Opinions

Shakespeare.Ik ben er absoluut geen fan van en deze film bewijst weer waarom. Die dialogen zijn voor mij net iets te gekunsteld en bovenal veel te duidelijk gericht op het theater en niet op het medium film. Als iemand iets zegt in een Shakespeare-script gaat dat op de meest omslachtige wijze, met zoveel mogelijke paradoxen, poëtisch klinkende monologen en wat al niet meer. Zonder ondertiteling (Engels, maar hier toch wel liefst Nederlands) kan ik er vaak maar weinig van maken en helaas zag ik deze film zonder ondertiteling, waardoor ik maar de helft van de dialogen kan volgen.

Dat is echter een persoonlijk probleem. Vervelender is dat deze teksten schijnbaar niet anders gebracht lijken te kunnen worden dan op uiterst theatrale wijze. Nooit geloof ik dan ook dat ik naar een echt mens zit te kijken tijdens een Shakespeareverfilming. Het idee van interactie aan de hand van dialoog lijkt hier complete science-fiction. Sommige dialogen klinken op papier inderdaad mooi en ik kan me er in het theater ook iets bij voorstellen, maar voor mij persoonlijk werkt het maar zelden in een film.

Met name een actrice als Jean Simmons of die vent die haar broer speelt kunnen er weinig mee beginnen. In een dialoog tussen hen had ik niet het gevoel dat ze tegen elkaar spraken, maar ieder hun deel van de tekst individueel uitsprak. De teksten van de twee personen sloten bij elkaar aan, maar de manier waarop het gebracht wordt en de té bedacht klinkende woordkeuze zorgen ervoor dat er een afstand tussen de personages gaat ontstaan. Ik snap echt niet wat mensen hier toch in zien.

Gelukkig speelt Laurence Olivier de hoofdrol. Het is moeilijk uit te leggen waarom, maar hij weet wel ervoor te zorgen dat zijn personage tot leven komt. Overigens was ik ook verbaasd hoeveel bekende uitspraken uit Hamlet kwamen. Veel citaten bleek ik al eerder opgevangen te hebben; zelfs filmtitels lijken uit Hamlet voort te zijn gekomen (bijvoorbeeld Leave Her to Heaven). Van "To be or not to be" was ik me wel bewust uiteraard.

Toegegeven, het verhaal zelf vond ik nog best goed, al kreeg ik niet alles even goed mee, door de zoals gezegd vaak moeilijk te volgen dialogen. Laurence Oliviers regie vond ik echter niet zo geïnspireert. Het bleef overduidelijk een theaterstuk door de focus op de acteurs en verder weinig aandacht voor de andere filmische middelen. Toch zijn de twee momenten erg goed gedaan: het theaterstuk en de climax. De laatste scène wist me zelfs even mee te slepen.

Wellicht herzie ik deze versie in de verre toekomst met enige vormen van ondertiteling en kom ik dan hoger uit. Al met al viel de film me mee, maar dat wil niet zeggen dat ik hem echt goed vond. Misschien kon Kenneth Brannagh meer met dit materiaal?

2,5*

Deze versie van Hamlet heeft een aanpak die me niet echt aanspreekt. Zoals anderen al aangaven is dit filmisch niet echt bijzonder (zelfs dat sixties randje vond ik wat karig), met voornamelijk slechts close-ups van gezichten in wat inderdaad steeds dezelfde lege kasteelhal lijkt te zijn. Misschien zijn die close-ups een wanhoopspoging om dit nog net van toneel te onderscheiden, ondanks dat er geen budget was. Hoe dan ook, ik heb mijn films toch graag net iets meer filmisch dan dit. Als je de ene van de zoveel Hamlets bent moet je toch iets doen om je te onderscheiden, nietwaar?

Dan blijft eigenlijk alleen de casting over. Die was overwegend goed, vooral met Hopkins en Parfitt (over die laatste heb ik de tegenoverstelde mening dan Mochizuki Rokuro zo blijkt; ik vond haar het hoogtepunt). Faithfull was niet veel, maar ik had ook soms wat moeite met Williamson. Ik ben geen expert over hoe de rol van Hamlet gespeeld moet worden (de meningen zullen daarover ook wel verdeelt zijn), maar ik vond hem de nadruk iets te veel leggen op Hamlets neurotische kanten. Het personage werd net iets te zeurderig na een tijdje om nog echt interessant te zijn.

Natuurlijk is dit Hamlet en het verhaal van Shakespeare is te boeiend om ooit echt een slechte film op te leveren, tenzij het echt miscast is. Zo blijkt ook hier. Niettemin, dit maakte weinig indruk. Tony Richardson is ook een wat vreemde regisseur. Hij maakte in mijn ogen één meesterwerk (The Lonileness of the Long Distance Runner) en verder vooral films waar ik niets mee kan en die stilistisch en thematisch alle kanten oplopen.

2,5*

Veel slapper dan dit kan een blockbuster nauwelijks worden. De eerste helft is nog wel redelijk vermakelijk, al is geen enkele grap echt origineel. De tweede helft is verschrikkelijk. Aanvankelijk vond ik de twist dat Theron ook superkrachten had nog wel interessant, maar als eenmaal uitleg wordt gegeven over hoe Smith en zij aan hun krachten komen wordt de film een compleet zooitje en verloor ik mijn interesse. De climactische actiescènes misten enig duidelijk doel en waren bovenal niet spannend, laat staan dramatisch (want daar leekt men ook op te richten) interessant. Smith heeft wel charisma, maar niet genoeg om de film interessant te houden. Verassend is het spel van Bateman, die wat mij betrefd juist wel een bovengemiddelde acteerprestatie neerzet.
2*, zelfs als hap-slik-weg-cinema niet bijster geslaagd. Gewoon een rommeltje.

Kleine zij-noot: Charlize Therons personage probeert een gewoon leven te lijden, wat ik kan begrijpen, maar is ze werkelijk zo naïef dat ze denkt dat ze na een jaar of 10-20 eens aan haar man moet gaan uitleggen waarom ze niet ouder wordt?

Ik heb het geluk gehad nooit de trailer gezien te hebben, zal de film vast leuker hebben gemaakt. The Hangover Part II had nooit echt de potentie om een grootse film worden, maar hij was leuker dan verwacht. Het belangrijkste is vooral dat er genoeg te lachen valt. Het heeft denk ik geholpen dat ik hem in een uitverkochte zaal zag, met een enthousiast publiek. Dat maakt komedies vaak nog wat aanstekelijker dan ze zijn. De cast blijft ook wel leuk, al blijft het opmerkelijk hoe weinig er met Phil gebeurt. Dat was in het eerste deel al zo, maar waar Stu nu naakt meedoet met een rel, een gezichtstatouage krijgt en seks heeft met een transseksueel blijft het bij Phil bij een schampschot. Is er geen humor te halen uit een gladde jongen die compleet vernedert wordt?

Het is al meer gezegd, maar het is wel schandalig hoeveel van de eerste film is overgenomen, inclusief de complete structuur. Veel scènes lijken gewoon opnieuw gedaan te zijn, maar dan groffer. Dus nu gaat Stu niet alleen naar bed met een prostituee, maar ook nog eens met een transeksuele prostituee. Het is jammer dat ze niet veel verder gekomen zijn dan dat, vooral omdat de shockhumor vaak de minste is hier. Tenzij je net zo bent als die meid die naast me zat in de bioscoop en minstens honderd keer 'Iiiiieeeuw' geroepen heeft (inclusief als Stu een zacht kusje krijgt van zijn verloofde; zeer ranzig kennelijk). Wat ik ook vond is dat de film minder sympathiek leek, vooral ook omdat Alan wat gemener uit de hoek kwam. Het blijft een geestig personage daar niet van. Ik miste de hart van het origineel.

