Opinions

Fans zullen deze schilder wellicht de hemel in prijzen vanwege zijn exentrieke verfkunsten. Zijn concurrent in dit verhaal is Picasso en ook hij laat zien dat hij over talent beschikt. Daarbij wordt een vrouw toegevoegd die tijdens één simpel trucje van Modi met de hond meteen stapelgek wordt en dus meerdere malen poseert voor de gentleman en hoopt dat hij veel succes zal hebben. Een echte intieme relatie hadden ze niet en de dialogen tussen deze twee waren vooral ingevuld met ergernissen. Modigliani drinkt ondanks zijn tubercolose een hoop rode wijn en rookt bijna in elke scène wel een sigaret. Dan is er een baby opkomst en ontstaan er enkele onzekerheden. Erg vervelend en slaapverwekkend als je het mij vraagt. Het was langdradig en ik vond het schilderij ('Jeanne') op het einde niet eens mooi. Die nek was te lang en de armen waren veel te fors.

Door de saaie titel en de eveneens allesbehalve indrukwekkende poster had ik niet geweldig hoge verwachtingen maar deze rondleiding in de verborgen wereld achter het honkbal is verassend naar voren gekomen. Brad Pitt zet een sterke rol neer ondanks ik een vergelijking met Robert Redford steeds aannemelijker begin te vinden naarmate de tijd vordert. Jonah Hill vind ik nooit zo fantastisch omdat ik 'm meestal tegenkom in vervelende komedies maar toch doet hij hier niet zoveel verkeerd en een baan als 'special-assistant' is hem op het lijf geschreven. Philip Seymour Hoffman verasste me met zijn onzichtbare kapsel en ook deze man weet een prima prestatie af te leveren. Hier en daar is ruimte vrij gelaten voor een komische noot. Niet alles blijft strikt bij het onderwerp, hier en daar bereiken de frustraties een kookpunt waardoor er bijvoorbeeld een stoel door de lucht vliegt en dat is welkom in zo'n prent vol dialogen. Geen chearleaders, geen toeters en bellen, geen overbodige romance. Pure sport, waarbij de aandacht voornamelijk wordt gericht op de partijen achter de schermen.

Enorm rauw drama waarin een prostitue per ongeluk op een zielsverwant stuit en zo weer licht begint te zien in haar donkere leven. De twee lijken een goed vooruitzicht te hebben maar helaas brengt Alieen's gevaarlijke beroep naast de fast cash ook catastrofale beslissingen met zich mee. Intigrerend en leerzaam hoe ze niet kan ontkomen aan de verdoemenis en de band met Selby opent een pijnlijk contrast. Alleen jammer van de agent die ze doodschoot in de bossen. Dat vond ik onnodig want de enige reden die ze hiervoor had was een wapen die ze aantrof in de auto. Aangezien ze allang waren uitgestapt en hij in zijn onderbroek op de grond lag was er dus niet veel dreiging dit geval. Verder uitstekend en enkele details zoals de verkeerde kant uit lopen nadat Selby haar uitnodigt en de brievenbus opentrekken uit onzekerheid benadrukken deze feilloze regie.

Fotograaf en blondine moeten een gevaarlijk gebied doorkruisen en komen geregeld vervallen wijken of dode lichamen tegen. ''Did you hear that?'' en ''did you see that?'' zijn terugkomende uitspraken maar nergens wordt het spannend. Ze lopen maar wat rond, overnachten met een mooi uitzicht en zijn gefascineerd over alles wat ze aantreffen. De monsters zelf zagen er uit als een kermisattractie en qua geluid moest ik denken aan jankende katten en olifanten. Tenslotte krijgen ze ook nog gevoelens voor elkaar en wordt er heel zwak afgesloten met de kus en de militairen die wegnemen.

