Opinions

Een stuk meer actie dan in het voorgaande deel en door de fantastische special-effects wordt er toch weer een bijzondere prent afgeleverd. Achtervolgingen en vechtscènes zijn erg mooi in beeld gebracht en het hele gebeuren leunt eigenlijk op deze vormgeving die met vlagen verbazingwekkend is te noemen. Helaas bevat Reloaded ook weer een hoop sentimentele gebeurtenissen die het hele plaatje doen ondersneeuwen. Het zijn typische personages, toevalligheden, wendingen en emoties die gewoon wat minder aanwezig mochten zijn.

Het hele concept is nu wel bekend maar alles wordt hier uit de kast gehaald en dat is geweldig. Na ongeveer een uur krijgen we alleen maar schitterende actie voorgeschoteld met wederom fantastische special-effects. Het is hier en daar zeker voorspelbaar maar aangezien dat in deze trilogy een standaard gegeven is vind ik dat geen belemmering meer. Verder vrij verassend dat Trinity stierf en zo verdwenen mijn angsten voor een zoetsappig einde. Hugo Weaving is ook weer geniaal en blinkt toch wel uit onder de cast als Agent Smith.

Wonderbaarlijk genoeg had ik vandaag pas besloten om een trilogy aan te schaffen van deze Matrix. Het was een titel die me bekend in de oren klonk en die volgens vele gerust een klassieker genoemd mag worden dus het werd wel eens tijd om dit spektakel te aanschouwen. De soundtrack kende ik al, evenals de flexibele bewegingen in slowmotion. Daarbij kwamen de groene colour-correction, de futuristische settings en een winkelwagentje vol met geluidseffecten. Wat ik vergeten was, zijn de clichés die natuurlijk weer aanwezig zijn in zo'n beruchte prent. Eigenlijk domineren die de speelduur, het is dus maar goed dat we kunnen genieten van een visueel circus met fraai camerawerk en hier en daar een soepele overgang tussen twee scènes. Een vrouw temidden van zoveel actie, ik blijf het een beetje jammer vinden. Vrouwen horen te koken, de ramen te lappen en het bed op te maken (een ouderwetse gedachte, maar zie het als een hyperbool) in plaats van moeiteloos allerlei capriolen uit te voeren waar ze eigenlijk helemaal niet de kracht of de skills voor hebben. Daarnaast zorgt het ook voor een extra dosis voorspelbaarheid want je weet immers dat een vrouw in bijna alle gevallen het wel zal overleven. Bovendien vond ik Carrie-Anne Moss zelf ook niet echt overtuigend met haar strakke gezicht alsof ze steeds weer een geest had gezien. De badguys zijn leuk gecast. Terwijl ze enige vorm van menselijkheid uitstralen komen ze op hetzelfde moment gewoon uiterst koelbloedig en geautomatiseerd over. Theoriën over de realiteit, de droomwereld en het hele bestaan van organismen op deze planeet zijn interessant maar ik vind het niet heel erg boeiend om daarop in te gaan. We krijgen het op zó'n manier voorgeschoteld dat we het wel aan moeten nemen als fictie en niet om hier verder over te speculeren. Een unieke productie van de gebroeders Wachowski maar ik hoop toch dat deel twee of drie me iets verder van mijn stoel kan blazen.

Een mysterieus - en spannend avontuur dat zich voornamelijk op één locatie afspeelt. Vanaf het begin zitten we opgesloten tussen vier torenhoge muren. Doolhoven hebben me altijd gefascineerd; daarom had ik hier een tijd geleden ook een topic voor geopend in de 'Genres en Landen' rubriek. Samenspel van de jonge acteurs is goed en ook het geluid is van een fatsoenlijk niveau. Natuurlijk zijn er wel wat clichés te vinden maar er moeten nou eenmaal dingen worden bedacht om de intensiteit hoog te houden. Ik heb me er in ieder geval weinig aan gestoord en deze kleine twee uur komen goed tot hun recht op het grote scherm.

