Opinions

Een massieve lading aan sciencefiction waarbij een verlaten alsmede woestijnachtig landschap vergezelt wordt door hyper moderne ontwikkelingen zoals vliegende bollen met machinegeweren en een wachttoren ingericht als modern toevluchtsoord. Tom Cruise is geprogrammeerd om de verdediging op orde te houden door rond te vliegen in een sprinkhaan-achtige helikopter waarin hij op zoek gaat naar eventueel beschadigde mechanismen verspreid over het mysterieuze terrein. Door een aantal gebeurtenissen wijkt hij van zijn normale protocol af en doet hij wonderlijke ontdekkingen. Actie was om te smullen maar de kitscherige opzet met een truttige collega die de deur dichthoud als ze erachter komt dat Jack een vrouw heeft en de good old Morgan Freeman met een zonnebank bril en wijze verhalen voorkwam dat mijn mond open viel. Het was vaak ook wel te voorspellen en ik vond het wat too much dat Jack zichzelf tegenkwam nadat hij door het stralingsgebied had gevlogen.
Leuk om een keertje te zien en absoluut een geschikte kandidaat voor het grote scherm maar het mag obvious zijn dat ik deze Oblivious niet verbluffend vind.

Leuk filmpje met een doorsnee Seth Rogen. Er zitten een aantal grappige momenten in waaronder de scène waarin Ronnie en de zalfjesverkoper Saddamn, 'fuck you' tegen elkaar aan het roepen zijn. Het hele boeltje is redelijk eenvoudig gefilmd en er worden verder geen vreemde capriolen uitgehaald, behalve de splitscreens op het einde. Speelduur is precies goed, als het nog veel langer duurde werd de koffie van Nell waarschijnlijk wel koud.

Eenvoudige komedie waarbij een medewerker niet tevreden is met zijn huidige kantoorbaan. De personages hebben allemaal een duidelijke rol toegekregen en de boel wordt bijgestaan door rapmuziek. Jammer genoeg begon het financiële plan te domineren en verdwenen de grappen. Over het algemeen een prima zonnig niets-aan-de-hand dalletje.

Vanaf de eerste paar seconden zie je al wel hoe het vervolg ingekleurd zal worden. Fire against fire met alle middelen die ze maar kunnen bedenken. Op zich altijd wel tof om te zien zoiets; je maakt zulke catastrofes immers niet elke dag mee, maar het is toch weer schandalig hoe ze zo'n - in eerste instantie - doeltreffende aanval - op het witte huis om zeep helpen door de montage te laten rommelen en alle bijrollen slechts een vlugge instructie geven. De topmannen zitten weer als een stelletje debielen (met de handen in het haar) rond te tafel. Yeah, doe er nog wat kernwapens bij en laat de hele wereld gered worden door slechts één beveiligingsagent die op de plaats delict even zijn emotionele vrouw gerust stelt. Het zijn allemaal van die typische kenmerken die je liever niet wil tegenkomen. Verder schoot er één moment duidelijk uit qua dommigheid. Dat was toen er een groep mannen in pak zomaar naar buiten renden terwijl ze wisten dat daar een machinegeweer stond opgesteld. Achja... ik had verder niet zoveel te doen en het was wel door te komen.

Mooi drama. Echt super acteerwerk, goede uitvoering. Engels, dat vind ik wel een aangename stijl altijd. Ik houd niet van het accent maar het is goed realistisch en ziet er altijd erg overuigend uit. Mooi camerawerk af en toe. Een komedie is het absoluut niet... er komen wat simpele grapjes voorbij maar de hoofdtoon is toch wel drama. Fijn werkje weer van Engelse bodem.

Doelloos door Amerika rondreiden en ondertussen verschillende lifters meenemen. De titel is in ieder geval toepasselijk maar qua cinema valt er niet zoveel te beleven. Enkele jongeren maken hun keuzes op diverse plekken van het land en proberen te genieten van hun vrije bestaan. Obstakels hier en daar maar over het algemeen een vrij overzichtelijk reisje met jazz muziek en een boek in ontwikkeling. Topless Stewart en een homoseksuele Buscemi waren de grootste cadeautjes. Vanwege de relatief zorgeloze gemoedstoestand van Sal zijn deze ruime twee uur gemakkelijk door te komen maar buiten de cactussen en verscheidene sekscènes blijft het vrij braaf.

