Opinions

Jammer dat het zo vrouwelijk georiënteerd is. Een beetje romantiek op z'n tijd kan geen kwaad maar dit is één sombere toestand waarin Holly maar niet los kan komen van haar overleden man. Grappig is het nergens en we vallen continu in herhaling. Door het vele tranen en troosten zullen de meeste verloofden verdoofd worden door emoties en komen ze niet meer boven van de gekozen dodemans lovende woorden die aangehoord worden door de overrompelde, behoorlijk verloren en geestelijk vermoorde echtgenote. Ikzelf kon er niet zoveel mee. Schoenen, jurken, karaoke, vele onwaarschijnlijkheden en steeds weer de herinneringen die blijven opspelen. Saai.

De welvarende westerlingen krijgen het weer aan de stok met iets kwaadaardigs. Ze stellen een team samen om de bevolking van een ondergang te redden. Erg gaaf natuurlijk, deze reusachtige machines, die door het water lopen alsof de Titanic-ramp nooit plaats had hoeven te vinden. En hoewel het vandaag de dag redelijk absurd zal overkomen wanneer deze Jaegers ingeschakeld worden voor de verdediging van de kustlijn wordt het toch weer acceptabel overgebracht. Dan heb ik het natuurlijk niet over het groepje helikopters die als transport dienen want dit leek ietwat onwerkelijk. Maar het synchronische mechanisme waarin de bestuurders met harnassen en elektronica zijn bevestigd zorgde voor veel overtuiging. Wel had ik de afzonderlijke leden nog wat meer willen zien (Typhoon en Cherno Alpha) want zij kregen slechts ongeveer een minuutje om te kunnen schitteren. Ook vond ik de tegenstanders er iets te lelijk en ongeïnspireerd uitzien (hagedis-achtige beesten met lichtblauwe accenten). Verder ietwat jammer dat die Aziatische meid niet echt sexy was.

Voor een blockbuster kan ik niet klagen maar toch weer jammer dat het maximale resultaat niet wordt bereikt terwijl de middelen wel aanwezig zijn.

Een sympathieke familieprent van King met een beer als hoofdpersonage te midden van een gezin. Doordat hij uit een ander milieu komt zal hij moeten omschakelen en zich aanpassen en dit levert leuke momenten op. Ik had de Nederlandse versie gezien, welke natuurlijk weer belachelijk nagesynchroniseerd is, maar ik neem aan dat de Amerikaanse stemmen iets vlotter zijn ingesproken. Ik vond het wel een beetje jammer van die geknutselde shots van de zijkant van het huis. Je gaat dan heel nep van de ene kamer naar de andere en je ziet dan duidelijk dat het zich in een studio bevind. Verder mooie ogen van Hawkins.

'Bad Family' vind ik een vrij roekeloze titel; alsof alle betrokkenen kwaad bloed in zich hebben. Het gegeven dat broer en zus op deze wijze naar elkaar toe trekken is ietwat ongewoon en dat hun vader daar tegen protesteert vond ik een begrijpelijke reactie. Ik weet niet hoe ikzelf als vader op deze situatie zou reageren, dat is lastig te zeggen als buitenstaander, maar ik kan me voorstellen dat je na zo'n ontdekking eerst even in de aanval gaat. De voor mij onbekende Finse acteurs bevielen me goed en ook de rustige, haast tragische manier van filmen had zo z'n kracht. Alle onderdelen zijn naadloos op elkaar afgestemd en de regisseur weet waar hij mee bezig is. Ook weer typisch dat er in een Scandinavisch drama drie afgehakte vingers in beeld komen; dit zouden ze in menig Westers land niet durven.

In weze vrij cheesy, maar doordat mijn verwachtingen zo laag lagen als een steen in de Grote Oceaan was het uiteindelijk nog best meegevallen. Er komen niet teveel flauwe grappen aan bod en het valt best mee met de dramatiek. Ik vond het eigenlijk ook wel apart om die Amerikanen aan die tafel te zien zitten om ons sinterklaasfeest te observeren en er andere twist aan proberen te geven. Ik weet niet of de makers het heel erg belangrijk vonden om het concept met Santaman goed uit te werken, want zoals vaker zijn enkele kandidaten aangesteld om elkaar te ontmoeten en te wantrouwen en blijft de focus voornamelijk op hun gesteld. Voorspelbaarheid en een standaard cast zijn terug te vinden en ik irriteerde me aan dat langharige zoontje met die vervelende stem. Ook was het erg onwaarschijnlijk hoe Tim die vliegtuigdeur openkreeg en er een medewerker op de grond hem een lichte waarschuwing gaf alsof zijn hoed was afgepakt.
Als geheel kon ik het wel door de vingers zien en Kenzari als nerd viel ook te waarderen.