In principe een blockbuster zoals je 'm van tevoren op het papier kan zetten met typerende ingrediënten maar dit heeft de amusementswaarde niet kunnen verlagen. Op zoek naar de ontsnapping, begeleid met vele achtervolgingen. Een boeiende opzet en erg overtuigend naar voren gebracht middels de futuristische settings, intense muziek en een toegewijde casting.

Niets nieuws, niets speciaals.

Statham, Foster en Sutherland zijn wel prima.

Nogal vervelende montage. Er wordt een beetje rommelig en snel geswitchd tussen de shots, ik ben totaal geen fan van dit soort filmmaken. Enkel die paar shots bij het gebouw waar Arthur en Steve gingen abseilen vond ik nog aardig maar ook niet meer dan dat.

Gelukkig blijft Sarah beperkt tot een scharreltje, niet dat er zo'n standaard romance wordt neergezet net zoals bij James Bond, Knight and Day, Killers, Drive Angry.... noem ze maar op.

Muziek is wel aardig. Ook wel leuk dat zie die platenspeler terug lieten komen.

De explosies op het einde zien er goed uit en dat briefje met ''als je dit leest ben je dood'' was wel geinig..

Het is een redelijk zwak verhaal inclusief zwakke badguys. Desondanks keek het wel weg.

Er was serieus een tijd dat ik mijn wekker op zeven uur in de morgen afstelde om naar de afleveringen van de Meerkats te kijken. Ze werden toen iedere dag op televisie uitgezonden met steeds weer een ander gedeelte van hun leven en toen hadden ze ook allerlei namen toebedeeld gekregen zoals Shakespeare, Casper, Olivia en andere. Nu weet ik weer waarom ik zo vroeg opstond om deze beesten in het zand te zien kruipen; het is gewoonweg schitterend om ze voor elkaar te zien zorgen en hoe ze bepaalde uitdagingen weten te overbruggen. Als thuisbasis beschikken ze over een ondergronds gangenstelsel en hun twee grootste rivalen zijn de arend en de slang. Vanaf de eerste paar minuten staat een klein stokstaartje in het middelpunt die we geleidelijk aan op zien groeien. Omgeven door traditionele bewoners van het Afrikaanse continent en bedwelmt door een immer felle zon zien we ze vertoeven op hun terrein waarbij er spannend is gemonteerd en er professioneel wordt benadert.

Wat is dit slecht zeg. Heel veel saaier kan het niet worden, ook al kijk je het hersenloos. En net zoals Ceeda snap ik niet dat de topacteurs er voor kiezen om in zo'n film mee te spelen.

- 1 -

Leuk idee: stelletje oma's hergroeperen zich en gaan weer muziek maken net als vroeger. Het verschil is alleen dat ze dit keer samenwerken met de zoon van Claire en dat ze een andere stijl opgelegd krijgen. Er wordt een zaal afgehuurd en dan kan het repeteren beginnen. Ik vond dat dit allemaal een beetje nonchalant werd voorgeschoteld en ik had graag wat meer toelichting willen krijgen bij een paar onderdelen want het blijft een beetje oppervlakkg op deze manier. Enkele voorbeelden:
-Wanneer Sid en zijn moeder op het station staan wordt er voor het eerst voorgesteld om weer iets te gaan doen met de muziek. Enkele scènes later staan ze opeens bij de microfoon, ik had liever nog even Sid zien nadenken en voorbereiden of nog even een gesprek zien voeren met één van zijn bandleden.
-Je ziet Claire iets omcirkelen in een krant en later blijkt dit pas de huurruimte te zijn.
- De naam van de band kwam zonder overleg en volledig uit het niets, het leek eerder op een grap. Logisch dus ook dat Magda zei: ''Ik ben dan wel oud, maar ik voel me nog helemaal niet 'over the hill' hoor!''.
- De bassist en de drummer worden compleet naar de achtergrond geschoven en lijken er niet echt bij te horen.
- We wisten dat de geestelijke toestand van Claire achteruit ging maar ik vond het vreemd dat ze van de ene op de andere dag in een tehuis belandde.

