Opinions

Niets nieuws, we zijn in anno 2011 wel bekend met rechtbankjes en advocatenzaken. Gelukkig heeft Carl Franklin twee grote namen bij elkaar geplukt om dit redelijk saaie concept nog een beetje tot leven te wekken. Vaak vind ik het maar een wanhopige poging om met bekende namen je (eenvoudige) filmpje te redden, maar dat geld meestal wanneer zij ook helemaal geen invulling krijgen in hun personage. Hier gebeurt dat wel, Morgan Freeman en Ashley Judd hebben genoeg ruimte om de kijker te overtuigen.

Kan er mee door.

Waardeloos.

Clichés vliegen om de oren. Groepje gaat naar de bossen uit vrije wil en het blijkt niet helemaal pluis te zijn.

Vanaf het begin wist ik al dat Alexa iets achter hield.

Er komen ongeveer 1450 flashbacks terug en ik vroeg me af wat ze daarmee wilden bereiken. Op het einde probeerden ze ook nog punten te scoren door te laten zien hoe het verhaaltje zich werkelijk had afgespeeld, terwijl het boeiende materiaal daarvoor helemaal niet aanwezig was.

Hand op de schouder en schrikken maar, Jippie. Dat blijft natuurlijk een van de slechtste dingen die je kunt bedenken.

Dat ijzeren martelwerktuig deed me teveel aan Saw denken en voegde maar weinig toe.

Slecht, slap, afgezaagd.

Ik noem het meer drama dan humor. Die dramatische toon zit er eigenlijk gedurende hele film wel in, grappen blijven toch wat beperkt. Sterk geacteerd, wat een talentjes zeg. Camerawerk was prima, lekker rustig. Verzorgde film, ietsjes anders dan de gemiddelde Engelse vind ik toch wel. Verhaal is opzich oké, dialogen zijn goed maar het totaal komt toch iets te stijf over ( behalve die dikke schoolhoofd natuurlijk ).

Niet verkeerd.

Er was ooit een etalagepop, waar de streepjescode nog op zit, die zomaar uit de winkel liep en besloot om wat mensen af te knallen. Een intrigerend hoofdpersonage, met zijn coole houding, maar het gehele plot ligt er nogal rommelig bij. Allerlei partijen die min of meer hetzelfde doel hebben maar toch weer steeds hun eigen steentje bij willen dragen op een geforceerde manier. De aankleding is fraai, camerawerk wordt goed verzorgd en Xavier Gens weet hoe hij actie tot leven brengt. Hij had een duidelijkere focus moeten aanbrengen en de rollen wat beter moeten verdelen zonder al die saaie dialogen.

Rupert Friend heeft de perfecte kop om zo'n koelbloedige killer te vertegenwoordigen. Helaas viel de actie wat tegen en komt het eigenlijk neer op een vrij standaard plot; grofgezegd het enige waar deze Hitman zich van onderscheid is de rode stropdas en de twee pistolen. De finale op het dak was erg teleurstellend; vrijwel alle badguys werden op een zeer belabberde wijze van het leven beroofd.

De Lord of the Rings trilogie maakte destijds een grote impact en het is vrijwel ongeeëvenaard gebleven maar alhoewel The Hobbit ook afkomstig is van meneer Jackson lagen mijn verwachtingen niet torenhoog. Want ik had voorspeld dat er hier een andere weg in zou worden geslagen met een hoop nutteloze dwergen die een beetje rondkloten. Ik was dus aangenaam verrast toen bleek dat er weer een waanzinnig avontuur op het programma stond. Wederom de verbluffende landschappen en vrijwel ieder shot is met uiterste zorg behandelt. De kostuums zijn goed uitgezocht, de camera sleept je genadeloos mee, effecten zien er overtuigend uit en de soundtrack past geheel bij de omstandigheden. Soms wordt het net iets té chique (gesprek bij de elfen waar de - relatief onbelangrijke - vrouw met haar witte jurk schitterend voor het zonlicht staat met de bergen op de achtergrond). Ook vond ik het jammer dat Gandalf de groep steeds weer uit de brand hielp zodra ze boven een afgrond hingen of op het punt stonden om appelmoest te worden. Verder bijzonder weinig op aan te merken.

