Opinions

De zoveelste blockbuster die me niet weet te boeien en dat is opmerkelijk met zoveel bekende namen. Personages zijn vrij stereotyp, hebben een beperkte invulling en kunnen niet zoveel bijdragen in deze kwestie. De gehele opzet is gewoon te saai en ik vraag me dan ook af hoe Steven Soderbergh het publiek wilde bereiken met een besmettelijk virus en een paar onderzoeken naar vaccins. Eentonig, langdradig, vervelend en weinig om van te genieten. Visueel was het ook niet zo bijzonder en op de momenten dàt er een mooi shot voorbij kwam werd dit meteen verpest door de montage. Het redden van mensenlevens kan op verschillende manieren uitgevoerd en die keuzes krijgen we royaal voorgeschoteld maar nergens wordt het spannend of aangrijpend en dat doet deze prent de das om.

Degelijke actiethriller zonder veel vernieuwing maar er zat genoeg vaart in om je scherp te houden. De cast speelde naar behoren en de plaatjes van het schip mochten er ook wezen. Verder maken de actieve soundtrack, snelle montage en het gebruik van vuurwapens hier een prima blockbuster van.

Bijzonder.

Ik vind het altijd wel leuk als een film zich in een warm land afspeelt en al helemaal aan zee, ik had meteen zin in vakantie. Maar blijkbaar zorgt een gunstig klimaat niet persé voor een gelukkig bestaan.

Ik vond het een beetje vreemd dat Santiago een geest was en tergelijkertijd lichamelijk contact kon hebben met Miguel. Ook zie je een paar oude dames aan de tafel praten over Santiago, ze zagen hem fotograferen en rondlopen in z'n eentje en moesten maar niks van hem hebben. Maar hij was toch een geest..?

Los van het feit dat ik die geesten-verhouding maar vaag vind, zijn beide relaties wel goed opgevoerd. Mariela, Miguel, Santiago maar ook de bijrollen worden sterk ingevuld.

Mooi plaatje met die brug als silhouet.

Redelijk eenvoudig verfilmd maar erg overtuigend gespeeld.

Ze zit opgesloten in een betonnen kamer terwijl ze zich afvraagt wanneer die vreemde man zijn gedachten verandert. De overgang van aartsvijanden naar lovers is best soepel gebracht en gelukkig zijn de scènes in het politiekantoor enkel vóór en na de gijzeling gemonteerd zodat je niet steeds hals over de kop terug in de werkelijkheid wordt geworpen. Scott Thomas speelt weer goed en samen met haar tegenspeler draagt ze dit drama. Speelduur is ook lekker kort gehouden zodat eventuele eenzijdigheid geen grote rol gaat spelen. De beweegredenen liggen vrij voor hand. Ze is ontvoerd en doordat ze geen uitweg heeft moet ze zich wel aanpassen. Op het einde wordt ze wakker door een droom en realiseert ze zich dat een rooskleurige toekomst niet verzekert is en besluit zo om de man toch maar op te sluiten (aangezien ze ook flink is toegetakeld). Doordat er iets teveel getelefoneert wordt en er vrij veel dezelfde soort situaties voorbij komen bereiken de Fransmannen hier geen abnormaal niveau maar het is zeker voldoende.

Meeslepend.

Het zwart wit, de rustige montage en de vele stiltes zorgen voor een beklemmende sfeer. Je wordt meegenomen met Joy Division alsof je de bandleden al jaren kent en het is niet mijn favoriete muziek, maar dat speelt totaal geen rol in deze prent.

Sam Riley trof ik laatst al aan in 13 waar hij ook zeer overtuigend spel leverde. Control is voor hem de doorbraak geweest en dat is geheel op z'n plek. Alsof de camera en crew niet aanwezig zijn tijdens de opnames...briljant.

Samantha Morton mag niet vergeten worden, ook zij zit uitstekend in haar rol.

De rest van de cast is dik in orde.

Die Engelse stijl vind ik heerlijk. Gewoon lekker rustig... geen uitsloverij maar puur op het onderwerp gericht. Hier en daar een afwijkend shot... het blijft je boeien en het laat je niet meer los.

Klasse.