Alle negativiteit ten spijt blijft het grappig en zelfs licht-aanstekelijk vermaak. Hopelijk kunnen ze alleen de verleiding weerstaan om een onvermijdelijk derde deel te maken.
3*

It ends. Voor mij in ieder geval. Het tweede deel van The Hangover had al bar weinig bestaansrecht, maar deel 3 bewijst voor mij dat de koek echt op is. De makers wisten dat ze niet nog eens het concept konden herhalen dat van deel 1 een succes maakte, maar deze wanhopige poging om het allemaal in een groter perspectief te plaatsen en er een meer actiegericht plot aan te te voegen werkt voor geen meter. Het is een grotendeels vervelende film geworden met hier en daar een geslaagde grap, maar die vooral de plank misslaat en ook niet lijkt te weten wat het nou precies was wat de eerste film zo'n succes maakte. Waar dat deel nog een simpel, maar sterk concept had om een goede mix aan absurde, maar ook enigszins voorstelbare situaties aan op te hangen gaan hier de remmen los. Gewoonlijk prijs ik dat bij een komedie, maar dan moet je wel een team hebben dat weet hoe het voertuig in goede banen geleidt moet worden zonder remmen.

Dit is een mix van aggressieve en vijandelijke grappen zonder bijt, ogenschijnlijk daardoor volwassener dan zijn voorgangers, maar wordt er juist kinderlijker door. Deze aanpak heeft ook gewoon geen plaats meer Bradley Cooper en Ed Helms die er maar een beetje bijhangen. De focus ligt nu geheel op Alan (die met het deel onsympathieker wordt) en gek genoeg Mr. Chow, een personage dat het best werkt in kleine dossisen en niet als bijna een vierde hoofdrol. De combinatie Alan-Chow zorgt er ook voor dat het soms lijkt alsof de helft van de grappen om "suggestieve" homoseksualiteit draait. Ach, dat geeft Phil ten minste nog een reden om in de film te zitten.

Enkele grappen maken het nog net kijkbaar, waaronder de opening, de scènes met Melissa McCarthy en de twist dat het team het goud van Goodman per ongeluk stal, maar voor de rest is dit een misbaksel. De makers beweren dat dit het einde van de reeks is, maar met commercieel succes zie ik dat niet gebeuren, zeker niet omdat de scène in de credits aantoont dat het nogal makkelijk is om met een nieuw deel te komen. Gek genoeg was dat de leukste scène.
2*

Die hoge score hier is wat overdreven (hij zou goed zijn voor de top 25 met dit gemiddelde), er zijn inderdaad betere komedies gemaakt de afgelopen 10 jaar en The Hangover is uiteraard verre van hoge cultuur, maar het moet gezegd worden: de film werkt gewoon. Ik had een overhypte film verwacht, zeker omdat de trailer me niet bijzonder aansprak. Gelukkig heeft de trailer niet al de beste grappen al verkapt, integendeel zelfs.

The Hangover is gewoon een uitstekend gemaakte komedie. Als je mij, en de rest van de vrij volle zaal, gewoon de hele speelduur aan het lachen weet te houden heb je toch goed werk geleverd. Gelukkig weet deze film, uniek voor een Hollywoodkomedie, alle verplichte drama tegen het einde weg te laten, waardoor het lachen blijft. De film zakt ook nergens in.

Het concept is natuurlijk simpel, maar de uitwerking van de vele situaties is vaak verrassend en met name de dialogen zijn uitstekend geschreven. De drie hoofdacteurs, ik had ze nog nooit eerder gezien, spelen erg leuk. Het zijn geen over-the-toprollen, behalve die dikke misschien een beetje. Het knappe is dat de acteurs constant grappig weten te zijn, zelfs als de film geen extra moeite lijkt te doen voor humor. Dit hadden gemakkelijk flauwe typetjes kunnen zijn, maar de uitwerking is net subtiel genoeg om ze iets acceptabeler te maken. Iets.

Fijne film, dus. Het knapste is nog wel dat er geen opvallende minpunten aan zitten. Het mag dan niet de meest geniale vondst ooit zijn, lachen is het wel. En daar komen we toch voor bij The Hangover?

4*

Prachtige film van Woody Allen die voor mij zelfs in de buurt komt van zijn meesterwerk Annie Hall. Waar Annie Hall toch vooral een zelfstudie van Woody Allen lijkt kijk Hannah and Her Sisters net wat verder. Dit levert een portret op met prachtige personages. Ik kan me zo snel weinig films bedenken waarvan ik van echt de gehele cast ging houden en die daarnaast ook allemaal nog levensecht overkomen, maar deze film haalt dat niveau wel. Aanvankelijk vond ik Woody Allen zelf er niet zo tussen passen met zijn paranoïa's, maar uiteindelijk valt ook die geweldig op zijn plaats.

De rest van de cast schitterd natuurlijk ook. Michael Caine is zoals in iedere rol weer fantastisch. Barbara Hershey straalt en het is niet moeilijk om te zien waarom Caine zo verliefd op haar wordt. Dianne Wiest speelt eveneens prachtig in een rol die steeds interessanter wordt naarmate de schermtijd vordert. De film heeft tevens een leuke bijrol voor Max Von Sydow als een bulderende schilder. Eigenlijk is Hannah zelf, gespeeld door Mia Farrow, nog het minst boeiend, maar ook zij overtuigde me wel.

De perfecte casting in combinatie met het schitterende script en de sterke balans tussen drama en komedie zorgt ervoor dat dit een film is om van te houden en met gemak behoort tot Allens aller-allerbeste werk.

4,5*, maar een verhoging kan ik niet uitsluiten.

Taai. Dat is toch wel het eerste woord dat in me op komt bij deze film. Bij vlagen indrukwekkend, maar ook heel vaak vervelend en obscuur. Ook zo'n zeldzame film waarin de afstandelijkheid me soms gewoon wat stoorde. Hou maakt het ook wel erg lastig, door regelmatig de gezichten van belangrijke personages deels te verhullen in schaduwen, of door ze achter objecten te praten, of door het achterhoofd te laten zien. De complexe tijdsprongen zijn al heel wat, maar de vraag wie nou wie is maakt de puzzel pas echt groot. Het is ook allemaal erg donker geschoten, met veel plekken op het scherm die wat onduidelijk zijn en de dvd leek me ook niet topkwaliteit. Ik was nogal eens in de war. Uiteindelijk kwam ik wel in en begreep ik min of meer waar Hou naar toe ging, maar het was wel wat te laat om nog tot een wat meer emotionele of anderzijds vervoerende beleving te komen. Voor de artisticiteit wordt hier wat betaald, vrees ik.

Wat het extra frustrerend maakt is dat sommige momenten dan wel weer erg krachtig waren en ervan getuigen dat dit wellicht dan toch een knappe film was. Zo zit er een zeer fraaie nachtclub in (waar de moord op de gangster plaatsvindt, maar de scène is daarvoor ook al erg mooi), is een scène waarin de gangster en zijn meisje haar mogelijke zwangerschap bespreken bijzonder knap geschreven en gefilmd (met subtiel, maar uiterst knap spel met camerabeweging, licht en focus) en zit er een effectief tedere scène in waarin de gangster zijn verslaafde vriendin te eten probeert te geven. Als klap op de vuurpijl krijgen we ook nog eens een geweldige locatie: die sporthal waar badminton gespeeld wordt. Inhoudelijk zei dat moment me niet veel, maar wat ziet het er geweldig uit. Hier in dit forum wordt de speciaal gerichte belichting nogal eens geroemd en dat is ook niet onterecht. Uniek is het zeker.