Monsters University. Een soort van high school tafereel waar studenten zijn ingewisseld voor pluizige beesten. In de huidige maatschappij worden monsters volgens mij doorgaans afgeschilderd als 'eng' of 'griezelig' maar de meesten zagen er helemaal niet zo uit (behalve die emo-groep dat dan weer een te groot contrast oplevert) en veel diversiteit tussen al die gekleurde wezens was er evenmin. Ook waren er vele figuren die op precies dezelfde manier drie ogen op hun gezicht bevestigd terwijl hun lichaam een veel andere bouw had. Zou ze je niet wat beter rangschikken en een duidelijker onderscheid in rassen maken denk ik dan. En waarom moet die host van de show nou weer van die scheven tanden hebben en zo onverschillig praten? Presentatrices zijn juist spontaan en vrolijk. Het gegeven dat de leerlingen meedoen aan een soort van competitie om de engste van het stel te worden is op zich wel leuk bedacht maar de hele weg er naartoe en ook de algemene vormgeving vond ik behoorlijk flauw. Hoe verder de speelduur vorderde des te meer mijn rechterhand de rechter wang ging ondersteunen en mijn oogleden verder naar beneden vielen. En wat voor een anti-climax was dat zeg. Mike heeft dagenlang zitten te studeren en heeft zich voorbereid op de finale met de simulators waarbij ze een kind in bed moeten laten schrikken. Hij komt met een mietige brul en de meter slaat vol uit. Maar niet door het kabaal dat hij maakt maar puur omdat Sulley met het systeem geknoeid blijkt te hebben. Erg teleurstellend. Sowieso raad ik trouwens iedereen de Nederlandse versie af. Ik heb me weer zitten ergeren aan al die stereotype stemmen die je vrijwel in iedere gedubde animatie tegenkomt. Niet zoveel aan dus.

Faalt in alle opzichten; het is niet grappig, spannend of ontroerend en soms vroeg ik me nu echt af wat er getracht werd te bereiken. Die scène met de landmijn bijvoorbeeld, ik zat onderhand met mijn handen voor mijn gezicht. Qua genre mag er gerust worden gecombineerd, dus een groep kunstverzamelaars in de tijden van de Tweede Wereldoorlog had best komisch uit kunnen pakken, maar op deze manier werkt gewoon niet. Eigenlijk is deze cast al een flinke misser; je kunt dit nonchalante groepje totaal niet serieus nemen en ze staan telkens als een stelletje zoutzakken zogenaamd iets voor te stellen in dat groene uniform. Visueel vond ik het ook vrij duf eruit zien; attributen en voertuigen waren geheel in stijl maar vrijwel alles werd nogal saai in beeld gebracht met lelijke belichting en storende fades. Ook de voice-over werkte op mijn zenuwen. Op een gegeven moment staan er twee kerels stil bij een paard waarna er soldaten in de bosjes verstopt blijken te zitten. Die beschieting en de verwonding was wel heel belabberd uitgevoerd. Ook die scène waarin ze arriveren bij het paleis op een hoge berg liet te wensen over; ze lopen voorzichtig met hun geweer omhoog, de camera volgt één van hen zelfs over de schouder, en dan treffen ze heel schraal een paar standbeelden aan. Ook al dat gedoe in die zoutmijnen kon me gestolen worden en het was belachelijk dat er twee gasten aan kwamen rennen met een of ander nieuwtje dat ze hadden gehoord terwijl er helemaal geen reden was voor zulke ophef. Eigenlijk heeft deze 'redding van de cultuur' me geen enkele minuut geboeid. George Clooney mag wel iets minder royaal omgaan met zijn enthousiasme.

Speciale film, en is zeker niet langdradig. Het wordt nergens saai, constant blijft de vraag staande over wat er nu precies aan de hand is. Sam acteert uitstekend en zijn gezicht ziet er overtuigend verminkt uit.
De computer3000, Gerty, vond ik wel lachen neergezet door Spacey. ('Am I a clown?' Gerty: 'Are you hungry?')
Ik heb me niet gestoord aan het kale decor, het is tenslotte een ultra moderne installatie op de maan.
Verassend verhaal en de 97 minuten worden volledig benut.

Gothic-achtige toestanden met zowel demonen, weerwolven als vampiers. Het ging er allemaal enorm clichématig aan toe. Personages die op een 'saved by the bell'-wijze worden gered, onthullingen die zich maar blijven opstapelen, onnodige twisten die worden toegevoegd... ik werd er best wel moe van. Het onschuldige meisje blijkt de meeste macht in handen te hebben en er blijken zelfs familieleden betrokken te zijn. Effecten stelden ook nog eens teleur. Sfeer was wel prima.

