Opinions

Toch veel lauwe reacties hier van liefhebbers van zowel Miyazaki als eerdere Shinkaifilms. Dit is overduidelijk een combinatie van beiden, maar dat is uiteraard geen garantie dat het werkt. Persoonlijk ben ik fan van Miyazaki, maar niet zozeer van Shinkai, wiens films visueel vaak imponeren, maar die nogal sentimenteel te werk gaat en ook wat zeurderige personages heeft. Misschien ben ik gewoon niet liefhebber genoeg van films over puberromances om zijn voorgaande werk te waarderen.

Hoe dan ook, Children Who Chase Lost Voices From Deep Below (echt een titel die van de tong rolt) werkte voor mij wel. Ik snap het probleem op zich wel dat het misschien allemaal wat te bekend voor komt. Het is moeilijk om niet aan Miyazaki te denken en dan vooral Laputa maar ook zeker Princess Mononoke (die er vooral qua gevoel dichter bij ligt). Zelf heb ik me niet al te veel gestoord aan dat gevoel van Déjà Vu. Het is waar dat Shinkai hier hetzelfde type film maakt als die van zijn voorbeeld, maar hij verwijst gelukkig niet al te direct naar Miyazaki en maakt ook weer geen één-op-één-kopie.

Één ding dat mijn aandacht trok is dat Shinkai ook duidelijk van plan was om het gevoel van een oude mythe op te wekken, zelfs al speelt de film zich af in de moderne tijd (niet dat je daar nog wat van merkt als Asuna eenmaal in de fantasywereld is). Natuurlijk verwijzen veel fantasyfilms van dit type naar oude verhalen, dat hoort er een beetje bij, maar als je Children er van beschuldigt dat het misschien wat al te bekend terrein was allemaal dan kun je missen dat dit misschien een beetje het punt was. Aan het begin verteld die leraar een oude mythe over een man die zijn geliefde uit het hiernamaals probeerde te halen en vervolgens somt hij een lijstje vergelijkbare verhalen van over de hele wereld op, waarvan ik er een aantal herkende. Daarna was het me duidelijk dat dit een poging was om zo'n verhaal te vertellen en dat ook geprobeerd werd om het gevoel van zo'n verhaal over te brengen. Ik weet verder weinig af van Japanse mythologie (waar dit ongetwijfeld veel naar verwijst), maar met wat kennis van vooral Griekse mythologie vind ik het dan ook niet verrassend dat dit een rechtlijnig verhaal is dat zijn thema's op onverhulde wijze over de voorgrond plaatst. Orpheus of die mythe die de leraar uit de film aanhaalde draaien er ook niet omheen.

Het is misschien niet bijzonder ambitieus om voor zo'n klassieke aanpak te gaan en dan ook nog eens in de stijl van Miyazaki, maar voor mij werkte het. Misschien komt dit ten dele doordat ik recent Wrath of the Titans zag, die mij sterk deed verlangen naar een fatsoenlijke poging om klassieke mythologie op het scherm te brengen. Children bedient mij op mijn wenken. Op de eerste plaats doordat de verwondering die bij zo'n mythe komt kijken goed overgebracht wordt, zelfs al zit er een voorspelbaar element in. Het voelt in ieder geval niet alledaags aan en persoonlijk vond ik het hier ook prettig dat Shinkai het vooral niet klein houdt. Een mythische reis als deze werkt voor mij het beste als het getoond wordt met een lange speelduur en liefst enkele zijlijnen. Ik behoor dan ook niet tot de groep die dit een te lange film vond. In zekere zin had het van mij nog uitgebreider gemogen of er meer extra verhaallijnen aan toegevoegd mogen worden, maar eigenlijk is het qua lengte perfect zo volgens mij. Intussen vergaap ik me wel aan sterke scènes zoals die met de schaduwmonsters, die Quetzalcoatl die zich klaarmaakt voor de afdaling, dat oogding zodra hij geen schip meer is en meer van dat soort dingen. Zelfs de bombastische muziek werkte voor mij hier prima. Dat popliedje daarentegen is nog misplaatster dan in zijn vorige films. Een beetje als Lady Gaga aan het einde van The Lord of the Rings plaatsen.

Het is visueel dat Shinkai het meest zijn eigen stempel drukt op deze film en dan bedoel ik vooral dat hij het weer niet kan laten om zoveel mogelijk lichteffecten erin te hebben. Dat moet een enorme fetisj zijn. Ik vraag me af hoe hij thuis zijn lampen geplaatst heeft. Niets blijft ons bespaart in een eindeloze reeks aan zonsopgangen, zonsondergangen, lichtreflecties in het water en de regen, licht dat door wolken breekt, enorme schaduwen, regenbogen en zelfs een aantal aurora's die daar logisch gezien eigenlijk niets te zoeken hebben. Aan de ene kant erg mooi, aan de andere kant zou ik willen dat hij eens wat andere trucjes leerde en iets meer terughoudendheid kende op dit gebied, want zo nu en dan wordt het wat te kitscherig. Niettemin is het niet bepaald saai om naar te kijken.

Het minpunt van de voorgaande Shinkais was voor mij vooral hoe hij omging met de emotionele kant van zijn verhalen. Ook daar legt hij het er graag dik bovenop. Dat doet hij hier ook, er zit zelfs een bijzonder uitbundige huilscène in. Soms stoorde me het, maar niet zovaak als in zijn voorgaande werk. Dat komt misschien omdat een mythe als deze al van nature iets meer uitvergroot is en dat uitvergrote emoties dan wat meer in het totaalplaatje passen dan bij een intieme tienerromance. Ook helpt het wel dat er na een emotioneel moment er toch al snel weer overgeschakeld wordt naar een verwonderende scène of een stukje avontuur. De films steunt niet op emotie alleen. In ieder geval kon ik me wel laten meevoeren door de mix van gevoelens die Asuna duidelijk voelde en daarnaast kwam het sentiment wel oprecht op me over. Het was niet geforceerd. Wel had Shinkai misschien een iets minder lieve stem dan die van Hisako Kanemoto mogen nemen. Hij probeerde wel erg opzichtig de kijker te paaien met een bijzonder schattige stem, waar ik vooral aan het begin wat aan moest wennen.

