Opinions

Geen schande om je carrière mee te beginnen en er zijn wel degelijk overeenkomsten te bespeuren met zijn latere werk. Het nette pak, het roken van sigaretten, het kammen van haar, het dragen van een koffer, het 'om-zich-heen-kijkend' en de stijlvolle muziek. Een uitgebalanceerde sfeer en het vakmanschap zijn echter nog niet echt aanwezig. Camerabeelden zijn korrelig, geluid is niet altijd netjes verwerkt en er zitten helaas ook saaie momenten tussen. Zelfs die dansscène (welke op de poster te zien is) viel in herhaling. Strategische zet om de speelduur binnen de perken te houden.

Vrij standaard actiefilmpje. Ik ben geen fan van Cillian Murphy, hij doet het prima maar het is wat gewoontjes. Ik vind 'm sowiezo niet overkomen als een gevaarlijk iemand (hij lijkt ook wat jong) dat is jammer, en als ze op het einde vragen of hij verandert is...wat mij betreft niet. Het stuk met de politiewagen was leuk, toen ze die racers tegenkwamen. Broadbent pakt de agenten strak aan en ook later bij de twee mannen (die Murphy hadden ingerekend) kwam hij erg dreigend over met zijn 9mm.

Van de 'meedogenloze crimineel' had ik toch iets meer verwacht, hij is dik en heeft een mooie jas maar verder laat hij gewoon alle klusjes opknappen door zijn handlangers.

Het meisje wordt toegevoegd offcourse, maar wat ik niet snap is dat ze gaan zoenen op de begrafenis van zijn vader.

Vrij gewoontjes, wel redelijk wat wapens inclusief honkbalknuppel en AK47.

Alleraardigste prent met enkel vriendelijke personages en een liefdevolle dagindeling. Er gebeurt niet zoveel bijzonders maar dat maakt het juist zo bijzonder. Dit drama presenteert een bejaarde man die ondanks zijn leeftijd toch nog erg geniet van zijn leven. Hij ontmoet nieuwe mensen en gaat het onbekende tegemoet wat alleen maar positief uit blijkt te pakken. De cameravoering is subtiel en er zitten mooie composities in vrijwel alle shots. De muziek vond ik soms wat te overdreven maar het gaf wel de juiste gemoedstoestand weer van Emile.

Fijne creatie.

Een kenmerkende Bollywood productie met bombastische geluiden, vrolijke dansscènes en felle kleuren. Ditmaal draaide het verhaal niet om de liefde. Wat voornamelijk centraal stond was moeder die haar zoon liever in uniform wou zien in plaats van op het toneel. Ook krijgt Rao te maken met diverse badguys en hier rekent hij op spectaculaire wijze mee af. Aan de ene kant herbergt deze komedie uit India veel onwaarschijnlijkheden en overdreven accenten maar als luchtig tussendoortje kun je je hier beslist wel mee vermaken.

De wereld van nonnen en kloosters heeft me nooit echt geboeid dus net zoals bij Wonderbroeders (2014) begon ik te hopen dat er een of andere zijweg in werd geslagen. Dat gebeurde, want we bleven niet steken in het verleden maar gingen op een soort van speurtocht naar de verdwenen zoon. Ik kon op zich wel genieten van de droge reacties van Martin, die steeds op eenzelfde manier antwoordde als ikzelf ook zou doen. Maar verder was het veel van hetzelfde en zat er niet zoveel progressie in. Het gegeven dat Martin een soort van rechtstreeks verslag uitbracht via de telefoon om zo de interesse te wekken van zijn werkgever voor het borrelende verhaal vond ik ook niet echt geloofwaardig.

Schema op de link klopte niet dus

Vond het allemaal niet echt sterk, verhaal bleef een beetje hangen. Kingsley heeft hier een matige rol gekregen.

Sommige shots zijn duidelijk op de set genomen, die paar bij de besneeuwde bergen in Zwitserland bijvoorbeeld. En ik neem niet aan dat Charles een studio tot beschikking had in die tijd.

De 'vechtscene' tussen Charles en Reverend is hilarisch en dat gedoe op de boomstam ziet er erg nep uit.