Ik wil dan ook best geloven dat hierin een briljante film verscholen ligt, maar nu had ik het gevoel dat ik over de gehele linie iets te veel bezig was een cryptogram op te lossen en ik ben slecht in cryptogrammen. Het zou evenwel zeer goed kunnen dat deze film bij een tweede kijkbeurt helemaal op zijn plek valt al zit een herziening er niet snel in.
3*

Leuke film van Mike Leigh, die vooral scoort dankzij de geweldige rol van Sally Hawkins. Zij irriteerde me nooit en zorgde ervoor dat de film een zeer aangename ervaring werd. Wel jammer dat de film niet echt ergens naartoe bouwt. Er is niet veel verhaal, wat opzich niet zo erg is, maar de film lijkt verder ook geen punt te hebben of zo. Dat zorgt ervoor dat het misschien iets te vluchtig is voor een topscore, maar het is verder wel een fijne film.

3,5*

What a clean old man.

A Hard Day's Night is een hele fijne film om slechts een hele simpele reden: het is gewoon een enorm relaxte film. Zelden zie je zo weinig conflict in een verhaal. Het geheel lijkt bijna compleet te steunen op levensenergie. The Beatles zingen, rennen wat in het rond en maken wat grappen en dat is in principe alles wat er gebeurt, of je moet een enorme zwak voor Ringo Starr hebben en zijn persoonlijke crisis in het verhaal serieus nemen. Dit zou eigenlijk een enorm saaie en gedateerde film moeten zijn zoals ik het omschrijf, maar het is onweerstaanbaar. De vier rockers (of mockers) hebben veel charisma. Ze hebben deze film niet zelf geschreven of bedacht, maar de regisseur en de schrijver zijn erin geslaagd om de visie van de Beatles vast te leggen op film. Het siert ze ook om ook andere grappige mensen buiten het kwartet om grappig te laten zijn. Die opa van McCartney was er geestig. Wel opvallend trouwens dat Lennon hier de minste aandacht lijkt te krijgen en Starr de meeste. Waar komt dat vandaan?

De hamvraag is: moet je een fan zijn van The Beatles om van A Hard Day's Night te kunnen genieten? Nee, zeker niet. Ik ben ook absoluut geen fan van het viertal. Slechts een handvol liedjes vind ik geweldig en geen een daarvan zit in deze film (al zijn het verder best aardige nummers die hier wel in zitten). Je moet natuurlijk The Beatles niet verafschuwen, maar iedereen met een beetje zwak voor dit tijdsbeeld of die anders graag een totaal relaxte film wil zien moet dit toch een kans geven. Best knap werk als je bedenkt dat dit eigenlijk een product moest worden dat snel incashte op de hype rond The Beatles. Kennelijk hebben zowel de band als de film de hype overleefd.

4*

Michael Caine was de enige reden dat ik deze film wilde zien en hij stelt niet teleur. Toch wel een erg veelzijdige acteur. Verder is het een vrij standaard filmpje, dat het buiten Caine vooral moet hebben van de smerige setting en het toch vrij rauwe geweld. Een aardige wegkijker, maar niet iets om over van de daken te schreeuwen.

3*

Een nieuwe Harry Potter en een nieuwe toevoeging aan mijn lijstje van films die 3,5* scoren. Alle Potters kregen die waardering, met uitzondering van Goblet of Fire die het met een halfje minder moest doen. Azkaban kwam nog het dichtste bij het evolueren van de serie, maar daarna is dat nooit meer geëvenaard. Het bleven gewoon vermakelijke avonturenfilms. Zo ook deze, maar deze is na Azkaban degene die er het dichtste bij komt om de serie naar een nieuw plan te trekken. Zweinstein heb ik niet eens gemist. Veel meer dan in het boek (ja, die heb ik ook gelezen) vond ik het hier fijn om de helden eens in een andere omgeving te zien. De spanning zat er ook meer in dan in het boek, misschien door het hogere tempo. Het is eigenlijk een aaneenschakeling van ontsnappingen, maar het 'Nowhere is safe' dat de posters ons beloven komt goed over.

Deze film heeft een aantal van de beste momenten uit de reeks. De inbraak in het ministerie is bijzonder geestig, spannend en verontrustend (voor een kinderfilm) tegelijk en ook een van de mooist vormgegeven scènes uit de serie. Nog mooier is dat er een heus stukje animatiefilm inzat, ook nog eens bijzonder artistiek weergegeven. Erg, erg leuk. Het zijn dit soort momenten dat de soms net iets tegenvallende visuele capaciteiten van de film gecompenseert worden. Begrijp me niet verkeerd, het ziet er altijd goed uit, maar er wordt toch iets te veel gesteund op bombastische effecten, terwijl ik soms liever wat rustige magie had gezien.

Het plot blijft ook een raar geval bij de Potters. Bij de boeken begon het me met het deel meer tegen te staan dat Rowling zo afhankelijk is van 'verrassingen' en een veel te grote reeks aan plotelementen. Soms had het wat minder gemogen, omdat het wel eens geforceerd overkomt. Dat goldt nog het meest voor The Deathly Hallows (verder een beter boek dan deel 5 en 6), waarin de meeste plotelementen zaten. Dat wreekt zich een beetje in deze film, eens te meer omdat we nu met naar mijn gevoel nog 529 losse eindjes zitten. Probeer alle details nog maar eens 8 maanden vast te houden. Er is duidelijk veel geschrapt (niet dat mij dit bijzonder veel opviel, het was meer een gevoelskwestie), waardoor sommige passages wat doelloos over kunnen komen. Daar komen nog eens enorm veel personages bij kijken, al vind ik dat wel weer leuk. Ik zou wel eens een reactie van iemand willen horen van wie dit de eerste Potterfilm is. Voor die moet dit toch de grootste wazel ooit zijn, met 3.249.235 verwijzingen naar de vorige delen (vraag me niet al die verwijzingen hier neer te zetten). Anderzijds heeft de trouwheid aan de boeken er wel voor gezorgd dat het na zeven delen nooit een slechte verhaallijn heeft opgeleverd, daar waar andere filmreeksen dan allang een keer door de mand zijn gevallen.

Deze observaties terzijde blijft het dus gewoon leuk vermaak, maar het is jammer dat deze reeks nooit écht magisch heeft kunnen worden. Misschien het laatste deel, maar dat betwijfel ik.
Goh, een 3,5*

Gezien in glorieus 2D!

Goede afsluiter van de Harry Potterserie. Het is een van de beste films uit de reeks geworden, maar dat zegt niet bijzonder veel, want alle films staan nu op 3,5*, met uitzondering van deel 4 die op 3* staat. Weggeblazen ben ik niet meer door Harry Potter sinds het lezen van het vierde boek en ik weet niet eens meer hoe lang dat geleden is. Ik kan dan ook niet zeggen dat voor mij The Deathly Hallows Part 2 de emotionele achtbaan was die het voor veel kijkers wel was, maar een bevredigend eind was het wel.

