Opinions

Ik had een heftig avontuur verwacht met achtervolgingen, esplosies, vliegende lijken en veel ruzie met Vietnamezen. Het bleek helemaal niet zo'n spektakel te zijn en eigenlijk is dat maar goed ook. Dit is typisch zo'n voorbeeld van een intigrerende oorlogsdrama waarbij er zonder uitsloverij een zeer krachtig resultaat wordt behaald. De beelden zijn erg fraai geschoten, acteurs zitten goed in hun rol en het verloopt allemaal lekker soepel. De uitzichtloze blikken die als basis dienen voor een dialoog met amper tien woorden geven perfect aan hoe de personages emotioneel zijn getroffen door de gebeurtenissen. Christopher Walken laat in 1978 zien dat hij het vak al onder de knie heeft en dat vind ik mooi om te zien. Opmerkelijk en lichtelijk jammer dat er in het nummer op het einde 'God bless America' wordt gezongen (terwijl Nick is gestorven) maar ach dan is dat maar zo. Speelduur vloog voorbij, uitstekende prent.

Mwa, matig. Het lijkt of ik helemaal geen gevoel voor humor meer bezit want ook om deze komedie(drama) kon ik helemaal niet lachen. Ze hadden wat mij betreft beter het 'actie' genre kunnen noteren, alhoewel de actie ook niet van het hoogste niveau is. Ik had veel meer verwacht van onze goedaardige superheld, hij probeert veel maar uiteindelijk wordt hij zelf het slachtoffer...

Hij doet het verder wel goed, Harrelson.

Ik snap sowiezo het motief van Katerina niet echt, ze springt er opeens bij maar waarom, blijft een vraag voor mij. Ze loopt alleen maar te chagrijnen en rookt een pijpje, maar als de 'Defendor' in het ziekenhuis ligt dan wordt ze opeens heel emotioneel.

Elias Koteas is een topper, net als in The Fourth Kind zette hij z'n rol weer overtuigend neer. Alleen een beetje vreemd waarom hij het pistool aan de zijkant legt, de handboeien van Katerina losmaakt en zichzelf overhoop laat knallen.

Paar badhuys worden toegevoegd, zonder enige uitwerking.

Simpel filmpje, is weg te kijken, maar voortaan sla ik 'm over.

Erg aparte, meeslepende oorglogsdrama. Het blijft continu interessant. De groep joden zijn op de vlucht en vershuilen zich in de bossen. Er worden daar zelfs complete kampen opgebouwd met een school, ziekenboeg, etc. Er ontstaat samenwerking en er worden banden gemaakt maar tergelijkertid zijn er frustaties en onzekerheden over de toekomst. Daniel Craig ( ik ben zijn spelersnaam vergeten ) is een belangrijke kracht voor de grote groep mensen ( bejaarden, zieke, kinderen ) en hij doet er alles aan om ze op de been te houden. Dan raakt Craig ziek, dit vond ik als kijker erg jammer maar het is natuurlijk mooi bedacht wel. Er moeten medicijnen gehaald worden, en deze operatie verloopt ook niet zo vlekkeloos als het in menig andere film verwerkt zou zijn.
Strategisch en realistisch, mooi genoeg voor de top10.

Denzel speelt altijd goed, en deze film is spannend ondanks dat het verhaal nooit waar kan gebeuren.
Alleen het einde vond ik niet echt top. Ik wist meteen al dat Denzel om de hoek zou komen, nadat de auto was ontploft.

Er bevind zich weer een hoop kwaad en Latijnse uitspraken. Ik vond het wel aangenaam dat er ditmaal twee stoere agenten als hoofdpersonen werden aangesteld. We zitten dus niet opgescheept met een of ander bang gezinnetje die hulp inschakelen van allerlei figuren en ondertussen lijkbleek hun tijd uit te moeten zitten. Ik vond het dan ook wel jammer dat Butler op een gegeven moment werd uitgeschakeld. Dit verliep gelukkig wel met een gave scène in het trappenhuis; good vs bad en allebei hebben ze vechtskills. Nu werd er alsnog op één figuur geconcentreerd maar het is nog steeds fijn dat het niet zomaar een willekeurige burger is. Sarchie kan nu tenminste ook het een en ander uitpluizen op het politiekantoor en aarzelt niet om met zijn zaklamp de duisternis in te gaan. Ik vind ook dat de uitdrijving zelf wat beter naar voren is gebracht door middel van zes of zeven stappen aan te kaarten en hier ook gefocust op in te gaan. De onrust thuis met zijn vrouw en dochter is ook te begrijpen en het voert de druk nog wat op om zijn missie positief af te kunnen te ronden.

