iedereen zogenaamd in de deuk (hoe nep kun je het brengen). En de jongens reden zowat de halve ziekenhuisapparatuur ondersteboven en niemand grijpt in, alsof het twee onbereikbare formule 1 wagens zijn.
Toch kon ik gaandeweg wel begrip opbrengen voor de betreffende patiënten en de interactie tussen deze jeugdige acteurs is fijn. De groep ligt met elkaar te dollen en gezien het gebrek aan activiteiten blijven ze daar vrolijk mee verdergaan. De titel is mooi gevonden en daar hoeft geen verandering in te komen; er wordt juist een positieve weg ingeslagen en ze lijden immers aan kanker, nietwaar? Leuk dat Nick en Iwan uiteindelijk allebei gekust worden en daarmee op 'gelijke stand' eindigen (al kwam dat volledig uit het niets). Verder wel geinig dat het kleine ventje nog even Nick instrueerde dat hij spinazie moest eten om zijn been terug te laten groeien.

De onderhandelingen tussen een directeur en de mensen die aan boord waren vond ik sterk overgebracht maar het hele gedoe op de boot kwam niet goed aan het licht. Hier en daar wordt Morten er even tussen geplakt waarin hij steeds zonder enige progressie onder druk staat van Omar, die hem telkens erop wijst dat ze echt vijf miljoen dollar nodig zullen hebben. Eigenlijk zitten we grotendeels in de vergaderruimte en dat is niet erg, maar de weergave van de plaats delict had een stuk aangrijpender verwerkt kunnen worden. Het einde vond ik ook maar vreemd; als die mannen in pakken horen dat het geld is neergegooid beginnen ze meteen te juichen terwijl dit helemaal geen garantie is dat alles vlekkeloos zal aflopen. Beetje knullig ook hoe het (enige) onnodige slachtoffer aan zijn einde komt met dat kettinkje.
Wel leuk dat ze een vis hadden gevangen en de meeste acteurs doen prima hun ding maar ik vind niet dat Lindholm erin is geslaagd om zijn bedoelingen waar te maken.

Voor menig kijker ongetwijfeld een bruisend cadeau met schitterende emotie. De cast is behoorlijk sterk, locaties worden goed benut en Yilmaz weet wel hoe hij alles moet verwerken om zijn doel te bereiken. Wel vond ik het ontzettend lang duren doordat we haast continu met gedichten en geliefdes zitten opgescheept. In ieder geval wel fijn om weer iets uit Turkije tegen te komen.

Yeah, zoiets kan ik wel waarderen.

Er hadden misschien wat minder penissen in beeld kunnen komen en die scène waarin die gozer aan het masturberen is hadden ze van mijn part wel weg kunnen laten, of eventueel alleen het gezicht van hem laten zien, dan is de boodschap ook wel duidelijk dat hij opgewonden raakte van die tennis match.
Verder wordt er royaal gestrooid met naaktheid en opzich is het allemaal gewoon biologisch, maar heel veel toegevoegde waarde heeft het eigenlijk niet.

Ik vind het geniaal hoe deze film is aangepakt. Verschillende problemen komen aan bod en we zien dingen die normaal vaak worden vergeten. We zien gezinnen en individuen, waarvan de thuissituatie niet optimaal is en we mogen hierbij stiekem meekijken. Een potje scrabble dat uit de hand loopt (het woord 'sipi' bestaat niet), een vader die s'nachts stiekem op zoek gaat naar de hoeren met een andere sloeber, een vrouw die vreemd gaat met de vriend van haar dochter, en een streng-gelovige die in een totaal andere wereld leeft dan zijn kind.
Het mooie is dat er geen enkel probleem echt centraal staat en dat er ook allerlei andere dingen tussendoor komen, die vaak vergeten worden doordat ze niet zoveel aandacht verdienen om in een film te stoppen (taart eten, een 'wie ben ik'-spelletje, de hoge rapportcijfers bij het kerkhof...).