Het verhaal zelf is opzich wel leuk bedacht, maar ik ben niet echt weg van sprookjes. Ook een beetje to-much vind ik, dat het begin weer terugkwam maar dan in positieve vorm.

Vond het niet geweldig ofzo.

Wiskunde cijfertjes en al die shizzle boeid me sowiezo niet echt. Geen eis om deze film leuk te vinden, maar toch blijven al die getallen het onderwerp. Een nerd die aan het onderzoeken is en daarbij doordraait.

Grappig dat hij die mieren plet.

Meneer Gullete doet prima z'n ding en ik leefde best met 'm mee. Toen ie skinhead was en toen gefotografeerd werd op het station kreeg ik lichtelijke haatgevoelens en ik hoopte dat hij die jongen met een honkbalknuppel in elkaar zou timmeren.

Prima muziekje, past er goed bij.

Aantal dromen, verwarringen.

De kwaliteit was jammergenoeg erg slecht, dus misschien moet ik 'm nog een keertje downloaden. Het leek wel van de neanderthalers af te stammen en ik zag soms allemaal vierkantjes. Het zwart/witte vind ik goed, maar het was zo onscherp...


Redelijk origineel maar ik ben niet ingepakt.

Meeslepend verhaal waarin twee zussen geconfronteerd worden met de plotselinge dood van hun moeder. Al gauw werd het duidelijk dat iedereen dit op z'n eigen manier verwerkt want Lily kon maar geen genoeg krijgen van de gekleurde cakejes op de begrafenis. Niet alleen hier werden die verschillende opvattingen duidelijk. Als ze terug naar huis gaan blijven de normen en waarden een grote rol spelen in het dagelijkse leven en dit resulteert in zowel irritaties als een verruimende blik op de levensomstandigheden. Want ondanks de problematiek die Lily met zich meedraagt heeft ze meestal gewoon gelijk en draagt ze minder stress met zich mee dan de gemiddelde medewerker bij een advocatenbureau. Het is alleen jammer dat ze nauwelijks rekening houd met andere mensen waardoor haar gedrag alleen nog maar als negatief wordt opgevat. Als je de arm van een vreemde gaat likken om wraak te nemen los je daar natuurlijk niets mee op. We zien Clara dan ook vaak twijfelen over wat goed is en wat niet. Die scène in het park was trouwens erg realistisch in beeld gebracht. We zien ook enkele jongeren die het goed kunnen vinden met Lily om aan te tonen dat zij wel degelijk van het leven geniet. Sterke actrices vormen de basis maar de rustige manier van filmen en de bijpassende melodie maken dit fijne drama compleet.

Bijzondere thriller die op het eerste gezicht niet erg absurd in elkaar leek te zitten maar toen het langzaamaan duidelijk werd hoe de zaken ervoor stonden dook er plotseling een bizarre onderlaag op. Door de gemixte montage zitten we in een tijdmachine waarbij we willekeurig in de gebeurtenissen worden gegooid en het is interessant om enkele scènes later te ontdekken wat er nu precies heeft plaatsgevonden voor hetgene wat je een kwartier eerder had mogen aantreffen. De cast is overtuigend, technisch zit het prima in elkaar en de subtiele muziek kon ik erg waarderen.

Op zich geen verkeerd drama, maar ik vond het allemaal iets te kleurrijk en ik was ook niet echt onder de indruk van de hoofdrolspeler. Hij leek een wat pessimistische kijk op de zaken te hebben en werkelijk niets kon er goed gaan. Als hij te laat komt bij het orkest om te oefenen spreekt de dirigent hem hierop aan, waarna hij meteen omdraait en de andere kant op loopt. Het zou kunnen dat Casper toen op emotioneel vlak wat gevoelig in elkaar zat maar aan de andere kant speelde hij thuis ook gewoon door op zijn instrument. Later is hij aan het afwassen (of beter gezegd afdrogen) en laat hij een schaaltje vallen maar ook hier had ik niet echt het idee dat hij verzonken was in gedachten of iets dergelijks. Dan draagt hij plotseling een baseball pet achterstevoren en die vond ik niet echt bij 'm passen. De rolverdeling is duidelijk en er bevind zich weinig aanstellerij maar tergelijkertijd kon het me allemaal niet zoveel schelen.