Wat een heerlijke kanotocht was dit, het blijft uiterst subtiel en we worden gewoon meegesleurd in een avontuur op de rivier. De gemoedstoestanden zijn zeer realistisch en het gedrag van de personages wordt nergens overdreven of nonchalant. Bijvoorbeeld wanneer Ed bovenop de berg zit en met zijn gedachten steeds wegzakt in de tragische omstandigheden. Details zijn heel goed uitgewerkt waardoor het allemaal aardig realistisch overkomt en de keuze van de shots, de indeling etc. kan ik daarnaast ook erg waarderen. Het feit dat er nauwelijks gebruik is gemaakt van muziek vind ik altijd een plus, dat achterlijke dramatische ondertoontje is lekker weggelaten.
Fantastisch.

Ik vond het maar een slappe bedoeling en waarschijnlijk zat er meer in. Vince Vaughn is namelijk wel zo'n acteur die te midden van de chaos gewoon zichzelf blijft en alle problemen op zich kan nemen. Technisch was het ook allemaal redelijk verzorgd en het is geen straf om naar Cobie Smulders te moeten staren (tijdens het kijken dacht ik eigenlijk dat het Jennifer Connelly was, het zouden net zo goed zussen kunnen zijn.) Dit trage scenario waar telkens weer die oninteressante kinderen terugkomen kon me helaas niet echt boeien. Per ongeluk verwekt uit de veelvuldige zaaddonaties en vervolgens kloot hij maar wat aan.

Ik vond het trouwens ook nogal schraal hoe ze op het einde daar als een stelletje malloten voor de deur stonden te zwaaien naar die baby maar dat zal wel weer humor zijn.

Erg zwak dit, en de smerige scenes vind ik ook wel meevallen. Maar ik heb uberhaupt nooit dat opgefokte gevoel als ik een beetje bloed en vlees zie. Het is allemaal maar de natuur.
1 scene die ik nooit meer vergeet is de schoonmaker die een tong vind tussen de bladeren, in het zwembad.
Vreemd ook dat de patienten het slachtoffer zijn van de affaire van Dr. Alan's vrouw
The Dentist... erg mager.

Eigenaardig stukje cinema met een fijne Hawaiiaanse sfeer. Ik had niet zo'n hoge pet op van George Clooney maar hij bewijst hier toch weer dat hij overtuigend op het doek kan verschijnen. Ik had niet echt het gevoel dat Alexandra daadwerkelijk een relatie had met Sid, het leek eerder haar broer, maar die gozer zorgde voor wat komische momenten waaronder dat gesprek in de auto. Toch vind ik een genre-aanduiding Drama/Komedie beter passen bij dit verhaal van een landeigenaar met een vrouw op sterven die vreemd was gegaan. Ik heb verder nog niets van Alexander Payne aangetroffen maar tijdens het kijken kreeg ik wel het vermoeden dat hier geen doorsnee regisseur achter zou zitten. Het is anders dan anders, acteurs zijn uitstekend gecast en hier en daar zit een mooi shot (emotie-uitbarsting onder water vond ik ook wel mooi bedacht).

