Opinions

Geheel onverwachts zag ik deze titel op het informatiebord van Pathé. Natuurlijk even naar binnen gestapt en het is een aangename afwisseling tussen alle standaard blockbusters.

De eerste helft krijgen we interviews te zien met enkele grootmeesters binnen de rapwereld zoals Dr. Dre, Xzibit, Eminem, B-Real, Run-DMC, KRS-One en Kool Moe Dee. De overeenkomst tussen de verschillende gesprekken is vooral het informeren over de manier van denken en het blootleggen van de oorsprong uit Jazz en Blues. Op zich redelijk gedaan door onervaren regisseur Ice-T en tussendoor krijgen we mooie beelden te zien van Los Angeles en The Bronx die bijgestaan worden door bekende nummers.

Het tweede gedeelte bestaat uit het live-optreden in Londen met enkele gasten die nog niet aan bod waren gekomen waaronder Wu-Tang Clan en Public Enemy. Het publiek kon van tevoren vragen stellen en daarna uit hun bol gaan maar ikzelf was niet van alle rappers onder de indruk. Ik ben eens naar een live-peformance geweest van Method Man en Redman en die waren vele malen energieker. Ik heb het idee dat deze live-acts ook meer als ondersteuning dienden om de documentaire te promoten.

Al bij al best aardig maar ik hoop dat het resterende materiaal van de interviews ook nog gebruikt wordt voor een wat uitgebreider verslag en dat dit werkelijk een 'teaser' was (Ice-T gaf aan dat er van elke rapper ongeveer een uur gefilmd is).

Een gezonde dosis actie waarbij alles op zeer krachtige wijze is samengesmolten en de acteurs uitstekend samenwerken. Ik had er van te voren niets over opgezocht maar het viel me in ieder geval wel op dat er net een wat andere invalshoek werd nageleefd en de manier van filmen en de algemene handelingswijze net wat anders in elkaar zat dan dat je doorgaans aantreft. Het komt allemaal erg helder en authentiek over zoals ook bijvoorbeeld een willekeurige scène in de gevangenis waarbij ik veel meer druk en spanning ervoer dan in de gemiddelde Amerikaanse variant. De Engelsman Ewan McGregor zit hier ook weer op zijn plaats en je weet nooit echt wat te verwachten van hem. Ook Chapeau voor Brenton Thwaites die ik naar mijn weten nog niet eerder heb zien spelen. Verder mocht de Zweedse Alicia Vikander er ook wezen en speelt de rest van de (voor mij onbekende) cast met veel overtuiging. Aanrader.

Een goed geacteerd drama met 'n stijlvolle filmwijze en passioneel ingerichte onderdelen zonder dat het ergens uit de bocht vliegt. Het leek even de kant van Amour op te gaan maar in plaats van deprimerend te worden bleken juist de zangsessies steeds belangrijker te zijn. Arthur moet zijn leven op de rails zien te krijgen en de jonge meid kan hem de juiste steun geven. Het eerste deel was erg sterk en je kunt duidelijk zien dat het een Engelse/Franse productie is door alleen al zo'n droog stilstaand shot van het huis dat een paar keer terug komt maar ook de opvallend toegewijde casting (waaronder bijvoorbeeld de toeschouwers in de theaterzaal). Helaas kreeg deze Song of Marion vanaf ongeveer het midden te maken met een zeer voorspelbare twist en maakte een ontroerende helft plaats voor het nonchalante feel good postuur. Het resulteert in een gemakzuchtige herinnering terwijl de potentie voor een aandoenlijk seniorenverhaal wel degelijk aanwezig was.

Alhoewel het een vrij GPS-navigerende structuur bevatte kon dit kleinschalig drama mij genoeg overtuigen. James Franco, iemand die zijn personage altijd subliem weet neer te zetten, kruipt ditmaal in de huid van gigolo Sonny die het moeilijk heeft met zijn huidige levensstijl. Een aantal gebeurtenissen leken er willekeurig bijgevoegd te zijn zonder echte noodzaak maar dat maakt de hele boel wat verassender en ook wat fijner verteerbaar. Mooie prent toch van Cage.