Je kunt deze Cool Hand Luke de hemel in prijzen door wellicht het jaartal waarin het gemaakt is of door de welbekende Paul Newman van de good old days, maar het hele boeltje stelt gewoon bizar weinig voor. Luke heeft problemen met de autoriteiten en krijgt daarom een straf van twee jaar die hij moet uitzitten in een grote stacaravan met kippengaas (het is nu niet bepaald een gebouw waar je snel de naam 'gevangenis' aan zal geven). Aan het begin werd er verteld dat een aantal gevangenen een straf had gekregen van twintig jaar en dat sommige zelfs levenslang moesten zitten maar geen van alle gedetineerden zag er echt als een gevaarlijke misdadiger uit. Sterker nog, het leek een stelletje nerdjes en idioten die zonder enige voorgeschiedenis vrolijk aan het rondhuppelden waren. Toen Luke arriveerde werd hij als een groentje bestempeld maar al gauw gingen ze hem als een Jezus vereren, enkel omdat hij niet zomaar alles accepteerde van wat er om hem heen gebeurde en omdat hij vijftig eieren kon eten (die scène was trouwens belabberd verfilmd want steeds als er een ei in zijn mond ging werd er geswitchd naar een ander shot). Verder ging alles gewoon te simpel: Luke vraagt tijdens het werken of hij even naar het toilet mag en blijkbaar is het de normale gang van zaken om een gevangene zonder enige begeleiding naar een afgelegen struik te laten lopen. Het is nogal logisch dat hij de kans pakt om de benen te nemen. Later, als hij met de wagen van de baas ontsnapt, vroeg ik me ook af hoe ze dat zomaar kunnen laten gebeuren. En telkens als hij er tussenuit is gepeerd laat hij zichzelf weer oppakken... alsof je niets beters te doen hebt dan te bidden in een nabijgelegen kerk terwijl je een paar dagen eerder nog in de regen stond te roepen dat God maar een verzinsel is. Nee... het is te oppervlakkig en te cheap, jammer.

Origineel en grappig filmpje. Geweldig om te zien hoe ze zich erop voorbereiden en dat het in eerste instantie niks lijkt te worden. Je moet het wel met een korreltje zout nemen, maar het is niet te overdreven.

Wel aardig om een keer gezien te hebben.

Goede misdaadverslaggeving waarin politieagenten gevaarlijk corrupt kunnen zijn. Stallone probeert het in zijn eentje te redden als sheriff en dat is mooi om te volgen. Daarbij brengen Keitel, De Niro en Liotta het naar een meer dan degelijk niveau en het tromgeroffel benadrukt de mogelijkheid tot grote beslissingen.

Meespelend en aandoenlijk drama. Een komedie heb ik er absoluut niet ingezien. Babou is een bijzondere vrouw die elke situatie de baas lijkt te zijn maar de huidige omstandigheden met haar werk en dochter zijn niet optimaal en daar wordt dan ook aan gewerkt. Eigenlijk is dit allemaal niet zo indrukwekkend maar de vele dialogen zijn mooi uitgevoerd en de bijrollen worden allemaal sterk vertolkt. Realistisch en fascinerend tegelijkertijd.

Een ietwat twijfelachtige thriller waarin wederom allerlei ogenschijnlijke gevaarlijke zakenlui in terugkomen die intelligente uitspraken doen en veel geld bezitten. Ik vond het hele plot niet echt interessant en ik heb het idee dat ik onderhand wel uitgekeken ben op zulke fabricaties. De enige originaliteit waren die stalen lussen aan de auto die de hoofden van bepaalde personages eraf sneden. Cameron Diaz denkt nog steeds dat ze twintig is en Brad Pitt had niet per se opgebeld hoeven te worden.

Typische blockbuster die ondanks de niet-alledaagse samenstelling van twee genres vrij standaard overkomt. Jake heeft last van geheugenverlies en tergelijkertijd maakt hij de ene na de andere cowboy af. Ook laat hij Percy de kneepjes van het vak zien, op koelbloedige wijze. Later worden deze vijanden bij elkaar gezet in een koets en vervolgens krijgen we te maken met een aanval van buitenaardse wezens die door de goodguys worden achterhaald op poot-afdrukken. Dit is zo'n beetje het plot, en blijkbaar dacht Jon Favreau dat dit voldoende was om te kunnen imponeren. Nee, het is weinig verassends en toen het eerste shot van de knappe Ella in beeld kwam wist je al hoe het ongeveer zou eindigen. Het ziet er leuk uit en de kostuums zitten onder het zand, maar het scenario weet geen indruk te maken. Daarnaast is de casting oppervlakkig en de eindfinale teleurstellend. Het feit dat ze een close-up van de hond in beeld brengen als Jake het dorpje weer verlaat geeft wel aan wat de regisseur zoal aan zijn hoofd had. Ook de sentimentele soundtrack verraad de intensie van de makers op bepaalde momenten. Voor 12-jarige absoluut een aanrader, maar ik vond het niet echt boeiend.