Een nogal goedkoop, doorzichtig en vervelend portie zogenaamde 'humor'. Johnny Depp werkte op mijn zenuwen en die alsmaar terugkerende snor maakte zijn optreden niet veel aangenamer. De hele samenstelling bestaat uit suffe personages, clichés en een hoop aanstellerij. Sporadisch wel een genietbaar moment en Gwyneth Paltrow zag er leuk uit maar over het algemeen kon ik er niet veel mee.

Lang geleden dat ik Oscaar Isaac heb zien spelen en volgens een zojuist uitgevoerde research blijk ik deze acteur maar 'n enkele keer te hebben aangetroffen; dit lijkt me niet helemaal juist. Net zoals een jonge Robert de Niro laat hij een soort onaantastbare indruk achter. Het plot ontfermt zich over Abel die verzeild is geraakt in allerlei problemen omtrent zijn bedrijf. Vertrouwen, geld en afspraken zijn enkele sleutelwoorden en alhoewel ik niet weggeblazen ben vond ik het een bovengemiddelde portie misdaad.

Ik wist niet dat er nog een prent met Seymour uit werd gebracht; leuk om 'm nog een keer zijn ding te zien doen. Het plot zelf vond ik eigenlijk niet heel erg boeiend maar het gegeven dat er met hun sluwe technieken uiteindelijk een grote crimineel opgepakt kon worden behield enigszins mijn aandacht.

Kon beslist beter maar het kon ook erger. Groepje vrienden wordt opgejaagd en proberen het antwoord te vinden op hun stalker. Special effects zagen er matig uit en wederom sterft bijna iedereen ongeacht de telefoongesprekken waarin ze elkaar waarschuwen. Gelukkig is alles sfeervol gefilmd en blijven de keuzes van de personages enigzins begrijpbaar.

Ik las op het informatiebord van Pathe dat dit één van de meest bizarre en spraakmakende komedies van de laatste jaren zou zijn. Dit leek me sterk maar zoiets moet je natuurlijk zelf even ondervinden en nu hij afgelopen is kan ik er moeilijk mee instemmen.
Richard Gere trof ik enkele uren hiervoor nog aan in Arbitrage en daar past hij uiteraard veel beter in thuis; hij is veel te goed om aan een tafel te zitten waar ze bezig zijn met een mp3 speler uit te vinden waarvan ze niet precies weten of het naakte vrouwelijke design wel functioneel is. Waar sloeg dit op? Ook de rest van de cast zoals Halle Berry, Naomi Watts, Terrence Howard, Hugh Jackman, Kate Winslet, Emma Stone, Steve Stiffler, Uma Thurman en ongetwijfeld nog een paar zitten hier verkeerd. Echt wonderbaarlijk dat ze hier zichzelf voor uitlenen want het doet enkel afbreuk aan hun naam. Ook het feit dat de makers zoveel geld investeren om deze topacteurs in te schakelen terwijl hun product gewoon kinderachtig en verwaarloosbaar is bezorgd me vraagtekens.
Het uitgangspunt om met een laptopje in een slaapkamer een 'mysterieuze' video op te sporen en onderweg allerlei vervreemde omstandigheden te passeren is sowieso al erg cheasy maar de uitwerking is nog bedroefder. Het leek eerst nog wat te worden met die balzak onde de kin in het restaurant maar de volgende scène faalde al direct. Sleutelwoorden zijn lul, ballen en andere toepassingen van geslachtsdelen en daar waren die vervelende dwergen het beste voorbeeld van: ''ik stop een verroeste schaar in je kont''. Is dit humor, is dit echt iets om te lachen? De speeddate met superhelden was ook alls behalve grappig en bevatte zelfs grote letters in beeld waardoor een vergelijking met Kick-Ass wel heel dichtbij komt. Zo'n truth or dare spelletje had best leuk kunnen zijn maar het vaatje met inspiratie is wederom leeg en zo gaat ook hier het beleid verloren en volgt er een afgekapte ruzie aan de bar (al bleek die Chinese metarmafose achteraf het hoogtepunt van alles te zijn geweest want dat gezicht van hem zag er gewoon hilarisch uit). De movie 43 zelf, waar de zoektocht eigenlijk op gebaseerd is, stelt dan ook nog eens diep teleur (apocalyptische onzin). En we sluiten af met een basketbalteam waarbij er drie blanke jongens van de tegenpartij zomaar de kleedkamer binnen komen lopen en de hele groep uitdaagt waarop de spelers antwoorden met ''zie je, ze zijn best hard''. Kom op zeg... wat hebben de makers voor kijk op het leven? Dit was weer een triest geval.