Het is een flauwe bedoeling geworden met een verhaal dat we al honderd keer gezien hebben. Dat is jammer want volgens mij zat er meer in. We switchten als een kip zonder kop tussen allerlei personages en er werd nergens echt de aandacht gelegd. Ook is alles nogal krap gefilmd en kwam het als geheel een beetje goedkoop op me over. Maar vreselijk was het niet.

Een Nederlandse productie die dankzij de hoofdrolspeelster een zekere mysterie in hand houd maar tergelijkertijd ook erg wazig en overbodig complex in elkaar zit. De montage is vervelend en doordat het verhaal vrij slecht wordt uitgelegd blijf je als kijker voortdurend met een aantal vragen zitten. Dat het nieuwsgierigheid uitlokt is oké maar eigenlijk zat ik nu constant naar een treurig meisje te kijken zonder meedelijden of begrip. Los daarvan had de scène in de discotheek wat beter gefilmd kunnen worden. Gelukkig is het desondanks best aardig door te komen en heb ik niet hoeven te gapen.

Wel aardig.

Ik had er iets meer van verwacht. De Ierse filmstijl pakt wel weer goed uit en is zoals altijd erg realistisch. Geen sentimentele troep, gewoon dat is dat.

Colin Farrell, een acteur met wie ik nooit moeite heb. Erg divers, en ook hier levert hij een knappe prestatie.

Annie vond ik matig, ze las haar teksten nogal geforceerd op. Het was echt zo'n betwetertje... met haar praatjes over de Selkie.

Het blijft een beetje oppervlakkig. Syracuse, de Clown, haalt af en toe wat vissen binnen en is aan het twijfelen over zijn gevonden dame in het net. En ze leven nog lang en gelukkig...


Kon beter.

Het verschil tussen een romcom en een romantisch drama is weer goed te zien. Ik zal nooit echt een fan worden van liefdevolle avontuurtjes maar als het dan tóch opgelegd wordt kies ik liever voor een wat meer sirieuze vertoning waarin twee tortelduifjes het een en ander meemaken. Geen gigantische overbelichting, oppervlakkige karakters, paniekerige uitbarstingen, toevallige omstandigheden, goedkope plotwendingen of vreselijke grappen die je alleen maar op de zenuwen werken. De tegenspelers zijn leuk uitgekozen, visueel is het prima vormgegeven, de sfeer blijft redelijk goed en het geheel is lekker soepel gefilmd zonder rare fratsen. Naarmate het einde nadert gaat de regisseur toch de mist in, gelukkig geen winterse mist maar wel een soort nevel waar ik niet echt duidelijk doorheen kon kijken. Zo vind ik de keuze voor het ongeluk, hoe verassend het ook mag zijn, niet echt passen in dit plaatje. De gehele speelduur blijft het rustig en gebeurt er weinig schokkends. Wanneer er dan vanuit het niets zoiets tragisch plaatsvind krijg ik het idee dat de makers niet zeker waren van hun werk en dat ze op deze manier alsnog indruk willen maken op de kijkers. Jammer, het had gerust anders gekund. Ook de jaartallen die steeds terugkwamen vond ik weinig toevoegen, hoe leuk ze ook stonden opgesteld (boven het broodrooster).
Weinig uitblinkende momenten maar het grootste gedeelte is prima ingevuld en al bij al keek het lekker weg.

Eindelijk heb ik dan deze nummer 11 gezien met een score van 4,21. Dit is een film die al lang op de 'Nog Zien' lijst stond en ik was al tijden benieuwd wat dit nou werkelijk was. Toegegeven, ik ben aardig verrast.

Het zal hier al duizenden keren gezegd zijn dat Jack Nicholson een goeie rol heeft neergezet en ik kan dat alleen maar beamen want hij kwam gewoon goed overtuigend over. Ook al die gekken zeg, ze zagen er stuk voor stuk vercrackt uit. Dat hebben ze erg knap voor elkaar gekregen en ook Billy bijvoorbeeld, die toch ergens wel spoorde maar ook weer niet.