De muziek hebben ze ook erg beperkt gehouden en dat is goed. Niet zo'n melodramatisch toontje wat de boel meteen zo opgeblazen maakt.


Er zijn diverse confrontaties en eigenlijk is er continu wel iets anders om de aandacht op te leggen. Hierdoor, en dankzij de uitstekende cast leef je erg mee met de toestanden.

Zeer geslaagd werkje.

Een trage en oubollige geschiedenisles waarin de vrouwen met belachelijke jurken rondlopen en het eten wordt geserveerd in een gigantische soepketel op het plein. Ik geloof best dat Kenau moedige daden heeft verricht maar deze verfilming mist overtuiging en kon me niet echt boeien. De dreiging die ze voelde van de Spanjaarden kwam helemaal niet tot uiting; we zagen een rijtje kanonnen (die enkel voor een beetje rook zorgde), wat huppelende knechten in zwarte-piet kleren en een generaal die in zijn tent aan het ontspannen is (schaaltje druiven ligt expliciet opgesteld voor de camera om zijn luxe te tonen). Bijrollen en figuranten zijn weer aan hun lot over gelaten. Dit drama moet het vooral hebben van emotie en speelt middels de vele close-ups vooral in op het gevoel. Ik heb veel moeten zuchten en ik had moeite om recht te blijven zitten. Tal van posities uitgeprobeerd, maar het bleef onaangenaam.

Visueel erg nep en lelijk en ik irriteerde me weer mateloos aan al die Nederlandse stemmen. De meeste grappen waren sowieso niet geslaagd; overdreven uitspattingen en stereotype karakters domineren het Afrikaanse uitstapje. Ik moest erg veel moeite doen om mijn ogen open te houden en er is uiteindelijk weinig noemenswaardigs op te sommen. Voor peuters misschien leuk maar die liggen heus niet in een deuk; ikzelf werd het beu en kreeg voornamelijk jeuk.

Ik had zoiets als Scott Pilgrim vs. the World verwacht en hierdoor bleek het verassend mee te vallen. Geen talloze slappe grappen die een hopeloze poging tot humor bevatten en niet de overdreven personages die verder geen enkele toevoeging hebben. Nu zijn de karakters niet echt sirieus te nemen en blijft de motivatie van de betrokkenen spelers soms wat onduidelijk maar dat zul je bij zo'n zorgeloos avontuur wel vaker aantreffen. Oppervlakkigheid wordt niet uitgesloten, enige vorm van zoetsappigheid blijft helaas zichtbaar en de voorspelbaarheid is zeker een bijkomend ingrediënt. Ook de badguys die moeiteloos worden neergehaald kun je een stempel geven met 'clichématig vertoon'. Toch zijn er enkele leuke vindingen en weet met name de hoofdpsersoon een degelijke rol van 'n wannabee-superheld te vertolken. Camerawerk is mooi, settings eveneens.

Een matig vervolg op iets wat sowieso al best matig was. Kick-Ass presenteert iets serieus te zijn met heftige muziek, intigrerende close-ups en een zorgzame cameravoering. Maar wanneer het er op aan komt blijken we opgescheept te zitten met een kinderfeestje waar nog net geen waterpistolen aan te pas komen. Een toverstafje waar iemand van gaat braken was één van de instrumenten die deze actie/komedie inschakelt om vertier te brengen. Als The Motherfucker dan in het spel komt verzanden we al helemaal in een nutteloos geheel want dan gaan alle carnavalsgangers tegen elkaar vechten. Terwijl er buiten hun fantasiewereldje nog steeds allerlei criminelen doorgaan met hun praktijken. Dit wordt zelfs door Kick Ass nog aangehaald (zoiets van ''schurken in de echte wereld moeten door echte helden gestopt worden''). Jim Carrey kon weinig goedmaken.