Misschien kan Children zich niet helemaal meten met het beste van Miyazaki. Dit is geen competitie voor Laputa of Princess Mononoke wat mij betreft. Maar op zichzelf is het gewoon een erg mooie anime geworden met het hart duidelijk op de juiste plaats. Als Shinkai nou ooit nog eens iets leert over subtiliteit wordt hij misschien zelfs nog een geweldige regisseur.
4*

"Now what in hell am I going to tell this boy Schaefer's parents? That a substitute nurse assassinated him because she couldn't tell the doctors from the patients on the floor?"

Ik had aanvankelijk wat moeite om The Hospital echt serieus te nemen. De incompetentie van het ziekenhuis leek me wat al te overdreven. Natuurlijk is het een komedie (wel één van de meest gitzwarte komedies ooit gemaakt, dat moet gezegd worden), maar ik wist niet of ik het als satire serieus kon nemen. Na wat achtergrondonderzoek gedaan te hebben rond Amerikaanse ziekenhuizen blijkt het inderdaad vaak (nog steeds) een ongeregeld zooitje te zijn met een onbegrijpelijke bureaucratie, althans als ik enkele reacties op deze film mag geloven. Ik heb nooit in een Amerikaans ziekenhuis gelegen, maar The Hospital stond wel erg ver weg van mijn ervaringen in Nederlandse ziekenhuizen. Ik heb er moeite mee het te geloven.

Toch heeft de film bij vlagen veel kracht en zitten er een aantal messcherpe scènes in. Het nadeel is dat het tevens matig geregisseerd is en dat vooral de toon nooit helemaal op zijn plaats valt. Subtiele karakterkomedie, loodzwaardrama, excentrieke, surrealistische humor en pure klucht worden met elkaar afgewisseld op een manier die niet altijd even goed werkt. Vooral de meest brede humor lijkt niet te passen, zoals die vrouw die mensen met een hersenschudding om een sofinummer vraagt. Desondanks is het concept rond het vermoorden van dokters door medische missers erg goed gevonden en sterk uitgewerkt en zijn de dialogen vaak van het hoogste niveau. Het scenario en de acteurs zijn ook beter dan de regie. George C. Scott is hier op zijn best (niet dat ik hem ook ooit maar matig gezien heb) en zijn performance alleen tilt het haast naar 4 sterren, maar laten we niet gek doen. Ook Diana Rigg valt op in wat op papier waarschijnlijk een hopeloze rol was.

Niet geheel geslaagd, maar delen ervan zijn de moeite meer dan waard. Opvallend lage score hier.
3*

De minste Bergman die ik tot nu toe zag, maar zelfs dan nog een meer dan goede film. Het wordt me soms wat net te theatraal, met monologen die op een manier gehouden worden die natuurlijk zijn voor het theater, maar niet voor film. Daarnaast vind ik het jammer dat de film teveel partij kiest voor het personage van Ullman en het Bergmankarakter te veel veroordeelt wordt, terwijl er voor haar kant van het verhaal volgens mij ook wel iets te zeggen valt.

Gelukkig is Ingmar Bergman een grootmeester en kan hij hier nog altijd iets van maken. Het zou kunnen dat hij deze film maakte omdat hij zich een slechte vader voelde, maar aan de andere kant is het parallel tussen Ingrid's personage en echte leven interessanter en daar heeft gek genoeg niemand nog iets over geschreven als ik het goed heb. Ingrid Bergman was immers ook een moeder die haar man en kind in de steek liet om te trouwen met een Italiaan (Rossellini, maar let er ook op dat de man waar Bergman hier een relatie mee had ook een Italiaanse nam heeft: Leonardo). Deze actie was indertijd een enorm schandaal en Bergman was een tijdlang niet meer gewenst in Hollywood. Höstsonaten speelt hier denk ik op in. Toegegeven: deze theorie heb ik ergens anders gevonden, maar hij is wel geloofwaardig.

Daarom is het denk ik ook niet verrassend dat Ingrid Bergman wellicht de rol van haar leven speelt (met uitzondering van misschien Notorious). Het is een intense rol van haar. Extra knap is het dat Liv Ullman niet voor haar onder doet in wat ogenschijnlijk de minder boeiende rol is. Het beste aan deze film is het kijken naar deze twee actrices in topvorm. Daarnaast is Sven Nykvists ciinematografie weer uitmuntend en doet hij ons bijna vergeten dat we naar een praatfilm kijken. Het scenario is wat directer en minder briljant dan het andere werk van Bergman, maar het is een boeiend drama, zelfs als het voor mij nergens echt aangrijpend wordt.
3,5*

Ik zie niet in waarom deze Lloydfilm minder geloofwaardig is dan de anderen? Alleen het einde is erg zwak gevonden.

Ik vind dit wel een bovengemiddelde film uit Lloyds oeuvre. Het verhaal is niet bijster leuk, maar er zitten genoeg leuke grappen in, hoewel het allemaal minder creatief en geestig is dan Girl Shy en Safety Last. De rit met de auto mag er echter zeker zijn en de casting Josephine Crowell is geïnspireerd. Die vrouw heeft een geheel eigen mimiek. Ze ziet er aan de ene kant uit als een typische irritante schoonmoeder, maar nog iets afgrijselijk. Zelden iemand zo'n vreselijke gezichten zien trekken en dat is een compliment.