Het viel me vooral op hoe mooi de film oogde. Misschien herrinner ik het me verkeerd, maar Deathly Hallows Part 1 staat me niet bij als een bijzonder mooi geschoten film, terwijl zijn opvolger adembenemd is. Vreemd voor twee films die tegelijkertijd zijn opgenomen door dezelfde regisseur en crew. Ik vind het verreweg de mooiste Potter om naar te kijken, met soms geweldige shots. Wel vind ik het moeilijk om uit te leggen wat er precies zo mooi aan is. Het kleurgebruik, waarbij de helderdere kleuren vaak eruitgezogen lijken te zijn, vielen op, maar ook gewoon de composities waren vaak sterk. Wat is die Yates gegroeid als regisseur, zeg. Ik zag twee dagen voor ik naar deze film ging weer eens The Philosopher's Stone op televisie, gemaakt door non-regisseur Chris Columbus, die nog geen mooi shot kan opzetten al zou hij zich ernstig inspannen en in vergelijking met die film zien we nog eens extras hoe ook deze serie visueel gewoon gegroeid is. Ook is dit de eerste keer dat ik CGI-vuur werkelijk overtuigend vond. Het is een van de weinige dingen die er altijd gewoon slecht uitzagen als ze tot nu toe uit de computer kwamen. Maar die grote vuuraanval was overtuigend.

Daarnaast wordt ook de actie bijzonder goed gebracht. Ik ben vooral blij dat er niet gekozen is voor veel simpele, vlugge montage om moeilijke acties in beeld te brengen. Alles wordt gewoon uitgebreid getoond en de ruimtes worden goed benut. Je verliest nooit het overzicht, zoals bij iets teveel blockbusters tegenwoordig. Het is geen half werk. Daarbij blijft de actie altijd prettig dicht bij de personages. Er is op misschien hier en daar een groot overzichtshot na altijd focus op een of twee helden plus een bedreiging. Door de actie zo op de karakters te betrekken wordt het makkelijker om in de film op te gaan. Dat werkt beter dan veel shots van willekeurige vechters. De aanpak zorgde er zelfs voor dat het veel minder als een actiefilm aanvoelde dan het was. Regisseurs van blockbusters beweren graag dat het hun vooral om de personages en het verhaal te doen is en dan pas om de actie en de effects. Vaak zie je daar weinig van terug, maar hier wel. Het meeleven met de personages en het helder vertellen van het verhaal nemen de eerste plaats in. De Potterreeks is altijd met veel liefde behandelt gelukkig.

Dit is kortom gewoon de best gemaakte film over de jongen die bleef leven. Dit gaat zelfs zover dat de film nu serieus in acht wordt genomen voor grote Oscars, iets wat nog nooit eerder is gebeurt bij een Potterfilm, met uizondering van enkele technische nominaties. Toch vind ik dat de lof voor deze film ook weer niet overdreven moet worden. Waar het voor mij toch ernstig onder leed was een overdaad aan plot. Ik heb het boek wel gelezen toen het vier jaar geleden uit kwam, maar ik kan me niet ieder stukje uitleg herrinneren en soms doet dat af aan het kijkplezier. Er is gewoon teveel aan de hand en over sommige dingen wordt te snel heen gestapt, terwijl andere cruciale informatie gewoon in de film gelaten wordt voor wat het is. Dit is niet echt de schuld van de filmmakers, maar meer van Rowling, die een bijna absurde neiging heeft om haar boeken vol te stoppen met honderden twists, onthullingen, raadsels, valse informatie en uitleg dat als je het materiaal niet obsessief in je op hebt genomen het soms teveel van het goede kan worden. De filmmakers zaten meer dan ooit met de omogelijke taak om alles in de film te krijgen, want dit is immers de film waarin alle duizenden elementen bij elkaar komen. Het lukt ze nooit om dit op een helemaal bevredigende manier te doen en voor een nieuwkomer in Potter moet dit waarschijnlijk de meest onverklaarbare film sinds Tarkovsky's Zerkalo zijn (altijd al een Rowling-Tarkovsky-vergelijking willen maken, btw). Persoonlijk vond ik het ontbreken van Dumbledore's achtergrondverhaal een klein gemis en het afwezig laten van Wormtail een groot gemis aangezien dit belangrijke personage ineens geen verhaalafronding krijgt, maar gewoon vergeten wordt. De grootste frustratie is echter dat het plot soms gewoon oninteressanter wordt door de vele uitleg.

Niet teveel getreurd echter, want The Deathly Hallows Part II heeft ook de beste scène uit de Potterreeks: de herrinneringen van Severus Snape. Dat was altijd al mijn favoriete personage en deze cruciale scène wordt niet alleen bijzonder sterk in beeld gebracht (artistiek gezien het hoogtepunt van de reeks), maar levert ook de emotie die ik in de reest van de serie niet gevoeld heb. En als er dan toch een belangrijke Oscarnominatie moet komen voor deze film, laat het dan Mannelijke Bijrol zijn voor Alan Rickman (of hij het moet winnen is een tweede).

Ik ben enigzins blij dat de Potterserie nu wel afgelopen is, maar aan de andere kant was het een vermakelijke rit.
3,5*

Wederom een leuke film uit de Harry Potterreeks. Zeg erover wat je wilt, maar het blijft altijd vermakelijk. De soms wat storende obsessie voor plottwists, die overigens ook de boeken kenmerkt, worden zoals gewoonlijk weer goedgemaakt door fijne avonturenscènes (de climax in die grot bleek ook spannend terwijl ik de afloop al kende), geestige (hoewel zelden echt grappige) humor en vooral de bijrollen van al die Briste klasse-acteurs die misschien nog wel de voornaamste reden zijn dat ik deze films zo graag blijf zien (wat zouden we toch zonder Alan Rickman en Maggie Smith moeten?). Jim Broadbent is een waardige toevoeging aan dit rijtje. Daarbij is de film soms bijzonder mooi geschoten en is de Potterreeks een van de zeldzame blockbusterseries waarbij effects en bombast niet belangrijker lijken te zijn dan kijkplezier en karakterisaties. Dit is absoluut niet mijn favoriete deel (misschien moet ik Azkaban eens qua stem verhogen om hem van de groep te onderscheiden), maar het is leuk om te zien dat de serie nergens zijn magie echt verliest. Ook niet na 6 delen.

Het meest storende aan de films is bijna de vaak ietwat onzinnige kritiek van de fans die nog altijd niet in de gaten hebben dat boeken en films niet hetzelfde medium zijn en die al woedend beginnen rond te schreeuwen als er kleine verschillen inzitten. Ik heb de boeken gelezen, maar van dit deel herrinnerde ik me alleen de grote lijn en niet de details. Evenwel kon ik alles weer goed volgen, evenals de mensen die met mij meegingen naar de bios en het boek nooit lazen. Daarnaast hadden we allemaal plezier in de film. Wat wil je dan nog meer? Doet het er werkelijk toe of Tops of Luna Harry vind als die verlamd in de trein ligt? Willen we werkelijk een half uur extra zodat we nog meer van Voldemorts jeugd zien? De Potterfilms worden, helaas ook vaak door de makers, te veel gezien als aanhangels van de boeken, die als een Bijbel beschouwt worden. Het knappe is juist dat de films, met uitzondering van naar mijn mening The Goblet of Fire, het verhaal goed over weten te brengen voor degene die de films niet zagen. Dat is belangrijker dan ieder detail er voor de fans van de boeken in te stoppen.

3,5*

Charmant filmpje met een net zo charmante Stewart. Wel jammer dat Stewart zo vaak dezelfde zinnen moet zeggen. Je kunt deze film inderdaad met Donnie Darko vergelijken als je wilt, maar deze film is gelukkig heel anders. Veel leuker ook. Hij is niet supergrappig en verre van geloofwaardig, maar is wel erg geslaagd als feel good movie. Alleen die Josephine Hull deed op een gegeven moment pijn aan mijn oren. De Oscar die ze er voor kreeg was niet verdient. Gelukkig verdwijnt ze op de helft van de film een beetje uit het zicht. Leuke film.