Ik ben al meer dan een maand in een gulle bui, lijkt wel. Toch is deze familie/komedie prent me prima bevallen. De poster geeft een vrij flauwe en goedkope indruk, maar zo heb ik dat totaal niet ervaren. De jonge knaap speelt goed en Martin van Waardenberg begeleidt hem uitstekend. De twee vormen een interessant duo. Je kunt beter niet teveel gaan snuffelen in het plot, want dit is natuurlijk behoorlijk eenvoudig en voorspelbaar. Gijzeling, losgeld en van dergelijke zaken. Het realisme is soms ook wat ver te zoeken (waarom draagt die stewardess überhaupt heel de dag dezelfde kleren en hoe komt de -met schulden opgezadeld- Fred opeens aan twee duikpakken). Maar voor de gemiddelde Nederlandse maatstaven vind ik dit een vrij amusante creatie en ik denk dat je zow als ouder als het kind de bioscoop met een glimlach kan verlaten.

Maffe actie/horror waarin het in eerste instantie op een routineklus lijkt maar wat uitmondt in een nachtmerrie. Jay ging niet zo heel professioneel te werk en het liefste zie ik een seriemoordenaar die alles vlekkeloos uitvoert maar de toestand van het hoofdpersonages is in Kill List niet hetzelfde als doorgaans. Het geheel is realistisch gefilmd en die rauwe Engelse stijl bevalt me altijd wel. Ook wel leuk dat dit keer een vrouw doelgericht kan schieten en op de hoogte is van haar man's praktijken en tussendoor nog even een skype gesprek voert om te vragen hoeveel man er al om is gelegd.

Wanneer we switchten naar het volgende slachtoffer kwam er telkens een zwart beeld met witte letters om dat in te luiden. Ik vond de letters "The Hunchback" erg laat komen; er waren al veel gebeurtenissen aan voorafgegaan die daar bij hoorden. Ook leek er iemand niet genoemd te zijn wat verder terug.

Het einde was een afknapper. Ik vond het vrij voorspelbaar dat Jay zijn eigen vrouw zou vermoorden. Want natuurlijk willen ze hem een zware straf opleggen nadat hij en Gal die beesten/halfmensen (wat waren dat eigenlijk?) van het leven hadden berooft. En het zag er niet bepaald dreigend uit, hoe zijn vrouw en zijn zoontje onder dat doek zaten als een soort traag bewegende Quasimodo. Dus ja, wie zal het zijn. En dan blijkt ook iedereen in het complot te zitten. Ik stond er niet versteld van dat Fiano in de kring aanwezig was aangezien ze eerder al een symbool achterliet op de achterkant van een spiegel.

Omdat er grotendeels wel een goede sfeer in zit met goed acteerwerk en lekker grof geweld heb ik me toch 1,5 uur kunnen vermaken.

Wat is dit slecht zeg.

Katherine Heigl speelt een enorm irritante dramaqueen die je, naarmate de tijd vordert steeds meer begint te haten. Ze is erg goed in zeuren en aanstellen maar dit had niet heel de film aan moeten houden, vreselijk gewoon.

Bij het eerste of tweede nummer, 'Just say yes' kromden mijn tenen al, slechte muziekkeuze.

Er zaten wat meisjes voor me die om de twee minuten wel moesten lachen, wat ik totaal niet kon plaatsen.

Je kunt dit gewoon niet sirieus nemen, ook de geringe actie niet. Wat was de bedoeling van het triangelshot, moest dat spannend zijn terwijl ze de trekker toch nooit over zouden halen? Vreemd.

Zeer zwak verhaal en een uitermate irritante Katherine Heigl.

- 1 -

Aha, 1984. Ik vond de kwaliteit al niet te best. Dat moest toch echt beter kunnen want het ene shot zag er veel lelijker uit dan het andere. Bijvoorbeeld als Dith Pran net wat bloed heeft gedronken van die koeien en dan gepakt wordt. Er zit dan er opeens een felgeel beeld tussen.