Ik hou best van een portie horror met een vleugje humor waarbij er om beurten wat tieners af worden geslacht. Nu moesten er hier ook een aantal mensen het onderspit delven en heel zachtaardig ging het er niet aan toe maar na enkele maaltijden had ik het wel gezien. Het valt in herhaling, keer op keer. Feestende mensen weten nergens iets vanaf totdat ze gebeten worden en dan is het al te laat. Wanneer zo'n dergelijk slachtoffer dan uit het water komt zien we vooral afgeknauwde bovenbenen terwijl het onderste gedeelte al helemaal weg is. Nou, bij Derrick zag het er opzich wel grappig uit maar verder maakte het niet zoveel indruk. Los van het feit dat er eigenlijk alleen maar sprake is 'bijtende piranha's' hebben we verder helemaal geen binding met de hoofdpersonages en volgens mij heeft de regisseur ook niet echt geprobeerd om een meeslepend avontuur neer te zetten. We blijven een toeschouwer zonder echte betrokkenheid en daardoor voelt het allemaal vrij leeg aan. Om toch enige vorm van weerstand te bieden aan de kijker wordt er geschoten met een shotgun en krijgt de motor van een speedbootje een multifunctionele betekenis. Ik vind het niet bepaald logisch dat de politie op deze manier het gebied veilig wil stellen en het lijkt me verstandiger om eerst iedereen naar de kant te halen maar het blijkt wel weer dat ieder district zo z'n eigen methodes heeft. Op de luxe jacht gaat het er eveneens slordig aan toe en het leek niet echt belangrijk te zijn wat de personages meemaakte of waar ze aan dachten op het moment dat iemand werd opgepeuzeld. We zaten voor de helft van de tijd onder het oppervlak om de prehistorische beestjes te vergezellen tijdens hun jacht naar bloed en dit kwam eigenlijk steeds op hetzelfde neer. Effecten zagen er in de meeste gevallen belabberd uit met als hoogtepunt het bovenlijf van een jongedame dat naar beneden schoof nadat er diagonaal een kabel doorheen was gezwierd. Wellicht een simpele wegkijker alsmede hersenloos vermaak vanuit de popcorn-categorie maar ik kan er niet veel mee, helaas.

Kwam op een of andere manier niet helemaal lekker over. Er mocht iets meer vaart in zitten en de humor kon wat nadrukkelijker aanwezig zijn. Qua spanning vond ik het ook wel meevallen want ik wordt niet gauw zenuwachtig van die kleine visjes ook al hebben ze vlijmscherpe tanden. Het feestelijke zwemterrein maakte de aanvallen vanuit de illegale put niet veel duisterder. Wel zit er zoals verwacht genoeg bloed in, zijn de Dcups aanwezig en heeft Ving Rhames weer een gave rol met zijn titanium benen en watervrees. Vertigo-shot met de badmeester deed me herinneren aan Jaws. Kon beslist beter maar ik neem er genoegen mee.

Kopiëren, plakken, enkele details aanpassen en je hebt de zoveelste replica. Het is weer dezelfde danscompetitie zoals we ze altijd zien. Clichématige invullingen waaronder de stille underdog met haar twijfelachtige relatie en een comeback waarbij ze de groep natuurlijk leiding gaat geven. Er werd gedanst in een leegstaand zwembad en dit was ik redelijk recent nog ergens anders tegengekomen (Step-Up geloof ik). De trainingen en wedstrijden zitten boordevol vervelende popnummers uit de laatste jaren en de moves of zangkwaliteiten waren verre van bijzonder. Ook vroeg ik me af waarom ze die dikke lesbische negerin er tussenstopten aangezien Fat Amy al voor genoeg afleiding zorgde met al haar kapsones. Verder waren die commentators ook niet erg sympathiek met hun onnodige afkrakerij. Af en toe was er een leuk momentje en er zaten een paar mooie dames bij maar over een perfecte pitch kan ik niet spreken.