Leuk om even weg te dromen in de wereld van Peter Pan. Wel had ik iets meer van zijn vliegcapaciteiten terug willen zien. Ook spelen de meeste acteurs een vrij doorzichtig typetje, inclusief Jackman als Blackbeard. De avonturen die aan bod komen hebben zo hun charme maar zijn tergelijkertijd ook wat sentimenteel en laten geen onuitwisbare indruk achter.

Het is de eerste keer dat ik William H. Macy aantref in een hoofdrol en dat pakte goed uit. Hij wordt bijgestaan door Campbell die me onlangs in Scream ook al wist te vermaken. Het plot is niet zozeer spectaculair maar bevat genoeg stof om je aandacht vast te houden en door de relatief korte speelduur wordt het nergens saai. Vader leert zoon om eekhoorns neer te schieten en zodra die weigert is een kleinzoon ook goed genoeg. Die jonge knaap wist trouwens verassend veel tekst te onthouden in de wat langere shots. Overigens vond ik de scène met de moeder van Alex die boos wordt door het cadeaupapier op de grond wel een beetje vreemd. Verder gewoon prima.

Erg leuk filmpje. Het blijft vrijwel continu spannend en vooral omdat binnen zo'n kleine ruimte afspeelt vind ik het knap in elkaar gestoken door Fincher. Je weet niet hoe het afloopt, de vrouw en haar kind moeten zichzelf maar zien te redden ( ze gebruiken zelfs S.O.S. signalen ). Ik krijg bij het terugdenken al weer zin om 'm te herzien.

Acteerwerk is goed.

Een wat twijfelachtige speurtocht naar een meisje de hoofdpersoon verliefd op blijkt te zijn. Hij gaat samen met wat vriendjes op pad om haar te vinden en de rest van de wereld kan hem gestolen worden. Ik vond het allemaal wat vergezocht en ik ben doorgaans niet zo'n fan van dergelijke puzzels, tenzij het een horror als Saw betreft. Verder zijn de meeste situaties nogal voorspelbaar en heeft de cast zelf me ook niet echt kunnen charmeren.

Ik vond dit magere plot vrij saai en doorzichtig. Een jonge zelfverzekerde knaap wil graag hogerop in functie komen en blijkt bekneld te komen zitten tussen vervelende bazen die hem een lastige opdracht opleggen. Op eigen houtje (met lichte hulp van een vriend) gaat hij aan de slag en neemt hij wraak in het kantoorgebouw. Aangezien hij een mooie griet heeft versierd en in een gave auto rondrijd boeide het me maar weinig wat 'm verder precies overkwam. Ook is alles vrij lelijk in beeld gebracht en stellen de bijrollen teleur.

Ik had op meer spanning en confrontaties gerekend; zoveel stress heeft deze puber nou ook weer niet. Zijn ouders zijn lief voor 'm, hij heeft een mooie vriendin en hij kan goed skaten. Hij komt zelfs in gesprek met de wat oudere jongens in het skatepark. De omschrijving beweert dat de seksuele druk in de relatie hoog lag. Volgens mij viel dat allemaal wel mee maar doordat Alex amper iets zegt weet die vriendin natuurlijk ook niet waar ze aan toe is. Als zijn vader hem aansprak reageerde hij steeds maar met twee woorden. Af en toe gaat hij naar zijn kamer om iets op te schrijven en terwijl deze activiteit (de gedachtes van je af schuiven) een belangrijk onderdeel vormt in dit drama worden deze scènes wat onbenullig achtergelaten. Het geheel is wel aardig neergezet maar eigenlijk iets te braaf gezien het uitgangspunt.