Het camerawerk kon wel beter. Het waren allemaal redelijk saaie statief-shots.
De muziek is soms overdreven aanwezig en ik heb me er aan gestoord op sommige plekken.
Ik had een montage fout opgemerkt: Als Dith met dat kindje bij een boom zit houd hij z'n hand voor dat jongetje. In het volgende shot heeft hij dat niet en legt hij z'n hand er net op. Achja, boeiend denk je misschien maar eh dat kan toch gewoon niet....

Opzich spelen Sam Wanderston en Haing wel aardig, ze kunnen deze film gelukkig dragen.

Jammer ook dat Dith al vrij vroeg te maken kreeg met zijn paspoort. Hij wordt geweigerd, maar je weet toch dat hij in de rest van de speeltijd weer terug zal komen en dat hij dus zal vluchten ofzo.

Die grachten met lijken zal ik wellicht onthouden.


Met deze cast en locaties had Roland er mee uit kunnen halen. Ik vind het nu te saai en voorspelbaar.

Muziek onder de aftiteling was wel mooi.

Het kon allemaal wat beter. Gelukkig hebben ze Christopher Walken ingeschakeld die toch altijd weer een eigenaardig personage weet neer te zetten. Het viel me op dat de figuranten erg slecht geïnformeerd waren want je zag gewoon dat hun gedrag dikwijls niet klopte. De bijrollen worden over het algemeen netjes vertolkt maar niemand wist echt te overtuigen. Wesley Snipes was wisselend en vooral de scène waarin hij samen met Dennis (David Caruso) met de auto op pad was om Frank op te sporen is een beetje matig uitgevoerd. De eindscène, wanneer Frank halfdood in de taxi zit, is erg rommelig gemonteerd. Zo zag je eerst een heleboel agenten opgesteld staan tussen de auto's en later zag je ze er nog eens heenrennen. Als je de dvd in huis hebt moet je dat stuk beslist eens terugzien want zoiets kan gewoon echt niet door de beugel. Ook vroeg ik me af of het normaal is dat een FBI-agent en een crimineel op dezelfde dag en locatie begraven worden ( want er lagen twee doodskisten).
Ondanks een aantal matige acteurs konden de natgeregende straten in de ghetto en de cocaïne feestjes met blauwe lichten me wel voorzien van een lekkere sfeer.

Ben het eens met maerk, bovenaan de pagina.

Best een redelijke film, maar niet super-fantastisch.

Colin Firth levert weer goed werk. Ook Geoffrey Rush, die ik nog niet eerder zag, deed het uitstekend als Lionel Logue. Helena vond ik irritant en ze voegde maar heel weinig toe.

Ook visueel is het in orde en er zitten een paar afwijkende shots in (van bovenaf). Het viel me op dat de personen soms extra laag in beeld zaten, terwijl de ogen van de acteurs in principe altijd op 2/3e van het beeld moeten zitten. Niet storend ofzo, maar anders dan anders.
Het camerawerk kon wel iets beter, het is een beetje standaard. Ik was bijvoorbeeld niet te spreken van het shot op de moterkap, en op de zijkant van dat privé-vliegtuigje. En verder blijft het vrij statisch.

Het verhaal is aardig, maar nergens werd het echt heel boeiend. Koning treed af, zoon volgt op, broer treed af, George IV wordt koning en het spraakprobleem blijft aanwezig.

Soms een beetje irritant als George zich aanstelde en boos werd. Het was dan ook terecht dat Lionel er volledig tegenin ging en bijvoorbeeld op die 'heilige' stoel ging zitten. De terechte gedachte: we zijn allemaal maar mensen, wat boeit het nou dat jij toevallig koning bent geworden?


Prima filmpje maar eigenlijk niets bijzonders en een tikkie voorspelbaar.