3,5*

Ondanks mijn eerdere bedenkingen is dit toch wel een film die me altijd bijgebleven was en een herziening toonde aan waarom. De kalme manier waarop de oorlog getoond wordt, met nadruk op alledaagse handelingen, is vrij uniek en geeft een speciale magie aan de film, maar wel het soort magie dat de harde impact van de film versterkt. Gek genoeg vond ik het moment dat ik eerst het zwakste vond nu het best, namelijk de stille scène voor een een bijna witte achtergrond waarin de jongen zijn zusje probeert te troosten door kunstjes uit te halen op een klimrek, zonder succes. Eerst vond ik het statische lelijk, nu vind ik het een sterke keuze die het wanhopige gevoel van de film beter raakt dan enig ander moment.

Soms wordt de schattigheid van het meisje misschien wat te veel overdreven voor een film als deze en het sleept hier en daar, maar al met al is het toch een bijzondere oorlogsfilm. Ik verhoog naar vier sterren.

Ik dacht altijd dat ik de titel moest lezen als een vraag. Dat bleek niet het geval te zijn, want binnen de film wordt de titel uitgesproken als een stelling. Het had echter een vraag kunnen zijn, want hoe groen was zijn vallei nou eigenlijk? Flauwe grapjes over zwart-witbeelden kunnen terzijde blijven, want mijn indruk is dat de vallei niet erg groen was. Dit is een nostalgiefilm, maar als je bekijkt in wat voor een omstandigheden die mensen leven komt de vraag naarboven waar ze nostalgisch naar zijn. Het familieleven natuurlijk, maar verder hadden ze maar een bittere tijd. Vruchteloze opstanden, religieuze dogma's, levensgevaarlijke werkomstandigheden, sadistische docenten, zeer lage educatiegraad, weinig tolerantie van de buren: ik zou er niet graag gewoond hebben.

Ondanks dat werkt deze film wel degelijk, ook de nostalgie. Dit komt voornamelijk doordat de familie sterk neergezet wordt, met Donald Crisp en SarahAllgood als sterke ankerpunten in de rollen van de vader en moeder. Daarnaast ben ik gewoon verliefd op die typisch Fordcinematografie. Kennelijk herkende Welshe mensen weinig van hun land terug in deze film, wat ik graag geloof want de landschappen, de huizen en zelfs de interieurs ademen iets sprookjesachtigs uit. De belichting en beeldcompositie is prachtig. Het verhaal wordt verder ook gewoon goed verteld, met tegelijkertijd veel afwisseling en een prettige kalmte.

Het is dan wel weer jammer dat Fords sentimentaliteit bijna constant aanwezig is. De bijna constant aanwezige violen en de over het algemeen wat overdreven melancholische toon had van mij niet gehoeven. Gelukkig houdt Ford het ondanks dat wel geloofwaardig en lijkt hij werkelijk betrokken bij de mensen die hij op het scherm laat zien.

3,5*

Gewoonlijk vind ik Jim Carry wel grappig, maar dit vind ik zowat onbeschrijflijk triest. Zelfs als kinderfilm is ie niet leuk.

1 ster.

Schrijf je eigen Dreamworks animatiefilm in 5 stappen:

[noot: ik plaats dit in spoilertags voor mensen die echt niet van te voren willen weten hoe dit verhaal zal verlopen. Mensen die al een sterk vermoeden hebben kunnen de spoilers echter gewoon lezen, want hun vermoedens kloppen onvermijdelijk.]

1. Begin met een loser die graag geaccepteerd wil worden door een bepaalde groep, maar daarvoor een zekere eigenschap mist. Laat hem zich ernstig voor schut zetten aan het begin van de film om dit punt extra duidelijk te maken. Als het even kan, maak de leider van de groep de vader van de held.

2. Verzin een probleem dat de groep niet kan oplossen met hun eigen middelen. Zorg er vervolgens voor dat de held een onconventionele solutie heeft voor het probleem, die hij echter niet meteen kan voorleggen aan de grote groep. Hij houdt de oplossing geheim.

3. Wanneer de oplossing van de held toch aan het daglicht komt gaat er iets vreselijk mis of worden zijn bedoelingen verkeerd begrepen, waardoor hij nog meer een outcast wordt en compleet buiten de groep gesloten wordt.

4. De groep probeert het probleem op te lossen met eigen middelen en zijn opweg naar hun ondergang. Intussen zit de teleurgestelde held te mokken. Gelukkig is er een bijrol (een geliefde of anders een komische sidekick die een serieus moment krijgt) die de held moed inspreekt, waardoor de held zijn oplossing van het probleem ten uitvoer kan brengen.

5. De held red de dag. Wellicht lijkt het even alsof hij sterft. De groep accepteerd de held en gaat zelfs zijn levenstijl overnemen. De film leert ons dat als we maar trouw blijven aan onszelf alles vanzelf weer goed komt.

Iedere Dreamworksanimatiefilm die ik tot nu toe zag, met uitzondering van misschien de eerste Shrek voldoet aan dit stramien. Meer films doen dit wellicht (Pixars A Bugs Life en Ratatouille bijvoorbeeld), maar er zijn nog wat extra Dreamworksingrediënten. Zo wil Dreamworks niet dat je serieus iets gaat geven om wat er gebeurt. Hier zorgen ze voor door bijna constant zelfbewuste grappen te maken. Verwijzingen naar andere films doen het dan bijzonder goed, met name naar Star Wars. Ook de hoofdpersonen mogen niet te geloofwaardig worden. Hiervoor gebruik je modern en semi-hip taalgebruik die niet bij de karakters past. Dit is daarnaast een animatiefilm, dus er moet nagedacht worden over de animatiestijl. De voorkeur gaat uit naar een plastic look, met zo min mogelijk identiteit. Stemmen laat je inspreken door bekende acteurs die over het algemeen geen bijzondere stem hebben.