Grotendeels leverden deze ogenschijnlijke 'romcom' me erg veel jeuk. Zomaar wat zaken:

-de dochter wordt naar dansles gestuurd met paardrijkleren en vervolgens wordt deze dame boos op haar vader als Soof zegt dat dit zo niet kan. Kom op... dat zou deze keurige vader echt niet gedaan hebben en alsof ze zelf niet na kan denken over wat ze aan moet doen..?
-Op een gegeven moment zitten de kids in een supermarkt en tegenover komt een vrouw met een winkelkarretje aanlopen die haar baby erin laat zitten en een ogenblikje later weer terugkomt. De kinderen staren even verbaasd naar voren... en dan gaan we weer naar een compleet andere scène. Was dit komisch bedoeld? Dan miste het in ieder geval volledig zijn doel.
-Soof is best wel keurig en gericht ingesteld maar maakt op een gegeven moment de uitroep 'whatever'. Dit paste echt niet. Ook reageerde ze amper op die blender in de keuken die helemaal overspoelde.
-De puberdochter was sowieso ergerlijk met haar gedrag. Maar ze ging de posters van Jim van haar muur halen toen de vader voor te televisie een opmerking maakte van: ''dat is die sekskabouter''. Zo'n opstandige meid trekt zich toch juist niets aan van de mening van haar ouders..?
-Twee keer komt er een bilnaad in beeld (één keer waren er maar liefst twee te zien). Kom aan zeg... heeft Antoinette hier een fobie voor ofzo?
-Het parkeren met die twee malloten liep in de soep. Veel te overdreven en wederom totaal niet grappig.
-De oma stond op haar kop en even later is ze een soort van yoga aan het uitoefenen. Dient puur als afleiding, slaat nergens op en ik heb hier een hekel aan.
-Chaos in de keuken kwam teveel terug. Steeds als er gekookt werd renden er allerlei mensen door de kamer, was er iemand kwijt of werd Soof simpelweg gestresst van haar eigen paniekerige gemoedstoestand.

Als er dan tijdens zo'n 'uitzoomend' shot een gebakken ei scheef op de boterham wordt gelegd (ongeveer half erop) heb ik echt de neiging om iets kapot te slaan. De meeste acteurs zelf vond ik prima spelen. Danny Karaty was ik tot op heden alleen maar in televisieshows tegengekomen maar ik vond hem zijn rol goed vertolken. Een heldere uitstraling en hij weet waar hij mee bezig is. Tegen het einde werd het ook wat beter. Soof ging weer terug naar Kasper en de idiote fratsen zoals hierboven genoemd bleven achterwege. Ook een leuke aftiteling met al die dansende mensen. Jammer dat Antoinette zo slordig is in haar regie en het scenario heeft te weinig om het lijf om de aanwezige zwakte te kunnen composeren.

Leuke, krachtige fantasyfilm. De omschrijving slaat natuurlijk nergens op, die scene met de bezems was maar ter aanvulling omdat Jay aan het experimenteren was met zijn krachten.

Lekker sfeertje zit er in, hier en daar een leuke grap en de special effects zijn mooi. Vooral overgangen van stof/beesten/mensen is knap gedaan.

Cage vond ik tegenvallen, hij had vrijwel de gehele film 1 strakke gezichtsuitdrukking. Baruchel en zijn vriendinnetje zijn hier toch leuk ingestopt als het nuchtere leven tussen de magische wereld.

Het einde is niet super maar er is mee te leven, letterlijk.

Af en toe wat duidelijke toevalligheden, maar vooruit dat kan hier wel over het hoofd gezien worden.

