Opinions

Nah... 'n beetje vreemd wel, maar te simpel.

Ik vond die scénes waarin ze aan het filmen waren best wel overuigend overkomen, ze waren best realistisch in beeld gebracht. Totdat ze op die zakken met bonen lagen en begonnen te kussen, wat een afschuwelijke muziekkeuze zeg! En natuurlijk die Over the Shoulder shots in die scene, wat het ook veel minder doet uitstralen alsof ze op de porno zet bezig waren.
Daarna nog het o-zo-bekende verhaaltje dat Zack naar de badkamer loopt, een goed woordje doet, en haar nog over weet te halen. Nog even die naakte gast erbij als afleiding, leuk geprobeerd, maar erg grappig was dat ook niet.

Komt, ondanks alles eromheen, neer op een vrij standaard liefdesverhaaltje.

Redelijk authentiek verhaaltje over een Slowaakse tuin waarin een aantal gebeurtenissen plaatsvinden die niet direct verklaarbaar zijn maar achteraf toch vrij nietszeggend blijven. In een mierenhoop stappen bijvoorbeeld. Er worden weinig fouten gemaakt en een handjevol onbekende acteurs voldoet aan de normen om een aangename kijkbeurt te garanderen maar echt bijzonder vind ik het niet. Zomaar je auto mee laten nemen terwijl de andere kapot is, de voeten van een onbekende man wassen als deze enkele religieuze uitspraken doet en het urineren van Jakub's verwonde hand na het ongelukje met de appelmachine... telkens vond ik het iets te flauw. Het was iets te ontdekkerig en avontuurlijk in verhouding met de werkelijke situatie waarin ze zich bevonden.

Vanaf het moment dat Kai's karakter duidelijk werd wist ik al waar dit toe ging leiden. Natuurlijk krijgt deze bijdehante knaap alles voor elkaar en kan hij tegenslagen in een vingerknip naar zijn hand zetten. De dieren hebben ook allemaal een stereotype stem toegekregen (ik zag de Nederlandse versie) zoals bijvoorbeeld de Surinaamse, de stuntelige, de verstandige, de chaotische en de vrolijke. Ik leek ze allemaal al eerder te hebben gehoord en ik heb me er aan geïrriteerd. Steeds weer die stomme intonaties en overdreven uitbarstingen. Ook vroeg ik me af waarom ze die brug niet gewoon weer los maakte in plaats van het hopeloos proberen te verdedigen met een groepje snavels. Verder zal ik niet te streng zijn omdat ik me er bewust van ben dat kinderen dit nog wel eens als adembenemend kunnen ervaren. Schuin-voor mij zat er alvast een meisje flink heen en weer te wiebelen. Misschien moest ze naar het toilet of was ze autistisch maar ik geloof best dat zij en haar leeftijdsgenoten van deze tropische omstandigheden hebben kunnen genieten.

Bigelow flikt het weer. Meedogenloos en bruut toont ze ons hoe het er een paar jaar geleden aan toe ging. Bij zo'n lange speelduur moet je natuurlijk rekening houden met het feit dat er nog een hoop uitgepluist zal worden en er veel ondervragingen en onduidelijkheden op het programma staan. Eenmaal dit te hebben aanvaard kan het alleen nog beter worden. Ze hebben wat tegenslagen maar komen steeds dichter bij hun doel. De slotfase is heerlijk waarin het team het huis binnen gaat vallen. Goede communicatie tussen de leden (ja, dit moet natuurlijk ook, maar het is ook strak in beeld gebracht). Prachtig ook dat die soldaten steeds fluisterend de namen riepen van hun doelwit (Osama!). Verder opvallend dat James Gandolfini is uitgekozen als CIA-baas want ik zag hem een hele tijd geleden in The Last Castle als gevangenisdirecteur. Knap werk.

Ik had al verwacht dat Fincher me niet zou teleurstellen. Elk shot ziet er weer boeiend uit.