Ik ben niet zo'n freak als het gaat om dergelijke trilogieën maar ik moet zeggen dat er met de juiste gemoedstoestand toch heel wat te amuseren valt. Als je het voortbordurende succes van Peter Jackson wegdenkt en de clichés buiten beschouwing laat, hou je een waar spektakel over waar maar weinig mythische blockbusters tegenop kunnen boxen. Schitterende actie, een intrigerende soundtrack en met volle overtuiging geacteerd. Het tweede deel (An Unexpected Journey) had ik vanwege de angstaanjagende speelduur overgeslagen. Nu realiseer ik me weer dat zulke groteske avonturen wel wat extra inleiding en toelichting verdienen dus wellicht besluit ik ooit om dat sequel te pindakazen of de dvd in bezit te nemen.

Het begon best aardig met een zwerver die vanalles op zijn pad kreeg en moest toekijken hoe de mensen in zijn buurt werden mishandelt. Ruige afslachtingen, een heftige colourcorrection en natuurlijk onze Hauer. Jammer genoeg kreeg dit verhaal een flauw en kinderlijk vervolg zonder een greintje realisme. Vanaf het moment dat de Hobo zijn shotgun afrekent wordt de hele zaak opgeblazen en inspiratieloos ingevuld met slappe badguys en stomme bijrollen. Slechts een greep uit de ergernissen: Abby gooit de televisie stuk op de grond als Hobo zegt dat die niet mee hoeft, dokter scheld zijn patient uit voor vuile hoer, Abby kan lassen en monteren terwijl ze altijd op straat heeft gestaan, Drake schiet vrijwillig zijn zoon dood na een simpel dreigement en de burgers gaan als een stelletje idioten op
zwerverjacht. Daarbij waren er verschillende momenten dat Abby en Hobo elkaar op het nippertje wisten te redden terwijl je dat mijlenver al zag aankomen.
Deze opzet had best potentie maar met zo'n clichématige aanpak vind ik er niet veel meer aan.

Ik krijg langzamerhand genoeg van die complexe verhalen waarin de hoofdpersoon steeds weer voor een nieuw probleem komt te staan en waar de confrontaties zich blijven opstapelen. Niet alles is even vanzelfsprekend. Ongeloofelijk hoe Clas Greve er zomaar vanuit ging dat Roger was overleden nadat hij een kijkje nam in de auto die hij met zijn truck van de rotswand af had geduwd. Hoofdpersonages spelen voortreffelijk en de actie is tiptop geregisseerd maar al bij al is het een samenraap van bekende geluksfactors en geldkwesties.

Een hoop explosies, emotionele uitbarstingen en spannende dialogen. Nee, het blijft allemaal rustig en dit zou zomaar een standaard Mongolisch gezin kunnen zijn. Gezien het feit dat ik nog nooit in deze uitgestrekte vlaktes heb rondgewandeld vind ik deze prent toch wel iets hebben en door het natuurlijke acteren wordt er een vrij ongedwongen beeld geschetst over een cultuur die toch erg verschilt van de Westerse. Toen de vader thuiskwam met een zaklamp en een groen plastig pannetje werd je weer even herinnert aan onze verwende levensomstandigheden. De relatie tussen de oudste dochter en de hond was mooi om te zien en eigenlijk is deze ontmoeting heel bijzonder voor zo'n meisje die niet geweldig veel speelgoed tot de beschikking heeft. Verder zorgen de aanwezige dieren, de ouderwetse materialen en de gezongen liederen voor een prettige sfeer.

