Opinions

Vond 'm niet echt denderend. Allemaal stropdassen. Het is gelukkig niet zo'n flauwe zooi als bij de meeste komedies, het kan opzich nog wel sirieus overkomen. Maar het onderwerp sprak me totaal niet aan. Schulden, advocaten, prijsafspraken, fraude.... interesseert me niet echt.
Ik vond het ook niet heel grappig. En voor een ijsbeer is het zwaar om na te gaan dat zijn zwarte neus opvalt? Volgens mij zijn beren juist heel slim. Maar dat terzijde, opzich was die voice-over wel geinig gedaan. Zoals die mieren die geen keuzes hoeven te maken, komt zomaar even tussendoor, maakt het iets luchtiger.
Toch vind ik het al bij al een beetje saai en eentonig.
Ik zie trouwens net pas (bovenaan) dat het Matt Damon was, die Whitacre speelde. Was me niet opgevallen, wellicht door die moustache maar hij leek ook wat dikker hier.

Typische 'Tarantino.

Originele vorm van een oorlogsfilm en leuke dialogen met goed acteerwerk.
Het begin is al meteen relaxed ( pijpje roken, melk drinken ) met spanning op de ondertoon: de joden zitten onder hun.
Mooie sets, prima verhaal

-4,5-

Een vreemde, unieke, speciale, gekke, bizarre en eigenaardige beleving. Heerlijk als een regisseur gewoon z'n eigen ding doet. Visueel is het bijzonder maar ook de hele opzet mag intigrerend genoemd worden en vanwege de rare fratsen die steeds weer terugkomen blijven we continu rondrijden in een soort van achtbaan. Het goede tegen het kwade met daartussen een aantal marionettenpoppen.

Interessante reis door het hoofd van een tienermeisje. Erg mooi hoe ze de verschillende onderdelen van het menselijk brein hebben laten terugkomen. Op de voorgrond staan haar emoties, vertolkt door een vijftal illustratieve poppetje die 'achter de schermen' die haar op het goede pad moeten zien te leiden. Uiteindelijk belanden we in een achtbaanrit waar ook het geheugen, dromen, gemoedstoestanden, herinneringen, fantasiën, onderscheid van feiten en meningen en een denkbeeldig vriendje in terugkomen. Briljant idee en dito uitgewerkt.

Enorm uitgekauwt concept.

Dat ze zoiets nog durven te maken in 2011. Een bezeten persoon en een paar wanhopige uitdrijvingen, daar zijn al genoeg films over gemaakt. En dat hoeft niet persé erg te zijn, maar deze film heeft dan ook echt niets meer te bieden dan het standaard-type in zijn soort. Klassiek Amerikaans huisje, ouders willen het beste voor hun kind en worden bang. Schakelen een aantal experts in (wanhopige poging tot humor met die grote zaklamp) en laten een oud vrouwtje overkomen om het probleem op te lossen.

Patrick Wilson en Rose Byrne vond ik verre van overtuigend. Stonden ze daar opeens met tranen in hun ogen in het ziekenhuis... oke dan.

Manier van filmen sprak me niet echt aan en de overgangen tussen scènes waren totaal niet soepel. Het montagewerk was ook nogal lelijk, zo was Josh bezig om Elise te vermoorden en tussendoor kwamen er steeds shots van een spaghetti-etende Dalton.

Er zaten wat dames achter mij in de bioscoop en die stelde zich enorm aan. Bij elk geluidje die ze hoorde of een figuur die ze zagen begonnen ze te gillen. Verschrikkelijk irritant, maar gelukkig kon ik er na een tijdje wel om lachen.

De muziek is zwaar overdreven en staat eigenlijk centraal voor de schrikmomenten en de spanningsopbouw en dat vind ik altijd erg cheap.

(American flag)


Sfeer zus sfeer zo, ik vond er geen zak aan.