Tja... niet zoveel aan. Groepje wordt langzaamaan vermoord door een karakter à la Scream. De meiden acteren niet bepaald hoogstaand en soms werd het zelfs dramatisch slecht. Het personage Ellie was erg zielig ingevuld want ze mocht alleen maar huilen en zwijgen. Een van de pogingen om de kijker te laten schrikken was de welbekende begroeting van achteren met 'oh... didn't mean to scear you'. Het verschil is dat die uitspraak nu achterwege bleef maar het geluidseffect was wèl aanwezig en zo blijft het een erg vervelend, inspiratieloos en clichématig moment waarbij ik wederom niets anders kan doen dan mezelf eraan te ergeren. Verder vond ik het over de gehele linie niet echt spannend. Anno 2009 verwacht ik toch echt wel iets nieuws en niet een kopie van duizenden andere soortgenoten.

Bij soortgelijke slashers betreft het meestal een groep jongeren bestaande uit zowel jongens als meisjes terwijl we hier enkel met vrouwen te maken hebben en ze gaan ditmaal niet op vakantie naar een of ander afgelegen oord maar ze blijven gewoon thuis in het schuim van de jacuzzi. Wat dat betreft is er enige originaliteit aanwezig maar als horrorthriller vind ik het gewoon een mislukking en het blijkt wel weer dat remakes in de meeste gevallen niet zoveel voorstellen.

Zeer fijne komedie met een uiterst aangename toevoeging van de muziek. Samuel L. Jackson en Bernie Mac zijn een perfect duo en vullen elkaar uitstekend aan. De shots in de auto zien er niet optimaal uit maar dat is niet belangrijk want er wordt gewoon een nonchalante trip gemaakt door Amerika waarbij we verschillende malen even pauzeren om op te treden of om simpelweg iets geks mee te maken. Bijrollen worden aardig ingevuld en nergens wordt het te slap of te zwak. Lekker sfeertje, leuke dialogen.

De Dubro Ultra Ontvetter, een schoonmaakmiddel voor in je keuken, heeft in ieder geval genoeg aandacht gekregen. Steeds als de reclame werd ingeschakeld werd deze als eerste getoond. Beetje vervelend natuurlijk om op deze manier weer terug in de realiteit te worden geslingerd maar dat kun je verwachten als je een zender als RTL8 aan zet. Soul Surivors is een charmante thriller met donkere gangen, geheime punkfeesten en de onderliggende motivaties van tentamens en zwemwedstrijden. De achtervolgingen van Cassie's denkbeeldige vijanden waren best aardig neergezet maar op een gegeven moment is de concept wel duidelijk en worden de herhalingen lichtelijk vervelend. Je kunt het een en ander wel voorspellen en die kop van Casey Affleck heb ik altijd onuitstaanbaar gevonden. Laat geen grote steken vallen maar het blijft helaas wat onbesuisd doorratelen.

Uniek.

Steeds weer wordt je verrast en denk je WTF gebeurt hier. Eigenlijk lijkt alles er maar willekeurig in gegooid en dat maakt het juist zo bijzonder omdat je nooit weet wat er volgt. De ene keer zit je opgescheept met een chips-etende baliemedewerker en op het andere moment beland je in een visuele trip met dames in strakke pakjes die Timberlake proberen te versieren.

Dwayne Johnson speelt opvallend ingetogen. Normaal gesproken is hij de grizzlybeer waar iedereen tegen opkijkt maar hier is 'ie redelijk braaf en dat is ook wel eens leuk om te zien.

De muziekkeuze kon ik niet altijd even goed waarderen maar sommige scènes werden wel aardig ondersteund. Ook nog iets klassieks aangetroffen als ik me niet vergis.

Special effects konden iets beter, dat vuur van de zappelin leek eerder op sinaasappelsap dan een echte explosie.

(American flag)


Gek, maf, boeiend.

Toch wel een klein charmant werkje van Eastwood waarbij de astronauten pas na ongeveer drie kwart van de speelduur met hun raket opstijgen. Er wordt van tevoren veel toegelicht en er is geen haast om te vertellen. Echte spanning was er echter ook niet. De - ó, zo - belangrijke klus werd helemaal niet goed in beeld gebracht en opeens was Ethan met iets bezig zonder daar toestemming voor te hebben gehad. De terugvlucht leek ook net iets te simpel. Kon dus allemaal wat overtuigender maar het was wel geinig om die oude wrekken na veertig jaar weer met elkaar om te zien gaan.