Je kunt nu zelf een Dreamworksfilm maken. Als je het budget hebt tenminste.



Tot nu toe heb ik geen enkele verwijzing gemaakt naar How to Train Your Dragon. Na de grote positieve ontvangst van Dreamworks nieuwste (98% op Rotten Tomatoes, what the hell?) dacht ik mijn slechte ervaringen met Dreamworks te kunnen vergeten. Ze leken eindelijk sinds de eerste Shrek weer eens een film met een hart gemaakt te hebben. Dit bleek niet te kloppen, zoals duidelijk moge zijn. Tegen licht formulewerk heb ik niets, maar iedere actie van ieder personage in een Dreamworksanimatie valt inmiddels van begin tot einde te voorspellen. Ze gebruiken niet alleen steeds dezelfde formule, maar ook gewoon steeds hetzelfde eindresultaat. Toegegeven, de verwijzingen naar andere films zijn hier achterwege gelaten (de zelfbewuste humor is echter verdubbelt) en geheel tegendraads zijn de draken zowaar mooi vormgegeven, maar verder is het meer van hetzelfde. Alweer. Ik ben het er mee eens dat dit de beste Dreamworks is sinds tijden, maar daar koop ik nog altijd niets voor.

En oh ja, kan die 3D-onzin nu stoppen? Ik vermoed van niet. Dit is de eerste keer dat ik geen keus had tussen 2D en 3D. 3D voegde echt geen zak toe. Het enige wat eraan te bewonderen valt is een matige technische prestatie, die nou al bij vier films die ik zag hetzelfde was. Er wordt echt geen zak mee gedaan, behalve dat sommige vluggere scènes onduidelijker worden en er wat van het kleur verloren lijkt te gaan. Ik heb echt het gevoel 4 euro teveel betaald te hebben voor deze nonsens.
2,5*

Als een van de weinigen vond ik de tweede How to Train Your Dragon net iets leuker dan de eerste, maar aangezien ik niet bijzonder veel affectie had voor het origineel zegt dat niet zoveel. Deze kwam op mij net wat avontuurlijker over en hoewel deel 1 niet enorm sterk in het geheugen ligt had ik ook de indruk dat deel 2 er mooier uitzag. Het design van de alpha's mocht er zeker zijn, evenals die uilachtige draak van de moeder.

Wel blijft dit voor mij vooral een tussendoortje. De emotionele diepgang die anderen in deze reeks vinden zie ik niet. Zelfs de toch wat onverwachte dood van de vader liet me vrij koud, eigenlijk. Ik denk dat een groot probleem blijft dat bijna alles volgens het boekje gaat. Waar Pixar in zijn gouden jaren voorspelbare verhalen wist om te buigen naar iets meer door thematisch vaak wat dieper te gaan en interessante zijwegen te vinden gaan deze Dragonfilms te veel te bekende weg in. Het helpt ook niet dat nota bene dit specifieke verhaal van deel 2 extreem veel lijkt op die van de Pokémonfilms, met een overeenkomende schurk en oplossing. Ach, heeft het uitzitten van die Pokémonfilms ook eens een praktisch nut: als referentiekader voor How to Train Your Dragon 2. Het zegt wel iets over de creatieve durf op verhalend gebied van deze films.

Nog een extra pijnpunt blijft voor mij de stem van Jay Baruchel. Op een bepaalde manier klikt hij niet bij het personage, in mijn oren. Niet alleen mist zijn stem emotie, hij klinkt op een bepaalde manier ook te modern voor het karakter. Zelfs personen als Jonah Hill en Christopher Mintz-Plasse weten een betere toon te raken.

Deze recensie is wat harder dan mijn uiteindelijk eindoordeel. Misschien doordat mijn verwachtingen enorm laag waren bleek het toch wat meer kijkbaar te zijn. Deel 3 sla ik waarschijnlijk niet over, maar ik kijk er ook niet naar uit. Ik merk de liefde van de makers voor deze wereld wel, maar niet de durf of creativiteit om het echt uniek te maken.
3*

Hulde voor de keuze om er geen conventionele biopic van te maken (wat ik wel verwachtte vooraf). Jammer alleen dat het niet echt werkt. Het is een beetje vier films in één over hetzelfde onderwerp. Ten eerste een interview met Ginsberg, gespeeld door Franco, over het ontstaan van Howl. Ten tweede een reeks flashbacks in zwart-wit naar eerdere gebeurtenissen in het leven van Ginsberg. Ten derde een voordracht van Howl door Ginsberg in een nachtclub wat voornamelijk gevisualiseerd wordt door animaties. Ten vierde een rechtszaak die aangespannen werd tegen de uitgever van Howl, waar Ginsberg niet aanwezig was. Dat is allemaal leuk en aardig, maar wat mij erg stoorde was de rommelige manier waarop die vier aanpakken door elkaar heen werden gebruikt. Iedere vijf minuten gingen we weer van het een naar het ander en alles bleef zo vrij oppervlakkig. Vooral die rechtszaak hangt er een beetje bij, ondanks fijn acteerwerk van John Hamm als de advocaat. De flashbacks komen er echter nog bekaaider vanaf, want die mogen meestal niet langer dan een minuut spelen. Het is een korte film, die eigenlijk ook nog eens vier films in één wil zijn. Er lijkt ook weinig aandacht besteed te zijn aan wat er wanneer afgewisseld werd. Het had wat natuurlijker in elkaar kunnen vloeien allemaal. Ik zat zo nooit in de film.