Eindelijk eens gekeken deze, op Film1. Ik had hier ooit slechte berichten over gehoord, maar ik vond 'm zo gek nog niet.
Schitterend camerawerk zeg en de montage was ook verbluffend, zaten mooie overgangen in. Niet dus.. maar dat vind ik niet erg. Ik vind het knap dat ze op zo'n ruwe manier toch een degelijke film naar voren kunnen brengen, die zelfs spanning bevat. En ook al is het al een paar keer meer gedaan het blijft toch anders dan anders.

Ik vind dat de klok rechtsonderin ook best veel toevoegd. Ik kon me hierdoor meer in de situatie verplaatsen. Wel vond ik het vreemd dat de wekker afging op het moment dat het 14 over 6 was, met nog 17 seconden ofzo..?
Nadat Katie naar buiten gaat gebeuren er allerlei dingen met dat Ouija bord. Ik snap niet wat Micah toen aan het doen was want je hoort 'm eerst nog de trap oplopen en hij komt naar beneden rond 11 pm. Terwijl beneden zijn apparatuur en alles stond.
Dan vroeg ik me nog af waarom ze zichzelf filmde als ze aan het eten waren. Het is wel erg toevallig dat die Psychic toen op de deur bonsde als schrikmoment...

Maar er zaten zeker interessante stukken in.
Creepy moment bijvoorbeeld wanneer Katie zo lang voor haar bed stilstaat. ( De volgende dag leek ze niet te geloven dat ze had geslaapwandeld, dat vond ik wel dom )
Ook spannend toen dat been opeens naar de zijkant ging, en toen ze werd meegesleurd. Dat geschreeuw erbij gaf een hogere frequentie aan mijn hartklopping.

Het einde, het allerlaatste shot vind ik wel tegenvallen.

Opmerkelijke korte tijdsduur waardoor je er wat sneller in moet zitten, terwijl de hulpmiddelen om dat aan te sporen eigenlijk gering zijn. Ik denk dat het hier erg belangrijk is in welke mate de kijker zich in heeft geleeft.


Mag er toch wel wezen dit spookhuisje.

Ook dit derde deel weet weer zonder de enge beesten, taaie moordenaars of spannende soundtrack een eigenzinnige sfeer neer te zetten. Je moet er als kijker mee om kunnen gaan, dit is nou eenmaal geen standaard blockbuster met keurig uitgewerkte shots en een duidelijke structuur waarbij je alles zacht en teder opgelegt krijgt. Maar wat mij betreft zorgt het feit dat de personages zelf alles vast leggen er al direct voor dat het hele plaatje een stuk beklemmender is. Je weet niet wat je te wachten staat en op de momenten dat je jezelf schrap zet blijkt er helemaal niets aan de hand te zijn. Andersom ook, er zitten hier en daar wat situaties tussen die je normaal gesproken op voorhand al kan voorspellen maar die je toch erg weten te verassen (Dennis komt de kamer ingestormt na een inspectie, Julie komt uit de klerenkast met een masker op, de lamp in de kamer valt kapot, het witte laken valt op de grond...). Het idee met de ventilator waar ze de camera op hebben gezet is slim bedacht, op deze manier weten de makers toch een bewegend beeld te creeëren terwijl het eigenlijk nog steeds opgenomen wordt door Dennis en Julie zelf.
Subliem, meesterlijk of fantastisch zijn woorden die ik helaas niet toe kan schrijven
aan dit prequel. Het lijkt toch iets teveel op zijn voorgangers en het bevat naast zijn heerlijke suspense ook de bijbehorende ongeloofwaardigheden.

Ik heb het nu wel gezien. Het concept is al lang duidelijk en de spanning door middel van beveiligingscamera's en bewegende objecten werkt niet meer zo goed als in de voorgaande delen. Het is een mooi huis maar weer die meubels... weer die stilte... en weer die wanhopige zoektocht naar het bovennatuurlijke. Vreemd ook dat ze aan het begin nog wel naar de opnames kijken maar zodra er allerlei dingen zijn gebeurt er niets meer mee doen. Alex leek sowieso niet echt getroffen door de gebeurtenissen. De vierde in de reeks weet een aantal spannende scènes te brengen maar als ze zo doorgaan kunnen er nog honderd vervolgen komen en zal de herinnering alsmaar slechter worden.