Originele en creatieve actiekomedie waarin, ondanks de vele bizarre voorvallen, de - op kleur geselecteerde - outfits en het slissen van Samuel L. Jackson me eigenlijk het meeste opvielen. De jonge knaap Gary vond ik maar bijdehand en hij maakte de boel niet veel geloofwaardiger met zijn typische gedrag. Het was op zich wel geinig om Colin Firth in deze ludieke rol te zien vertoeven en Sofia Boutella mocht er absoluut wezen in haar strakke zwarte broek. De scène met de kleurrijke 'headshots' door middel van vuurwerk is het meest bizarre wat ik sinds tijden op het scherm heb aangetroffen. Wel jammer dat het daarna weer volledig ontspoord en werkelijk iedereen met elkaar op de vuist gaat (op het honkbalveld, in de metro, op het strand...). Uiteindelijk zeker de moeite waard om te zien, al is de regie iets te speels.

Ik was er niet zo onder de indruk van.

Robert Downey Jr. komt echt als een idioot over en zelfs als hij het sirieus bedoeld vind ik 'm eerder een comedian dan een crimineel. Val Kilmer had ook gerust plaats kunnen maken voor een andere acteur, al speelt 'ie wel redelijk.

Verhaal zelf is niet echt boeiend.

Dialogen zijn met opzet heel melig in elkaar gezet en ik werd dat aanstellerige gedoe echt zat op 'n gegeven moment. Ook die ruzies met Harmony waren best wel irritant.

Actie was matig en de humor sprak me niet aan. Het is wel redelijk verfilmd en het ziet er allemaal verzorgd uit.

Sterk drama waarin iemand gepest wordt. Wellicht zie je het allemaal al aankomen en wordt je niet snel verrast maar dat is nu eenmaal het geval met dit thema. Het is dan ook belangrijker hoe een dergelijk verloop precies gepresenteerd wordt in plaats van eventuele wendingen en zijsporen toe te voegen. Deze Klass uit 2007 pakt het knalhard aan en zo moet het.
Ik herinner me nog dat er op de middelbare school een meisje bij me in de klas zat met een grote neus, rare lippen, veel sproeten, ongekamd haar en een vreemde manier van lopen. Zij werd dan ook het doelwit en ik kan niet anders dan eerlijk toegeven dat ik net als de rest ook wel eens wat propjes papier in haar muts gooide. Zo'n slachtoffer wordt helemaal niet meer sirieus genomen en men begint het grappig te vinden om haar te plagen/pesten. En doordat bijna alle kinderen op dezelfde manier tegen haar aankijken verdwijnt je schuldgevoel automatisch naar de achtergrond en moet er wel iets heel schokkends gebeuren voordat je tegen de stroom in gaat. Het is steeds puur het plezier die de groep onderling heeft en ze hebben vaak niet eens een hekel aan de persoon. Nu ging het er hier natuurlijk wel iets heftiger aan toe maar dan nog steeds kan ik me voorstellen dat er tieners zijn die er in worden meegesleurd zonder dat ze het echt beseffen.
Mooi om te zien dat er hier iemand opstond, met name aangespoord door zijn toekomstige vriendin vanaf het moment dat hij die deur tegenhield en haar in de ogen keek. Ze leken met z'n tweeën al een stuk sterker te staan maar uiteindelijk zijn ze toch niet opgewassen tegen ongeveer acht man die eenzelfde visie delen. Ik denk echter wel dat ze een stuk meer kans hadden gehad als ze een geschikt moment uitzochten om genadeloos die leider aan te pakken (je zag ook dat hij best onder de indruk was toen Kaspar met die stoel stond te zwaaien). Wat dat betreft geef ik die vader van Joosep ook gelijk dat hij voor zichzelf op moest komen maar hij had er wat meer tijd voor moeten nemen om het echt tot hem door te laten dringen. De leraren bleven afwezig tijdens verschillende incidenten en je kunt jezelf afvragen hoe dit kan gebeuren maar het is vrij lastig om op ieder moment alle plekken van het gebouw in de gaten te houden. Het einde is heerlijk: payback time! Ietwat jammer dat hij zichzelf ook van kant maakt maar anders kreeg hij toch een lange gevangenisstraf. Uitstekend.