Verder blijven alle personages een beetje leeg zonder enige toelichting. Het is niet noodzakelijk, maar het zou allemaal wat overtuigender zijn wanneer we iets meer binding hebben met de verschillende karakters. Het gedrag van de broer van Sid vond ik ook een beetje vreemd. Hij was overdreven chagrijnig en hij las z'n tekst nogal mechanisch op.

Toch ben ik ondanks de simplistische verfilming aangenaam verrast en dat komt waarschijnlijk door de drie oudjes in de hoofdrol. Uitwerking had een stuk beter gekunt en dat is jammer, maar ik heb me desondanks prima vermaakt.

Offcourse weer een verassend schouwspel maar ik had 'm iets extremer verwacht. De manier van filmen is ook hier doeltreffend en dat mag zo blijven, evenals de mooie settings en aankleding. Daarbij levert de cast de nodige overtuigingskracht en mede door het magische sfeertje dat er bovenhangt blijven we continu geboeid. Toch vond ik het iets minder indrukwekkend dan Antichrist of Dogville en dat is vrij makkelijk te verklaren. Grofgezegd wordt er getrouwd, krijgt de bruid ingevingen over een kwaadaardige gebeurtenis en sterft uiteindelijk iedereen. Het blijft allemaal redelijk logisch, en schokkende wendingen komen er niet. Overigens vond ik het gedrag van Justine op het einde een beetje vervelend worden en ze deed nogal raar tegen de rest. Ook begon ik me af te vragen waarom er niet gebeld werd naar familie en kenissen of waarom ze de televisie niet aan hadden gezet om te kijken hoe de rest van de wereld met deze situatie om ging. Bijzonder genoeg, maar zeker na de inleiding dacht ik dat er meer op de planning stond van Von Trier.

Achja, wel leuk.

Guy Pearce zet een goede rol neer.
Er kampt iemand met geheugenverlies en die wil de moordenaar op z'n vrouw pakken. Redelijk plot, maar niet waanzinnig of baanbrekend. Het feit dat ze het hele boeltje door elkaar hebben gemixt op de montagetafel maakt hier niet meteen een meesterwerk van. Het is wel aardig om eens terug in de tijd te gaan en een andere route te volgen dan de chronologische, hierdoor is het meteen 'n stuk minder voorspelbaar. Maar het wordt het nergens echt schokkend of spannend, hooguit een beetje mysterieus.

Die zwart/wit stukjes pasten er prima bij, het is gaaf om verschillende tijdperiodes te volgen.

Waarom dronk Leonard het bier waarin gespuugd was?


Deze originele prent kan ik best waarderen en vloog snel voorbij maar als ik echt wil puzzelen speel ik toch liever sudoku.

Tommy Lee Jones en Will Smith zijn een leuk duo in deze humoristische sci-fi. Nergens wordt het sirieus en er wordt niet getracht om een realistisch beeld te schetsen van NASA of de geheime dienst. We gaan gewoon op pad met de Men in Black waarbij er af en toe wat slijm door de lucht vliegt en de bizarre creaties niet achterwege blijven. De humor is niet altijd even geslaagd maar op de meeste momenten kun je de lachspieren ongedwongen hun werk laten doen. Gelukkig is de speelduur niet te lang want anders vervalde het waarschijnlijk in een uitgerekte toestand. Gaaf eindshot waarbij we naar boven worden gesleept vanuit een melkstelsel, dat een knikker blijkt te zijn waar een monster mee aan het spelen is.

Dit derde deel sluit goed aan bij zijn voorgangers en naast de bekende mannen in zwarte pakken komen er ook enkele vertrouwde settings terug. We worden hier en daar verrast door de bijzondere levensvormen en enkele mooie beelden maar qua actie vond ik het wat tegenvallen. Er werd iets teveel gepraat en onderzocht in plaats van het bestrijden zèlf van ligubere wezens. Er had iets meer pit in gemogen.