Matige thriller. Niet veel bijzonders maar het houd de ogen wel open. Hier en daar een leuk bedacht dialoog, actiescenes kunnen er mee door.

Het verhaal krijgt een aparte wending wanneer Dormer een grote vergissing begaat en waardoor Williams tergelijkertijd meer macht in handen krijgt. De bewijzen blijven zoek, waardoor beiden nog op vrije voet kunnen staan maar toch goed met elkaar in de clinch liggen. Hilary Swank's bijdrage voegt niet veel toe aan het gebeuren maar houd het 'speurgehalte' in leven.

Niet Pacino's beste film, maar een beste film kan er maar één zijn. Ook hier is zijn typische personage terug te vinden wanneer hij zich steeds weer uit benarde situaties red, en dan voornamelijk in woordenwisselingen.

Prima.

- 3 -

Toekomst en heden, fantasie en realiteit, goed en kwaad... het zijn vaak aspecten die je terugziet in dergelijke sci-fi prents. De rage omtrent Divergent en Insurgent valt ongeveer in dezelfde hoek als The Hunger Games; ze behandelen een scenario dat nog wel eens werkelijkheid zou kunnen worden. Naar mijn idee is het niet enkel vermaak maar willen de machthebbers van deze planeet (een select groepje mensen, de Elite) vooral ook hun nare visioenen tentoonstellen. In ieder geval zie ik niet zoveel reden om Insurgent de hemel in te prijzen, maar zal ik het evenmin snel afbranden. Op technisch vlak wordt er vaak prachtig werk afgeleverd en zeker in de bioscoop kun je je daar mee vermaken (al vond ik wel dat er iets teveel herhalingen inzaten met die afbrokkelende materie en rondvliegend puin in slow motion). De intigrerende soundtrack en een toegewijde cast geven je het gevoel iets 'groots' in het midden te hebben. Enkel Kate Winslet als Jeanine vond ik niet heel erg overtuigend; hoe ze daar nonchalant wat mensen aan het uittesten was met een ipad-achtig apparaat in haar handen. Miles Teller vond ik hier überhaupt niet echt tussen passen maar dat is misschien meer een persoonlijke smaak; ik vind hem denk ik beter geschikt voor komedies. Verder niet zo moeilijk om deze twee uur uit te zitten maar echt een fan zal ik nooit worden.

Een van de weinige komedies in 2013 die me wèl bevalt. Leuk thema (twee oudere vrienden zoeken een baan bij Google en hebben een verfrissende kijk op de zaak terwijl ze worden bijgestaan door enkele nerdjes). Het is stijlvol aangepakt en pakkend uitgewerkt. Conversaties worden grondig behandelt en we switchen dit keer niet als een kip zonder kop tussen allerlei bullshit. We houden ons hoofd bij de zaak en er wordt vaak diep ingegaan op de gespreksonderwerpen. Acteurs zijn goed gecast en iedereen speelt lekker naturel. Tussendoor komen ze nog op een feest wat goed in beeld wordt gebracht. Mooi om te zien hoe Wilson en Vaughn met de situaties omgaan. Einde is ook treffend (de arrogante verliezer wordt nog even aangepakt door de mysterieuze man met zijn zwarte baard van de afdeling Research). Even later maakt Billy nog een opmerking over dat het hoofd van de stagiaire-afdeling zo koel blijft onder de omstandigheden en dat hij hierdoor waarschijnlijk alleen over zal blijven. En dan loopt 'ie hem vervolgens nog achterna, met dezelfde houding, terwijl hij een voorstel doet om dronken te worden. Ja, strak gedaan dit.