Aardige horror waarin een groep vriendinnen op avontuur gaat in onbekend terrein met beperkte vluchtroutes. In eerste instantie denken ze ook niet aan vluchten; ze gaan naar de grot om te verkennen en ontdekken. De inleiding kon wat subtieler; eerst zien we enkele dames in een wildwaterbootje, dan komt er een aanrijding in beeld en daarna volgt er nog een soort nachtmerrie in het ziekenhuis waarbij de lichten uitspringen. Zo weet je waar Sarah mee zit en hoe de verhoudingen liggen, maar dit had ook anders gekund.
Eenmaal aangekomen bij de stalagmieten en stalactieten wordt het lekker griezelen. Nauwe kruipruimtes, toenemende onzekerheden en aangescherpte zintuigen. Iedereen beschikt over een zaklamp en een helmlamp; ik vroeg me eigenlijk af of het nodig was om al die lichten tegelijkertijd aan te laten staan, gezien de geringe weerkaatsing die er vanaf kwam. Maar goed dat ze Duracell batterijen hadden meegenomen. Wat me het eigenlijk meeste tegenviel waren die ondergrondse schepsels. Het is een soort van combinatie tussen Smeagol en dat wezen uit El Laberinto del Fauno (met die ogen in zijn handpalmen). Deze lelijke bastaarden kwamen erg duidelijk in beeld en werden bovendien nog heel veel herhaald; in zowat iedere scène dook er wel een op. De leden worden uit elkaar gedreven en op een gegeven moment vallen er slachtoffers. Het principe van het onverzekerd klimmen aan het plafond werd nog een tweede keer ingeschakeld, en ook kwam er nogmaals een monster uit het water. En nadat de twee laatste overlevenden er nog een uitgebreid bloedbad van maakten steekt Sarah Juno in haar been omdat Juno een tijdje daarvoor Beth had vermoord (maar dit was per ongeluk dus dat is nogal hypocriet. Relativeren is ook een kunst). Zo werd het too much en dat is jammer want grotendeels wordt er gewoon een brute tocht afgeleverd.

Aardig filmpje. Salma Hayek past hier perfect in de zuidelijke omgeving en er zijn leuke bijrollen van Tarantino en Buscemi. Banderas doet het altijd wel fijn, hij maakt de film weer levend.

Verhaal is niet super, het draait om wraak, maar de actie is wel leuk met af en toe een explosie'tje. Toch wel grappig gedaan met de gitaarkoffers, al was de manier van ontmoeten wat raar ( ze lopen zomaar het toneel op, en precies wanneer de drie klaar staan arriveren de badguys ).

Hier en daar is er wat te weinig op de details gelet en het montagewerk is ook vreemd af en toe.

Het resultaat met zijn broer vond ik tegenvallen.

Niets bijzonders, kijkt lekker weg.

Best aardig gedaan. Ik ben niet weggeblazen maar het zag er allemaal wel tof uit. Verhaaltechnisch bleef het wat achter, vele situaties kun je op voorhand wel uittekenen en bepaalde twists verliepen niet helemaal naar mijn smaak. Gewoon wel prima om een keertje mee te pakken.

Mooi dat er nog zulke kleinschalige projecten worden gemaakt met relatief 'eenvoudige' problemen zonder eindeloze catastrofes of veranderingen.
Geweldig hoe Henry die donkere jongen op zijn plek zet wanneer deze hem uitdaagt. Ook de lesbische vetzak zorgde voor de scherpe confrontaties. We zien een inval-leraar die er van houd om mensen te helpen en zo neemt hij ook een straathoertje mee naar huis om haar op te knappen. Altijd wel interessant zulke dingen. De scène in het ziekenhuis was ook redelijk sterk waarin Henry zijn opa toefluistert dat hij niet meer hoeft te vechten. Tussendoor komen er herinneringen aan zijn overleden moeder en zitten er formidabele shots tussen met een aparte uitstraling. Christina Hendricks stelde me wel wat teleur want acteren kan ze niet en haar boobies waren ook nog eens bedekt door een dikke trui. Adrien Brody is in ieder geval de geschikte man om deze rustige en gewiekste verzorger te spelen.
De stukjes waarin Henry zijn gedachtes over de samenleving naar voren brengt vond ik in eerste instantie nogal storend maar later kon ik het beter begrijpen. Het dwingt ons om echt na te denken over het huidige schoolsysteem waarbij de leraren een enorme invloed kunnen hebben op onzekerde of onspoorde jongeren. Ze zijn allemaal te helpen maar je moet alleen de juiste benadering weten te vinden.