Typisch zo'n afgezaagde toestand waarin personages elkaar laten schrikken en waar de voorspelbaarheid steeds op de loer licht. Nadat ze met de camera hadden gefilmd gingen ze de opname terugkijken op televisie en toen zag ik in mijn glazen bol al de opmerking verschijnen: ''Wow, did you see that?'. De jeugdige acteurs zijn zwak en zien er uit alsof ze van een muis al flauwvallen en liever in een reclame voor cornflakes willen spelen. Ik vond het erg vermoeiend om naar ze te kijken. En het kleine meisje met zwarte ogen is weer zo'n karaktar die zogenaamd eng moet zijn. Visueel wordt er veel getracht terwijl er nauwelijks wat gebeurt. Het einde was nog redelijk leuk gevonden met die tekening en het grote huis (al was het wel nogal vreemd dat Lucas uitgerekend verdwenen was op het moment dat Dane en Julie de puzzel met die blaadjes hadden opgelost). Te soft.

Niks waard, super saai gewoon. Heel dat gedoe met die studio's was geen reet aan. Murphy als 'G' is nog het leukste. Het begint ook meteen erg flauw met van die standaard grapjes en eigenlijk had ik er meteen geen zin meer in. Toch maar afgekeken, voor het geval dat het nog beter werd. Niet dus... hoe durven ze deze slappe pudding zo lang te laten duren? Dan nog dat cliché verhaaltje met Katie, waarna er nog allemaal mensen gaan juichen ook. En hoezo kan meneer 'G' een bevel geven aan de cameraman op die set dat hij naar boven moet gaan om Katie te filmen? Die trouwens opvallend blij reageert.
Sommige dingen waren nog wel aardig bedacht. Bijvoorbeeld die reclame voor een strakker gezicht. 'Dan zeggen ze geen Oma meer maar Oh, ma!'. En die grap van Ricky dat hij zei dat G aan het mediteren was, op de snelweg. Maar dan krijg je later weer dat flauwe gedoe tijdens dat telefoongesprek, waarom schreef hij niet gewoon op wat hij moest zeggen? Allemaal moeilijk doen met dat uitbeelden alsof het Party&Co was, stelletje kneuzen.
En wat heb ik me gestoord aan die slechte overgangen zeg. Echt vaak werd een shot gewoon uitgefadet naar zwart, om vervolgens weer een totaal nieuwe scéne te beginnen. Dit was met geen enkel gevoel gedaan vond ik. En de muziek is té overdreven aanwezig.

Ik kreeg bijna medelijden met Eddie omdat hij nog probeerde om er iets van te maken.

Een mysterieus pareltje met een hoog 'what-the-fuck' gehalte dat zich afzondert van bestaande scenario's. Het blijft een tijdje onduidelijk waar we mee te maken hebben er wordt bijzonder weinig toegelicht. Een rijke man gaat op pad om uiteenlopende opdrachten te vervullen waarbij hij als voorbereiding een dossier mag inzien.
Maskers en kostuums zijn altijd een meerwaarde en een witte limosine is bijna even sexy als Eva Mendes. Leuk dat deze regisseur gewoon z'n ding doet en er allerlei bizarre ingrediënten in strooit. Wel wordt het hier en daar wat ongeloofwaardig en vroeg ik me af waarom je in godsnaam via een riool naar een kerkhof afreist om daar een fotomodel mee te nemen (beveiliging en omstanders waren opeens verdwenen) om haar vervolgens in een grot te verkleden tot een Moslim. Dat er eventueel verborgen camera's aanwezig waren maakt het niet veel logischer. Als het werkelijk allemaal één grote spelshow of realityserie was geweest sloeg het alsnog helemaal nergens op. Ik kan me niet voorstellen dat het eten van bloemen, geld en haar voor extra kijkcijfers kunnen zorgen. Dit was slechts één van de negen onderdelen maar ook de rest kreeg me niet over de streep. Overigens wel leuk dat ze Kylie Minogue's muziek laten terugkomen maar het is wel erg slordig om na het feestje in het appartement ook bij de ringtone van de dochter hetzelfde nummer te kiezen.
Een must-see vanwege de originele vindingen en het einde is zeker tof maar als geheel vond ik het niet ijzersterk.