3,5*

Ik heb ook wel een zwak voor dit soort dingen. Erg braaf en naïef filmpje, absoluut niet meer van deze tijd, maar toch op een vreemde aanstekelijk. Het is, zoals hier al eerder opgemerkt is, een soort Capra-achtige film, maar toch niet zo goed. Capra's films hebben ondanks hun simpelheid toch ook altijd wel wat meer diepgang. Daarnaast is Has Anybody Seen My Gal (vreselijke titel overigens) wel érg voorspelbaar. Als feelgoodfilm werkt dit echter wel. Sirks kleurgebruik en kritiek op het societyleven zit er al in. Laurie en Hudson zouden later nog sterke rollen spelen, maar zitten hier nog vast in van die suffe en ondergeschikte jongerenrollen, maar Coburn is geweldig en zelfs het kleine meisje is niet irritant. James Deancompletisten kunnen zich ook verheugen op drie seconden waarin Dean een soda besteld.

3*

Overigens ook grappig dat een personage Edward Norton heet.

Fijne roadmovie, waarbij het feit dat de hoofdpersonen gehandicapten zijn, waarbij er een bijna totaal verlamd is, een originele vondst is. Nou ja, vondst, het is losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een Amerikaan die ook bijna compleet verlamd in een rolstoel een soortgelijke reis heeft gemaakt. De formule van de roadmovie wordt hier en daar wat te strak gevolgd (spanningen lopen hoog op, maar de personages groeien toch weer bij elkaar en vinden allemaal iets belangrijks op de weg) en sommige momenten zijn wat afgezaagd (veel mensen die ik na de film sprak vonden de sterfscène aan het strand een hoogtepunt en enorm treurig, ik vond het juist iets te mooi). Daarnaast slaat de omslag van de begeleidster nergens op. Waarom eerst lang doen alsof ze geen Vlaams kan en zich gedragen als een totale trut om vervolgens een honderd procent tegenovergesteld karakter te krijgen. Dat is puur gedaan om de spanning aan het begin wat op te voeren, maar het slaat qua karakterisering nergens op. De film staat evenwel overeind door de goede uitwerking van de drie jongens, allemaal enorm sterk gespeeld, door de aanstekelijke humor en enkele goed gevonden pijnlijke momenten die komen kijken bij dergelijke handicaps. Een echte crowd-pleaser eigenlijk, maar wel een goede.
3,5*

Horrorfilms uit de oude doos kan ik vaak meer waarderen om hun sfeer en aankleding dan om de horror zelf. De beste ervan zijn vaak hoogstens lichtjes spannend, maar nooit echt griezelig. Toegegeven, de meeste moderne horrors vind ik eveneens niet eng en missen de vaak heerlijk gotische sfeer. Mijn favoriete genre is horror dan ook niet. Vandaar dat ik toch wel verrast werd door The Haunting, een film uit 1963 geregisseerd door nota bene Robert Wise die ik vooral kende van musicals. The Haunting wordt hier nog al eens dan een meer sfeervolle dan spannende film omschreven. Ik ga er helemaal in mee dat het een bijzonder sfeervolle film is, maar ik vond hem absoluut ook spannend. Intens zelfs, tegen het einde aan. Het belangrijkste is dat een gevoel van onvermijdelijke verdoemenis omtrent de hoofdpersoon opgebouwd wordt. Dat de film dit ook weet door te voeren tot een daadwerkelijk slechte afloop maakt het alleen maar sterker.

Het is eigenlijk op de eerste plaats een psychologische horrorfilm en ik heb al vaker gemerkt dat deze mij het beste liggen. Het huis zelf is een superieure versie van andere filmspookhuizen. De belichting, de camerastandpunten, de decors (met een extra vermelding voor de wenteltrap in de bibliotheek) en de niet te onderschatten geluidseffecten weten allemaal de indruk te wekken dat het huis echt leeft. Dit is een geweldige prestatie, maar slechts de helft van het totaalplaatje. De andere grote prestatie is namelijk dat de film dicht bij Eleanor blijft en haar psychologische ontwikkeling altijd in het oog houdt. Dat het huis in werkelijkheid niet vervloekt is en het gewoon Eleanors verbeelding is valt helaas niet waar te maken, daarvoor reageren de andere personages teveel op de bovennatuurlijke gebeurtenissen. Maar de zichtbare aftakeling van Eleanors psyche draagt net zoveel bij aan de spanning dan het huis zelf. In feite kun je ze nauwelijks loskoppelen.

Het levert gewoon een bijzonder intense, mysterieuze filmervaring op. Daarvoor vergeef ik het de film wel dat er soms wat suffe of oubollige stukken inzitten en dat Julie Harris soms wat te hard acteert. Zeker één van de betere horrorfilms dit.
4*

Uiteraard was dit slechts het begin. Direct na The Haunting zou Robert Wise een nog veel gruwelijkere film maken. Een die zo eng is dat ik hem niet nog eens zou durven opzetten.

De verrassing is er wel een beetje af, maar Miyazaki blijft toch betoveren.

Howl's Moving Castle is zeker niet zijn beste film, mede dankzij het plot. Het twist alle kanten in, maar het bleef helaas allemaal vrij vaag. Vooral die oorlog die op de achtergrond heerste begreep ik eigenlijk totaal niet. Geen idee aan wiens kant Howl nu vocht en waarom. Past niet echt bij zijn egocentrische karakter dat hij zich überhaupt met de oorlog bemoeit. Het wordt uiteindelijk ook allemaal veel te simpel opgelost. De vogelverschrikker blijkt een prins die zomaar een oorlog kan stoppen? Die assistente van de koningin geeft het zonder reden allemaal op aan het einde? Het zal allemaal wel, maar sterk is het niet. Er zit ook gewoon teveel van alles in en het gaat wat al te lang door richting het einde. De vaagheid van het verhaal paste bij Spirited Away, maar hier verlangde ik toch meer terug naar een simpeler narratief zoals in Castle in the Sky, zodat ik meer van de magie kon genieten.

Evenwel heeft Miyazaki niet eens echt een verhaal nodig om me de gehele speelduur mee slepen. De personages zijn weer levendig en praktisch allemaal boeiend, waardoor het toch een plezier blijft om te blijven kijken. Zoals te verwachten is het echter weer de visuele kant die het meest blijft boeien. Veel details, mooie locaties; alles ademt sfeer uit. Er is nooit een saaie seconde in een Miyazaki. Mijn favoriet zal Howl nooit worden, maar echt teleurstellen doet het ook weer niet.
4*

Voor de mensen die het nog niet wisten: de slasher is voor mij het minste genre dat in de filmwereld te vinden is. Nog nooit heeft een film uit het genre mij weten te boeien. Desondanks stond ik wel open voor Haute Tension, omdat het mij een van de betere films in het genre leek.

Maar helaas, met Haute Tension kan ik wederom helemaal niets. Aanvankelijk had ik best zin om te kijken, maar toen de eerste moord gepleegd was, was ik het al weer zat. De totale zinloosheid, de vergezochtheid, de inhoudloosheid en de clichématigheid stonden mij na de eerste moord al weer tegen.