Aardig idee om een groepje vast te laten zitten in de lift terwijl er iets bovennatuurlijks in de buurt is. Acteurs deden het allemaal wel goed en technisch was het in orde. Echt spannend vond ik het niet echt want steeds als het licht uitging wist je dat er iemand het loodje ging leggen. Waarna we verder gingen met ruzies en beschuldingen tussen de overlevers en de vraagstukken bij de FBI. Ondanks de prima cast bleef het een beetje tam en onverschillig en de verbinding tussen allerlei zaken kon wat soepeler en duidelijker worden verwerkt. Zoals de brandweer die af en toe even vijf seconden in beeld kwam en op het einde opeens de deur kon openen. En Dwight die als monteur maar doelloos aan het rondlopen was en het hoofd van de beveiliging die na een tijdje zomaar was verdwenen. Na de mooie titelsequence met ondersteboven opnames van de stad vind ik dit toch een lichte teleurstelling.

Het is een risico om als regisseur voor zo'n manier van filmen te kiezen en om de suggestie te wekken dat we te maken hebben met een documentaire met in de achterhoofd het bewustzijn dat waarschijnlijk iedereen wel zal weten dat het gewoon fictie is. Sommige worden er erg door aangegrepen en zijn aardig overdonderd terwijl andere het stom vinden en er niks mee kunnen. Ikzelf vind het wel geslaagd en eigenlijk zijn er maar weinig punten waar ik negatieve kritiek op heb. Ja, soms vroeg ik me af of de beveiliging niet wat beter afgesteld kon worden en de wijze waarop het groepje met elkaar omging was op sommige momenten een beetje overdreven aangezien het niet de eerste keer was dat ze aan uitdrijving verrichtten. Maar de acteurs zijn geloofwaardig en de interviews lijken werkelijk afgelegd te zijn met gezichtsexpressies die je normaal gesproken ook zou tegenkomen. Het einde is anders dan anders en ik kan het wel waarderen. Ik zal een van de weinige zijn want de reacties in de zaal waren onder andere 'oh my god', ''dat meen je niet'', ''dit kan echt niet'', ''oh wat slecht'' en ''waar sloeg dat op''.

Mysterieus, goede Pacino zoals altijd. Een beetje overdreven op het einde, dat had misschien wel anders gekunt. Maar toch echt petje af, unieke film!

Aardige productie uit de Benelux die nergens echt indrukwekkend wordt maar die wel een redelijk boeiend scenario bevat. Cast is goed, découpage zit prima in elkaar en de nonchalante nummers in de discotheek waren leuk gekozen. Net zoals de cocaïne vliegen er af en toe wat clichés de neus binnen maar over het algemeen blijft het lekker fresh.

Verschrikkelijke namaak van broertjes in het genre. Het is voornamelijk een zogenaamde Paranormal Activity. Die camera's in de hoeken (inclusief horizontaal bewegende), de blaffende hond, de grote omschakelingen tussen vrolijke en spannende momenten, et cetera. Sowieso vond ik dit koppel helemaal niet sterk acteren en als getrouwd stel vond ik het ook maar ongeloofwaardig. Emoties konden ze wel overbrengen maar er zat geen gevoel in. Ook was het vreselijk irritant dat die gast werkelijk overal de camera bij hield. Dan bederf je zo'n huwelijksreis toch? Verder veel te veel clichés (een gekleurde handlezeres die het kwaad in haar klant ziet, het wisselen van de dokter waardoor de onzekerheden toenemen, het filmen in de nacht waarbij slechts enkele voorwerpen belicht zijn met de night-vision, en ga zo maar door). Dit is een trieste bedoeling.

Zulke onschuldige werkjes uit de jaren negentig hebben bij mij altijd een kleine voorsprong. Ieder moment wordt met zorg behandelt; als er bijvoorbeeld gepooled wordt in het café krijgen we een stuk of zeven schoten te zien inclusief de laatste zwarte bal i.p.v enkel een groene tafel die ergens op de achtergrond wordt gehouden. Ook lijkt er lijkt minder met focuspulling te worden gewerkt zodat je meer waardevolle beelden overhoud. Ik vind het altijd wat prettiger overkomen dan de hedendaagse fabricaties. Qua plot heeft het niet zoveel te bieden en het gegeven dat een agent met vierentwintig jaar ervaring helemaal ondersteboven is van het onnodige schot in de rug van een dief bezorgde me twijfels. Echt baanbrekend wordt het dan ook nergens maar deze klassieke thriller is goed door te komen met een puike Harrison Ford en een opvallend accent van Brad Pitt.