Was aanvankelijk best te pruimen maar zakte geleidelijk aan weg in een stroperige combinatie van terugkerende douanes, rechtbanken en een zwangere vrouw. Het begon steeds meer te draaien om 'wil he get caught or not' en dat is jammer. Echt vertier of plezier heb ik niet gehad met deze langharige hippie en de komische noot staat erg laag op de toonladder. Wel zet ik mijn petje af voor de casting want de bijrollen kwamen erg spontaan over. En alhoewel sommige beelden van een iphone geplukt leken worden de jaren tachtig overtuigend neergezet met vele oude voertuigen.

Mr. Sandman..... la ta da daaa..

Bijzonder geniale filmpje.

Het verhaal ging kriskras door elkaar heen je moest wel erg gefocust zijn om het te snappen. Het is ook lastig om hier echt mee te leven of iets dergelijks. Ik ben het dus ook eens met negatieve commentaren.
Toch is het verhaal erg mooi en ondanks dat zowat elke gebeurtenis later weer wordt uitgelegd, is een tweede kijkbeurt is haast veplicht om echt alles op een rijtje te krijgen. Ik denk dan ook dat hier nog veel meer uit te ontdekken is.
Maar waar het grotendeels om draaide is het vooruitzicht van de 9-jarige knul die een keuze moet maken tussen zijn ouders en daarbij alles kan zien wat hem te wachten zou staan. Wat ik jammer vond is dat het zoveel draaide om de vrouwen, wat sterkenburg zegt, en het is inderdaad niet mogelijk om dat als 9jarige allemaal te bedenken. Tenzij je echt in de toekomst kan kijken en je simpelweg alles kan bedenken. Het is immers wel Drama/Fantasy.

Schitterend camera en montagewerk. Prachtige, verassende combinaties die ze steeds maken en het lijkt erop dat voor elk detail tijd is vrijgemaakt. Erg mooi.

Interessant dit.

Bij aanvang verwelkomde ik de kleine hond met bril die met zijn geadopteerde zoon (meestal zijn de rollen omgedraaid) gaat tijdreizen. Dit gegeven is best leuk en ze belanden in verschillende historische tijdperken. De boel zit fris en amusant in elkaar (de ondergrondse achtervolging, de minibar waarbij de parasolletjes langzaamaan in de glazen vallen). Helaas werd het naar het einde toe redelijk clichématig en vond ik het wat overdreven hoe alle grootheden bij elkaar werden gezet zonder dat ze echt veel bijdroegen (Einstein, Ghandi, Shakespeare, etc) Daar werd iets teveel gepoogd, wat niet nodig was.

Clichématig en vervelend. Jim Carrey blijft een briljante acteur met zijn verschillende gezichtsexpressies en de gladde praatjes maar deze pinguins hadden beter onder de kerstboom kunnen blijven liggen voor de kids want in deze speeltuin bezorgden ze me voornamelijk ergernissen. Loudy, Stinky, Nimrod... het was erg achterhaald en verre van een coole refreshment waar ik op gehoopt had. Daarbij kon het zoontje niet acteren, waren de werksituaties zeer oppervlakkig en leek de inspecteur zelf helemaal geen belang te hebben in de zaak afgezien van zijn toevoeging als kwade geest die voor wat sirieuze dreiging moet zorgen. Ook zag het er nog steeds vrij warm uit in de huiskamer. Magere voorstelling.