Zoals vaker was ik niet erg gecharmeerd van Nolan's fabricatie. Natuurlijk heeft het wel enkele bruikbare aspecten zoals de vijfdimensionale wereld en de ontdekking van Saturnus, maar zoals Superkuuk al aangaf komt het allemaal niet echt goed tot uiting. Het is redelijk duf gefilmd en wederom is er een overschot aan bekende namen, waaronder de uitgebluste Michael Caine. Meeste acteurs vond ik sowieso vrij beperkt in hun optreden; in tegenstelling tot het nieuwe universum waarin ze belandden bleven zij vrij ééndimensionaal. Sommige dingen worden ook onduidelijk gepresenteerd; bijvoorbeeld het vierde bemanningslid die achterblijft en verdrinkt (pas vijf minuten later blijkt dat hij niet meer leeft en niemand lijkt zich daar iets van aan te trekken). Verder zitten er teveel tranentrekkers in (zoals de videoboodschappen) terwijl de missie zelf helemaal niet zoveel om handen heeft. Ik vond hier niet zoveel aan; ik zie liever een avontuur in de ruimte dat wat meer uitgebalanceerd en spannend is zoals Gravity.

Matig tornado-gebeuren waarin een groep onderzoekers aan het rondreizen is in de hoop iets spectaculairs aan te treffen. Vrijwel alles vliegt weg; evenals de structuur, samenhang en opbouw. Zo zitten we in de ene scène nog maar net met het hoofd boven water om dan opeens te switchen naar twee malloten die maar wat aanklooien. Deze figuren, en zoon Trey, hadden voortdurend de behoefte om alles op te nemen wat ze mee maakten. Dit vond ik erg vervelend en al die neppe 'handheld' - technieken hebben de spanning nauwelijks kunnen uitbreiden. Ik vond het vaak juist vervelend dat er steeds weer zo nodig gefilmd moest worden of dat een bepaald shot achteraf zogenaamd van een acteur afkomstig bleek te zijn. Verder maakten de special-effects ook niet zoveel indruk; het was veel van hetzelfde. Aangevuld met een gemiddelde cast is er dus weinig om van te smullen.

Mooie film. Vooral erg mooie beelden van de natuur uiteraard en prima camerawerk( canyons, sneeuw, walvis, rivier, windmolens, wild, vogels, strand... En een prachtig laatste shot ook vanaf de bus tot in de wolken.) en ik kan niet ontkennen dat dit voor een goed uiterlijk zorgt. Leuke muziek ook. Qua verhaal vind ik het helaas wat minder.
Omdat Christopher zo positief in het leven staat en volledig het overleven onder de knie krijgt is het voor mij niet zo meeslepend. Pas tegen het einde gaat er iets mis (hij ziet geen wild, dus probeert hij een plant uit, die giftig blijkt te zijn. Hij ziet er daar wel erg ongezond uit, mooi nagebootst en goed gespeeld ook.
Af en toe ontmoet Christopher wat mensen, dit is eigenlijk het meest interessante van zijn reis want je weet niet echt hoe deze relaties verder lopen (de meid, gelukkig verlaat hij haar want dat zou een cliche zijn, de twee kampeerders, die hem uitnodigen en hun verhalen delen, en het koppeltje bij de rivier met het nummer Can't touch this)
Ik vond het jammer dat die Chapters( Adoloscense, Family..) ertussendoor kwamen, van mij mochten ze die wel weglaten.
Leuk gedaan die scene met de zon ( 'if you love') en die ook terugkeert op het einde.
Wat ik me nog afvraag is of Chistopher een camera bij zich had. Als het niet zo is snap ik niet waarom hij opzettelijk in de camera keek tijdens die appelscene.
Dus wel een 'mooie' film ( wat dat betfreft ben ik het ook wel eens met Chris dat hij dat luxe leventje zat is met geldzaken, horloges, telefoons en andere 'troep'. Hij geniet echt en hopelijk is die boodschap ook overgekomen bij de meeste mensen. Maar inhoudelijk viel het me toch tegen.