Het oog voor detail is ook weer opmerkelijk. Zo is er een scène aan een bar: Iemand zit een sandwich te eten, iemand anders komt erbij en pakt die andere boterham van het bord af en haalt de tomaat ertussen uit. Een tijdje later gaat die andere weg en vraagt of aan hem of hij nog wat friet wil. Gedurende het gesprek blijven ze uiterst sirieus en dat zorgt ervoor dat het allemaal erg overtuigend overkomt.
Gedurende 2,5 uur heb ik me niet verveeld, ik was bang dat ik m'n concentratie zou verliezen maar het werd totaal niet saai. Dat komt wellicht doordat de gehele film eigenlijk gebaseerd is op een onderzoek naar de moordenaar. Robert Graysmith doet hierbij talloze pogingen om erachter te komen wie deze geheimzinnige persoon nou werkelijk is. Steeds als we denken dat hij 'm beet heeft, is het toch weer de schijn die bedriegt.

Goede cast.

Toch wordt het nergens echt memorabel. Misschien had Fincher, door wat meer te laten zien van de dader, ietsjes meer spanning kunnen creeëren maar aan de andere kant blijft het zo wel lekker mysterieus.


Mooi, boeiend.

Na de trailer gezien te hebben bij een andere bioscoopfilm en het aantreffen van de afschuwelijke poster had ik geen al te hoge verwachtingen maar het is een heerlijke zombische - en apocalyptische toestand geworden met leuke en verassende kills. Het groene slijm vond ik lichtelijk cheap overkomen en niet alle effecten verdienden een schoonheidsprijs maar ik kan het wel waarderen dat Nederland zo'n dergelijk nonsens-verhaal naar voren schuift.

De cast voldeet aan de eisen om voldoende geloofwaardigheid te creeëren en dat opzich is al best suprising als ik kijk naar andere kaas-etende regisseurs. Fatsoenlijk script en naar behoren uitgevoerd door de acteurs (al zullen er wel een paar geforceerde en onlogische dialogen tussen ziten).

De health-balkjes links en rechts in beeld inclusief de teksten met bijbehorende freezes zijn misschien niet op-en-top origineel en zullen grafisch niet uitmuntend benoemd kunnen worden maar ik vond het wel gaaf en het kwam prima over. Omdat het een komedie betreft vond ik het trouwens ook wel fijn dat er eens niet sprake was van gigantische overbelichting.

Het idee om de hoofdrolspelers als laatste over te houden nadat ze alle gevaren hebben moeten trotseren is natuurlijk een welbekend gegeven maar als ze na tien minuten al besmet zouden zijn wordt het moeilijk om er nog iets van spanning in te kunnen brengen. Ik heb me absoluut niet geërgerd aan zulke zaken en dat kun je ook beter niet doen na het vernemen van de titel en het thema. De speelduur is lekker kort gehouden zodat je deze infectie tot de laatste minuut de volle aandacht kan schenken.

Rule 4: buckle up, because this is gonna be a bumpy ride! Nouja, dit was een duf zit. Ik heb zelden kunnen lachen en spannend was het ook nauwelijks. Ze rijden nonchalant door Amerika en lijken totaal niet onder de indruk te zijn van al die vleesetende zombies.
Wanneer Tallahassee (Woody Harrelson) naar de supermarkt gaat om ruzie uit te lokken neemt hij diverse wapens mee die hij na de afrekening vervolgens steeds allemaal op de grond gooit. Niet erg logisch dat iemand dat doet als hij op de hoogte is van de toestand waarin hij verkeerd. Grappig was deze scène ook niet echt want die kills waren totaal niet wreed of bloederig. Op deze manier vervolgt het groepje hun reis. Een soort roadtrip waarbij af en toe even gestopt wordt om op een heel standaard manier wat half dode mensen af te knallen. Het feit dat twee mannen zich laten overmeesteren door zo'n peuter (sowieso een beetje 'n hekel aan die Abigail Breslin) en hun auto laten meenemen kon er bij mij ook niet in. Jesse Eisenberg is niet mijn favoriete acteur en het interesseerde me maar weinig hoeveel succes hij haalde bij Wichita met z'n zogenaamde nerdige karakter.
Het slot op de kermis is op zich wel aardig gedaan, maar ook hier begreep ik de keuzes van de spelers niet altijd even goed (waarom sluit je jezelf in hemelsnaam op in een vrije val toren). Het lijkt allemaal voor de show opgezet te zijn.
Bad Taste vond ik bijvoorbeeld wel gaaf maar dit is allemaal zo gelikt en te braaf zodat het volledig z'n doel mist voor mij.