Eerst wist ik niet zo goed wat de bedoeling was en ik vroeg me af of het zo bleef. Maar tegen het einde aan komen er een aantal geweldige momenten en zie je dat er meer is dan alleen dat huiskamertje.
Het blijft allemaal erg rustig, en gelukkig werd er niet teveel muziek onder gegooid. Mijn aandacht verslapte gedurende speeltijd eigenlijk helemaal niet. Dat uitje met de boot past er ook mooi bij.

Ik vraag me wel af waarom McMurphy niet ontsnapte toen hij over het hek was geklommen.


Origineel, boeiend en blijft me zeker nog even bij.

Een beetje cliché. Badguys hebben iets gestolen en een held moet het oplossen.

Mooie openingsscène met die wedstrijd in de boom.

Ting had niet echt tegenstand, er zat weinig spanning onder de gevechten. De moves die hij maakt waren wel erg tof om te zien. Steeds weer die hoge sprongen en rake klappen met de ellebogen...
Wat ik niet echt snapte is dat die Mad Dog heel de tent afbrak. Hij pakte stoelen, tafels, borden, schilderijen en een koelkast. Niet echt eerlijk, en ook best zwak eigenlijk.
De achtervolgingen zijn wel aardig, en ook hier is Ting flink aan het freestylen.


Beetje standaard, maar het kijkt wel weg. De hele trilogie hoef ik niet te zien.

Wederom veel rust, fraai lichtgebruik en opvallende achtergrondmuziek. Ook weer erg fijn hoe Winding Refn het geweld in beeld brengt en hoe hij alles tentoon stelt. Hij heeft een eigen manier van benaderen en dat pakt goed uit. Wel vond ik de relaties tussen bepaalde personen ietwat vaag en het plot leek niet altijd voor reden vatbaar. De cast vond ik evenmin echt indrukwekkend. Leuk om eens te zien; geen historische parel.

De trailer kwam ik al tegen bij andere blockbusters en de reclamedoeken hingen al klaar in Pathé en toen dacht ik steeds: ''wat een lelijk mens'' is dat toch. Ik weet niet of de regisseur bewust voor Isa Hoes heeft gekozen om wat meer realisme door te voeren, maar ik vind ze - ook na het zien van De Ontsnapping - een vrij duffe uitstraling hebben. Verhaaltechnisch is er wel wat positiefs uit te halen; de situatie kan zich immers voordoen dat een Nederlandse vrouw haar huidige leven niet meer echt ziet zitten, zich benauwd voelt en het liefst de aardappelen en de kou inruilt voor een tropisch bestaan waar niemand haar kent en dus 'lastig zal vallen'. Op een gegeven moment kreeg ik dan ook wel waardering voor de hele opzet en vond ik het wel aardig om dit perspectief eens onder de loep te nemen. Jammer van de vele flashbacks aan haar overleden vriendje van vroeger, maar verder heb ik er niet zoveel aan op te merken.

Ontzettend stom natuurlijk om de ladder vergeten uit te klappen waardoor je niet meer terug in je boot kan. Dat wordt improviseren en tergelijkertijd hopen op een eventuele redding. Er zat redelijke spanning in maar dit worst-case scenario bied eigenlijk alleen een ronddrijvend vriendengroepje waarvan elk individu op vreemde wijze om het leven komt. Michelle verdwijnt zonder aanleiding, James stoot per ongeluk zijn hoofd precies op de staartmotor en Zach krijgt een mes in zijn borst door een worsteling met Dan. Enige voorspelbaarheid is ook wel terug te vinden en dat ligt vooral aan de baby die (helaas) niet alleen achter mag blijven. Verder snap ik niet waarom ze zomaar dat touw weg lieten drijven samen met het lijk van James want daar hadden ze misschien nog een poging mee kunnen ondernemen.
Echter over de gehele linie is dit een leuke nonchalante thriller geworden zonder ingewikkelde structuren of rare bijbedoelingen.