Ongelooflijke trage bedoeling die mijn aandacht op geen enkel moment vast kon houden. Er worden twee films gemaakt en that's it. Ik werd er echt moe van en die monotome gezichtsexpressie bij Jeremy begonnen me te irriteren. Inhoudelijk gebeurt er weinig, dialogen zijn oninteressant en grappig werd het ook nergens. Dit was een loodzware zit.

De titel klinkt wel stoer zeg.

De cast is vrij saai. Niet slecht, maar ook niet echt divers.
Gabrielle Union was leuk als stripster, maar zodra Odion één geluidje hoorde achter hem was het jammergenoeg meteen afgelopen.

Ik heb me nogal gestoord aan het montagewerk. Het was gehaast in elkaar gezet, en ook als er geen actie was werd er overbodig doorgeschakeld tussen de verschillende shots.

Het is wel aardig dat ze de muziek van DMX terug hebben laten komen, maar ik vond het niet altijd passen. Vaak is instrumentale muziek of speciale filmmuziek toch geschikter om onder een achtervolging te plaatsen.

De gevechten vond ik maar slapjes. Het is sowiezo niet echt logisch dat opeens heel de ring volstaat met boksers om Su, nr. 12, uit te schakelen. Om dan vervolgens ook nog afgemaakt te worden.
Enkel die scène met de autodeuren en de honden was wel geinig.

Vreemd ook dat de politie op het einde helemaal niet naar hun toe komt. Er is allemaal brand en puin maar ze laten Su, Anthony en de rest gewoon staan.

Dingen die ik wel kon waarderen waren: Tommy als zogenaamde ongedierte-bestrijder, de dikke baas met een paar leuke opmerkingen ('Shoes out in my crib man'), de achtervolging op een quad en het eindgesprek onder de aftiteling met Tommy en Archie.


Slappe hap, niet veel aan.

Lekker actiefilmpje.

Voor de eerste keer weet Jason Statham me echt te overtuigen, normaal vind ik 'm vrij standaard overkomen maar hier zette hij toch echt een fantastische show neer.
Leuk concept met die adrenaline. Er kwamen een aantal grappige momenten voorbij en wanneer Jason onder invloed was kwam je in een dolle achtbaan terecht. Ik had trouwens wel mijn vraagtekens bij die drug van de taxichauffeur want die leek niet echt te werken.
Snelle montage, rauwe filmstijl. Het is allemaal wel strak verpakt en je wordt eigenlijk continu verrast door allerlei flitsende dingen. Deze gekke originaliteit kan ik wel waarderen (bijvoorbeeld de liefde bedrijven in het openbaar).


Nice.

Stukje extremer, minder suprising.

De visuele effecten zijn duidelijker aanwezig, de schakelingen tussen verschillende scènes zijn harder en sneller en de geluidseffecten liggen er nog dikker op. Dat is allemaal wel prima, ik vind het alleen zonde dat de structuur een beetje verloren gaat. Bij Crank 1 werd ik continu meegesleept met allerlei wilde avonturen terwijl hier bij het tweede deel alles een beetje opgedeeld werd in losstaande fragmenten. We werden van de ene bizarre situatie in de andere gegooid en er zaten zeker wat aparte gebeurtenissen tussen maar het leek allemaal niet echt een verbinding te hebben met het totaalplaatje. Het kreeg soms een beetje de uitstraling van een videoclip.

Maar goed. Het blijft een zeer frisse productie met onder andere een harde Jason Statham, een grappig hoertje en een sexy Amy Smart.

Mooi werkje zeg.