Pitch Perfect numero uno stond in mijn herinnering als een stompzinnige toestand die alle vormen van logica ontweek. Toendertijd wellicht niet helemaal correct gerelativeerd, maar dit vervolg bleek in ieder geval niet zo tenenkrommend en het was best leuk om de dames hun ding te zien doen, veelvuldig begeleid met muzieknummers die ze vaak zelf zingen. Over de gehele linie natuurlijk ontzettend voorspelbaar, maar dat beoordelingspunt schrap ik in dit geval van de lijst. Na een of andere grap werd ik zelfs een beetje melig en kon ik voortdurend wel lachen van deze -op het eerste gezicht- banale toestanden. De Duitse groep 'Das Sound Machine' kon ik ook wel waarderen (eens wat anders dan anders) en ik vond het wel fijn dat Rebel Wilson (ditmaal als Amy) niet alle aandacht naar zich toe trok.

In weze een verfrissend idee om karakters uit oude videogames tot leven te brengen en de aardbewoners de stuipen op het lijf te jagen. Maar op deze manier vond ik er niet zoveel aan; enkele opmerkelijke, bij elkaar gesprokkelde figuren weten precies hoe ze de monsters kunnen verslaan en passen hun skills toe die ze hebben overgehouden van hun jeugdjaren waarin spelmachines centraal stonden. Een - in een kledingkast met wijnfles liggende en blauwtje oplopende - Adam Sandler is weer plezierig om aan te treffen maar ik kan eigenlijk nooit lachen om dwerggroei bezitter Peter Dinklage. Aangezien het hier gaat om een actie/komedie gaat denk ik dat Peter wordt uitgekozen vanwege zijn lengte maar het valt me op dat hij ook hier weer een vrij 'stoere' persoonlijkheid heeft. Als dit is om te vertellen dat lengte geen rol speelt, kunnen ze wat mij betreft beter gewoon iemand van dezelfde maat inschakelen in plaats van al die composatie toe te passen. Hij gaat er immers weer vandoor met de lekkerste chick ooit. Verder een beetje jammer dat alle gebeurtenissen (zoals de amputatie van Pacman-uitvinders arm) weer teruggedraaid worden zodra King Kong verslagen is; dit maakt het geheel nog extra braaf.

Zonder meer een boeiend stukje cinema waarin een man erachter komt dat hij een zoon op de wereld heeft gebracht en vervolgens diverse overvallen gaat plegen om in de behoefte van de peuter te voorzien. Dit verloopt letterlijk en figuurlijk op rolletjes (slim ook om die motor in de witte bus te rijden en zo ongezien te vertrekken) maar natuurlijk nadert er een punt waar het mis gaat. Ik kan het erg waarderen dat er tijdens de achtervolging vanuit de politieauto's gefilmd werd; altijd mooi als we verschillende perspectieven tegelijkertijd kunnen waarnemen. Dat Ryan Gosling op een gegeven moment stijf op de grond ligt met stromend bloed uit zijn hoofd is een strakke keuze; hoofdpersonages overleven het doorgaans gewoon ongeacht al hun heftige problemen. We gaan verder met het verhaallijn van de politieagent die moeite heeft om van zijn schuldgevoel af te komen en nog wat interne zaakjes moet afhandelen. Dan blijkt zijn zoon, AJ, toevallig bij Jason aan de tafel te schuiven als ze schoolpauze hebben. Dit vond ik ietwat onwaarschijnlijk maar het levert wel een interessant plot op. Formidabele casting en lekker straight-to-the point verteld. Jason komt er langzamerhand achter wie zijn vader was, zoekt dan naar gerechtigheid maar besluit na de 'I'm sorry' in het bos toch een ander pad te kiezen en koopt een motorbike net zoals zijn vader Luke; een treffende afsluiter.