De meeste actiescènes zijn strak geschoten en de kostuums inclusief de settings waren mooi verzorgd (bij dat houten bootje waar ze vijf zilveren munten voor betaalden moest ik overigens aan de Fata Morgana van de Efteling denken). Het plot zelf kon me niet echt boeien en de effecten waren vaak maar matig (stromende lava bijvoorbeeld). In de scène waarbij ze aan de touwen hingen zag je bij de medium close-up allerlei waterdruppels en kakkerlakken vallen en bij het overzichtsshot was dit telkens verdwenen. Dit vind ik slordig. Verder vond ik de reactie van Wu toen Jing'er stierf behoorlijk slap. Er zitten aardige vondsten in zoals de rondvliegende boomstammen en het gevecht op de galopperende paarden maar door alle formaliteiten en de stalen blikken sta ik bijna te popelen om een simpele goodguy-badguy met Seagal aan te zetten.

Opzich is het allemaal wel aardig in beeld gebracht. Lekker rustig, prima settings.

De cast doet het aardig, alleen de detective vond ik vervelend.

Dat gedoe met het zwembad zal ik eerder onthouden dan een scène in Venetië uit The Tourist. Het had wel iets zeg maar.

Redelijk filmpje, regelrechte thriller.

Weer zo'n gezellig filmpje van vroeger.

Weinig mis mee. Leuke aankleding, en er zit prima rust in.

Cast is goed.

Spanning was zeker aanwezig.

Wel moet je goed opletten om alles te snappen. Ik had 'm diverse keren teruggespoeld om te horen wat er nu precies gezegd werd.
Het lijkt erop dat Tony alles perfect uitgedacht heeft. Dan wordt het link, daarna lijkt het weer goed te komen maar uiteindelijk valt 'ie toch door de mand.


Goed.

Ik had hier niet zoveel van verwacht maar Sacha Baron zet weer een uiterst onnozel figuur neer en dat zorgt voor verschillende komische momenten. Door zijn belachelijke outfits, opmerkelijke dialect en eigenzinnige opvattingen kun je op bijna ieder moment moeiteloos een glimlach naar voren toveren.

Mee eens, te veel van het goede. De achtervolging op het ijs met de auto's is nog leuk, maar dit wordt al snel verpest door een belachelijke stunt ( ik dacht iets met een parachute..? ).

Over het algemeen veel te voorspelbaar en te nep maar toch heb ik me hier niet uitermate aan gestoord, vergeleken bij andere films. De Bond-films zijn altijd onrealistisch en als je dit al weet heeft deze film toch wel wat mooie plaatjes.

- 3 -

De badguy die telefoontjes pleegt en de macht in handen heeft. Dat is het meeste bijgebleven van Die Hard 3. De eerste twee delen liggen echt onder het stof van m'n geheugen. Binnenkort weer 'ns herzien dus, en misschien gooi ik dit derde deel er dan achteraan. Bruce heb ik altijd al goed gevonden en dat Samuel hier toegevoegd wordt maakt het alleen nog interessanter. Hoe dan ook goed werk dit, lekkere actie met een beklemmende ondertoon.

Wat zich voordoet als een vrolijke komedie blijkt stiekem een sirieus drama met vermoeiende relatieproblemen te zijn. Ik dacht even dat er iets mis was met de programma-omschrijving van Film1 toen ik het genre waarnam. De nonchalante muziek, casual settings en de belachelijke personages zoals de hysterische zus van Ronny en de donkere vrouw met haar vreemde opmerkingen kunnen echt niet verbloemen dat dit een regelrechte flop is. De vrouw van Nick gaat vreemd waardoor Ronny er alles aan doet om de situatie onder controle te houden. Dat is eigenlijk alles wat er gebeurt en om de irritaties aan te vullen worden er idiote dingen bedacht zoals een camera terugkopen voor € 1000,- zonder te kijken of de foto's er nog opstaan. En yeah, laten we afsluiten met de ijshockey-arena waar Nick uiteraard zijn doelpunt weet te maken. Triest.