Uitstekende cast, mooie verhaallijnen die stiekem iets met elkaar te maken hebben. Zo zie je eens dat iedereen wel zijn eigen problemen heeft en dat je niet zo snel moet klagen als je ergens last van hebt. Verschillende mensen, verschillende belangen.

Goed camerawerk, soepele overgangen, keurige settings, a lot of spanning en een passende soundtrack.

Eigenlijk heb ik er niks op aan te merken, ik heb continu geboeid zitten kijken en me nergens aan gestoord. Zo hoort het vind ik.

Ik ben verkocht.

Doorsnee horror waarbij er een virus is uitgebroken en de hoofdrolspelers moeten vluchten voor hun leven. Clichématige situaties worden niet gemeden, zoals het redden van Judy door David wanneer een geïnfecteerde persoon nèt op het punt stond om een hooivork door haar lichaam te boren. Effecten konden op sommige plaatsen beter maar de sfeer is aardig en de cast weet ondanks de vele voorspelbare momenten een overtuigende performance neer te zetten.

Ik had me schrap gezet voor een overblichte toestand met zwakke grappen en aanstellerige karakters maar dit bleek verassend mee te vallen en je kon duidelijk zien dat hier toch twee vakbekwame regisseurs achterzitten. Steve Carell's personage krijgt voldoende aandacht en dit resulteert in een boeiend samenspel van omstandigheden waarbij de uitslag niet altijd op voorhand bepaald kan worden. Er zitten een aantal leuke situaties tussen die redelijk overtuigend blijven zonder überflauwe intenties die soms aan bod komen in verhalen als dit. Relaties, liefde, emoties... het zit er allemaal in maar het is op zó'n manier geformuleerd dat het authentiek en interessant blijft. Helaas zijn de laatste twintig minuten iets minder boeiend en vallen we daar terug in een redelijk standaard gegeven maar dat kan de pret van al het voorgaande natuurlijk niet verpesten. Prima.

Gisteren voor de tweede keer gezien.

Redelijke film. Aardig verhaal en een grappig einde.

Franka Potente acteert niet geweldig maar wel voldoende om door foutjes heen te kijken.
Sommige scénes zijn wat vreemd in elkaar gezet.

De neger in de kooi die zich doodschrikt is opeens heel kalm. Dat kwam echt niet goed over.
En het moment waarop hij er opeens niet meer tegen kan is ook raar, hij gaat opeens de ruiten doorslaan.
Daarna hadden ze die Creep makkelijk kunnen doden, toen hij op de grond lag.

Had beter gekunt.

-2,5-

Vreselijk saai. Het gaat simpelweg om een egoïstische baas die haar werknemers op de verkeerde manier gebruikt en daarbij alle lof voor zichzelf houd. Het personage Isabelle vond ik erg leeg en ze haar vrijwel continu dezelfde gezichtsexpressie. Het lijkt wel of de Fransen een Hollywood-productie proberen na te maken met dat in scène gezette plot en de daarbij horende recherche die op de verkeerde been wordt gezet. We krijgen zwart/witte flashbacks te zien en er worden ook beelden getoond van een aantal gebeurtenissen die te maken hebben met het plannetje van Isabelle om de rechter te misleiden. Hierbij zouden we verrast moeten worden maar ik heb het allemaal al veel vaker en beter gezien waardoor ik er helemaal niet onder de indruk van was. Er werd veel gepraat en we zaten hoofdzakelijk opgescheept met onintressante dialogen. Het is me een raadsel wat voor functie Isabelle eigenlijk had in het bedrijf en we komen helemaal niet te weten waar die bespreking in Washington over ging want die scène begon direct met de afsluiting van de meeting waarna alle zakenlui vrolijk hun handen klapperden. Dat vind ik vrij cheap: laat het maar weg dan hoeven we verder geen moeite te doen. Als het zo onbelangrijk zou zijn kon Isabelle net zo goed overstappen naar een ander bedrijf, dan was ze ook van haar gemene bazin af geweest zonder te hoeven moorden met eh... een keukenmes. Yeah right... het kon me niet boeien.

Leuk, rustig, filmpje.