Een vermakelijke animatie welke hetzelfde uitgangspunt heeft als Cars; voertuigen zijn in levende wezens verandert. Dusty is een sproeivliegtuig die zijn leventje boven de landbouwgronden onderhand zat begint te worden en hij besluit om zich klaar te maken voor een race rondom de wereld die maar door één vliegtuig gewonnen kan worden. Na wat intensieve trainingen staat hij naast zijn concurrenten op de startbaan, op weg naar IJsland waar de eerste overnachting gepland staat. Hij moet diverse obstakels overbruggen en hij ontmoet enkele (on)sympathieke collega's. De trip brengt hen door mooie landschappen en de vrolijke sfeer maakt hier een prima kinderfeestje van.

Ik vond 'm toch wat tegenvallen.

Lekkere actie met veel explosies, zombies, bloed, geweren en een vrouw met 'n geweer aan haar been. Ook weer van die grappige uitspraken en gesprekken die dicht bij de oppervlakte bleven. En die zogenaamde fout van de bioscoop vond ik ook geniaal.

Toch had ik moeite om mijn aandacht erbij te houden. Hier en daar wordt het zelfs cliché, ondanks alle spectaculaire gebeurtenissen. En op een gegeven moment werd ik die koetjes en kalfjes ook wel zat, het ging eigenlijk nergens meer over. Beetje geïnfecteerde mensen neerknallen.

Misschien iets leuker na wat stimulerende of verdovende middelen.

Doe mij maar Death Proof.

Mooi.

Het is een indrukwekkende cast met veel bekende namen. Ik moest even wennen aan Charlie Sheen omdat hij me altijd doet denken aan Two and Half Man maar hier heeft hij zeker laten zien dat hij meer kan presteren dan dat.

Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf: ''wow wat moest het toch eigenlijk een hel zijn geweest daar.'' Meestal vermaak ik me wel met oorlogsfilms, maar erg meeslepend of indrukwekkend komen ze dan niet over. Hier was de paniek en chaos echt goed te voelen.

Veel gewonden en het gaat een beetje gelijk op. En dat maakt het ook zo realistisch: de Vietnamezen kunnen ieder moment aanvallen en het peleton kan zichzelf niet goed voorbereiden.

Knap werkje.

Leuk, simpel fimpje.
Woody Allen echt, ik heb respect voor deze man. Hij is perfect voor deze rol en wat acteer hij hier geweldig.
Nergens werd het saai en ondanks het jaar 1972 is alles prima uitgewerkt, met af en toe ook goede tijdsprongen. Een van de grappige scenes vond ik wanneer Sharon arriveert in het huis bij Allen. Gestuntel tot en met en zelfs die stoel die hij om liet vallen... geweldig.
De figuur Bogart heeft hier wel een leuke toevoeging, het geeft de film wat extra's alhoewel hij niet perse nodig is.
Grappiger dan de meeste komedies van de jaren '00.

Een ongeblanceerd brouwsel waarin een volwassen man gescheiden is van zijn vrouw en het voetbalteam van zijn zoontje gaat coachen. Hierdoor krijgt hij te maken met een aantal vrouwen die hardstikke geil zijn. Nogal overdreven en vreemd dat deze dames steeds vanuit het niets opduiken en aan hem blijven kleven alsof ze gedrogeert zijn. Maar goed, hij moet hier mee om zien te gaan en ondertussen spelen er ook nog de gevoelens voor zijn oude geliefde Stacie. Hij lijkt te vertrekken, komt toch terug, gaat weer weg en keert dan om. Acteurs speelden hun rol goed maar de regisseur lijkt zijn plan een beetje uit het oog verloren te zijn.

Er wordt hier een bijzondere wereld geschapen waarbij de toekomst onzeker is en de bewoners niet beseffen dat er meer is buiten hun eigen dorp. Broer en zus worden tussen deze mensen gedropt via de televisie en al snel blijkt dat de twee enorme invloed kunnen hebben door slechts een kleine handeling uit te voeren. Het balletje gaat rollen, er ontstaat een domino-effect en David komt meerdere malen voor een lastige keuze te staan: vertelt hij hoe de zaken er ècht voor staan of laat hij ze in hun vredige leventje leiden. Reacties van de betrokkenen ( ''where's my dinner?'' ) zijn schitterend. Jammer van het mierzoete einde waarin David de rol van tovenaar alsmede verlosser opeist en waarbij het gekleurde publiek juichend achter zijn rug staat. Gelukkig betreft dat enkel de laatste twintig minuten en weet het voorgaande deel je op sublieme wijze mee te slepen met leuke personages en prachtige kleurcontrasten.