Met alleen een kerk en wat emmers nepbloed red je het niet. Het lijkt wel een uitprobeersel van wat HBO'ers die [Rec] probeerde na te maken: de vrouw die op de camera af komt rennen en genadeloos wordt neergehaald, het minimaliseren van het licht en het kader, de armen van een zombie die door de deur steken om een persoon vast te grijpen... het zijn allemaal aspecten die de Spanjaarden ons allang hadden getoond. Daarnaast wordt het in vijftig minuten lastig om een band te krijgen met de hoofdpersonages en het kon me dan ook helemaal niets schelen wat er allemaal gebeurde. Dat lijkt ook niet de opzet, het is een simpele zombie-toestand die het vooral moet hebben van canibalistische maaltijden, maar een beetje aandacht in het scenario vind ik toch wel prettig. Low-budget of niet, ze hadden er beter gewoon niet aan kunnen beginnen.

De spanning was er nauwelijks, ik noem het dus eerder een drama. Als je een beetje na blijft denken weet je dat we enkel te maken hebben met een meisje die psychisch niet helemaal in orde is en vervolgens iedereen wil afslachten. Tja, wanneer dat gegeven bekend is wordt het natuurlijk ook wel erg moeilijk om een degelijke originele prent neer te zetten. Dan wordt er ook nog royaal rondgestrooid met clichés alsof er geen andere mogelijkheden zijn: het douchegordijn waar niets achter zit, de nuchtere vader die zijn vrouw niet meer gelooft, het opzoeken van informatie op internet, de kliniek die haar vertrouwen kwijt begint te raken in Kate... noem maar op. Ik vraag me af wat nu precies de bedoeling was van Jaume Collet-Serra want ik begin zomaar te denken dat hij de kijker wilde frustreren want als je ziet hoe Esther iedereen weet te manipuleren en wanneer je als kijker getuige bent geweest van de ware gebeurtenissen zorgt dat gewoon voor irritatie (en niet de angstige of beklemmende sfeer die je bij een horror/thriller mag verwachten). Het einde... wanneer je de point of view van Max naar het wapen ziet weet je eigenlijk al dat het goed gaat aflopen. Zij leek het trouwens helemaal niet koud te hebben met haar blote voeten op het ijs. Er was één moment dat er ietsjes meer bloed door mijn hart stroomde en dat was toen Esther op het einde opeens uit de bossen kwam gerend. Verder is het een standaard Amerikaanse bedoeling die nergens weet uit te blinken.

Wat een heerlijke combo van actie en komedie. Het is net een chocoladebol: je ziet de actie maar er zit nog veel meer luchtigers in. De grappen die voorbij komen zijn soms echt geniaal. Er wordt gepraat over koetjes en kalfjes. En leeuwen en pauwen.

Wat een rol hebben Jackson en Johnson hier zeg. Meesterlijk dat ze gewoon jumpen. Wahlberg vind ik maar 'n gebreide trui maar hij speelt ook echt continu de bad cop. Zonder het droge hoofd van Will Ferrell waren dit gewoon explosies en achtervolgingen. Waar opzich ook niet veel mis mee was, redelijk verzorgd toch allemaal.

Nog wat verwijzingen naar Scarface en Goodfellas ontvangen, tof.

Vooral in het begin waren er die creatieve scenes. Ik ga ze niet allemaal opnoemen, daar heb ik geen zin in. Maar ze waren echt gaaf.

Uniek werkje. Ben benieuwd naar andere films van Adam.

Leuke aftiteling trouwens.

Nogal een saaie bedoeling dit...

Beelden zijn erg donker, weinig afwisseling. Camera is vrij saai, settings ook. Het lijkt wel of ze enkel naar de belichting hebben gekeken.
Het gaat allemaal maar om één ding: er zit iets in het huis/haar dochter ziet iets.De manier waarop haar man terugkwam was nogal fake, ze stelde verder ook helemaal geen vragen.

Niets aan, nauwelijks spanning. Kidman kon het ook niet redden.