Het begint in de rimboe en gaat dan naar de Big Apple. Niets bijzonders allemaal, het zijn vrij korte scénes allemaal maar het blijft wel vermakelijk om naar te kijken.
Een vreemd einde wel, dat vond ik toch tegenvallen. Het is sowiezo raar dat alle mensen gaan klappen, terwijl ze niet eens weten wat er speelt. En al zouden ze het weten, werd er nog niet zo op die manier gejuicht. Maar wel grappig hoe die twee mannen de boodschap doorgeven.

- 3 -

Sympathieke komedie waarin een gezin holbewoners diverse avonturen beleeft en steeds weer wordt weggedreven zodra ze op een nieuwe plek aankomt. Alhoewel het deels kinderlijk blijft met kleine beestjes en een behoorlijk theatricale opvoering blijft het aangenaam om alles zo te zien plaatsvinden. Wel vond ik het soms net wat te sentimenteel worden (bijv. als ze op een afgrond staan en roepen ''wow... look at that'' of de individuele grotschildering van Crug die wat overdreven in de spotlight wordt geplaatst waarbij de bombastische muziek in steeds wordt bijgevoegd . Hier en daar ook flink te voorspellen. Geen topper dus maar wel leuk om een keer gezien te hebben.

Erg saai, een plank hout. Ik begin bijna te twijfelen over Running Scared, ook van Wayne Kramer, die kon namelijk wèl erg waarderen.

Het zit niet lekker in elkaar, geen liefde voor het vak. Doordat ze een gebrek aan creativiteit hebben om een fatsoenlijke overgang tussen twee verschillende scènes te creeëren, plaatsen ze steeds maar weer van die lelijke shots van de stad. Dat kwam echt dertig keer terug ofzo. Het camerawerk was erg standaard verder, head-shoulder domineert het boeltje. Er zat ook nog een waanzinnig slecht shot tussen, er werd ingezoemd (dat is bijna altijd lelijk) op een gezicht en dat viel ook nog eens buiten beeld. Ernstig.

De cast kan er mee door. Harrison Ford doet het altijd wel aardig, maar bijvoorbeeld Alice Eve vond ik maar vervelend. Er was sowiezo geen echte uitblinker.

American flag. Ik hou het sinds een tijdje bij en het is echt absurd, die chauvinisme van the US. Hier is het echt gigantisch: grote staande vlag in het kantoor, een spandoek die de hele zaal vult boven het podium, het publiek met Amerikaanse vlaggetjes in de hand, een vlag op het vliegveld waar ze apart nog even op scherpstellen, en ook op de goedkope jasjes van de FBI was een plaatje bevestigd. Ik moest bijna overgeven.

Alles draait om het verhaal, maar een film over integratieproblemen vind ik persoonlijk al niet erg boeiend en als de rest wordt afgeraffeld hou je dus maar weinig over. Nee, dit kan ik gewoon niet goedkeuren.

Aardig romantisch drama met een eenvoudige en ietwat magere inhoud. Met uitzondering van Selma Blair zijn de meeste rollen prima ingevuld, heel erg overtuigend werd het nergens maar het diende genoeg om wat frustraties in deze kwesties als verlies en relaties vol tegenprestaties naar voren te halen. Technisch is het keurig in orde en heel soms kwam er een subtiel grapje voorbij (dialoog: ''hij probeert Cecile te verleiden maar hij is....ZWART!'' - waarna de ober eraan komt met koffie en vraagt of er suiker in moet). Hoogstaand of memorabel wordt het nergens maar je moet niet anders verwachten van een prent met schuine liefdesverhoudingen.

Een aardig plot dat genoeg blijft boeien en waarin alles mogelijk lijkt. Jonah Hill had eveneens deze rol kunnen vervullen; een dikke gozer die weer begint met salsa-dansen is sowieso wel geinig om te zien. De gladde Drew vormt een ideale concurrentie en doordat Bruce hem de hele tijd op de werkvloer tegenkomt is het ook lastig om daar zomaar vanaf te komen. Soms had ik het idee dat Bruce zich wel iets teveel inhield; als hij even duidelijk maakt dat Drew niet met hem moet fokken door gewoon even iets hardop te zeggen of iets dergelijks zal dat ook wel zijn uitwerking hebben gehad. Maar het is een leuke uitdaging geworden. She's Out of My League maar daar laat onze hoofdpersoon het niet zomaar bij zitten. Ook natuurlijk wel mooi dat ze niet eerste worden bij de wedstrijd; dit zou wat teveel van het goede zijn. Er wordt passend afgesloten en ik verliet de zaal met een barmhartig gevoel.