Ik heb niet zoveel verstand van animatie en de mogelijkheden hiertoe, maar ik vond 'Home' er niet erg indrukwekkend uit zien. Het had een wat duffe look. Eveneels de inhoud trouwens, maar daar heb ik me niet echt mee bezig gehouden. Ik vond op zich wel geinig hoe dat wezentje Oh steeds weer van die klungelige opmerkingen maakte en een vriendschap opbouwde met Tip. Ze belanden in tal van situaties waar je, zeker als kind, een tijdje mee kunt vermaken. Toch is anderhalf uur meer dan voldoende.

Met de gedachte in je hoofd aan de originele Home Alone zul je hier vast bedrogen uitkomen en in het begin was ik ook niet meteen onder de indruk. Dat kleine mannetje is nu niet 1,2,3 de meest voor de hand liggende acteur om sympathie voor te krijgen en visueel zag het er allemaal erg gelikt uit. Toch kon ik er gaandeweg wel wat plezier uit halen. Ouders weg, puberende zus, dus lekker van het huis genieten en improviseren wanneer het nodig is. Vroeger maakte ik zelf ook van die vallen met touwtjes voor als mijn broer mijn kamer zou betreden (ze werkte alleen niet zo goed als hier). Ik vond dat er af en toe nog best geslaagde acties tussen zaten. Natuurlijk is die eindeloze opstapeling van catastrofes ietwat over-the-top maar het vermaakt wel. De scène waarin die gamevriend de ouders van Finn opbelt om ze te waarschuwen en vervolgens het tegenovergestelde bereikt lijkt te hebben vond ik wel grappig. Verder was de kerstsfeer ook prima dus wat mij betreft een geschikte kandidaat voor gezinnen met jonge kinderen rond 25 december.

Zoals verwacht een vrij beknopt en kinderachtig gebeuren. Toen mijn oog toevallig op de poster viel wist ik eigenlijk al direct dat deze mannetjes hun typetje waarschijnlijk niet goed genoeg zouden kunnen vertegenwoordigen. Dit ligt ook deels aan de casting maar ik vond er in ieder geval niet zoveel aan. Tot mijn verbazing zaten er allerlei grietjes in de zaal te lachen bij de meest simpele - en soms helemaal niet komische gebeurtenissen. Dat gedoe met die cocaïne waarbij er twee nerdjes zich geen raad weten en de andere helft maar weinig progressie weet te boeken kon me sowieso niet echt boeien. Manuel Broekman vond ik wel weer prima spelen en de vriendin van 'bijna volwassen' Robert de Hoog zag er leuk uit.

Zoals verwacht stelt dit tweede deel erg weinig voor maar het is alsnog verassend slecht. Acteerwerk is natuurlijk niet hoogstaand, dat is ook geen vereiste bij zo'n simpel werkje. Waar ik me wèl aan irriteer zijn de vele stomme en onlogische momenten waar helemaal niet over nagedacht is (hoezo stapt Maria opeens naar het groepje dansers om Tina aan te spreken over die diefstal van een dag eerder, alsof zij de eigenaar van die winkel is?) Alles draait uiteindelijk om het dansen maar de moves zelf, bestaande uit bewegingen met de ellebogen van links naar rechts, zijn gewoon echt teleurstellend. Ook wordt er amper gewerkt aan een opbouw van de climax en zo beginnen we direct in de 'gevangenis' met een stelletje meiden die aan het battlen zijn. Het gedoe met het vriendje en vriendinnetje is natuurlijk puur cliché maar daar had ik nog best doorheen kunnen kijken als de rest nog iets te bieden had. Nee, het is niet veel soeps en de overgangen tussen de scènes zijn erg lelijk. Zonder gevoel, zonder passie en voorspelbaar van hier tot Tokio. Gelukkig ligt de romantiek er niet té dik bovenop en zien de dames er best leuk uit wat er voor zorgt dat Streetdance 3D de absolute flop blijft.

Deze animatie is voornamelijk gevuld met goedaardige intenties en bekende formules maar toch ben ik positief verrast. Visueel was het niet adembenemend maar het zag er acceptabel uit. Echt hilarisch werd het nergens maar er zitten vele leuke vondsten in die me een glimlach bezorgde en niet alles was te voorspellen. Ook wel geinig hoe de rollen binnen de politie worden opgedeeld met een wasbeer, pelikaan, beer, kikker en varkens. Aardig tussendoortje.