En dat is op zich een gemis, want er zit erg veel in het onderwerp. De rechtszaak lijkt te veel op andere vergelijkbare rechtszaken over controversiële onderwerpen in andere films, dus die kunnen we missen, maar het gedicht Howl zelf en de persoon Ginsberg zijn ontegenzeggelijk boeiend. Ik zou al genoeg hebben gehad aan een interview met Ginsberg zelf (liefst nog in persoon, in plaats van met Franco al vervanger, maar hij leeft natuurlijk niet meer), met daarnaast gewoon het gedicht Howl voorgelezen, met of zonder animaties. Persoonlijk had ik namelijk weinig moeite met de animatie. Ik lette daar vooral op de woorden van het prachtige gedicht (dat ik nooit gelezen of eerder gehoord heb) en de hypnotiserend zwevende beelden vond ik daarbij een prettige ondersteuning. Het is geen Disney- of Pixarkwaliteit in vloeiendheid of detail, maar het had toch wel wat. Helaas werd het gedicht zo vaak onderbroken. Zal het eens een keer zelf lezen.

Een niet compleet geslaagd experiment dus, maar een boeiend onderwerp als dit maak je noot helemaal kapot. Het verdient alleen een betere film.

2,5*

Van de 11 Oscarnominaties die Hugo kreeg zijn er 10 terecht, maar die ene andere is onbegrijpelijk. Waar komt de nominatie voor het scenario vandaan? Dat is wat mij betreft namelijk de grote zwakte aan een verder erg sterke film. Het is een onhandig opgebouwd verhaal, met soms wat ongeloofwaardige handelingen van personages en karakterontwikkelingen (vooral Hugo zelf komt niet helemaal uit de verf) en enkele zijlijnen die nooit helemaal van de grond komen, zoals het liefdesplotje van de stationschef of het verhaal van de twee tekkelhouders. Momenten zoals die waarin Hugo aan het einde nog gevangen genomen wordt door de stationschef en hij geen concrete argumenten gebruikt om vrij te komen, ondanks dat ze voor de hand liggen zijn eigenlijk vrij slecht.

Dit is zware kritiek, maar het is opvallend hoe goed Scorsese zich eruit redt. Dit komt omdat Scorsese nooit echt een verhaaltjesregisseur is geweest. Veel van zijn films, zeker zijn beste, hebben vaak hele losse verhalen die vooral als kapstok dienen om de personages en het bijbehorende milieu zo goed mogelijk in beeld te brengen (zie vooral Taxi Driver, Goodfellas en Raging Bull). Met strakkere scripts, zoals The Departed, zie je hem vooral pogingen ondernemen ook ook deze wat losser te maken, maar helemaal zijn ding is het niet. Toegegeven, Taxi Driver, Goodfellas en Raging Bull hadden toch een sterker script dan Hugo, maar ook bij deze nieuwste van Scorsese zie je vooral weer dat het script een kapstok is, in dit geval voor niets minder dan het eindelijk ongegeneerd tonen van zijn filmliefde. Misschien dat die aanpak niet voor iedereen werkt, vooral niet voor mensen die op de eerste plaats door het verhaal gegrepen willen worden of met de personages mee willen leven, maar mij wist Hugo uiteindelijk wel in te pakken.

Het is opmerkelijk wat 3D kennelijk lijkt te doen met de oude rotten uit het regievak. Tot nu toe ben ik geen fan van de techniek, maar het is opvallend dat het niet de jonge regisseurs zijn die er veel uit lijken te halen, maar de oudjes. Spielberg leek wel herboren met Tintin en ondanks de zwaktes van die film spatte het plezier daar van af, mede dankzij de de ontdekking van de nieuwe dimensie. Scorsese lijkt iets soortgelijks overkomen te zijn. Nog nooit heeft hij zich zo volledig gestort op het visuele aspect van de film. En bij iemand als hem wordt het dan smullen, ongeacht of dat door 3D komt of niet. Ik vond dit eigenlijk de eerste 3D-film die mij werkelijk overtuigde, waarbij het 3D-effect niet hol leek, er mooi uitzag en me tegelijkertijd niet uit de film haalde. Niettemin zal het er in 2D waarschijnlijk net zo goed uitzien. De camera vliegt, de kleuren zijn warm en de belichting staat op Extra Sfeervol. Toegegeven, die warme kerstsfeertje wordt op een typische manier in beeld gebracht, maar het zag er nog nooit zo goed uit. Als dit niet het jaar van The Tree of Life was geweest had ik de Oscar voor cinematografie meer dan terecht gevonden.

Maar het is niet mooi film om het mooi filmen. De prachtige visuele stijl vult de onderliggende emotie aan op een manier waarop het script faalt. De scènes met Meliés en zijn werk profiteren hier het meest van. Zelfs de keuze om oude filmbeelden in 3D om te zetten blijkt een schot in de roos. Gewoonlijk ben ik tegen dit proces, maar hier werkt het omdat we ze erdoor als iets nieuws gaan zien, net zoals de personages uit de film. Ook simpeler gebruik van de cinematografie, zoals de tripjes door de gangen van Hugo's stationsverblijf of een stationschef die door een probleem met zijn mechanische been in een leeg vlak op het station wordt afgebeeld, vrij ver van zijn geliefde, die ook in het frame staat, zijn effectief door hun sterke uitvoering.