In weze een vrij mooi verteld, aandoenlijk drama uit Turkije met overtuigende acteurs en actrices. Wel vond ik het een beetje apart dat er een vrouw gedwongen wordt om voor een gehandicapte man te zorgen en zowel de rol als moeder alsmede echtgenote op zich te moeten nemen. Dit allemaal als dankbetuiging van haar vader naar de persoon die zijn leven had gered. Persoonlijk stoorde ik me verder af en toe aan de lelijke vrouwen en de onaantrekkelijke kleding die ze aanhebben. Al bij al zeker de moeite waard, al denk ik dat je als Turk in dit geval wel iets eerder onder de indruk zal zijn.

Sjezusmina wat een film. Al die theorien enzo, het heeft iets weg van Inception. Dit soort films verdienen naar mijn idee meer aandacht, omdat er veel meer achter zit. De kijker moet zelf gaan nadenken, ontdekken, verklaren, bepalen, onderzoeken, speuren, zoeken, analyseren, verkennen, aftasten, inspecteren en uitpluizen. Niet bepaald een leanback filmpje te noemen vind ik.
En hoewel ik altijd op details let zakte ik weg vanaf 1 uur en 40 minuten. Ik wist niet waar ik aan was begonnen en opeens waren er allerlei toestanden waar ik mijn vraagtekens bij had en ik hoopte maar dat het nog enigzins duidelijk werd. Niets, nul komma noppes.
De muziek is prima, ik ben geen echte kenner maar ik kreeg er geen kippenvel of krokodillenhuid van.
Noami Watts speelt slecht, ze kan er niks van. Mwa... daar kun je eigenlijk niet omheen, ze speelde de sterren van de hemel. Maar ook Laura en Justin kunnen een mooi personage neerzetten.
Ik had niet verwacht dat er lichamelijk contact zou komen tussen de twee schoonheden. Dat was best sexy.
Wat ik gek vond is die rook die onder het bed vandaan kwam, nadat ze zelfmoord had gepleegd.

Gelukkig heb ik 'm gedownload dus ik kan me hersenen laten kraken op momenten dat ik zelf wil.
Toenet zag ik even het einde terug en toen legde mijn vader zijn hand op m'n schouder. Dat was wel effe een hartverzakking.

Ik heb toenstraks al de mening van HarmJanStegenga doorgespit maar Mulholland Drive, hier ben ik nog niet klaar mee. Prachtige zang trouwens in het theater.

Er moet worden opgepast. Dit lijkt een simpele taak maar wanneer het een groot huis met een uil en allerlei vreemde mensen betreft wordt het een stuk lastiger. We zien Tom dan ook klungelen en de puinhoop stapelt zich op. Het eerste uur is prima door te komen met geslaagde confrontaties en geweldige paniekerige reacties van Kutcher maar daarna wordt het helaas erg flauw en komt er veel overdrijving in het spel. Reid mag er wezen, evenals Carmen Electra. Het keek redelijk weg maar de regisseur heeft zich niet in kunnen houden en dat is jammer.

Een vrij simpel geschoten maar op z'n minst doeltreffend drama uit Engeland waarbij ik het wederom op prijs stelde geen enkele acteur te herkennen. De focus bleef op de jongeren onderling gericht, zonder de emoties van één enkel personage op te dringen. In principe kon het verhaal alle kanten opgaan en uiteindelijk wordt er toch een verassende weg ingeslagen. Geen overdosis aan geweld; de introductie laat zien in wat voor wereld de broers leven en dat is genoeg. Overgangen tussen scènes zijn vrij hard; er worden veelal stilstaande overzichtsshots gehanteerd en dit heeft zo z'n eigen uitwerking. Daarbij is de muziek met mate ingezet en wordt er op een toepasselijk moment afgesloten.

De goeie oude tijden van cadillacs, jazzbandjes en serveersters met koffiepotten. Vrouw en man gaan scheiden en er volgt een reis in de luxe wagen waarbij er niet door de achteruitspiegel gekeken mag worden. Er wordt geregeld gestopt om een vader te zoeken of eieren te eten met extra bacon. Kevin Bacon speelde trouwens weer oké. Doordat we continu aan het verhuizen waren begon ik soms wat vermoeid te raken en niet alle scènes waren even geloofwaardig (meisje laat haar vriend langs de weg staan nadat onze Anne kort op haar in praat en George neemt opeens de rol van zijn broer over). Desastreus is dat niet want er zaten ook sterke momenten tussen en de sfeer is prima.