Een verzorgd werkje dat een poging doet om Hollywood te evenaren. Met steady beelden, lichtgebruik, en de muziek probeert Elbert van Strien er een dramatisch spektakel van te maken maar helaas blijft het geheel toch maar slapjes. Het is weliswaar verassend dat het dochtertje ook werkelijk kan praten met een geest en helemaal niet bang is, maar we blijven hangen in die kring van illusie, bezetenheid en fantasie. We krijgen zelfs een scène uit The Sixth Sense voorgeschoteld ( er hangt een lichaam aan een strop in de kelder en alleen de dochter kan haar zien).
Hadewych Minis ben ik naar mijn weten nog niet eerder tegen gekomen en daar ben ik blij om. Sjezus wat speelde zij belabberd zeg, ik heb me er echt aan zitten irriteren.
Barry Atsma weet het enigszins vol te houden maar hij zou natuurlijk afgetroefd worden door een Kevin Costner of Kiefer Sutherland in een soortgelijke rol.
Het kleine meisje, Isabelle Stokkel, hoeft naar mijn idee niet veel meer te doen dan een beetje voor zich uit staren en ik vind haar prestatie dan ook niet bijzonder knap.
Het shot van het huis (hoog in de lucht) met een wegrijdende auto is twee keer gebruikt en dat vond ik een beetje cheap overkomen.


Te standaard, te sirieus.

Wat een verschrikkelijk irritante, langzame en aanstellerige bedoeling dit. Het script zit knullig in elkaar, paste er niet lekker bij, wordt voortgelezen door een stelletje robots en daarbij vind ik het Nederlandse acteren, zoals wel vaker (niet altijd), erg vervelend. Ik heb me uitermate gestoord en de manier van handelen en het lijkt wel alsof de personages continu haast hadden of bezeten waren door gigantische stress. Rustige dialogen zijn zeldzaam en hoewel er zeer verscheidene situaties de revue passeren lijkt de ene scène geen grotere rol te spelen dan de andere. Carice van Houten, ze ziet er leuk uit en deed me zelfs even aan Marilyn Monroe denken maar ook zij weet geen impressie te maken die je juist bij zo'n heftig en sirieus drama mag verwachten. Toen ze huilde leek het alsof ze het ijskoud had, wellicht heeft Titanic zoveel impact gemaakt en probeert ze doormiddel van herinneringen aan de ijsblokken met een stervende Leonardo DiCaprio haar emoties te laten vloeien. Dan heb je ook nog de vele details waar geen aandacht aan is geschonken. Op IMDb kun je een aantal vreemde zaken terugvinden wat zich vooral betrekt op jaartallen en dergelijke maar er was me zelf ook het een en ander opgevallen wat ik graag even op wil sommen:
- De vervaldatum van het flesje met verdovende vloeistof (dit wordt verschillende malen gebruikt waarna er op nonchalante wijze afstand van wordt gedaan)
- Wanneer er een doos met gemberkoek open wordt gemaakt als traktatie happen de mensen toe alsof ze weken niet gegeten hebben
- Een beugelslot open breken breken met een stang
- Theo's pistool die maar liefst tien kogels bevat
- Gerben die vijf maanden later dezelfde stropdas en colbert aan heeft.
- Wim Smaal die met zijn voeten naar de deuropening op de grond ligt en een shotwond in zijn achterhoofd heeft
- Acht soldaten die de executie volbrengen met na afloop slechts vijf inslagen op het lichaam van Münster.
Het is natuurlijk maar wat je belangrijk acht als regisseur maar als je zo vaak steekjes laat vallen kom je bij over als een nonchalante zoutzak die enkel bezig is om het gladde uiterlijk van een Hollywood productie te evenaren. Inhoudelijk zou het misschien best potentie hebben, maar mijn interesse wordt op deze manier absoluut niet gewekt. Daarbij komen de in-oranje-verklede burgers de boel nog even verder onderdompelen met hun gedans en gezang alsof ze onder de XTC zitten. Ik wordt hier somber van.