Ik wou de film al snel afzetten, maar ik heb mezelf voorgenomen om elke film af te kijken. Een belachelijk voornemen blijkt eigenlijk, want deze film had ik meer gewaardeert als ik hem niet had afgekeken. De ene na de andere oninteressante scène verschijnt op het beeld en ik moest moeite doen om niet in slaap te vallen. De totale uitgekauwdheid van het hele gegeven staat me ongeloofelijk tegen. Ik weet inmiddels wel precies wanneer er wel of niet iets gebeurt en alle scènes zijn herhalingen van wat ik al eerder zag (en ik heb maar relatief weinig slashers gezien!). Komt nog eens bij dat de personages zo vlak zijn dat elke binding onmogelijk is. Ook vond ik het niet spannend. Ik vond de film zelfs niet eens zo sfeervol als iedereen hier. Het zag er wel goed uit op zich, maar om nou te zeggen dat het uitzonderlijk is... Nee.

Maar wat de film uiteindelijk nekt is de volslagen onnodige en onzinnige plottwist op het einde. Wie verzint er nou zoiets volslagen belachelijks? Want zelfs de fans van de film moeten eerlijk zijn: dat zijzelf de moordenaar is kán totaal niet en haalt de hele logica (in zoverre die er was) uit de film. Het is geen doen om op te sommen welke scènes er niet zouden kloppen, maar ik doe een kleine greep:

1. Hoe komt de vrachtwagen van de moordenaar op die plek als Marie hem zelf daar niet naartoe gereden kan hebben?

2. Hoe kan Marie tegelijktijd met Alex communiceren op diens slaapkamen en ook buiten zijn om Alex' broertje neer te schieten?

3. Hoe kan pompbediende Jimmy de moordenaar kennen? En hoe kon hij Marie zien zitten voor hij vermoord werd als Marie daar eigenlijk nooit gezeten heeft? Waarom moest hij überhaupt dood? Ach, laat ik over dat laatste maar niet vallen in een film als dit.

Aja snijdt de nek van zijn eigen film hier door. Ik verwachtte dat er nog een vergezochte verklaring voor dit alles zou komen, maar zelfs dat bleef uit. Een teken van dat de schrijver het zelf ook niet meer snapte, lijkt me.

Waardeloze pulp voor mij dus. Ik kan er geen greintje plezier uit halen. Wel mijn welgemeende excuses aan Doom, die mij vol goede bedoelingen deze film uitleende. Sorry.
1,0*, maar ik neig naar 0,5*.

Het eerste kwartier was even flink schrikken. Bijna alleen maar stills van oude afbeelding over hekserij waarop dingen met een aanwijsstok worden aangewezen, vergezeld met tussentitels die iedere 5 tot 10 seconden verschijnen. Erg saai en vermoeiend. Ik lees hierboven dat Mochizuki Rokuro ze voor ieder segment had, maar bij de versie die ik had zat dit gewoon allemaal in het eerste kwartier, om daarna nog zelden terug te keren. In ieder geval, het leek even een suffe bedoeling te gaan worden.

Gelukkig komt het daarna flink tot leven, zodra de verhaallijnen rond hekserijen gereconstrueerd worden. De sfeer daar is ontzettend knap neergezet, met special effects die zich gemakkelijk kunnen meten met die van Die Nibelungen, The Thief of Bagdad of Metropolis, allemaal latere films. Dit moet toch ontzettend veel gekost hebben? En dat voor een documentaire. Erg knappe sets, kostuums, camerawerk en belichting ook. Dit is met gemak één van de mooiste stomme films. Ik zou er wel eens een making-of van willen zien. Daarbij lijkt Christensen zijn geschiedenis goed te kennen en geeft hij een voor die tijd verrassend beeld van de film, waarin hij doodleuk God als onzinnig verklaard, iets wat me niet de norm leek in 1922.

Aan het einde verspeeld Christensen zijn hand een beetje door een vergezochte parallel te leggen naar verzorgingstehuizen, waar ouderen ongeveer net zo slecht af zijn als vermeende heksen in de middeleeuwen kennelijk. Past niet echt in deze film, zoiets. Maar verder wel een zeer gaaf project.
4*

Het leukste aan Steven Soderbergh is zijn hoge productiviteit, gekoppeld aan de afwisseling tussen de film die hij maakt. Met Haywire zie ik hem echter voor het eerst op de automatische piloot regisseren. De muziek is fijn en ik waardeerde het dat hij de actie gewoon duidelijk in beeld bracht, zonder teveel cuts die ervoor zorgen dat je niet kunt zien of de acteurs wel of niet klappen uitdelen. Dat zie je te weinig in hedendaagse actiefilms.

Jammer alleen dat hij deze actie in zo'n suf geheel verwerkt. Het verhaal wordt omslachtig verteld is gewoon totaal niet boeiend. Had het dan simpeler gehouden en gewoon een eenvoudig excuus bedacht om een aantal actiescènes aan elkaar te rijgen. Er wordt geen poging gedaan om spanning op te bouwen of betrokkenheid bij de hoofdpersoon of de actie te creëren. Erg leuk om Carano (die het ook best redelijk deed buiten de actiescènes) al die mannen in elkaar te zien slaan, maar daar had nou net zoveel meer mee gedaan kunnen worden.

2*

De eerste Bier die ik zie, maar als ze allemaal zo zijn dan haak ik af, want hier heb ik weinig mee. Ik heb niets tegen een moraal in films, maar In a Better World is uiteindelijk niets anders dan een verzameling moraaltjes. Het geheel komt nooit tot leven. Ondanks dat het een serieus drama is wekt het nooit de indruk uit het leven gegrepen te zijn. Dit is een regisseuse, en vooral ook scriptschrijver, die zich voorgenomen heeft om mensen te laten zien hoe je met een geweldadige wereld omgaat en helaas is Bier nooit verder dan dat idee gekomen. Dus iedere scène wordt een opzichte setup voor weer een nieuw voorbeeld van Biers anger management theorie. Mikael Persbrandt speelt in principe gewoon Gandhi (doet ie wel goed overigens), een onbreekbaar goed karakter die niet te beroerd is om in de meeste scènes een korte preek te houden over hoe je goed moet leven. Ik ben het met hem eens, daar niet van, maar het levert een karige film op die, misschien ook door de pesterijen op school, doet denken aan een voorlichtingsfilm voor kinderen.

Aan de andere kant bevatten die voorlichtingsfilms doorgaans geen beelden van opengesneden buiken van Afrikaanse vrouwen of beendwonden met kronkelende maden. Dat geeft nog eens extra aan hoe onhandig dat Afrikaanse plot eraan vast zit. Het is geforceerd en ook de ontwikkelingen daar kon ik niet geloven. Dat Big Man te trots is om zich compleet als slachtoffer op te stellen wil ik geloven, maar niet dat hij een operatiekamer binnenloopt om de dokter die hem moet redden te provoceren met opmerken over het opensnijden van vaginas. Het ligt er allemaal wel erg dik bovenop. Net als de ontwikkeling van Christiaan. De dood van zijn moeder gebruiken als aanleiding van zijn verandering in een bijna-psychopaat? Te karig.

Het enige wat de film kijkbaar maakt zijn de acteurs die een geloofwaardigheid weten te behouden en het ontzettend geforceerde plot draaglijk maken. Daardoor wordt In a Better World geen flauw zooitje die het eigenlijk wel had moeten worden.
2,5*

Tragikomische films uit Israël over de strijd tussen Talmoedwetenschappers zijn duidelijk niet hot momenteel, zo bleek toen ik gisteren als enige in de bioscoopzaal zat. Evenmin is dit populair op MovieMeter getuige het lage stemmenaantal, ondanks erg goede recensies en een Oscarnominatie voor Beste Niet-Engelstalige Film. In die categorie was het ook al niet de meest besproken film, dankzij sterke competitie van A Separation, Monsieur Lazhar, In Darkness en het in de Benelux populaire Rundskop. Toch raad ik iedereen aan Footnote een kans te geven.