Een redelijke horror waarin het bezeten zijn demonen, en het opsporen hiervan, centraal staan. Een van de overeenkomsten met de voorgaande PA's is de camera die door de personages mee wordt gedragen en dit pakt wederom beklemmend uit. Ook is er weer onduidelijkheid over het aanwezige kwaad; ze weten niet exact waar ze mee te maken hebben en hoe gevaarlijk hun tegenstander is. Dit levert enige spanning op (waaronder die tests met de groene en rode lichtknoppen). Wel leek alles grof gezegd een herhalingsproef te zijn van andere soortgenoten. Erg impressive was het dan ook niet maar je kunt je er wel mee vermaken.

Puike animatie die niet continu grappig is maar wel erg creatief blijft en authentiek overkomt. De stemmen passen goed bij de betreffende figuren en de vormgeving is uitstekend (de gekleurde lucht met het heksengezicht zag er ook wreed uit). Het einde met de burgers die in opstand kwamen was niet helemaal naar mijn smaak en de vader van Norman die gaat dreigen met huisarrest als zijn zoon op de ladder staat was een beetje misplaatst. Ook jammer dat de heks een normale meisjesstem had en dat het scherm maar liefst drie keer volledig wit werd maar dat kan de pret niet drukken. Leuk gedaan.

Ik ben er niet zo onder de indruk van. Het zijn allemaal losse fragmenten die geen enkele band met elkaar hebben waardoor je steeds weer 'uit' je televisiescherm wordt gehaald en als je er nèt weer in zit wordt er weer verder geschakeld. De kwaliteit van het afgeleverde werk variërt van saai tot interessant. Daar tussen bevinden zich een aantal nietszeggende scènes (de wandeling op het kerkhof van Wes Craven bijvoorbeeld)
Ondanks de niveauverschillen lijkt vrijwel iedere regisseur zich te beperken in de manier van uitvoering en bijna alle gebeurtenissen zijn nogal flauw en onrealistisch verpakt. Mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten lijken elkaar al maanden te kennen. Het buitenlandse meisje dat over een steen viel reageerde wel erg enthousiast. En toen ze met haar vader van de moskee af kwam werd de jongen verbazingwekkend hartelijk ontvangen. Een ander voorbeeld is het werkje van de Coen brothers: Buscemi zit gewoon rustig op een bankje en even later komt de dame van de overkant een tongzoen uitdelen. Tja... ik kan er niet zoveel mee. Dan had je in de versie van Christopher Doyle nog een man die naar de kapsalon liep waarna er een medewerker het glas kapot sloeg. Weliswaar verassend maar het 'slaat' allemaal nergens op.
Toch zijn er ook een aantal interessante sketches terug te vinden waaronder die van Nobuhiro Suwa (met de cowboy), Alfonso Cuarón (de wandeling op de stoep in één shot), Alexander Payne (de eenzame vrouw) en eentje waarbij er een donkere man het loodje moest leggen (ik weet zo de naam van de maker niet meer).

Het idee om met zo'n grote groep om de tafel te gaan zitten is best leuk bedacht maar doordat het grootste gedeelte niet echt weet te boeien vind ik het stiekem wel iets weghebben van campagne voor Parijs om toeristen te trekken.

Op het oog een recht voor z'n raap situatie met veelbelovende wraakacties en een boeiende klus waarbij grote sommen geld op het spel staan. Nu is Statham weliswaar de bikkel zoals we 'm kennen maar als je iets verder kijkt zie je dat het hele plot vrij doorzichtig is en dat men de filmwijze en casting allesbehalve noemenswaardig kan noemen. Jennifer Lopez vond ik ook maar zwakjes met haar geforceerde blikken en lange saaie rokken. Waar het eigenlijk allemaal op neerkomt is de siradenroof en wat er tussendoor gebeurde is allemaal nonsens. Om het einde wat diepte mee te geven lost onze held niet alleen het voorspelbare probleem met de gegijzelde vrouw op maar weet hij de machtige Danzinger zelfs te bereiken. Zou je geen demper gebruiken denk ik dan.