Vandaag pas een kijkje genomen in deze gewelddadige wereld waarin je gemakkelijk gebrainwashed kan worden. Matt Buckner is een doorsnee student uit Amerika en wordt omgedoopt tot een meedogenloze hooligan die vervolgens zijn leven laat beheersen door zijn nieuwe vrienden in combinatie met een potje voetbal. De regisseur had dit gegeven weg kunnen laten door zich simpelweg alleen te focussen op de bende zonder zijweggetjes, familiebanden en tragische omstandigheden. Echter, hier vind ik zulke afleiding wel op z'n plaats omdat we anders veel herhaling voorschoteld zouden krijgen met overdreven passages en omstandigheden die in de realiteit nooit zouden voorvallen, enkel om de speelduur vol genoeg te krijgen. Nu is het gewoon lekker nuchter gehouden en hebben we doormiddel van Elijha Wood's personage juist een extra dimensie voor de kiezen. Hij mengt zich in de groep, wordt gewaardeerd en weet zichzelf te bewijzen. Wellicht een vorm van clichématig vertoon maar ik kan het binnen deze cultuur wel waarderen. Ook beschikken vrijwel alle leden van West Ham over een geschikt uiterlijk en zijn ze prima gecast als genadeloze moordmachines. Bovver maakte ongetwijfeld de meeste indruk met zijn vastberaden optredens en sterke toewijding zonder ook maar een beetje 'macho' over te komen. Een grauwe en doeltreffende productie die ik niet zozeer spectaculair of grensoverschrijdend wil noemen maar die zeker weet te overtuigen.

Tommy en Meryl vormen een ideaal koppel en wanneer de telegraaf zou vermelden dat ze momenteel hartstochtelijk samenwonen zou ik het moeiteloos geloven. Steve Carell past er ook goed bij als therapeut. Fantastisch samenspel en het levert prachtige dialogen op. Ook wel aardig dat ze naar een relatief onbekend dorpje afreizen en zo nog onbedoeld in een café, bibliotheek en museum belanden. Eens niet de straten van het drukke New York of Los Angeles waar we altijd mee opgescheept zitten. De luxe hotelovernachting was ook prachtig neergezet met verse aardbeien en Al Green's 'Let's Stay Together'. Boeiende keuze ook om dit intieme moment toch weer abrupt te laten eindigen na die blik in de ogen. Dit thema (seksleven van oude mensen) wordt niet vaak behandelt maar het is feilloos uitgewerkt zonder flauwe grappen en je kunt zien dat hier een vakbekwame crew achter zit.

Toch wel een aangename verassing, want de titel leek me vooraf niet echt veelbelovend. Het draait in principe allemaal om zijn hoorns, en om dan je productie ook 'Horns' te noemen vond ik een beetje too much. Maar toen bleek dat hij een merkwaardig effect op iedereen had, en er op een akelige manier achterkwam hoe zijn voormalige vriendin aan haar einde was gekomen, kon ik er toch wel wat waarde in ontdekken. Het viel me ook wel op dat er net een wat andere regisseur achter de knoppen zat dan doorgaans, in dit geval meneer Aja. Bijvoorbeeld die scène waarin er een half gezicht werd afgeschoten en Lee begon te lachen... zoiets noem ik spontaan. Ook bijvoorbeeld de overdosis aan allerlei verschillende drugs... de slangen op de grond en het winkelwagentje over een schans alvorens te verdrinken onder een rij boomstammen zijn dingen die je niet zo vaak tegenkomt. De vele flashbacks daarentegen hadden van mij trouwens niet gehoeven.
Men moet zich trouwens wel beseffen dat de duivel slecht is; tegenwoordig wordt dit door de corrupte regering gepromoot als cool. Infowars.com