Dit is dus een erg mooie film, duidelijk de meest gepassioneerde die Scorsese gemaakt heeft in jaren. Ik vergeef hem zijn zwaktes grotendeels wel, omdat het mijn filmliefde aanwakkerde. Dat heeft Hugo dan ook met The Artist gemeen: niet zozeer de ode aan het verleden als wel de ode aan film zelf. Het zijn twee speelse films die hun vrij slappe inhoud weten te compenseren met puur filmplezier. En dat is ook veel waard.
4*

Humoresque is een onderbelichte film die veel meer aandacht verdient, want dit is één van de beste melodrama's (wat geen favoriet genre van me is) uit het klassieke Hollywood. Het thema ligt wat in het verlengde van het latere The Red Shoes, oftewel totale liefde voor het kunstenaarschap versus liefde voor een mens. Humoresque weet dit perfect te vangen, dat gevoel van obsessie dat nergens voor wijkt. Opvallend is de vaak donkere belichting, dat geregeld aan noir doet denken, zelfs al valt de film zeker niet in dat genre. De zwart-wit contrasten voegen veel toe aan de donkere sfeer van het verhaal zelf.

Wat ik daarnaast sterk waardeerde is dat de film ook echt de passie van de hoofdpersoon voor de muziek deelt. Dat spreekt voor zich zou je zeggen, maar toch ken ik geen film, buiten The Red Shoes om, die zo rustig de tijd neemt om de muzikale performances tot zijn recht te laten komen. Dat moet een commerciële gok geweest zijn, want komt het grote publiek af op een film waarin een aardig deel van de speelduur we kijken naar iemand die viool of piano speelt. In het geval van de viool speelt Garfield niet eens echt, want de handen die je in zijn close-ups ziet zijn niet van hem, maar van twee vioolvirtuoso's. Oscar Levant speelt wel zelf piano en is daar duidelijk een genie in. De muzikale performances zijn het meest geprezen aspect van Humoresque en daar valt weinig tegen in te brengen. Dit is met liefde voor klassieke muziek gemaakt.

De acteurs verdienen hier ook veel waardering. Toegegeven, Garfield is prima, maar er waren wellicht acteurs die de intensiteit van de rol beter hadden kunnen vangen. Joan Crawford levert hier echter misschien wel haar beste prestatie. Het is eigenlijk meer een bijrol, hoewel een grote. In het eerste half uur komt ze niet eens voor. Ze had hiervoor net de Oscar gewonnen voor Mildred Pierce en had vrij keuze gekregen voor haar volgende rol. Tot ieders verbazing koos ze dus een bijrol uit. Maar ze wist dat de show zou kunnen stelen hier en dat deed ze ook. Niettemin, Oscar Levant is niet te missen. Hij speelt een versie van zichzelf en zijn verhouding tot Garfields personage lijkt kennelijk wat op Levants echte vriendschap met George Gershwin (Levant speelde eerder al zichzelf in een film over Gershwins leven, genaamd Rhapsody in Blue), maar evengoed is hij enorm vermakelijk. Het is een aaneenschakeling van briljante one-liners die hij zelf schreef. Die zijn op zich al de moeite waard om Humoresque eens te kijken.

Je vraagt je af waarom deze film zo vergeten is. Het is een van de meest volwassen werken van zijn tijd, met complexe personages, een goede sfeer, geweldige muziek, fantastische acteerprestaties en een overtuigend beeld van kunstenaarsobsessie. Alleen de scènes waarin de vrouwen wat al te extatisch reageren op de muziek slaan de plank mis en komen erg overdreven over. Verder een dikke, vette aanrader.
4*

Één van de vele verfilmingen van het beroemde boek van Victor Hugo, dat ik nooit gelezen heb. Dit is wel een erg goede versie, getrouw of niet, vooral dankzij de sfeer en het acteerwerk. De film ziet er prachtig uit en er is kennelijk kosten nog moeite bespaard om Los Angeles op vijftiende eeuws Parijs te laten lijken, waarvoor zelfs delen van de Notre Dame zijn nagebouwd. Erg sfeervol belicht en de fluisterende manier waarop de personages geregeld met elkaar spreken als ze in de kathedraal geeft het dat beetje extra.

Laughton is hier daarnaast ook erg goed, in een rol die niet typisch is voor hem. Hij speelt Quasimodo als een soort geestelijk gehandicapte, met een geloofwaardigheid die je zelden ziet bij zoiets. Cedric Hardwicke is ook fenomenaal en heeft weinig nodig om diepe haat uit de beelden. Thomas Mitchell zat in iedere film uit 1939 en dus ook in deze en hij weer erg vermakelijk, evenals een nog jonge Edmond O'Brien die ik hier eigenlijk niet herkende. Margaret O'Hara doet eveneens mee en wie houdt nou niet van haar.

Het duurde misschien even voordat het op gang kwam, mede door wat al te heilig uitgesproken dialogen over geloof, maar eenmaal op dreef is dit een meeslepend verhaal, krachtig verteld en met veel sfeer.

4*

Vermakelijke blockbuster die niet zijn complete potentie benut. Ik lees hier en elders nogal wat vergelijkingen met Battle Royale en The Running Man (degenen met wie ik naar de bioscoop ging noemden ook nog Death Race, waar ik nog nooit van gehoord had), maar bij mij komt The Hunger Games daar mee weg door de simpele reden dat ik die allemaal nooit gezien heb, al komt dat beslist nog wel eens.