Whaaaat... ik word gek. Heb ik een andere film gezien ofzo?

Dit was echt super slecht gewoon... waar zijn al die hoge reacties op gebaseerd?

Wat een irritante acteurs zeg. Die oude vrouw kon ik echt niet uistaan en zij mocht al dood toen ze zich even verslikte. Dat meisje is vreselijk, zit een beetje interessant te doen met haar wiskunde kennis. De negro kan alleen maar de domme held uithangen en die autist hangt er maar een beetje bij.
Camerawerk is ontzettend lelijk. Sjezus.. er had veel meer afwisseling in moeten zaten qua beelden ( medium, totaal, close-up... meer knippen ook ).
De montage is ook echt beroerd en het klopt soms gewoon niet. Mensen zijn opeens op een andere plek...
De settings zijn natuurlijk ontzettend saai, alleen maar kamers met metaal en felle kleuren. Dat hoeft niet erg te zijn, maar wel bij een film als deze.

Dan nóg wat storende dingen:

-Dat meisje telt het aantal passen van muur tot muur ( bleek 14 te zijn ) en dan vraagt ze of die autist aan de kant wil. Haha trut waarom doe je zelf dan niet één stap naar rechts of links?
- De vrouw die buiten hing aan die sliert was al met 'r voeten bij een ander raam. Bij het volgende shot is dat raam opeens weg en is ze een stuk naar boven verschoven.
- De neger die zich afreageerde: hij zwaaide in het rond als een windmolen en de geluiden hierbij kwamen veel te laat. Zag er echt niet uit.

Ik zou graag reactie(s) willen hebben want ik snap dat gemiddelde en al die beoordelingen echt niet.

Acteerwerk, camera, montage, muziek, settings, verhaal... eigenlijk is alles slecht.

Fincher, een van de regisseurs die bij mij garant staat voor een aangename zit. Zoals altijd een uiterst subtiele verfilming met prachtige plaatjes en een overtuigende cast. De speelduur lijkt aardig lang als je vantevoren die '166' ziet staan maar omdat je zo moeiteloos wordt meegesleept is dat totaal geen probleem. Er wordt een verhaal vertelt met behulp van een dagboek en een voice-over en waar ik me daar bij Amélie en Big Fish aan erger kan ik me er hier prima in vinden. Dat komt voornamelijk doordat het een boeiender verhaal is maar ook omdat enige toelichting wel fijn is bij zulke grote tijdssprongen die er gemaakt worden in het leven van Benjamin en Daisy. Jonger worden, het lijkt de wens van ieder mens maar we zien naast de voordelen ook de mindere kanten van deze levenslijn. Echt sentimenteel wordt het eigenlijk nergens en de liefde tussen de twee tortelduifjes is goed naar voren gebracht. Overigens vond ik het wel leuk verzonnen dat de oude man steeds kwam vertellen over zijn ervaringen met de bliksem die op hem in was geslagen (zeven keer) terwijl dat verder helemaal niets te maken had met het plot. Fascinerend concept, uitstekende sfeer.

Hé, Mulholland Drive is niet enkel een film, ook een bochtige weg in LA.

Hm... toch zonde.
Het begint best oké, de spanning is zeker aanwezig en de personages worden ingeleid.

Op 'n gegeven moment wordt het een zootje.
Jake en dat blonde meisje zijn óók opeens vervloekt. En terwijl Ellie en Jimmy op de plaats delict waren krijgen ze veel minder last van de transformatie. Waarom zijn hun opeens opgewassen tegen de volle maan en die andere niet?

Jesse Eisenberg speelt weer een puber, eigenlijk niet anders dan anders. Maar opzich doet 'ie dat prima.

Er zaten weer überslechte schrikmomenten in. Ik heb ze niet geteld maar volgens mij is het meer dan vijf keer voorgekomen dat een personage iemand anders laat schrikken. ''Oh, didn't mean to scare you!'' Vreselijk afgezaagd. Vlak achter iemand gaan staan zonder iets te zeggen, zo benader je toch niemand...

Verder kon je sommige dingen kon je wel voorspellen. De koekoeksklok die afging, de kelder, de parkeerplaats...


Jammer.