Eerste deel niet gezien, maar het lijkt me sterk dat dit noodzakelijk was om deze banale toestand kunnen begrijpen. Af en toe was het wel grappig, (bijvoorbeeld als ze proberen in te breken en dan staan te klungelen bij de voordeur) maar over het algemeen vond ik het iets te oppervlakkig. Sowieso hebben deze afzonderlijke acteurs mij nooit echt geboeid. De keuze om hier een trio van te maken viel voor mij moeilijk te waarderen. Ze praten steeds door elkaar heen, reageren telkens als een paar 14-jarigen en hebben continu dezelfde loser-achtige mimiek. Vandaar dat ik de rol van Kevin Spacey ook wel kon waarderen, die ze even lekker op hun plek zet in de gevangenis. Dat domme gedoe steeds, ik snap dat het grappig bedoeld is en blijkbaar kunnen er ook veel mensen voldoening uit halen maar ikzelf vond het iets te simpel in elkaar gezet. Technisch was er ook weinig inbreng te vinden en er werd nauwelijks moeite gedaan om een scène goed in te leiden of op te fraaien. Eigenlijk stond het drietal daar steeds zoutzakkerig in het midden en er werd weinig moeite gedaan om bepaalde dingen overtuigend naar voren te brengen; zodat je bijvoorbeeld gelooft dat er ieder moment de politie er aan kan komen, wanneer dit nodig is. Het plot interesseerde me ook niet echt. Sporadisch een geslaagde joke en Jennifer Aniston als sexbomb was op zich wel leuk.

Vrij doorsnee politiezaakje met zowel kantoorwerk als het wrede aantreffen van slachtoffers. De hoofdrolspeler komt goed uit de voeten en doordat er allerlei religieuze aspecten bij worden gehaald krijgt het onderzoek een diepere betekenis. We hebben het allemaal al eens gezien maar voor 80 minuten valt er weinig te klagen.

Zweverig gedoe à la Twilight. Een gedeelte van de beschaving weet zich te redden in een primitieve grot en moet op hun hoede zijn als ze even boodschappen willen doen of iets dergelijks. Naar mijn idee verpesten die glanzende lenzen eigenlijk al een hoop van het geheel; het ziet er echt niet uit. Het draait hoofdzakelijk om Wanda/Melanie die tussendoor steeds irritant begint te blèren als een soort halve geest. Reuze irritant was dat. Wanneer Wanda naar dat 'ziekenhuis' gaat en zichzelf nonchalant in haar voorhoofd snijd zie je dat de aandacht van de makers meer bij die wazige blikken en de semi-mysterieuze wereld ligt in plaats van echt een spannende thriller op touw te zetten. Heeft hier en daar wel z'n charme maar alles bij elkaar vind ik het iets te soft.

Niet zo sterk uitgevoerd.

Bruce Willis als de Chief lost het in z'n eentje even op. De communicatie met zijn team was slecht en ik snap niet dat hij niet om back-up vroeg.

Marshall is het enige boeiende personage. Ik dacht al dat ik Ben Foster herkende, maar wist het niet zeker. Hij zet weer een goeie rol neer.

De spanning is aanwezig maar in je achterhoofd weet je wel hoe het afloopt (natuurlijk overleven die dochter en zoontje het) en het gaat toch allemaal net iets te makkelijk.

Die geheime ruimte en die gangetjes met al die luiken waar Tommy doorheen kroop vond ik wel iets hebben.

Overigens vond ik vreemd dat Dennis direct stierf nadat hij door z'n schouder was geschoten.


Niets bijzonders en redelijk voorspelbaar. Een gijzeling met telefoons, een held en wat badguys.

Vrij matige film. Het grappigste moment vond ik nog wel toen die ene gast op de eekhoorn kotste.

Het stelt allemaal niet veel voor en ieder personage heeft maar een korte toevoeging in de film, terwijl het toch om de vier vrienden moet gaan. Ook de hot tub komt er maar zeer weinig in voor en blijft zowat op de achtergrond terwijl alles hier om zou moeten draaien. Hiermee is het begin nog wel leuk gemaakt met al beschonken foto's in het bad, en hierdoor had ik ook een hogere verwachting van de film.