Raar dat deze zo ondergewaardeerd is. Behoorlijke sci-fi met een lekkere dame ( waar je helaas bang voor moet zijn ). Mooie settings, redelijk acteerwerk. Ik zou 'm graag weer eens willen zien, vond 'm destijds bijzonder en hij is sindsdien altjd blijven hangen. Jammer dat de poster níet zo spannend is.

- 3,5---

Een redelijke Bond met weer een aantal spectaculaire scènes, typerende sounds en zorgvuldige aankleding. Maar ik denk dat ik nooit echt een Bond fan zal worden. Daarvoor gaat alles wel iets te gemakkelijk en verlopen veel situaties op een manier die je van te voren al grof kan schetsen. Eigenlijk zie ik liever gewoon knallende actie zoals ze het in de jaren 90 deden zonder teveel achtergrondinformatie en terugkerende belangen van allerlei overheidsinstanties. Zonder meer het kijken waard, maar geen absolute must-see of iets dergelijks; ik begrijp de hype dan ook niet echt en die hoeveelheid reclame dat werd ingezet om Spectre te promoten is naar mijn idee een beetje overdreven.

De manier waarop deze Nederlandse acteurs met elkaar communiceren en articuleren slaat de plank volledig mis. Als iemand een normale vraag stelt wordt er enorm geïrriteerd gereageerd. Waarschijnlijk is dit een gebrek van de castingafdeling maar ik ben er vrij zeker van dat deze acteurs sowieso niet zoveel in hun mars hebben. Bijvoorbeeld dat meisje dat Sanne speelde; zij was echt beroerd. Los daarvan zaten er een flink aantal plotholes in en dat komt doordat we naast het gegeven dat er een dikke tiener gepest te maken krijgen met een hoop overbodige toevoegingen die uiteindelijk het hele boeltje doen rammelen in plaats van meer diepte mee te geven. Ik heb niet alle voorbeelden onthouden maar als je logisch blijft nadenken over hoe de zaken ervoor staan blijkt het niet zo goed zijn uitgedacht. Ik weet echter wel dat dit drama vooral op het jongere publiek gericht is en zo vroeg ik op het toilet aan een klein jochie wat hij er van vond. Hij vond 'm leuk en aangezien de kans groot is dat ik De Tasjesdief uit 1995 vandaag de dag waarschijnlijk ook niet meer zo spectaculair vind ga ik Spijt evenmin tot de grond afbranden. Maar meer dan twee sterren kan ik er niet voor uitdelen.

Net gezien in de bios, hier in Polen. Vanaf de inleiding is het meteen boeiend door dat mysterieuze gangenstelsel en de bubbels, leuk gemaakt dat die namen 'in het lijf'.
Het verhaal verloopt leuk, ondanks dat Adrien en Sarah de enige zijn die acteren. Het kleine wezentje in het lab lijkt erg echt en later raakt Sarah het ook echt aan, knap gemaakt dus. Sarah Polly vind ik wel erg tegenvallen, het lijkt of ze alles maar vanzelfsprekend aanneemt, ongeacht wat er ook gebeurt.
Een aardig origineel verhaal met hier en daar flink verassende scenes. Als het einde wat beter was had ik een 4,5 gegeven maar jammergenoeg is dit toch wat flauw afgewerkt. Ik begrijp ook niet dat de mannelijke Dren opeens geboren is, waar komt hij vandaan? Want ze hadden het meisje begraven. Misschien heb ik dat net gemist maar hoe dan ook had Adrien niet dood gehoeven, hij stond er bij en keek ernaar letterlijk.