Wederom een grote verzameling van allerlei bizarre creaties maar ditmaal wordt de humor wat verder naar beneden geschoven en lijken we vooral klem te zitten in een achtbaan zonder enige clue waar de loopings zich bevinden. Will Smith komt weer mooi uit de hoek met zijn verschillende gezichtsexpressies. Tommy Lee Jones is minder overtuigend en dat vind ik jammer omdat het duo in het voorgaande deel wat meer binding met elkaar had.

Ondanks de welbekende vertelling en een met vlagen flauwe invulling weet dit vervolg je echt wel te verassen.

Wat een mislukking...

Grappig is het gewoon niet...
George Clooney, Kevin Spacey, McGregor... geld teveel? Terwijl ik ze maar matig vond hier.
Die stukken in de woestijn zijn erg nep en het ziet er eerder koud dan warm uit. Vreselijk irritant is dat. En dan staan ze daar te twijfelen of ze links of rechts af moeten, terwijl Lyn al 'onmiddelijk' rechtsaf wilde gaan... vage shizzle. En die weg daar is keurig bijgehouden alsof er elke dag een veegmachine voorbij komt. Dat is gewoon onmogelijk. En volgens mij koelt het s'nachts goed af in de desert? Ze hadden niet eens een vuurtje gemaakt maar zaten gewoon te chillen alsof 't een huiskamer was.
Verder ziet er alles nogal statisch uit, niet levendig genoeg. Mooiste shot vind ik met die saluerende mannen die dan allemaal wegrennen.
Dan proberen ze nog grappig te doen met die LSD, beetje overdreven vond ik en helemaal dom dat ze het zelf opdrinken. 'omdat het dan niet opvalt' ... sure.
Ja, ik wil 'm niet in een hokje plaatsen maar deze Mannen die naar geiten kijken krijgt een stempel met 'saai en simpel'.

Dit soort werkjes mag je niet te serieus nemen en het zou zonde zijn als je echt op een beklemmende en angstaanjagende slachtpartij zit te wachten. Ja, het is een horror, maar niet elke aanpak is hetzelfde en als je dat weet kun je het beste gewoon achterover zitten en rustig meegaan in deze sfeervolle prent. De humor moet je misschien liggen, maar ik vind toch dat het vrij duidelijk mag zijn dat we hier te maken hebben met een simpele en luchtige fabricatie. Tergelijkertijd zitten er schitterende shots tussen, waaronder die van het alleenstaande huisje en de 'galg' op het einde. Acteurs zitten goed in hun rol, de muziek is prima uitgekozen en verder is het technisch gewoon prima in orde. Leuke twist ook, die van Charlotte met haar baan als moordzuchtige barvrouw. Eigenzinnige, duistere, rauwe creatie met originele ideeën en een zeer fijne uitstraling.

The Mexican sprak me tegen in bijna al zijn facetten. Ik zie treurig in dat hier wel een markt voor is maar het is niet mijn stijl en de manier van doen. De vluchtige montage, de saaie dialogen, de stereotype karakters, het vermoeiende script en een veel te lange speelduur. Het had na tachtig minuten al over mogen zijn. Julia Roberts begon me ook echt de neus uit te hangen met haar vervelende typetje. Ik vond die sepia flashbacks waarin dat pistool werd gepresenteerd als een historisch erfgoed eigenlijk nog het meest waardevol. Brad Pitt speelt weer de sobere boy die alle problemen toe krijgt geslingerd. Al bij al behoorlijk zwak.

Oerdegelijke thriller die, mits je er in verzopen bent, een behoorlijke impact kan maken. Echter is dit niet mijn favoriete thema en de gedachten dwaalden soms weg. Zakenmannen die voor zowel bedrog als de nodige redding zorgen en een zaak die grondig uitgepluist moet worden. De boel had iets compacter en concreter mogen zijn.