- 3 -

Aanvankelijk ging ik er vanuit dat al die gezongen teksten slechts in de intro zouden worden toegepast; wanneer bleek dat er geen remmen opzaten begon ik me af te vragen of ik hier bestendig tegen zou zijn. Dit viel behoorlijk mee. Gelukkig had ik sympathie voor de meeste personages en werd er een aardige balans met de genres aangehouden; de humor werd nergens heel flauw en qua sci-fi vond ik dat de effecten zeer stijlvol waren verweven met de locaties. Ook kon ik het wel waarderen dat Johnny Depp ditmaal niet alles voor zijn rekening nam; hij duikt maar in één scène op. De overige acteurs spelen leuk samen en het is dan ook niet nodig om zo'n clown in het midden te hebben die alle aandacht naar zich toetrekt. Ik vond dit een origineel kunstwerk en ik ben nu eigenlijk wel benieuwd naar Marshall's oeuvre.

Bijzonder drama over een invalide die geholpen wordt door een donkere man zonder medelijden maar juist met erg veel plezier en initiatief. Er wordt feest gevierd, een onbekende geliefde wordt opgebeld en de rolstoel krijgt wat extra power. Er zitten diverse komische momenten tussen en het was leuk dat de verfkunst in de maling werd genomen want het is mijzelf ook vaak een raadsel hoe enkele strepen en vlekken zoveel geld op kunnen leveren. Alhoewel het goedaardig - en enigszins binnen de perken blijft is het zeker iets unieks geworden.

Leuk idee van een wereld waarin iedereen gewoon zegt wat hij voelt en denkt. Er leek aanvankelijk niet veel verkeerd te gaan en dankzij de prima hoofdrollen werd er een vrij sirieuze prent neergezet. Helaas begon het op den duur een beetje sentimenteel te worden met onderliggende maatschappelijke boodschappen zoals 'het verder kijken dan iemands uiterlijk' en 'doen wat je zelf wilt'. Daarnaast werden er groepen mensen aan toegevoegd die zich allemaal hetzelfde gedroegen waaronder die irritante massa die stond te wachten op de verduidelijking over het hiernamaals. Oké, ik wil het best begrijpen dat ze het zo bijzonder vinden omdat iets dergelijks nog nooit eerder openbaar is gemaakt maar als ze dan allerlei onlogische vragen gaan stellen (waarom er geen vieze smaken ijs zijn bijvoorbeeld) wordt het irritant. Sowieso had Mark helemaal niet over 'A man in the sky' moeten beginnen, dan hoefde hij verder ook niets meer toe te lichten. Een vreemde en totaal overbodige keuze om God erbij te halen terwijl de belofte op 'mooie huizen, gelukkige mensen en lekker eten ook voldoende zou zijn. Nouja, we moeten het er maar mee doen en een paar komische noten waren zeker terug vinden. Toch werd het geleidelijk aan steeds slapper en die typische lichte uitstraling van een romantische komedie, wellicht veroorzaakt door overmatig gebruik van lampen of een misplaatste colour correction, vind ik ook weer opvallend. Het einde in de kerk zag je natuurlijk al van verre aankomen en eigenlijk past het wel in dit plaatje maar voor de rest had er met een andere aanpak waarschijnlijk iets meer uitgehaald kunnen worden.

Op-en-top Amerikaans.

Echt vreselijk hoe het allemaal in elkaar zit. Al die verbodige shots en de irritante montage zorgen ervoor dat het echt niet fijn is om naar te kijken.

Mark Wahlberg speelt weer de plank hout die alleen maar kan chagrijnen, erg vervelend. Zo'n blonde chick die hij dan ontmoet vond ik ook een beetje typisch.

De trainingssessies (waar steeds zo'n zogenaamd 'leuk nummertje' onder wordt gegooid), de begeleiding van de coach, de relatieproblemen... het is gewoon niets waard. En de eindmatch tegen de Cowboys is natuurlijk geheel volgens planning: de Eagles staan voor, komen achter en winnen uiteindelijk toch.

Die sepia-tint of wat dan ook zag er echt niet uit. Zo'n gele gloed... alsof het continu 30 graden was.

American flag.

Slecht.