- 4 -

Aardige opzet. Benzinestation, aantal mensen zitten vast en er ligt iets op de loer.
Ik vond Jill Wagner een beetje zwak, ze kwam niet echt bang over en ze kon alleen maar zeuren. De rest deed het wel oké. Ik vond de manier van filmen een beetje twijfelachtig. Een beetje realisme is vaak spannender dan een keurig strak opgezet shotlist, maar ik begreep niet echt waarvoor ze nou kozen. Wanneer Seth Belzer met de ijsklontjes naar de jeep van de politie loopt, er mocht iets meer duidelijkheid zijn waar die auto zich bevond en welke afstand hij precies moest overbruggen. Ook werd er vuurwerk naar buiten gegooid dus ik snapte niet echt waarom dat beest niet naar binnen kon komen. Als ze de arm van Dennis hebben geamputeerd zitten ze even later in een koeling en dan wordt daar helemaal niks van in beeld gebracht. En na de explosie op het einde zou je verwachten dat Seth en Polly nog even in beeld komen omdat ze pas net waren weggelopen, maar blijkbaar speelde dat niet op hetzelfde moment af. Dit allemaal zorgt er helaas voor dat het een stuk minder geloofwaardig wordt.

Prima vermaak maar de uitwerking moest beter.

Vrolijk en kleurrijk en het was op zich wel vermakelijk te zien hoe Spongebob en zijn vrienden weer in allerlei gekkigheid belanden maar ik had het idee alles al eerder te hebben gezien op televisie en wat dat betreft zijn er niet zoveel ontwikkelingen aan te treffen. Iets teveel van hetzelfde en te weinig onderscheiding met betrekking tot de episodes van Nickelodeon.

Leuk eightees thrillertje van Nederlandse bodem met een vrij bekend uitgangspunt maar toch een authentieke invulling. Sluizer weet het boeiend te houden en maakt gebruik van de Franse omgevingen. Er is veel aandacht voor detail en Bernard-Pierre vertolkt zijn sluwe rol op magnifieke wijze. Wel een beetje jammer dat Saskia uiteindelijk door een sleutelhanger naar zijn auto gelokt wordt, want dit had ook anders gekund. Het einde was in ieder geval verassend waarbij ik direct aan Buried moest denken.

Dromerige vakantie van een groep vriendinnen waarin ze na een aantal dagen feesten in de gevangenis belanden en vervolgens via een borgsom vrij komen. Zo belanden ze bij een 'gangster' die de meiden volledig inpalmt met zijn koele charmes: rasta's, tatoeages, glimmende tanden, wapens, heel veel geld en niet te vergeten gladde praatjes. Het is wat nieuws voor de dames en deze levensstijl bevalt ze wel dus blijven ze kleven aan hun nieuwe bondgenoot. James Franco vult zijn rol weergaloos in en de bekende chicks horen hier ook thuis.
Verder heeft het me niet zoveel geraakt, merendeel vond ik gewoon logisch. Het vele praten over het beeld zou denk ik wat meer diepte moeten creëren (zoals de telefoongesprekken die onder willekeurige scènes zijn gemonteerd) maar ik vind het niet zoveel toevoegen. Zo lijken ook bijvoorbeeld die gele bikini's en de roze villa wat te nadrukkelijk aanwezige pogingen om het geheel naar een hoger level te tillen (in een fluorescerend hemd wordt je natuurlijk wel wat sneller afgeknald). Daarbij is er veelvuldig gebruik gemaakt van slow motion zoals in videoclips vaak gebeurt. Verder is het op zich wel mooi dat er op het einde nog een zekere vastberadenheid van de dames wordt getoond (nadat Alien is neergeschoten) maar echt veel effect had deze shoot-out niet op mij.
Emoties, keuzes, vertrouwen, het komt er allemaal in terug. We staan echter nergens bij stil en de regisseur durft de kijker niet te confronteren met pijn en realiteit en zo blijven we vrolijk rondzweven in een verbloemende neerwaartse spiraal.

Een vreemde dosis aan opvallende karakters die je niet al te sirieus mag nemen. De flitsende montage in combinatie met terugkomende animaties zorgen ervoor dat je betrokken blijft in een racebaan terwijl de cocaïne je strak genoeg houd om alle zorgen te vergeten en jezelf een opperbaas te voelen. Rourke is een geschikte kandidaat om de rol van Cook te vertolken en zijn vrouw is een bijzonder type met al haar heftige emoties. Er komen vooral situaties voorbij die niet direct noodzakelijk zijn maar welke je in zekere zin niet elke dag tegenkomt. Maar omdat het zo nonchalant blijft zonder diepe betekenis kon ik de muziekkeuze niet altijd begrijpen, dit was op bepaalde momenten iets te sirieus en dramatisch en waarschijnlijk wilde ze met de relatie van Ross een soort van bekende band met de kijker creeëren om wat meer indruk te kunnen maken met alle gebeurtenissen. Toch is dit nou eenmaal geen tragische verslaving, eerder juist een geslaagde vakantie met wat obstakels.