Om eerlijk te zijn heb ik vaak moeite met de tijd waarin dergelijke verhalen verteld worden; formele outfits, chique omgangsnormen en politieke beslissingen domineren de uitstraling van het algehele concept. Het feit dat Nederland hier achter de productie zit bezorgt mij niet veel meer positiviteit. De inslagen van bommen op de schepen zagen er vrijwel iedere keer hetzelfde uit (je zag wat houtskool rondvliegen en iemand opzij duiken) en er zijn tal van bekende gezichten ingeschakeld. Echt teveel bekende gezichten. Dit is iets wat ik liever nooit zie; het komt vaak op me over als een wanhoopsdaad om het geheel nog enigszins met power naar voren te brengen omdat er verder eigenlijk niet zoveel op touw is gebracht. Nu zijn de familierelaties en bepaalde scènes zeker wel met overtuiging naar voren gehaald maar ik had nimmer het idee echt naar iets authentieks te zitten kijken en ik vraag me af of die 2,5 uur echt noodzakelijk zijn.

Net als Amélie is dit weer zo'n zoete opeenhoping van falende humoristische pogingen waarbij vrijwel iedere flauwe scène hopeloos wordt bijgestaan door overdreven personages en aanstellerige gebeurtenissen. Er zijn een aantal stereotype karakters terug te vinden en de bijrollen worden belabberd ingevuld. Het lijkt alsof iedereen een verkeerde paracetamol heeft genomen zodat het controleren van de emoties niet meer mogelijk is. Niemand kan normaal doen en het moet allemaal duidelijk nep zijn zodat we als kijker niet vergeten dat het maar fictie is. Wellicht was Jean-Pierre bang dat we niet genoeg suiker binnen kregen maar op zo'n nadrukkelijke manier vind ik er niets meer aan en het verassingseffect is ver te zoeken. De onnodige bestelling irritatie werd aangevuld met een lenig meisje waarvan menig kind misschien onder de indruk is maar die verder eigenlijk helemaal geen toegevoegde waarde heeft. Ook Calculette zorgde voor een pakketje ergernis met haar onmogelijke wiskundige inschattingen. Het camerawerk heeft voldoende aandacht gekregen evenals de Art Director en de colour correction en eigenlijk past het wil in zo'n sprookjesachtige wereld maar enkel die uitstraling kan op onmogelijke wijze verbloemen dat dit een creatie is waarbij je iedere vorm van logica moet uitschakelen en de meest onzinnige ideeën verplicht moet accepteren en dat vind ik niet erg comfortabel.

Wat een vreselijke poster zeg, geeft echt een verkeerd beeld. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarin een eland kan praten en vliegen, is dit een alleraardigst kerstprent geworden. De acteurs spelen goed (Jelka van Houten vond ik trouwens lijken op Scarlett Johansson) en technisch zit het allemaal verzorgd en soepel in elkaar. Ook leek er echte sneeuw te liggen, wat betekend dat ze al begin dit jaar met de opnames waren begonnen? Ik heb me best vermaakt.

Sean Penn weet zijn personage hier magistraal neer te zetten. Daarbij zorgt Gus van Sant voor een aantal afwijkende camerapostities en de raw footage levert een extra lading betrokkenheid. De speelduur had iets korter gemogen, het kroop soms wat naar de langdradigheid toe. Vrij duidelijk uitgangspunt waarbij je niet zozeer verrast wordt maar wanneer je er voor gaat zitten en beseft dat er rond 1970 nog grote onenigheid heerstte binnen dit thema heeft Milk genoeg te bieden voor een degelijk portie drama.

Meer dan een degelijk drama maar doordat het begin te duidelijk en vanzelfsprekend is en de tweede helft van de speelduur ingevuld wordt met een ziekenhuisbed zakt het totaalplaatje behoorlijk in elkaar. Natuurlijk worden er goede rollen neergezet en heeft het op technisch vlak genoeg aandacht gekregen maar een inhoudelijke onthutsing blijft jammer genoeg uitgesloten. Een ouwe rot in het vak met 'n sportschool krijgt geheel onverwachts een meisje op bezoek die graag bokser wil worden. Er wordt getraind, er worden klappen uitgedeeld en hier en daar valt er iemand bewusteloos. Allemaal niet echt bijzonder en dit hele traject kun je al voorzichtig uitstippelen ook al weet je dat er waarschijnlijk wel een wending aan gaat komen. Er zitten mooie scènes tussen maar uiteindelijk lijkt Million Dollar Baby te draaien om de injectiespuit waarbij onze Eastwood een lastige keuze moet maken.