Wat jammer dit zeg. Het begin was erg leuk opgezet, zonder veel overdrijving. En het bleef een tijdje best overtuigend, zelfs tijdens en na de vliegtuigcrash. Leuke strakke actiescenes met verassingen, ook al was het 'Bond-gehalte' wel terug te vinden.
Toen werd het langzaam aan erg ongeloofwaardig, naar het einde toe.
Helaas, ze hadden de sfeer van de eerste 30 minuten echt door moeten zetten.
Kan een iphone trouwens echt zo goed tegen water, hij is er twee keer doorheen gehaald?

- 3 -

Het begon op zich nog wel aardig, met een huiskamer waar de aanwezigen geboeid zaten te luisteren naar een vrouw met een theekopje in haar handen waar ze allerlei voorspellingen uit kon halen. Maar de meligheid bleef zich herhalen en ik vond het op een gegeven moment erg vermoeiend worden. Deze romantische komedie focust zich vooral op een dertigjarige Turkse vrouw die singel is gebleven en een iets andere daginvulling heeft dan haar familie en vrienden. Ze komt toevallig een oude 'liefde' tegen en spreekt ook geregeld met deze jongen af. Haar kennissen geven advies over hoe ze dit het beste aan kan pakken en hoe ze zich moet gedragen maar dit blijkt een averechts effect te hebben op de man in kwestie. Helemaal als blijkt dat het onderwerp 'trouwen' nogal hoog in het vaandel staat. Ik heb een aantal keer kunnen glimlachen maar ik vond het voornamelijk allemaal iets te overdreven en te flauw.

Tot ik het bericht van mijn bovenbuurman las had ik geen idee dat dit drama in de flop 100 van imdb zou staan. Dit lijkt me ook niet helemaal terecht en ik geloof HakanX dan ook dat er onrechtmatig gestemd wordt om een bepaald doel te bereiken. Ikzelf vond de opzet niet razend interessant uitgewerkt; vele mannen in pakken zijn aan het woord en er leek niet zoveel ontwikkeling in te zitten. Maar de acteurs speelden erg goed (intrigerende optredens, zorgvuldige casting) en op technisch vlak is dit een zeer degelijke voorstelling. Nogmaals zie ik dus helemaal geen reden voor een plek in de flop100. Ik had het wat boeiender verteld zien willen worden en het was me niet altijd even duidelijk wie bij welke partij hoorde.

Best wel goede film, hier mag Nederland trots op zijn. Acteurs doen het allemaal goed, ook Azim en Bibi. Indrukwekkende scene wanneer Hanne vlucht met haar kinderen waarna Nizar de kinderen weer terughaalt, en haar flink aanpakt. Mooie beelden ook van Syrie. Strak geschoten drama met een fijne muziekkeuze.

Flauw.

Puur voor de jongere kijkers besteed,maar dan nog had allemaal wel grappig gekund.

Een stelletje dieren ontmoeten elkaar en gaan met z'n allen op pad. De leeuw heeft z'n broer verloren en de schildpadden hebben ook een lange geschiedenis achter de rug (ze waren ouder dan 300 jaar). Maar het werd nergens sirieus, de 'grote zoektocht' naar water is helemaal niet spannend. De Tasmaanse Duivel (Looney Tunes...) kon alleen maar scheten laten en dat werd teveel herhaald.

De neushoorns en de buffels vond ik nog het leukste maar dit wordt direct verpest door het stokstaartje. Ze staan op het punt om de strijd met elkaar aan te gaan en dan komt dat kleine beestje ertussen in... dat was jammer. Deze Billy zorgt overigens voor een hoop luchtigheid met zijn gestuntel maar ik heb er niet om hoeven te lachen.