Waarom vliegen de duiven weg? Kan toch niet...

Aardig filmpje maar ik had er wat meer van verwacht, nadat het duidelijk was dat Nick onzichtbaar is. Het komt toch neer op 'leven' of 'dood' en het blijft allemaal wat hangen. De manier waarop Nick zijn leven terugkrijgt vind ik maar matig uitgewerkt. Beetje feelgoodmovie-idee kreeg ik toen ik zag dat het meisje 'm kon redden.
Ik had liever gezien dat er meer aandacht op het onderzoek werd gericht en bijvoorbeeld dat Nick (geest) juist wél dingen kon aanraken, waardoor hij zelf alles duidelijk kon maken. Wel apart dat de hond iets merkte van zijn aanwezigheid. Daar hadden ze nog wel iets interessants mee kunnen doen.
Wel prima camerawerk.

Geen super film, beetje vaag.

Heerlijke sci-fi waarvan de special effects net zo gaaf waren als bij Thor, eveneens 'n Marvel verfilming. Het eenvoudige plot maakt genoeg ruimte voor een paar uitstapjes naar de wolken en zelfs hoger dan dat. Het was mooi om het pak te zien wanneer deze op supersonische wijze werd aangesloten en het leek verbazingwekkend realistisch wanneer het bewoog. Robert Downey is de geknipte man voor dit redelijk maffe personage, Terrence Howard heeft een aardig bijrolletje gekregen en de rest deed het ook prima. Erg fijn dat de aandacht vooral ligt op de actie en niet op het sentimentele gebeuren.

Ik blijf het toch wel een uniek spektakel vinden. Heerlijke actie, gave effects, mooie settings, prima muziek, degelijke cast en een fijn sausje humor. Jon Favreau pakt het leuk aan en weet er een uiterst vermakelijk geheel van te maken zonder teveel clichés. Dingen gaan mis, dingen gaan goed, en omdat er niet echt sprake is van macho-gedrag of een sentimentele intentie kan ik enige voorspelbaarheid wel door de vingers gezien. Gaaf.

Deel een en twee vond ik zeker gaaf maar hier werd het naar mijn idee iets te Amerikaans en bombastisch gepresenteerd. Het komt grof gezegd allemaal op hetzelfde neer. Dat aan- en uittrekken van het pak werd ook wat teveel herhaald; ze mochten van mij betreft wel iets langer doorvechten onder het metaal. Verder wat apart dat hij zijn adresgegevens bekend maakt als de pers om hem heen staat waardoor enkele momenten later zijn prachtige huis wordt gesloopt. Ook zonde dat hij op het einde al zijn harnassen laat exploderen waar hij honderden uren werk in heeft gestopt enkel om wat mooi vuurwerk creëren voor zijn vrouw. Wel leuk dat ze die droge humor er weer in hebben gestopt en niet alles uiterst serieus nemen. De grand finale serveert nog wat lekkere actie en het hele concept met die vuurmannetjes bied wat meer concurrentie voor de almighty Iron Man.

Het bleef net iets te tam allemaal. Cast is goed, technisch zit het ook redelijk in elkaar maar de spanning die je bij een thriller verwacht bleef toch weg. Sophie is 'gek' en that's it. Veel gebeurt er eigenlijk niet, buiten een paar vreemde gebeurtenissen om. Je probeert als kijker om het een en ander uit te pluizen maar wat je uiteindelijk overhoud is de bevestiging of weerlegging van jouw voorspelde afloop. Ongeveer 90 minuten kijk je naar een vrouw waarvan je niet 100 % zeker weet of zij het bij het juist eind heeft, en dat is gewoon niet interessant genoeg om indruk te maken.