Geen onaardig drama. Wel 'n beetje kaal en vreemd af en toe.
Suzanne vond ik maar raar eigenlijk. Ja ze wordt verliefd op iemand anders en natuurlijk wil ze dan weg. Maar ze houd met niemand rekening en heeft echt een tunnelvisie. Als ze dan geld wil vind ze dat het allemaal maar geregelt moet worden voor haar. Ze acteert goed maar ze speelt een dom wijf. Het is toch logisch dat haar man zo reageert als ze net wil scheiden. Ik had dus ook het meeste symphatie voor Samuel.
Dan vond ik het camerawerk soms 'n beetje sloom.

Blijft Europees, daar ben ik altijd wel over te spreken. Realistisch weer... geen gezeik maar Bam het jachtgeweer gebruiken.

Gemoedelijke roadmovie waarin twee broers door het land rijden en een beetje bijkletsen. De reis volgt een redelijk constant tempo zonder pieken of dalen. Het was me soms onduidelijk of de gesprekken sirieus waren of dat ze elkaar aan het uittesten waren. Mooie landschappen, lange shots en voldoende betrokkenheid zonder uitsloverij.

Nou nou zeg.. zo bloederig is het nou ook weer niet. De zweepslagen lijken wel erg echt en de strepen op z'n rug zien er realistisch uit. Maar naar mijn idee zijn er wel meer films waarin je zulk geweld ziet.

Wat de inhoud van de film betreft had ik hier veel meer van verwacht. Jezus was als het ware een pop die alleen hoefde te lijden en ik kan me geen fatsoenlijk gesprek met hem herinneren.

Alles draait uiteindelijk om het berechtigen en de vreselijk lange weg naar het kruis. Dit blijft niet twee uur lang interessant, helaas.

- 2 -

Deze film is alweer 54 jaar oud maar daar lijd het niks onder. Kubrick doet gewoon z'n ding en pikt weer de mooiste locaties uit. Het zwart/witte zorgt sowiezo voor wat extra sfeer maar dat trackingshot in de loopgraven met al die soldaten erin heeft toch iets kenmerkends. Ook het verhoren is heel rustig in beeld gebracht en niets gaat vanzelfsprekend.
Ik vroeg me wel af of dat in het echt er ook zo aan toe ging... zo overdreven om iemand te berechten.

Klassieke muziek is ook hier aanwezig.

Jammer dat ik een montage-fout had opgemerkt bij een scène in dat huisje waar de drie veroordeelden soldaten in zaten. Pierre Arnoud(?) drinkt wat wijn uit de rieten fles en kijkt naar rechts. In het volgende, totale shot, kijkt hij omlaag. Geen ramp ofzo, maar het viel me wel op.

Kirk Douglas vond ik zeer goed.

Hoewel het er allemaal erg formeel aan toe ging met salhoueren en marcheren in uniforms, werd het nergens saai. De scène op het slagveld was zelfs spannend.


Weer een fijn werkje.

Indianen met paarden en houten huisjes worden hier gecombineerd met de FBI en medische teams in witte pakken. Vreemd dat nou net de gearresteerde Floyd besmet blijkt te zijn en vervolgens zitten we opgezadeld met een teleurstellende race naar het antigif waarbij Wesley zijn dochter moet beschermen. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit maar hetgene waar het om draait is veel te mager om geboeid te blijven.

Ik zou zeggen dat je met een buitenaards wezen, twee nerds en een camper al een geschikte basis hebt om iets interessants neer te zetten. Jammer genoeg zijn het alleen de agenten die het groepje bezig blijven houden en zelf maken ze niet echt iets bijzonders mee. Paul heeft het karakter van een normaal, assertief mens en zo valt er weinig te ontdekken en hadden de dialogen niet veel te bieden. Daarnaast was de spanning ver te zoeken omdat Paul zichzelf ieder moment onzichtbaar kon maken. Ook erg vervelend dat die meid steeds aan het schelden was met woorden als 'harige tieten', 'karnepik' en 'mannenballen'. Daar heb ik me norm aan geërgerd. Ik vond de bijdrage van Kristen Wiig sowieso vrij matig (bij het kampvuur bijvoorbeeld lag ze na één hijsje van de joint al buiten westen) en sexy was ze evenmin. Dan had je nog de opdrachtgever van de politie die in de auto via de handsfree-telefoon allerlei misplaatste opmerkingen maake. Zwak uitgewerkt, tegenvaller.