Tijdens de grote vergadering met een toespraak van de olifant en de schildpadden zitten er weer van die pessimistische figuren tussen die later toch van gedachte veranderen. Erg standaard allemaal.

Het uitbreken van de dam kon wel wat mooier, het leek nu net van karton.

De arends en de Vallei der Doden leken teveel op The Lion King.

(American flag)


Niet veel waard.

Aanvankelijk een oubollige terugblik naar de tijd van inktpotjes, witte krullen en driehoekige petten waarin er wordt gegeten aan kollosale tafels met schaaltjes druiven. Gelukkig is het niet enkel die toonzetting waarmee deze koninklijke toestand zijn kracht moet halen. Na ongeveer een halfuur was ik opgelucht dat er niet enkel over koetjes en varkens werd geconvenseerd maar dat er grote verschuivingen op het spel stonden met uiteraard een idiote majesteit die je niet zo vaak zult aantreffen in de politiek. De relatie met Caroline vanuit twee hoeken is onderhoudend en treffend verwerkt. Ook nog best fraai dat de geschriften worden doorgegeven en uiteindelijk de doorbraak voor haar zoon betekende.

Oké... wat was dit voor iets debiels? Vanaf de eerste minuut kon ik die Mingus Dagelet al niet uitstaan met zijn rode leren jas, hoge laarzen en onschuldige gezicht. Los daarvan irriteerde ik me aan flink wat zaken: smsje in het Nederlands naar een Italiaan. Stan vind het recept voor het belangrijke medicijn door simpelweg op een lijstje te kijken waar enkele planten op staan vermeld. De donkere familie eet boerenkool met worst. De kerken zijn wonder boven wonder in voertuigen verandert. De ministers van een moderne tijd zitten in oud paleis met grote landkaarten op de muur. Willekeurige oorlogsbeelden worden erin gepropt met een duidelijk lagere beeldkwaliteit. Stagaire journalist krijgt alles op de voorpagina. Stom, kinderachtig en vervelend.

Enkele leden van deze bendes houden er gepassioneerde activiteiten op na als het gaat om het ondervragen van 'verdachten'. Ik vroeg me eigenlijk af welke reden ze telkens hadden om de desbetreffende figuur aan te spreken; waarom zou hij diegene er iets van af weten? Zo is het een aaneenschakeling van losstaande fragmenten en wordt er niet echt opgebouwd naar een oplossing. De killer zelf, Ichi, vond ik aanvankelijk wat kleuterig overkomen maar toen bleek dat hij door zijn vader was gebrainwasht verscheen er een meedogenloos monster. De slotfase loste mijn verwachtingen niet helemaal in maar het had wel impact omdat je Kakihara bang ziet. Deze man met littekens en angstaanjagende praktijken is nu op zoek naar verlossing, uitgevoerd door zijn geheimzinnige vijand.

Een gecontroleerd systeem waarin men produceert, consumeert en niet meer uit kan ontsnappen. De mens werkt hard en laat zich geleiden door de omgeving waardoor er nooit een verandering zal plaatsvinden en de gehele beschaving langzaamaan kapot gaat. Gelukkig komen er niet teveel uitlaatgassen en schoorstenen in terug; aangezien er in deze moderne maatschappij nou eenmaal brandstof nodig is voor een stabiele welvaart, had die aanklacht voor de natuur niet zoveel betekenis gehad voor mij. We worden vrijgelaten in interpretatie, de muziek blijft ook redelijk neutraal en toch heeft het wel effect. Door de versnelde beelden van het verkeer lijken we op een stel mieren die voedsel halen en weer bang terug naar hun holletje gaan. De enige hoop die we nog hebben is een raket waarmee we onaangetaste planeten kunnen ontdekken. Puike docu met fraaie beeldcomposities.

Wat een waanzinnige, geniale film.