Weer precies hetzelfde langzame, slappe en voorspelbare gedoe dat zichzelf onbeschaamd een horror noemt en tergelijkertijd steeds een scène afkapt wanneer het net duister begint te worden. Glaasje draaien an sich is een best spannende activiteit waar de meeste mensen, ongeacht hoe spiritueel ze zijn ingesteld, liever niet aan beginnen. Helaas zitten we nu opgescheept met een stel slappe vrienden die geen enkele progressie boeken. Eigenlijk was al die investering sowieso helemaal niet nodig geweest aangezien er alleen de letter 'D' werd aangewezen. Beetje stom als je het mij vraagt. En waarom ook niet... net zoals bij het recente 'Annabelle' en vele andere griezelverhalen is er weer een donkere vrouw aanwezig die uitgebreide kennis heeft van het betreffende kwaad. Hollywood zal wel fan zijn van Oprah Winfrey... dat onuitstaanbare neppe figuur. De acteurs zelf waren jammer genoeg evenmin erg veelzijdig en ze konden er voor mij niet veel meer betekenis aan geven. Het einde was ook niet helemaal zuiver getimed; het verhaal was al afgerond en dan laten ze haar nog vijf minuten in de badkamer staan... om vervolgens toch weer schraal af te sluiten met dat oog in het vizier, zwart beeld en een geluidseffect. De poster is ook maar zielig.

Goedwillende brei van zoete Amerikaanse omstandigheden waarbij de humor per ongeluk onzichtbaar is gebleven en de glimlachende gezichten maar weinig enthousiasme bij me uit weten te lokken. Het is flauw, afgezaagd en voorspelbaar. Beetje teleurstellend ook wanneer blijkt dat de trouwerij helemaal niet zoveel voor blijkt te stellen na al dat wikken en wegen. Gelukkig zit Forest Whitaker bij de prijs inbregepen want ik vind hem altijd wel cool presteren met zijn ingevouwen linker ooglid.

Inspiratiloze toestand waarbij een hippie per ongeluk drie jongedames lastig valt en zich tergelijkertijd ernstige zorgen maakt om zijn hond. Deze samenraap van omstandigheden moet er vooral hebben van vervelende problemen zoals een zwangerschap van een lesbiëne, complicaties op het werk bij Miranda en het vreemdgaan van Dylan. Dit zijn de hopeloze steunpilaren en daarbij worden flauwe pogingen tot humor ondernomen met dialogen die door stomme miscommunicatie steeds de weg kwijtraken. De scène waarin Ned persé Hints wilde spelen was nog wel aardig neergezet maar verder zijn het vooral saaie personages in een slaapverwekkend scenario.

Een groepje in gevaar, dat zie je wel vaker. Verminkte Duitsers met lange jassen en helmen die rustig doorlopen terwijl ze beschoten worden, dat maak je toch minder vaak mee.

Er zit een fijne sfeer in.

Cast is redelijk, alleen Julian Wadham (de man die Hunt speelde) vond ik tegenvallen. Hij is geen soldaat, maar de manier waarop hij met de rest omging vond ik toch 'n beetje vreemd. En toen ze onder vuur lagen ging hij rustig door met die machine , er was totaal geen paniek van z'n gezicht af te lezen.

Het blijft erg mysterieus met wie ze nou precies te maken hebben. Zijn het geesten... of toch niet? De twee dode soldaten die ze tegenover elkaar hadden gezet waren ook redelijk creepy.


Een beetje cliché en qua inhoud valt er niet veel te ontdekken maar de combinatie van een verlaten bunker en een groep dode moffen werkt verassend goed.

Een zorgvuldig en stijlvol geschoten drama waarin een bankmedewerker allerlei illegale handelingen uitvoert om uiteindelijk in een casino zijn schuld af te kunnen betalen. De uitstekende casting, het soepele camerawerk en de - wederom gepassioneerde - rol van Hoffman tillen het geheel naar een hoger niveau. Aangezien er inhoudelijk niet zoveel metamorfoses klaarstaan had het script gemakkelijk om zeep kunnen worden geholpen maar ik bleef continu geboeid. Waar is de rest van Kwietniowski..?

Soort van Alice in Wonderland waarin het hoofdpersonage zich door allerlei sprookjesachtige landschappen begeeft en onderweg een paar metgezellen krijgt toegedeeld. Wel aardig dat we met een 4x3 aspect ratio beginnen maar het vervolg is weer erg zoet, clichématig en humorloos. Met enkel avontuurlijke settings kom je niet ver. James Franco vult zijn rol wel leuk in en die aap kon er net mee door als back-up maar Rachel Weisz vond ik behoorlijk vervelend als chagrijnige heks met haar ''how dare you...'' en de groene bliksemstralen. Ergerlijk ook dat porseleinen popje die overal bijhangt. Shit zeg... de minimum leeftijdsgrens zal wel ergens rond de vier jaar liggen.