Er wordt gevochten, gescholden en gediscussierd, maar waar het allemaal voor nodig is komt er niet echt uit. Het lijkt of er maar snel iets op papier is gezet zonder er echt de nodige aandacht aan te schenken.

Nog niet gesproken van het saaie einde en die beroerde aftiteling.

- 1,5 -

In tijden van oorlog zien we een jongeman die samen met zijn kleine zusje op zoek is naar eten en onderdak. De sfeer is vrij gemoedelijk (de zon schijnt, omgeving is mooi en de twee genieten van hun samenzijn) en hierdoor komen de luchtaanvallen nog harder aan. Dit perspectief wordt meestal niet behandelt, althans niet in deze geïsoleerde vorm. Er wordt treffend afgesloten met nog wat achtergehouden beelden van de vrolijke Setsuko en uiteindelijk de crematie in een rieten mand. Ik zie hier geen meesterwerk in, maar beslist wel aardig om eens te bekijken.

Interessante animatie die voornamelijk wordt gedragen door dracula met zijn allochtone accent en de vrolijke backpakker die wel in is voor wat pret. Er zitten originele dingen in en ondanks dat het licht sentimenteel is en vrij voorspelbaar blijft valt er hier en daar wel te (glim)lachen. De rol van Dracula vond ik prachtig en het was tof om hem om te zien schakelen op het moment dat hij Jonathan achterna zat op vliegende tafels (eerst was hij geïrriteerd en op een gegeven moment hadden ze plezier). Duidelijk is wel te merken dat het ook voor de kleintjes leuk moet blijven dus echt naargeestig of sarcastisch wordt het dan ook niet. Sommige zombies vond ik eigenlijk ook maar stom (al die kleine vosjes die overal doorheen sprongen). Andere (zoals dat reusachtige ding in het zwembad en het zeskoppige monster waren dan wel weer gaaf). De 3D vond ik niet zoveel toevoegen maar visueel was het aanvaardbaar. Het dansen en zingen vond ik ook wel geinig. Prima.

Armoedig gedoe met veel te neppe toestanden en een gebrek aan zowel spanning als humor. Het leek soms wel een toneelstuk. Daarbij kwamen er talloze vunzige beelden van matige beeldkwaliteit tussendoor die werkelijk alleen maar op mijn zenuwen werkten en geen enkele vorm van akeligheid toevoegde. Dan nog twee onuitstaanbare giechelende blondines die overal vrolijk tussendoor huppelen. De gelaatsexpressies van de slachtoffers wanneer ze in het nauw waren gedreven lieten ook te wensen over. Knap trouwens dat ze met een stok zomaar een stalen ketting kunnen openbreken en het klopte niet eens. Voor wie deze dvd of pindakaas tot zijn beschikking heeft: je moet die scène eens terugzoeken; eerst hebben ze een houten stok vast en in het volgende shot een soort pook voor de open haard. Dat is gewoon slecht. In de slotfase met de laatste overlevende werd het wat beter maar het is dan weer idioot dat ze werkelijk iedere skelet aan de zijkant aan gaat staren. Kom op, loop door mens. Op zich wel leuk dat ze na dit te hebben overwonnen nog in een onveilige woning beland, maar als er dan drie van die malloten bij de televisie zitten wordt meteen weer de sfeer verbroken. Ondermaats, meer kan ik er niet van maken. Walter Goggins als politieagent was nog het beste.

Vreselijk saai.

Anton Yelchin (Tommy) speelde erg matig, ik kon niet goed zien hoe hij zich voelde. Zijn moeder was wèl overtuigend en Robbie Williams zat ook lekker in z'n rol.

Het hele concept is gewoon niet interessant. We volgen een jongen die goed met de congiërge op kan schieten, een meisje ontmoet en wiens moeder sterft. That's it, je houd maar weinig over. Er kwamen wat grappen tussendoor maar die waren erg flauw en kinderlijk.

Een ruit kapot gooien met een citroen, ik zal het eens proberen.

Soundtrack zat er weer bovenop.

American flag.


Voorspelbaar, cliché, totaal niet boeiend.