Oubollige toestand met formele uitspraken en een onduidelijk richtpunt. Vage doelstellingen van zowel Frank als Northmour. Beetje onwerkelijk ook dat Mr. Cassili zoveel kilometer aflegt om vervolgens deze relatie onder de loep te nemen. De aankleding en decors pasten goed bij de tijd en de spelers deden het wel aardig maar de hele insteek kwam niet zo goed van de grond.

Apart werkje.

Cillian Murphy... hij heeft me erg verrast. Vrij onherkenbaar als schizofreen en toen ik zijn naam in de aftiteling zag vond ik dat verassend. Ook Ellen Page speelt overtuigend.
Er hangt op vreemde wijze een spannende sfeer in de lucht. Misschien omdat ik continu aan het wachten was tot Emma betrapt werd op een baard of okselhaar, ik weet het niet. In ieder geval is het interessant om twee personen te volgen die allebei andere wensen hebben met de gevolgen van dien (bijeenkomst in de tuin bijvoorbeeld).
Het is allemaal rustig in beeld gebracht zonder teveel poespas en dat is welkom bij een drama als dit.

Leuk.

Intigrerende en ietwat maffe productie uit Engeland waarin een liefhebber van vogels bekneld komt te raken in zijn onzekere relatie. Bijzonder hoe deze regisseur de suggestie weet te wekken dat er elk moment weer iets nieuws gaat gebeuren. Soms was dat het geval, soms niet. Mooi acteerspel, enkele afgelegen settings en een realistische cameravoering. Het einde was niet compleet naar mijn wens want ik ben van mening dat die zelfmoord niet persé uitgevoerd had hoeven te worden. Verder goed.

Een zeer creative animatie boordevol spectaculaire stunts en een razendsnel tempo. Jammer genoeg begon het avontuur te domineren en kon ik er steeds minder om glimlachen. Op zich wel tof hoe de octopus eruit zag (wat klungelig, niet door-en-door slecht). Ook kon ik het wel waarderen dat er niet één maar twee van die kleine beestjes in het team van North Wind zaten; in plaats van een typische samenstelling te hanteren met een baas, domme kracht en een hulpje. Dat er nu vier penguins de hoofdrol vertolkten vond ik geen probleem maar het mondde helaas uit in een goed versus kwaad kwestie.

Mooie stranden, bijzondere bergvlaktes, kristalhelder water, tropische planten en een aangename temperatuur zouden perfecte ingrediënten kunnen zijn voor een meer dan geslaagde huwelijksreis maar helaas zitten we opgescheept met een aantal koppeltjes die elkaar zinloos aan het opjagen zijn. Er had nog ietsjes meer mysterie in mogen zitten en de bekende gegevens zoals een telefoon zonder bereik voorkwamen dat ik aan de buis gekluisterd zat. We werden verkeerd op het been gezet en sommige scènes waren best spannend maar het geheel is nèt iets te braaf en te standaard ondanks alle aanwezigheid van geweld.

Tja... je moet er een beetje van houden denk ik. Net als 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain' is dit een soort sprookje die je moet volgen. Het is een éénrichtingsweg en door de voice-over kun je geen kant op. Ik wordt liever verrast en het mag allemaal wel wat ruwer zijn.

Alles is heel erg netjes in beeld gebracht. Er zitten genoeg mooie plaatjes bij, maar de montage heeft er eigenlijk voor gezorgd dat je daar niet veel van overhoud. Want we switchen nu steeds van verschillende shots: van voren, van achteren, close-up... etc. Dat vind ik overbodig en zonde, er had wat meer rust in mogen zitten zodat je meer kan genieten van de boeiende settings.

De muziek ligt er ook nogal bovenop en is een beetje overdreven soms.

Het is ook een beetje typisch dat ze van Jean-Baptiste zo'n geheimzinnige figuur hebben gemaakt want eigenlijk heeft hij gewoon een goeie neus, en that's it...

Sowiezo had hij steeds dezelfde gezichtsuitdrukking en dat is een beetje jammer.

En wat een verschrikkelijke vent is die Alan Rickman, ik kan 'm echt niet uitstaan.

Niet echt mijn type film, maar het is redelijk origineel en het einde was indrukwekkend.