Alles verloopt heel rustig, alle personages zijn maar met één ding bezig en lijken af en toe wel een standbeeld. Hierdoor wordt er een heel aparte sfeer gecreeert met wat 'vreemd', maar heel goed acteerwerk.

Het toeval speelt een grote rol in de film, en dat is juist zo mooi gekozen omdat het wel kán gebeuren. Het laat twee ( trieste ) mensenlevens zien die elkaar uiteindelijk nodig hebben.

Het verhaal blijft je verassen en het einde is gewoon geweldig. Petje af voor de zeer creatieve Tom Tykwer, en niet te vergeten het mooie camerawerk.

- 5 -

Een behoorlijk sloom gedoe met een dozijn aan hoofddoeken waarin achteraf weinig is gebeurd en er opvallend veel losstaande problemen zijn toegevoegd. Voornamelijk frustrerende dialogen en kleverig gezwets over goed en fout. Tussendoor worden je oren getrakteerd op een baby met zijn verschrikkelijke gejank. Als er iets is wat ik niet wil horen is het dat wel. Het enige wat indruk maakte was de vrouw die Ayse aftuigde nadat zij met een collega lag te zoenen. Maar ook deze verontrustende scène leverde eigenlijk alleen irritaties want ik kreeg de neiging om op te staan en me af te reageren. Wie denkt zij wel niet dat ze is om zo iemand te behandelen (terwijl Ayse niet eens een misdaad begaan had). Oke... we houden dus vrij weinig over en ik snap niet goed waar de Zwitsers heen wilden met deze Turkse familie.

Originele prent waarin twee dochters en een zoon op zeer stricte wijze worden opgevoed. Jammer genoeg gebeurde er niet zoveel en de dialogen gingen voornamelijk over simpele dingen zoals een haarband ruilen voor een tegenprestatie. De personages die deze gesprekken voerden af en toe wel iets weg van een robot. Dit vond ik terug bij de monotome uitspraken en de opvallend vrije geest zonder eigen karakter. Dat is niet erg maar het zorgt wel voor een bepaalde afstand. Wanneer het eenmaal bekend is dat dit gezin volgens bepaalde regels en disciplines leeft blijft er eigenlijk nog maar weinig waardevols over. Misschien was dit ook wel de reden dat deze regisseur ervoor koos om wat grof geweld terug te laten komen om zeker te zijn dat de aandacht van de kijker niet verloren ging (bijvoorbeeld de videoband waar rustig wat tape omheen wordt gedraaid en vervolgens opeens gebruikt wordt om het hoofd van de dochter te bewerken. Kan dit niet zonder tape?). Ik zie die handelingen niet persé als noodzakelijk maar eerder om te shockeren.

Ondanks deze criteria kijkt Kynodontas prima weg en doordat je niet precies weet wat er gaat gebeuren blijft het boeiend genoeg. Uit de ondertiteling met die rare tekens kon ik niet veel opmaken maar dat neemt niet weg dat ik nog enkele minuten naar het scherm zat te staren want het einde kwam redelijk onverwachts.

Brrr wat was dit spooky, ik heb in tijden niet meer zo in spanning gezeten en nu nog ben ik bang dat er zombies mijn huis binnen komen. Nee, het was niets. Heel even heb ik nog geprobeerd om dit als een goedkope hap-slik-weg- dingetje te zien maar ook dan stelt het allemaal teleur. De special-effects lijken van een student af te komen die een paar dingen heeft mogen uitproberen van zijn leraar en de sound design is eveneens aan z'n lot over gelaten. De titel doet vermoeden dat we met een aantal lichamen in de vorm van Christina Hendricks te maken hebben maar dit valt ook flink tegen. Het was misschien beter geweest als de werkloze stripsters die mysterieuze ruimte nooit hadden ontdekt want nu is het gewoon een amateuristische vertoning geworden met een vleugje humor dat voor mij onzichtbaar bleef.