Vooraf, kennis van de Talmoed is geen vereiste om dit te waarderen. Een ironie die mij opviel in dit verhaal is dat alle personages de Talmoed kennelijk van buiten kennen, maar dit niemand die ooit citeert of aanhaalt in de vele verhitte discussies waarin iedereen zijn gelijk probeert te halen. De uitgelezen kans om je acties te verantwoorden met behulp van de woorden uit een heilig geschrift, maar nee. Het lijkt erop dat het de mensen niet echt over het onderwerp gaat, maar om de prestige. Zelfs de geobsedeerde Elezier lijkt de Talmud niet te bestuderen uit een persoonlijke passie, maar meer uit gewoonte. Hetzelfde als hij al 30 (of was het 40?) jaar dezelfde route van huis naar werk loopt.

In werkelijkheid draait de film om een moeilijke kwestie rond een prijsuitreiking die bijna ethisch wordt. Vader en zoon zijn beiden twee zeer menselijke personages en daardoor beiden goed te begrijpen, ondanks hun onhebbelijkheden (vooral vader heeft die nogal, zoon vond ik eigenlijk vrij sympathiek). Het dilemma dat centraal staat is erg boeiend, omdat iedereen daar gelijk en ongelijk heeft en het geeft een mooi beeld van de hypocrisie die je soms nog wel eens tegenkomt in de academische werelden, zelfs al beperkt de prestige zich tot onderwerpen waarover bijna niemand iets afweet, zoals hier. De film zit dan ook vol mooie observaties, zoals de moeite die Uriel heeft om een lofbrief te schrijven over zijn vader. Uriel waardeert het werk van Elezier, maar wordt er tegelijkertijd mee geconfronteerd dat het nooit voor iemand van enige waarde is geweest, hoe goed ook. De filmstijl is flitsender dan je zou verwachten, met veel dik aangezette camerastandpunten, veel objectieve momenten en nadrukkelijke muziek.

Het einde is geweldig. Voor zo'n beetje iedereen voor wie het er toe doet (Elezier, zijn vrouw, Uriel en Grossman) is het nu bekend dat Elezier niet echt de prijs gewonnen heeft. De ceremonie is dan ook voor iedereen maar een holle voorstelling, die we dan ook niet te zien krijgen, maar die al perfect geïllustreerd wordt in de repetitie, waarin Elezier afwezig de hand schudt van denkbeeldige professoren en ministers. Dat zegt alles over deze film, waarin de (onbedoelde) strijd tussen vader en zoon uitkomt op een plaats waar niemand wint en er tevens de spot gedreven wordt met dit soort prijzen. Misschien staat het lege einde ook wel voor hoe veel Israëliërs zich waarschijnlijk voelen na de lange strijd die dat land nu al doormaakt, maar misschien zoek ik er dan te veel achter. De film werkt al goed genoeg als een persoonlijk verhaal over een familie en als een satire op de academische wereld.

Alleen de scène waarin Uriel zijn spullen kwijtraakt en in schermkleding moet rondlopen kan ik niet plaatsen en viel ook wat uit de toon voor mij. Verder een liefdevol gemaakte film met boeiende personages, sterke acteurs, goede regie en een knap script. Onmisbaar wat mij betreft.
4*

Goede documentaire over de problematische opnames van Apocalypse Now, maar hij wist me ook weer niet zo aan te grijpen als ik had verwacht. Dat ligt er waarschijnlijk aan dat ik over de meeste rampen al gelezen had (en toen ik dat voor de eerste keer deed was ik wel echt verbaasd). Dan zijn het vooral de stukken waarin veel te zien is die het beste werken, met als uitschieter de scène waarin Martin Sheen vecht met zijn innerlijke demonen. Intens moment. Ook de stukken met Brando en Hopper (waarvan we nu duidelijk kunnen zeggen dat hij zichzelf speelde in de film) waren fascinerend. De rest is gewoon boeiend om te zien, maar ik had gedacht de spanning wat beter te voelen. Daarnaast is het stiekem gewoon jammer (maar ook begrijpelijk) dat er geen beelden zijn van bijvoorbeeld de Filipijnse overheid die de helikopters in beslag nemen en we het daar moeten doen met een discussie tussen Coppola en iemand anders over die situatie. Maar goed, daar kunnen de documentairemakers eigenlijk ook weinig aan doen als dat materiaal niet bestaat.

3,5*

Voor het eerst in 3 jaar tijd weer gezien. Een ding viel me nu in het bijzonder op: het uiterlijk van de film. Nou stond de film in mijn herrinnering al bekend als een visueel geslaagd werkje, maar dat het zo mooi was had ik niet onthouden. Dit zou wel eens de ultieme stad-bij-nacht-film kunnen zijn. Schitterend gebruikt van licht vooral. De film krijgt een bijna mythologische kracht door zijn uiterlijk.

Daar komt nog eens bij dat Pacino en De Niro (en de rest van de cast overigens ook) zéér goed in vorm zijn. De Niro speelt hier denk ik zijn beste rol na Taxi Driver. Hij is ook veel meer ingetogen dan in veel andere films. Deze film stijgt ook ver boven andere poltie- en inbraakfilms uit door zijn sterk uitgewerkte personages. Je ziet ze zelden zo goed als in deze film.

De combinatie tussen sterke karakterisatie en geweldige sfeer zorgen er dan ook voor dat Heat echt iets bijzonders wordt. Het verhaal is vrij bekend, maar de film voelt compleet uniek aan. De film heeft veel meer gevoel en atmosfeer dan gewoon is. Het is eigenlijk typisch Mann, maar Heat is voor mij de enige film waarin Manns talenten écht goed gebruikt worden. Het levert een film op die met recht tot een kunst- en meesterwerk genoemd mag worden...

...althans bijna. De film schreeuwt bij mij echt om een verhoging naar 4,5* of zelfs 5*. Ik zou het graag willen geven, maar misschien schreeuwt de film iets te hard. De film is tot de centrale overval nagenoeg perfect, op een onnodig sublotje na over een zwarte man die bij een grill gaat werken en uiteindelijk als chauffeur gaat dienen voor Neill. Geen idee waarom hier aandacht aan besteed zou worden. Na de overval gaat het helaas iets meer die richting in. De lange lengte draagt in principe bij aan het mythologische gevoel van de film, maar er zitten wel erg veel subplotjes in. De zelfmoordpoging van Natalie Portman was compleet overbodig en er zit ook een wraakactie van Neill te veel in. Alleen die Waingro was genoeg geweest, maar dat Van Zant-plotje haalt de rek eruit. De spanningsboog wordt net iets te ver gestrekt en de film heeft te lang nodig om tot de langverwachte confrontatie te komen. Gelukkig redt de film zichzelf wel door de laatste confrontatie ook daadwerkelijk tot het hoogtepunt van de film te maken. Deze scène is pure filmmagie.

Dit is ongeloofelijk jammer, want de film sleept tegen het einde aan een beetje. Ik twijfel nog een beetje of de film geen hogere score dan 4 sterren verdient, maar deze storende factor werkt tegen. Jammer dat Mann het niet net wat strakker had kunnen houden.