Ik ben hier niet onderste boven van. Er moet een moordkwestie opgelost worden waardoor vier bekenden om de tafel gaan zitten. Ze nemen de keuzes door en gooien hun aarzelingen voor zich uit. De boel is verpakt met een hoop close-ups, islamitische muziek en felle lichten. Te geforceerd, té aanwezig. Ik vind ook dat de personages in Het Diner iets te emotioneel met elkaar omgaan; als ze gewoon even alles helder op een rijtje zetten en gewoon eerlijk zouden zijn hadden ze direct wat minder moeilijkheden. En wat was dat gedoe met die ober in het groene pak? Waarom gedroeg hij zich zo stom? Die zoon (Jonas Smulders) vond ik ook niet echt overtuigend. Tenslotte leverde die voice-over enorm veel irritatie in mijn hoofd.

Behoorlijke dansfilm met mooie scens ( in het water, op een boomstam... ). De ontmoeting loopt perfect en het gaat er allemaal vrij probleemloos aan toe natuurlijk, om een cliche te noemen. Desondanks zit het wel mooi in elkaar, klassiekertje dit.

Zeer stijlvol geschoten misdaadthriller waarin een vrouw wordt gegijzeld voor losgeld. Dit relatief eenvoudig plot brengt een hoop onderhuidse spanning met zich mee en doordat er verschillende dingen misgaan zijn zowel paniek als onzekerheid niet weg te denken. Helaas kreeg ik bij bepaalde keuzes van de personages ook argwaan (te lang bezig met die kogel in de badkamer, de 'speurtocht' in het bos met raadselachtige ontsnapping en op het einde vergeten dat er twee sleutelbossen in de tas zitten). Niet alles was dus even vanzelfsprekend maar de draad werd telkens weer moeiteloos opgepakt dus de flow werd nergens echt onderbroken. De Engelsen komen weer overtuigend uit de hoek.

Ik heb zojuist een hele aparte film gezien: District 9. Erg origineel, die waarschijnlijk lang zal blijven hangen in het geheugen. Het idee om een normale omgang in stand te houden met buitenaards leven is zeer apart en een tikkeltje onbegrijpelijk maar dat maakt deze film zo bijzonder. Echter wat ik niet snap, is de manier waarop dit aangepakt wordt, er wordt er luchtig gepraat en onderhandeld met de beesten alsof het mensen zijn en het gevaar van deze wezens wordt totaal niet onder ogen gezien. Dan is het logisch dat Cope problemen krijgt, als hij op 3 meter afstand blijft staan. De aliens worden ondergebracht in een kamp met het idee later om ze te verplaatsen 200 km buiten Johannesburg. Ik neem aan dat dit niet in praktijk werd gebracht doordat de aandacht gericht werd op Cope, die aantrekkelijk werd voor de markt omdat hij als enige op aarde zowel mens als half alien was. Ze konden hem gebruiken voor speciale wapens bijvoorbeeld omdat zo"n alien veel sterker is. Dit is toch enigzins onlogisch, wanneer de doktoren ontdekken dat een mens een mutatie ondergaat zullen ze hem toch wel gaan helpen? Er werd niets geprobeerd en het eerste wat ze met hem deden was het voorschotelen van een supersonische rifle. Maar oke, het verhaal gaat verder met de speurtocht naar Cope die er alles aan doet om niet gevonden te worden en die zijn arm weer wil herstellen met behulp van een alien. Uiteindelijk verrichten deze twee goed teamwork en helpt Cope de alien en zijn kind hun moederschip in.

Het begon indrukwekkend met de live-beelden en docustijl maar ik hoopte toch dat dit niet de hele film zou voortduren. Gelukkig werd er langzaamaan een echte film opgezet met een razende vaart boordevol spectaculaire actie.

Hier en daar wat toch wat onbegrijpelijk. Bijvoorbeeld de scene wanneer Cope in een struikgewas ligt en er een politiewagen aan komt rijden. Er stapt een agent uit, kijkt twee seconden om zich heen en stapt weer in. Ook is het vreemd dat de hoofdcommisaris in zijn eentje overblijft wanneer hij Cope te pakken heeft. En plots duiken er allerlei andere aliens op, die je nog nooit eerder zag. Waarom hielpen ze eerder niet, toen Christopher gemartelt werd?

Desalniettemin is het verhaal is bijzonder mooi in beeld gebracht en zeker de moeite waard om nogmaals te bekijken.

- 4 -