Allereerst wil ik vooral benadrukken dat het als blockbuster een bijzonder geslaagde film is. Hij is gewoon erg vermakelijk, vooral omdat het met de spanning wel goed zit. Ik vond het voor een blockbuster eigenlijk wel verfrissend dat het er allemaal niet te gelikt uit zag. De handheld wordt natuurlijk flink ingezet om door flink schudden extreem geweld te verdoezelen, maar tegelijkertijd werkt de handheld ook in het voordeel. Voor een film van dit type is het namelijk niet gewoon om een filmstijl te hebben die wat realistischer (documentaire-achtig gaat me wat te ver) is en wat meer op de huid zit. Het voegt wat toe aan de intensiteit, bijvoorbeeld bij een scène waarin Katniss onder druk en van een grote afstand een object moet schieten. De extreme close-ups van de verschillende elementen van deze scène dragen dan echt bij aan de spanningsopbouw. Deze techniek is niet bepaald verzonnen door deze film, maar het is toch wat uniek om het bij iets als dit aan te treffen en het voegt wat extra's toe.

Een andere sterke troef is het goed opgebouwde verhaal, waarbij ik de langzame start eigenlijk wel prettig vond. Sneller naar de arena gaan had waarschijnlijk de dramatische impact van de gebeurtenissen daar verpest. Sterker nog, van mij had er nog wat langer stilgestaan mogen worden bij de gebeurtenissen in de stad, met een wat uitgebreidere introductie van de andere deelnemers aan de wedstrijd, al is het punt nu ook wel duidelijk. Ook de casting was goed, waarbij geen van de jonge acteurs uit de toon viel, al moet er weer bij gezegd worden dat alleen Lawrence werkelijk een gedenkwaardige rol had. Geweldige actrice, zoveel is me na Winter's Bone en deze wel duidelijk.

Maar er zijn zwakke punten. De meest duidelijke is toch wel het ontbreken van een werkelijke beet. Toegegeven, de satire rond de media en fascisme komt wel over, al komt dat ook weer omdat er genoeg vergelijkbare verhalen verteld zijn waar voorbeeld aan genomen kon worden. Maar het is vooral het uit de weg gaan van werkelijk moreel lastige situaties dat wat knaagt. Het is net iets te makkelijk allemaal. Niet de gevechten zelf, maar je zou toch op zijn minst één scène verwachten waarin Katniss misschien een medestander zou moeten neerschieten. Aan het einde is er kort de twist dat ze Peeta om zou moeten leggen, maar dat wordt te snel en makkelijk weer opzij geworpen. Het is een gevolg van het willen behouden van de leeftijdsgroep van 13 jaar en jonger, maar dit stoorde mij meer dan het gebrek aan expliciet geweld, wat mij niet zo heel veel kan schelen. Natuurlijk, de situatie op zichzelf is al moeilijk, met morele vraagstukken te over, dus al te erg is het allemaal niet dat de moeilijkste keuzes achterwege blijven. Toch voelt het als een gemiste kans. Vooral Peeta had naar mijn gevoel moeten sterven. Dat de twee helden beiden zomaar het einde haalden past op de een of andere manier niet bij het verhaal.

Verdere waren er nog wat idiote plotelementen. Zo is de hele reden om die spelen te houden op zijn minst bizar. Ter herinnering van de vrede die ontstond nadat een rebellie was neergeslagen moeten 24 tieners elkaar afmaken? Jaja. Kennelijk moet het ook angst inboezemen die een nieuwe opstand moet voorkomen, al lijkt me dat averechts te werken. Of heb ik een deel van de verklaring gemist (ik zou niet weten hoe)? Maar goed, ik accepteer dit nog wel als een plotelement die de spelen mogelijk maakt. Vreemder is de keuze van het "slechte team" om hun voedselvoorraad te omringen met mijnen. Ik snap dat dit is om andere deelnemers er uit de buurt te houden, maar het blijkt dus dat als één van hen op zo'n mijn was gaan staan de complete voorraad de lucht in geblazen was (wat hier door een appel gebeurt). Een bescherming dat bij activatie het beschermde vernietigd? Ik zou mijn kostbare bezittingen in ieder geval niet aan dat team toevertrouwen.

Minpunten ten spijt blijft er toch een uiterst vermakelijke avonturenfilm over, die absoluut uitstijgt boven de gemiddelde blockbuster.
3,5*

Wat vreemd dat uitgerekend Catching Fire van alle blockbusters zo'n enorm goede kritieken kreeg. Ik vond het vooral een deceptie. Niet eens zozeer tijdens een lang deel van het kijken. Aanvankelijk vond ik het wel fijn dat het allemaal wat rustig aan verteld werd, waardoor de wereld die nogal schetsmatig was in deel 1 hier nu wat meer tot leven kwam. Ik kreeg wat meer voeling met de politieke spelletjes die zo belangrijk zijn voor deze vertelling. Meer schermtijd voor Donald Sutherland is dan ook essentieel; het was bizar hoe weinig schermtijd hij kreeg in deel 1.

Geniaal was het misschien niet, maar ik kreeg toch wel snel zin in meer en was benieuwd hoe het zich zou ontwikkelen. De sterke rol van Lawrence is absoluut het geheime wapen van deze serie is, zeker omdat dit voor een blockbuster een visueel matig spektakel blijft. Ik zat toch wel in dit revolutie die Katniss tegen wil en dank op gang zet. Gave bijrol ook van Jena Malone, die bijna met de hele film wegloopt. Naderhand zei iemand tegen mij dat hij liever gezien had dat zij de hoofdpersoon was en ik had hem bijna gelijk gegeven. Dit is een blockbusterreeks waarin de vrouwelijke personages eigenlijk oneindig veel boeiender zijn dan de mannen, die op wat schurken na toch vooral knappe koppen blijven. Hoe minder we moeten zeggen over Hutcherson en vooral Hemsworth hoe beter. Geen idee ook waarom Hemsworth's personage in deze films zit. Hij staat steeds als derde in de credits, vóór acteurs met grotere namen en grotere rollen. Die hele driehoeksverhouding voegt echt niets toe hier.