Wel oké.

Cameron Diaz heb ik altijd al een doos gevonden en ook hier kan ze niets anders doen dan klagen en schreeuwen.

De vader van de twee meisjes krijgt maar weinig speeltijd en hoeft niet zoveel te doen.

Jesse hing er maar een beetje bij en hij had niet echt veel toevoeging.

Alec Baldwin zet weer een overtuigend rolletje neer.

Sofia Vassilieva (Kate) vond ik erg sterk. De make-up zal er aan bijgedragen hebben maar ik vond dat ze zeer goed in haar rol zat. Zelfs als ze lachte kon je zien dat ze niet helemaal gelukkig was.

Het wordt nergens echt aangrijpend of meeslepend. Het gedoe in de rechtbank komt niet helemaal goed uit de verf en wanneer Jesse zomaar in het openbaar kon spreken vroeg ik me af in hoeverre ik deze situatie sirieus moest nemen.

De muziekkeuze vond ik opvallend. Het pastte er soms gek genoeg wel aardig bij maar op andere momenten vroeg ik mezelf af waarom er hier voor was gekozen.

American flag.

Plot is niet heel erg boeiend maar het is redelijk verfilmd.

Ik zag hier in eerste instantie niet zoveel in door het langdurige afwachten van de FBI voor het huis en de vele toelichtende flashbacks maar eigenlijk is dit wel een unieke productie geworden. Flamingo's, cactussen, basketbal, jell-o, wildwaterkanoën, Mexicaanse muziek, razzle dazzle, struisvogels, roltrappen en een Grieks toneelstuk (met dat laatste had ik wat minder mee). Doordat je niet precies weet wat er in het hoofd van Brad omgaat wordt er een onheilspellende sfeer in stand gehouden. Ik kan me voorstellen dat velen dit als een flop ervaren maar die eigenzinnigheid kan ik wel waarderen. Eens wat anders dan de gemiddelde gijzeling met clichématig speurwerk en mooi ook dat er nauwelijks geweld aan te pas komt.

Omdat dit een horror betreft wilde Craven waarschijnlijk voor wat dreiging zorgen met die zogenaamde gevaarlijke Ripper. En slasher zoals Scream werkt goed omdat daarin de moordenaar naast zijn creepy kostuum ook een zekere onheilspellendheid en kalmte bezit. Hier was het echter één vage bedoeling waarin er volgens een oude legende zeven mensen uiterverkorenen zijn om hun bloed af te staan. Iemand die zich vierentwintig uur per dag schuil houd in een rivier dient misschien goed als spookverhaaltje bij een schoolkamp in het bos maar om daar als kijker echt zenuwachtig van te raken vind ik iets te vergezocht. Blijkbaar waren de makers zelf er ook niet echt tevreden over want de spanning werd vooral gezocht in afgezaagde situaties tussen allerlei vrienden waarbij bekende klanken als ''oh, didn't mean to scare you'' niet uitgesloten werden. Dit soort slappe fabricaties tref ik wel vaker aan maar ditmaal was het acteerwerk ook ondermaats en zag het er visueel vrij lelijk uit. Als concurrentie voor de slaappil valt er weinig te klagen maar dat was vast niet de bedoeling.

Wederom levert Jarmusch een uiterst genietbaar portie kijkvoer en hiermee is hij inmiddels één van mijn favoriete regisseurs geworden. Lichtelijk jammer vind ik dat er een opdeling is gemaakt in drie losse delen. Gelukkig hebben ze wel nog enige binding met als overeenkomst het hotel en de omgeving (de pick-up die langs het raam zoeft, de trein die het laatste shot weer terug komt). Erg relaxed en uitgekiend allemaal. Gewoonweg prachtig hoe een Japans meisje op het rand van het bed zit en een zippo aansteekt met haar tenen. Die Spaanse griet met haar vastberaden blik vond ik ook leuk om naar te kijken en Buscemi was weer geniaal. De verhalen hadden omstebeurt zo hun charme en het wordt allemaal met liefde behandelt. Fijn voor het oog, een test voor het geheugen en kalmerend voor de geest.