Wat een fenominale film. Zeer origineel en prachtig geacteerd. Er zitten echt ongelooflijk lange shots tussen die gewoon vlekkeloos gaan ( de metro, verkrachting, op bed. Het lijkt wel of de regisseur zei: 'doe maar gewoon hoe je normaal ook doet'.
Die camera neemt je overal mee naartoe en je hebt er geen controle over. Waarom zou je alles zo filmen zoals het altijd wordt gedaan? Dit bewijst dat dat helemaal niet hoeft.
Ik snap niet waarom je symphatie nodig zou hebben voor de personages. Hoe je het hier ziet gebeuren kan eigenlijk niet realistischer. Klabam, de waarheid wordt onder de neus van de kijker geschoven.
Er lijkt in het totaal niet veel te gebeuren maar m'n aandacht werd continu vastgehouden door deze grauwe manier van filmen en de hele goede cast.
Wat betreft de volgorde en het niet-chronologische: dit is gewoon anders dan anders. Ze doen hun eigen ding, top.
Heerlijk einde met dat draaien en dat geknipper.

Ik drop 'm direct in m'n top10.

In juli 2016 mijn laatste stem uitgebracht, dus het werd weer eens tijd om iets op de beeldbuis te aanschouwen. Ik heb deze horror in Bangkok bekeken en ik vond het een vrij clichématige en voorspelbare horror, al dan wel goed verzorgd. Een groepje jongeren wordt geplaagd, terwijl ze op zoek zijn naar een vriend die in het begin al te grazen is genomen. Het verhaal volgt een welbekende loop van omstandigheden, met hier en daar een leuk moment zoals de openingsscène waar een ledemaat wordt afgeplukt, de pestkoppen in de rivier of de bebloede badkamer. Ik raad deze horror niet aan maar eigenlijk weet ik ook niet zo goed wat te verwachten als je alle kenmerken in beschouwing neemt.

Een depressieve jongen moet zich zien te redden in het gekkenhuis. Dit had natuurlijk veel beter aangepakt moeten worden. We zitten nu opgescheept met een onschuldig, slap en bang jochie dat met grote ogen om zich heen kijkt en eigenlijk moeiteloos zijn dagen weet door te komen. Er wordt getafeltennist, getekend en naar vrienden opgebeld maar zijn nieuwe vriendinnetje (geestelijk ook dik in orde) vormt het belangrijkste ingrediënt. Erg duf. Ondertussen laat Bobby zijn manier van leven zien met een paar versiertrucs en ontmoeten we enkele 'gestoorden'. Zijn ouders komen op bezoek maar leken totaal geen binding te hebben met hun zoon. Verschrikkelijke acteur die Gilchrist, storende voice-overs, lelijke Art Direction en het hele 'dappere tiener'-plot sprak me tegen. Enige leuke moment was toen Muqtada op de Egyptische muziek afkwam.

Ik dacht even dat ik iets gemist had; dat ik niet goed had opgelet. Nu lees ik deze pagina door en blijken er meer mensen niet alles glashelder te hebben ontvangen. Dit is een geruststelling; nu weet ik dat het vooral de 'schuld' is van de manier waarop Tarkovsky zijn verhaal verteld, in plaats van mijn eventuele concentratieprobleem.

Deze terugblik focust zich op een kleinschalige situatie in het gebied van de Sovjet-Unie met een jong mannetje in het middelpunt. Visueel was ik eigenlijk al direct verkocht: prachtige composities, rustige montage en een paar bijblijvende settings. Daarnaast deden de acteurs keurig hun ding. Ik ben van mening dat dit voldoende kan werken om een boodschap over te brengen; de spanning die oorlog bij me oproept is immers vaak afkomstig van de omgeving en de gezichtsexpressies van soldaten. Mooie shots in dat berkenbos met Masha. De opname met een truck op de achtergrond die moeite heeft uit de modder te komen en door zo'n vijftien man geduwd wordt had ook wel een bepaalde volharding in zich. Op het einde wist ik niet zeker of er nu bestaande beelden waren gebruikt maar het bereikte in ieder geval zijn doel. Wat mij betreft geen must-see, maar ik waardeer de originaliteit.