Anders dan anders, maar jammer genoeg weet MacFarlane zich niet in te houden en gooit er allerlei bizarre toestanden in die in de meeste gevallen nogal geforceerd overkomen. Zoals gauke zegt is er veel poep- en pieshumor terug te vinden en daarnaast slaan sommige gebeurtenissen gewoon nergens op. Bijvoorbeeld wanneer er een schot wordt gelost in een café: werkelijk iedereen gaat spontaan met elkaar op de vuist, alsof het een startsein was voor een stel rivaliserende hooligans. Er was ook een scène met de kermis waar ik mijn vraagtekens bij stelde: enkele lokale bewoners laten zichzelf portretteren en vliegen even later in brand waarop twee omstanders hun wapens trekken en ze ongeïnteresseerd neerschieten. Verder is die droom/hallucinatie van Albert na dat middeltje van de Indianen niet helemaal goed uitgewerkt want daarin wordt een uitspraak gedaan door Anna over Louise die een paar keer na blijft galmen (''You have such big eyes and you are still very blind''). Dit kon helemaal niet in zijn gedachten zitten want hij was helemaal niet op dat moment aanwezig toen Anna dat tegen Louise had gezegd.

Aangenaam dat er nu een western in de bioscoop te vinden is welke een geschikte rolverdeling bevat, keurig camerawerk bied en een paar knipogen uitdeelt van geslaagde producties binnen dit genre. Echter teleurstellend dat het weer genadeloos om zeep wordt geholpen door puberale complicaties.

Lekker filmpje dit, best wel genoten.

Strakke inleiding met dat gespiegeld beeld en een boeiend begin met Gary Lewis die sterft.

Camerawerk vond ik mooi, lekker smooth. Ook sommige overgangen tussen verschillende scénes zijn mooi verwerkt ( Zoals die keer dat er iemand schreeuwde, en daarna michael die z'n moeder riep. Bij elkaar werd het dus Aaaaaahhhhhhhhhmama,mama. Ik vond die bv. wel sneaky. Het hele verhaal wordt rustig in kaart gebracht, het blijft overzichtelijk.
Maar eh.. bewaker in een winkelcentrum? Dat was toch een oud ziekenhuis? Van deze job snap ik het nut trouwens niet echt. Dat er om de drie uur iemand moet surveilleren zou dan zijn om te kijken of er geen krakers of blowende jongeren zitten? Dat zou niet zijn voor de spiegels in ieder geval, anders heeft die andere 'bewaker' 'm wel om de tuin gelijnd. En... waarom kiest hij uberhaupt voor die baan? Er was vast wel een vacature bij de McDonalds die hij liever invulde omdat hij toch al gestopt was met zijn rechercheurs zaken.
In ieder geval loopt hij daar in dat grote complex in z'n eentje met een zaklamp, lekker spooky. Ik heb geen problemen met Sutherland, vond 'm prima z'n ding doen.
Wel vond ik het vreemd dat zijn vrouw die spiegels in het huis liet hangen nadat er vanalles was gebeurd, en zelfs nadat ze dat spiegelbeeld van haar zoon zag zitten.
En die Anna Esseker, zij spatte toch uiteen, op die stoel, nadat al die zielen weer terug in haar lichaam zaten? Dan snap ik niet waar dat wezen vandaan kwam, toen Ben een kijkje kwam nemen.
Beetje dom ook dat Ben die ene pijp kapot schoot, hij kon zelf nog maar net ontkomen van het vuur. Ik realiseer me nu trouwens dat hij zichzelf heeft gedood. Hij vluchtte... kwam onder die steen terecht en de volgende dag zien we hem als dooie. Hij loopt langzaam naar buiten... ziet alles in spiegelbeeld.
Dus door die pijp leeft hij nu aan de andere kant van de spiegel, toch best zonde.