The Pleasure of Being Robbed doet je vermoeden dat er vele diefstallen en ontsnappingen aan te pas komen maar dat viel tegen. In het begin worden twee tassen (waarvan één gevuld met katten) en een auto gestolen en vervolgens brengen we haar vriend thuis en belanden we bij de politie en de dierentuin (met een opvallend neppe ijsbeer). Helemaal niet zo erg om achterin mee te kijken hoe zij voor het eerste een voertuig bestuurd maar ze waren wel erg op hun gemak terwijl de eigenaars ieder moment terug konden komen van het café. De matige beeldkwaliteit en een nonchalante cameravoering storen me nooit zo snel; ik vind het vaak zelfs een stukje realistischer overkomen dan glad gestreken schilderijen. Toch overtuigde dit werkje nergens en het genre komedie kun je grofweg vervangen door drama want Eléonore leek nog zoekend naar haar geluk. Overigens vond ik die scène met de druiven erg nietszeggend want ze bleef maar dooreten en er gebeurde niets ondanks dat die winkeleigenaar kort daarvoor nog een blik wierp. Vreemd dat de makers juist daar een shot uithalen voor de poster.

Ik kan het op zich wel waarderen dat er ditmaal een poel in het middelpunt staat; wanneer ze in niemandsland staan te kamperen en er s'avonds een verhaal wordt verteld over de mysterieuze wateren in hun omgeving is er een bruikbaar uitgangspunt gecreëerd. Ik ben het echter wel geheel eens met mikey; er zijn teveel onduidelijkheden en bepaalde aspecten hebben zeker wat weg van plagiaat (waarvan die geflipte moeder het beste voorbeeld is... zelfs dat akelige tasten van het achterhoofd kwam erin terug). En waar hadden we nu eigenlijk mee te maken? Rare visioenen/hallicunaties die blijkbaar de controle over kunnen nemen van iemands geest. Yeah right... voor Nederlandse begrippen viel het eigenlijk nog best mee maar ik moet alsnog constateren dat het bij een matige poging blijft en dat de uitwerking vrij slordig is.

Zag 'm een tijdje terug, ik vond het er goed uit zien.

Die sliding op het ijs, de soep in de kantine, dat ventje bovenop met die drank. Het was allemaal wel leuk bedacht.

Ook grappig dat ze Tom Hanks hierin hebben gedropt als tekenfiguur, hij leek er aardig op.

Saai...

Ik zou alleen al door dat volkslied op de televisie heel de dvd kunnen verbranden. Jezus christus, wat een foute keuze om dat op te zetten. Zeker omdat het gezinnetje veilig in bed ligt ofzo..?

Het acteerwerk was gewoonweg belabbert. Enkel Mrs. Feeling vond ik nog redelijk.

De special effects zagen er niet uit, ook niet voor de jaren '82. Had het dan bij die skeletten in het zwembad gehouden in plaats van deze vage troep...

Dialogen zijn te sirieus en alles gaat precies volgens plan.

Het eindshot bij de Holiday Inn was nog best leuk, grappig dat hij die tv buiten zet.


Zwakke cast, matige settings, langdradig en ergelijk Amerikaans.

Beklemmende thriller waarin je gerust wat vraagtekens neer kan zetten maar doordat we ook als kijker opgesloten blijven in het radiostation worden we geblinddoekt en onwetend op de trein gezet en dat zorgt voor een directe betrokkenheid zonder voorsprong op de personages. Hier en daar een gekke tijdssprong en het arriveren van Dr. Mendez was een beetje vreemd maar dat levert geen grote krassen op. Dit kleine mysterie moet het vooral hebben van de interactie tussen de hoofdrolspelers en die is vrij sterk.