Ik vind dit iets te overdreven en je kon werkelijk niets meer serieus nemen. Het maakt eigenlijk niet meer zoveel uit wat er precies gebeurt want in vrijwel buitensporig moment (zoals wild rondsjezen door de stad en achteraf de verkeerde achterna te hebben gezeten) wordt er toch weer met een stalen gezicht een of andere flauwe opmerking gemaakt. De gebeurtenissen lijken amper inslag te hebben op de gemoedstoestand van de personages. Ik vond het allemaal erg langdradig en werkelijk alle badguys staan voor spek en bonen in het veld want deze kunnen in een vingerknip worden uitgeschakeld. Ik had liever wat meer originele of grappige methodes zien toepassen om brede kerels uit de weg te ruimen in plaats van ze zo sukkelig achter te laten. Verder kloppen sommige dingen gewoon niet; Susan, vermomd als kattenvrouwtje, staat op haar taxi te wachten en dan weet ze natuurlijk dat niemand haar toe zal fluiten maar toch zegt ze iets van ''now that gives a confidence boost'' wanneer ze negeert wordt door een aantal 'flirtende' Italianen. Die hoofd van van de CIA kwam ook niet bepaald overtuigend over en maakte zelfs een aantal banale opmerkingen die niet bij een dergelijke functie passen en evenmin grappig bedoelt waren. Deze actie/komedie was niet mijn ding.

Het was best geinig om Bill Murray in deze tragi-komische rol te zien vertoeven. Hij had een ongelukje in de keuken en toen hij later met zijn bebloede voorhoofd weer opstond bleek zijn tuin en auto beschadigt door de (illegale) verhuizers van zijn nieuwe buren. Je kunt dus wel bedenken hoe hij zal reageren. Wat volgt zijn vooral de relatief onschuldige momenten tussen Vincent en de kleine wijsneus waar hij op mag passen voor twaalf dollar per uur. Na ongeveer de helft van de speelduur vond ik het wel een beetje sentimenteel worden (bijvoorbeeld je spreekbeurt houden over een buurtgenoot terwijl het over een heilig figuur zou moeten gaan). Naomi Watts als Russische sloerie is weer eens wat anders, en Howard is altijd een plus.

Teleurstellende 'roadmovie' waarin een stereotiep groepje kinderen een wandeling gaat maken met als doel om een lijk op te sporen. De motivatie om deze overleden persoon te bezoeken kwam eigenlijk alleen terug in de schrale voice-over die de gedachtegang van Gordie illustreerde. Op het begin in de boomhut wordt het voorstel gedaan om op ontdekking te gaan, maar vervolgens lijken ze maar willekeurig rond te struinen. Je hebt de stoere, slimme, domme en vreemde en ik vond hun acteerwerk niet erg indrukwekkend.
Gordie maakt af en toe opmerkingen die niet bij z'n karakter passen (''do you use your right- or left hand for that?'') en dat verhaal bij het kampvuur sloeg ook nergens op. Het ging over een jongen met overgewicht die tijdens een wedstrijd teveel taarten had gegeten en daarom moest overgeven, met als gevolg dat andere deelnemers en het gehele publiek elkaar ook gingen bespugen.
Wanneer de vrienden door het bos lopen en een meertje tegenkomen is het helemaal niet overtuigend dat ze dit water per se moeten doorkruisen om aan de overkant te komen; het gebied wordt totaal niet goed in beeld gebracht. Maar vervolgens tast de leider de bodem af met een stok, geeft aan dat het ondiep is en dan weet je natuurlijk dat ze erin zullen flikkeren.
Richting het einde worden ze nog even belaagd door de zware jongens die er van te voren steeds willekeurig tussen zijn gemonteerd en verder weinig betekenis hadden. Natuurlijk komt onze held Gorgie met een geweer op de proppen, alsof het een bloedserieuze killer is.
Muzieknummers liggen er ook te dik bovenop; Lollypop, en al dat soort klets.