Overall vond ik het prima vermaak met een aanwezige Director of Photography.

Netjes.

Aardig sequel met een goede sfeer maar een onduidelijke boodschap. Ik vond het jammer dat Keller zoveel roet in het eten gooide want ik had gehoopt dat we gewoon bij de spiegels bleven. Er zaten een aantal sterke scènes in met overtuigende special-effects. Ook was er een scène waarbij we om de spiegel heendraaiden en zo letterlijk achter de schermen konden meekijken. Ik kan me niet herinneren dat we dat bij Kiefer Sutherland hebben gedaan en ik vond het dan ook een verassende toevoeging. Door Emmanuelle Vaugier werd het einde weliswaar iets voorspelbaarder maar ze ziet er leuk uit dus ik heb gewoon genoten en een paar keer door de vingers gekeken.

De regisseur doet zijn best met diverse camerabewegingen, grote kleurcontrasten en een overdosis aan make-up. Je hoeft er als kijker niet veel moeite voor te doen om de dingen van elkaar te onderscheiden maar eigenlijk werkt die poespas alleen maar averechts. Schitterend vind ik die uitstraling sowieso nooit en hier ziet het er gewoon té gelikt uit in verhouding met wat er daadwerkelijk wordt verteld. Want er gebeurt echt bizar weinig. Een secretaresse is zogenaamd gelukkig met 'het prins op het witte paard' (dit sloeg sowieso al nergens op) en maakt er na een tragisch ongeval de gewoonte van om haar kenissen van het leven te beroven. Een erg stom en ondoordacht plot en ze leek niet eens een band te hebben met 'de prins'. Daarbij was Leslie Bibb net een robot met haar uitzichtloze blik en de aanvullende cast kwam ook erg vlak over. Tenslotte waren de ingeschakelde voice-overs en het praten tegen de camera gruwelijk vervelend. Dit is een regelrechte brok ergernis.

Ik heb de voorgaande delen nog niet mogen aantreffen maar ik ga er vanuit dat die voorkennis alles behalve cruciaal zal zijn om deze relatief eenvoudige aaneenschakeling van goodguy manouvres te kunnen begrijpen. Veelvoorkomende rollen worden hier niet wat anders dan normaal benut met onder andere de gevaarijke Russen, een computernerd en een mooie vrouwelijke collega. Special-effects zien er over het algemeen overtuigend uit en de plaatjes van het koude oostgebied bezorgen wat sfeer tussen alle elektrische draden en computersystemen. Het verloopt allemaal volgens verwachting maar je zult niet veel honger overhebben na dit portie spektakel.

Hier en daar wel een leuke scène maar in zijn totaliteit vond ik het een vrij droge samenstelling van badguys en helden waarbij de CIA natuurlijk weer een aandeel in de zaak heeft. Jeremy Renner heb ik trouwens nooit gemogen; hij laat altijd een soort betweterige uitstraling achter. Het was redelijk spectaculair hoe die databank onder water binnen gedrongen moest worden en ik vond het enigszins verassend dat Tom Cruise alsnog verdrinkt tijdens het openen van dat luik. Verder is het ook allemaal keurig verzorgd en is er genoeg overtuiging maar al het heen - en weer geslinger met geheime boodschappen en veelvuldige wendingen begonnen me de neus uit te hangen. Ik zie liever gewoon straight forward actie zoals in Mad Max: Fury Road of The Equalizer.

Ooit gezien bij het vak Geschiedenis, was wel lachen. Net als Animal Farm.

Moet zeggen dat ik niet zoveel Chaplins heb gezien. Deze was wel leuk. Die snelle beelden maken het allemaal nog extra chaotisch. Steeds weer die lopende band en die machine met hendels. Niet te vergeten dat apparaat waar hij aan moest zitten en moest testen. Al dat eten over zich heen. Dat dit een choreografisch masterpiece zou zijn, dat laat ik buiten beschouwing.

Lekker sfeervol fabriekje met het zwart/wit en de aanwezige muziek. Kreeg bijna zin om te werken.