Jammer dat het weer allemaal zo nep en overdreven in elkaar moet zitten. Het begon al meteen fout met de openingsscène: wanneer ze s'nachts door de lege straten rijden loopt er iemand met een draaiorgel op straat die de weg blokkeert... en even later hebben twee mannen een groot glazen raam vast, wederom midden op straat. Wanneer Nederland zich aan een actie/komedie waagt moet het weer persé zo banaal tentoongesteld worden dat er werkelijk niets relevants of gedenkwaardig overblijft. Effecten zijn matig, en het gedoe in de gevangenis boeide ook niet echt. Ook vond ik het wat ongepast om iemand met rasta's (kapsel) de rol van een drugsdealer te laten spelen want meestal zijn rastafari's juist vredige mensen die hoogstens heel de dag door wiet roken. Verder was het apart dat de twee jongens gewoon vrolijk verder bleven springen nadat Pierre Bokma ze al een paar flinke tikken had gegeven met een ijzeren handschoen. Wel kon ik dat nerdige/hippe kereltje tegen mijn verwachting in steeds meer waarderen.

Ik vond dit een waanzinnige beleving. Het openingsshot is al prachtig waarbij er waarschijnlijk deels via een helikopter is gefilmd en deze langs de boot, over het dek, rondom bakboord, en nog een three-sixty maakt middels een medium close-up van de man die naar boven sprintte. Wolfgang Peterson brengt het allemaal zeer vakkundig in beeld en ik kon alleen al genieten van het schip an sich met de stijlvolle aankleding en alle chique faciliteiten zoals de discotheek, orkest met zangeres en een pokerzaal waar iedereen in smoking van hun rondreis geniet.
Wanneer de kapitein het gevaar ontdekt begint de boel letterlijk en figuurlijk om te slaan. Schitterend gedaan met al die elektriciteit, vliegende mensen en schuivende meubels. Misschien is het ook wel de manier van filmen en de intensiteit die mij vanaf het begin deden vastgrijpen. In ieder geval ontstond er een zenuwslopend avontuur met de water op hun hielen. Er zit een kind bij het ontsnappende groepje en dat vond ik jammer want dit werkt vaak kalmerend (je weet immers dat kinderen het in de meeste gevallen wel redden). Gelukkig heb ik dit keer door de cliché's heen kunnen kijken en bleef het spannend. Acteurs zitten erg goed in in rol: je ziet echt de angst in hun ogen. Daarbij vond ik het fijn dat ze gewoon met z'n allen samenwerkten zonder onnodige ruzies te maken (afgezien van de whiskey-drinkende man). De scène in de luchtschachten heeft veel aandacht gekregen (er komt iemand vast te zitten, een vrouw kan emotioneel nauwelijks verder, het jochie moet naar boven klimmen om een schroefje los te draaien en even later moet er nog een voorwerp naar hem door worden gegeven om er beweging in te krijgen). Ook die scène waarin Dylan met de brandslang in de vuurzee springt om deze aan de overkant te bevestigen en zo als kabelbaan te gebruiken vond ik gaaf uitgevoerd. Zo waren er nog tal van andere bloedstollende momenten.
Ik denk dat het groot verschil kan maken in welke gemoedstoestand je deze ramp tot je neemt en in hoeverre je de aandacht er bij kan houden. Neemt niet weg dat Wolfgang z'n uiterste best heeft gedaan.

Niet zoveel aan.

Sarah Michelle ken ik nog van The Buffy Vampire Slayer, een serie die ik vroeger wel eens volgde. Van mij mocht ze het wel bij dat rolletje houden, want voor een speelfilm blijkt ze niet erg geschikt.

Het idee van het verwisselen van lichaam is opzich wel aardig, maar ik voelde nergens echt de spanning die hierbij zou horen. Het ging eigenlijk meer om het twijfelen over wie nou de échte partner van Jessica was.

Er zaten wel een paar soepele overgangen in:
Van het glas op de vloer, naar het glas op de plek van het ongeluk.
Vanaf het gezicht van Jessica (in het huis), camera draait weg naar handen op het stuur in de auto.
Jessica en Roman lopen door de deur, volgende dag (volgend shot) komen ze eruit.

Verder nog hetzelfde shot als bij Zodiac aangetroffen, bovanaan de Golden Gate Bridge.


Het blijft allemaal maar slapjes, jammer genoeg.