Nee, ik kon hier verdraaid weinig mee.

Aardige komedie waarin Pacino wederom een formidabele rol neerzet en Christopher Walken een goede aansluiting bied voor een jofel duo. Ze maken eigenlijk niet zoveel mee maar de gesprekken zijn leuk en de aanwezige omstanders vormen een geschikte bijdrage. Muziek wordt met mate ingezet en het geheel wordt soepel naar voren gebracht. Eigenlijk mogen ze wel vaker zo'n scenario met oude vrienden aanhalen; het brengt wat meer overwogen keuzes en het is mooi om ze op gepassioneerde wijze hun tijd te zien doorbrengen.

Totaal zonder benul hier naartoe gegaan en dit is eigenlijk de eerste Star Trek aflevering die ik in zijn geheel heb gezien; vroeger op de buis zag ik wel eens wat gele en rode truien voorbij komen maar verder heb ik er nooit echt naar omgekeken. Ik moest ook wel even wennen aan deze betreffende futuristische inslag, de elfenoren en een groen achterlijk wezen dat een glaasje in het café drinkt met de mechanic. Maar aan de actie ontbreekt het niet en op een gegeven kon ik wel genieten van die reusachtige schepen en het bombastische geluid wat er bij zit. De 3D en het Imax scherm brengt het geheel nog naar een extra dimensie. Ook wel leuk dat er een Engelsman bijzit met zijn typische accent en altijd mooi om Alice Eve tegen te komen. Prima blockbuster.

Gek genoeg was dit pas mijn eerste kennismaking met de Star Wars-saga en het is dan ook wel toepasselijk om deze eerste keer in de bioscoop te ervaren (al hadden ze iets meer met de 3D kunnen doen). Het begon vrij overtuigend met grootschalige special-effects en langzamerhand begon ik daadwerkelijk te geloven in alle ruimteschepen en planeten met nog nooit eerder aangetroffen bewoners.
Deze opzet bezorgde mij echter ook de vrees voor stereotype karakters en een uitgekauwde totstandkoming wat helemaal niet onterecht bleek te zijn. Want het werd voorspelbaar, oppervlakkig en clichématig. Het kleine jochie staat op om zijn droom waar te maken, wint geheel volgens verwachting de race (waarbij hij in de laatste ronde natuurlijk vergezelt wordt door de tweevoudig winnaar) en schakelt tenslotte talloze vijanden uit terwijl hij zich ondanks het gebrek aan vliegcapaciteiten uiterst bijdehand en koelbloedig weet te gedragen. Ook Jar Jar Binks zal in de eventueel komende delen nooit mijn favoriete personage worden met zijn nutteloze toevoeging en stuntelige handelingen. Drugs-patient van Trainspotting kreeg een nogal lege rol toegewezen en ook Neeson kwam niet heel erg sterk naar voren. Dan hebben we nog een koningin met een stalen gezicht die maar geen keuze kon maken uit al haar onwijs lelijke kapsels en vreselijke mantelpakjes. Los van deze oninteressante figuren wist het inhoudsloze scenario me allerminst aan te trekken. Wat resteert is een leuke visuele opvoering en de bombastische achtergrondmuziek maar dat is niet doorslaggevend genoeg en ik was na ongeveer een halfuur al aan het zoeken naar mijn Maggi flesje om deze flauwe soep weg te kunnen krijgen.