Heaven Can Wait is waarschijnlijk de film waarin vreemdgaan het meest onschuldig wordt afgebeeld. Het helpt daarbij wel dat we onze hoofdpersoon nooit succesvol een andere vrouw zien verleiden, maar het wordt flink gesuggereerd dat dit wel gebeurde. Niettemin, zijn vrouw vergeeft hem en de duivel stuurt hem zelfs naar de hemel, al is het maar omdat daar veel vrouwen zijn die veel aan hem gehad hebben. In feite wordt hier doodleuk vreemdgaan geprezen. Kennelijk lag dit onderwerp Lubitsch nauw aan het hart; hij wist ook wel raad met de vrouwtjes. Ik denk dat het allemaal wat ironisch of zelfs sarcastisch bedoelt is, een subtiele middelvinger naar de censuur die dergelijke volwassen thema's nooit zo open goedkeurde. De Hays Code had vereist dat als we Henry daadwerkelijk een andere vrouw hadden zien kussen hij gestraft moest worden. Door niets te tonen kan Henry er in de film vanaf komen.

Leuk idee op zich, maar het levert ook een wat bloedeloze film op. De opening in de hel beloofd een hoop, een zwarte komedie van formaat, maar doordat Lubitsch het onderwerp niet open en bloot kan behandelen zoals hij wil blijft het wat te vriendelijk en mist het wat mij betreft het echte komische vuurwerk. Een hoop wordt goed gemaakt door onder andere een grappige bijrol van Charles Coburn en de charme van Don Ameche en Gene Tierney in de hoofdrollen, door heerlijk klinkende dialogen en door het schitterende gebruik van kleur in de sets en kledij. Verrassend genoeg is het één van de zeldzame dramatische scènes uit de film die het meest indruk maakt: als Henry en zijn vrouw alleen dansen nadat hij hoort dat ze ziek is. De manier waarop dat gefilmd wordt, hun eenzame, schijnbaar laatste intieme moment, greep me wel. Eventjes tilt het de film uit boven de categorie "best wel aardig", iets wat verder alleen de openingsscène haalt. Verder is dit geen competitie voor Lubitsch-komedies als The Shop Around the Corner of To Be or Not to Be.

In feite komt het er wat neer dat de film misschien iets teveel voor zijn eigen tijd is. De subtiliteit waarmee het onderwerp benadert werd is enigszins bewonderenswaardig, maar zorgt er ook voor dat het een tandeloos filmpje is geworden. Niet zo onschuldig als ie lijkt, maar net te subtiel om iemand er boos over te krijgen, zelfs al zou je zeggen dat dit een film is waar iedere feminist voor naar de wapens grijpt.
3,5*

Ik vind dit eigenlijk een van de leukere animes doe ik tot nu toe zag. Ik ben het met de kritiek eens dat hij te lang duurt (er had makkelijk een half uur vanaf gekund), maar het is toch wel een vermakelijk filmpje. De moraal vind ik hier niet zo storend, omdat de moraal eigenlijk al ingebouwd zit in het uitgangspunt. Als je een film maakt over wasberen die hun thuisplaats beschermen tegen een nieuwbouwwijk die daar gebouwd moet worden heb je al automatisch een boodschap, of je nou wil of niet. Al is dat laatste stuk waarin die wasbeer tegen de camera praat om ons te vragen of we voortaan het milieu niet willen vervuilen iets teveel van het goede.

Er is genoeg leuks te zien hier. Gewoon een zeer aangename animatie-avonturenfilm. Opvallend genoeg geldt mijn gebruikelijke animekritiek over het te weinig bewegen van de beelden niet in deze film. De wasberen lijken hier eindelijk eens leven. Mooie optochtscène ook.
3,5*

Een goede film die je sterk betrekt bij de Strobbes. Er zit natuurlijk humor in deze mensen, maar Van Groeningens belangrijkste punt is niet om ze voor gek te zetten. Hij neemt zijn personages serieus, waardoor het meer wordt dan een Vlaamse Flodder. Opvallend is ook dat helaasheid en humor op opvallende momenten worden afgewisseld. Die Tour de France lijkt op een komisch tussenstuk, maar de droevige muziek en vertraagde beelden maken er iets tragisch van. Dat doet de film wel meer en dat werkte voor mij wel. Ook de intieme familiemomenten (Roy Orbison!) afgewisseld met de ruzies en problemen zijn goed uitgevoerd. Het is dan ook jammer dat tussen al het moois er niet toegwerkt wordt naar een boeiende ontknoping. Een hoofdpersooon die als schrijver uit zijn milieu ontsnapt is wat afgezaagd intussen en sowieso vond ik het verhaal van de volwassen Gunther altijd een stuk minder interessant dan de delen in het verleden. Dat zorgt er voor dat dit toch geen echt fantastische film is en dat het gevoel overheerst dat er meer in zat.
3,5*

Overigens moest ik heel vaak aan A Guide to Recognizing Your Saints denken hier.

Hij was daar geen moraalridder. Het was geen anti-drugsstatement van Heli, of zo. Hij weet simpelweg dat deze drugs hem in de problemen gaan brengen en daarom probeert hij ze te vernietigen, zodat ze niet met hem in verband worden gebracht. Hij hoopt zo zijn familie te beschermen. Waarom zou hij overigens de drugs ergens anders verstoppen? Voor wie en waarom? Dan zou de maffia alsnog binnenvallen, de drugs vinden of anders wel hem dwingen de drugs aan te wijzen, zoals ze nu al doen.

Anyway, Heli is nu vooral berucht om zijn nietsontziende blik op de Mexicaanse drugsmaffia. Zover ik kan zeggen is dat beeld hier heel accuraat en het voelt realistisch aan. Het komt allemaal vooral hard aan juist doordat Escalante een grote afstand neemt en de meest gruwelijke scènes filmt zoals hij ook de meest banale filmt: zo objectief mogelijk. Het werkt en het voelt in ieder geval voor een groot deel aan als een geloofwaardig portret van een land en een bepaald milieu.

Helaas wordt het ook wat tegengewerkt door een gevoel dat het allemaal niet zo objectief is. Sommige momenten zijn toch te geregisseerd, zoals bijvoorbeeld constant die gewelddadige game in het frame houden tijdens de martelscènes. Hoe geloofwaardig de gevoelloze reacties van de jongens en de moeder is daar is ook wat twijfelachtig, maar daarvoor ken ik het milieu te slecht, gelukkig. Verder zitten er ook vreemde scènes in, zoals de al vaker genoemde verleiding van de agente of zo'n tank die ineens voor Heli's huis staat. Zelden zag ik een film met zo'n terughoudende stijl die zo graag uit zijn voegen lijkt te willen barsten. Is deze afstandelijke aanpak wel degene die het dichtst bij Escalante's hart ligt.

Ik was gewoon niet zo onder de indruk als zou moeten. Iets voelt verkeerd aan en het is Verhoeven die hier de vinger op de zere plek legt: de personages zijn echt pionnen waar Escalante niets om geeft. Niet alleen de gangsters, die blijven redelijk gezichtsloos, maar ook de onschuldige familie. De troosteloosheid van hun bestaan wordt zo in beeld gebracht alsof Escalante met de spot, alsof hij ze veracht. Dat slik ik moeilijk. Heli's familie is niet perfect, maar in ieder geval hij en zijn vader werken hard om een bestaan te hebben en doen hun best om niet meegesleept te worden door de allesoverheersende maffia. Waarom ze dan door Escalante als zo laag als de criminelen afgebeeld moeten worden weet ik niet. Inderdaad te veel een geheven vingertje. Ook makkelijker dan compassie tonen.

Half geslaagd dus. Als een gitzwarte film over de Mexicaanse maffia kan ik de waardering goed begrijpen, maar de rest eromheen is beduidend zwakker.
3*