Aangenaam drama waarin een lilliputter van plan is om zijn rustige leven voort te zetten en door het initiatief van twee onbekenden eigenlijk per ongeluk een vriendschap weet te sluiten. Niet hilarisch, evenmin zwaarmoedig. Daarmee is er een excellente balans gevonden waarbij niet wordt aangedrongen. Het was vooral Joe, de assertieve levensgenieter, die Fin's blik op het leven ietwat deed oppeppen maar ook de omgang met de bibliothecaresse had invloed. Doordat Olivia zelf problemen had met haar ex, zie ik haar bijdrage meer als een kans voor Fin om iemand te kunnen ondersteunen. Overigens vond ik het wel passend dat de treinmedewerker geen high-five gaf wanneer Joe daar een poging toe deed (toen ze daar vrolijk naast de rails stonden). Iets kleins, maar dat zijn van die details waaraan je kunt zien dat we niet zomaar met iets flauws te maken hebben.

Weer die uitgekauwde aanpak. De onbekende Emily voegt zich bij de crew en verandert de choreografie, er wordt gedanst in allerlei openbare ruimtes waardoor het lijkt alsof ze aandacht tekort komen, de problemen met het bouwbedrijf (die uitgerekend door de vader van Emily gerund wordt) zijn overbodig en de ruzie tussen Eddy en Sean is uitermate vervelend omdat je weet dat het toch weer goed komt. Zo was alles voorspelbaar, ongeloofwaardig en lag het circus-gehalte iets te hoog. De dansmoves zelf vielen uiteindelijk ook tegen en er wordt teveel gefocust op dé zoen van Emily en Sean waarbij we eerst diverse momenten krijgen waarbij de lippen elkaar bijna raken zodat je er naar zou moeten snakken. Slappe bijrollen, grote kleurcontrasten... het is weer uitverkoop in Amerika. Enkel die tramplines tussen de containers waren nog leuk.

Een leuke actiethriller waarbij ik me niet gestoord heb aan eventuele onlogische zaken of typerende Hollywood sausjes. We bleven nergens te lang kleven en gingen met een aangename vaart overal doorheen. Nicolas Cage vult zijn rol als de vastberaden en tevens met wrok gevulde vader goed in. Deze Stolen uit 2012 wordt prima ingeleid zodat je de achtergrond begrijpt van de betrokkenen. De gijzeling met de dochter wordt niet onnodig aangedikt en hier en daar wordt er lekker door de straten gesjeesd. Die carnavalsoptocht zorgde voor extra sfeer en die scène waarin de dochter in de taxi haar vinger door het stof van de bank heen prikt is er gewoon zo eentje die op je netvlies blijft rondspoken. Afronding is ook wel geinig: het is niet helemaal duidelijk of hij die goudklomp nu in het water gaat gooien en wanneer hij dit gedaan lijkt te hebben bleek dat een dennenappel te zijn.

Hij is de beste van de crew en kan het eerste meisje dat 'ie ziet moeiteloos afpakken van haar vriend. Ja, Dj is een echte held. Treurig om het zo te zien gebeuren en de dansmoves leken eerder op een blikseminslag. Ik begreep niet zo goed wat ze nu allemaal aan het uitbeelden waren toen ze zo belachelijk aan het rondzwaaien waren. Als je op youtube een aantal breakdance filmpjes terugzoekt weet je gewoon dat het niveau van de 'Theta Nu Theta' en hun rivaal erg laag ligt. Los daarvan vertonen de deelnemers aan deze activiteiten nogal arrogant gedrag en terwijl het in die hiphop-wereld juist erg herkenbaar is dat iedereen waardering voor elkaar heeft laten ze hier opvallend weinig respect zien. De mensen op het podium leken eerder een stel gangsters die hun straatbende kwamen vertegenwoordigen en marcherend als soldaten (bijgestaan door fakkels en honkbalknuppels) kwamen ze van tevoren bij elkaar om de tegenstanders te imponeren. Het vriendinnetje nam ongeveer de helft van de speelduur in beslag en is volledig ingevuld met bekende passages.

Net als andere danspraktijken is dit weer een trieste bedoeling. Makers die geïnteresseerd zijn in dit thema zouden professionele breakdancers uit moeten nodigen om in hun productie te spelen en als ze de boel verder willen opvullen hoeft dat echt niet persé met zo'n kleffe relatie. Er zijn gerust andere problemen te bedenken en een intensieve training zou ook niet misplaatst zijn.