Maar goed, ik zat er toch wel in een het concept om de Hunger Games te spelen met allemaal vorige winnaars klonk als een garantie voor een geweldig spektakel. Die vervolgens uitbleef. Om het maar bot te zeggen: wat een flutactiefilm is dit. Al die tegenstanders worden als bijzonder gevaarlijk geïntroduceerd, maar er komt geen één fatsoenlijke confrontatie met hen. Ja, af en toe schieten er wat bad guys voorbij het beeld in onduidelijke shots, maar dat is het dan ook. Alle andere actie moet komen van CGI-apen en een mist. Elke keer denk je dat het gaat los komen, maar nee, steeds niet. En ineens is het afgelopen. Ja, er is een heel district uitgeroeid, maar dat gebeurt uiteraard buiten beeld en ieder personage dat we daar hebben leren kennen overleefd het doodleuk. Een beetje het probleem om een kinderverhaal te maken met een veel te volwassen onderwerp. The Hunger Games weten voor mij die balans niet te slaan, waar een Harry Potter dat wel deed.

Eigenlijk verbaasd het me dat zoveel mensen hiermee weglopen. Catching Fire is een film met een geweldige opbouw en geen pay-off. Dat komt in de latere delen wellicht, maar dat maakt dit deel waarschijnlijk degene met de minste herkijkwaarde en ze hadden op zijn minst voor een grootse actiescène in dit deel kunnen zorgen, want de basis lag er toch. De drie sterren die ik geef zijn eigenlijk misschien te mild.

The Hunting Party is typisch een film die voortgekomen is uit het succes van The Wild Bunch. Dat betekend een gewelddadige, cynische visie op de western met nadruk op veel bloed en een bijna nihilistische filosofie op de achtergrond. Helaas is dit bijna een totale mislukking, vooral omdat Medford gewoon veel te hard probeert om er iets gruwelijks van te maken en daarbij compleet de inhoud uit het oog lijkt te verliezen.

Het is in ieder geval een vrij lompe film, waarin de impact van de schoten vaak met maximaal effect worden neergeschoten. De groep waarmee Reed reist lijkt op magische wijze telkens na een schietpartij weer aangevuld te worden, waardoor het aantal lichamen zich met gemak kan opstapelen. Voor wie dat niet genoeg is zit er ook extra veel geweld in richting het vrouwelijk hoofdfiguur gespeeld door Candice Bergen. Ze wordt vele malen seksueel belaagd, ze wordt geslagen, van een rijdende wagen afgegooid en van een paard getackeld. Meestal door de man waarop ze verliefd wordt, natuurlijk, want dit is zo'n soort film. Blijf niet in de illusie hangen dat de jaren '70 alleen een toonbeeld waren van intelligente cinema. Uiteraard wordt Bergen uiteindelijk in de buik geschoten, dat kan er nog wel bij.

Het probleem dat ik hier mee heb is niet zozeer het geweld, maar het totale gebrek aan context of uitdieping hier. Bergen wordt gekidnapt door een bandiet omdat hij wil leren lezen. Oké, maar waarom dan zo'n enorme groep meebrengen? Ik dacht dat hij hen hun nodig had omdat zijn boekje belangrijke informatie bezat, of zo, maar nee. Hij wil gewoon leren lezen om waarschijnlijk het roer om te kunnen gooien. Zodra hij daarmee het leven van zijn partners in gevaar brengt blijft hij echter stug volhouden dat de vrouw belangrijk is. Geen wonder dat de rest zich tegen hem keert. De groep zit echter alleen in het plot om neergeschoten te worden. Een andere reden om nog op te trekken met Reed hebben ze niet en hij lijkt hen ook niet nodig te hebben.

Voeg daaraan ook nog maar een zeer oppervlakkige schurk toe, die een simpele sadist blijkt te zijn. Hackman kan met al zijn talent niet veel invulling geven aan zo'n vlak personage. Het is niet eens een leuke schurk en zo saai als een sadist kan zijn. Hij wordt al snel geïntroduceerd als iemand die een Chinese prostituee wil martelen met kaarsen, want dit is zo'n soort film. Veel meer kun je niet verwachten.

Het zou allemaal wellicht verdraagbaar zijn geweest als dit gewoon gepresenteerd was als een b-film van maximaal anderhalf uur. Nu sleept het zich echter voort in een tergend traag tempo, dat door het gebrek aan karakteruitdieping, een enigszins dynamische situatie of op zijn minst een wat meer gedetailleerd plot een enorm lange zit wordt. Zelfs als een soort kat-en-muisspel werkt dit niet echt. Het is aanvankelijk wel spannend, maar het wordt nooit meer dan Hackman en crew die op Reed en crew schieten van een veilige afstand. Nooit, behalve de finale, waarin Hackman verschijnt in een luchtspiegeling die Reed en Bergen nadert. Erg mooi gedaan, maar zelfs zo iets maakt niet meteen de hele film goed.

Verder zijn trouwens de twee hoofdrollen nogal miscast. Zeker Bergen bedient zich erg van gezichten trekken en haar chemie met Reed is afwezig. Erg veel reden om dit aan te bevelen heb ik dan niet. Net acceptabel als een tussendoortje (hoewel te lang), maar zelfs dat alleen als je eerst honderden andere, betere westerns al gezien hebt.
2*

Fearless begint vrij aardig, met aardig wat battles die leuk waren om naar te kijken. Ik had liever een wat rauwe en pijnlijke look gezien in de film, in plaats van deze bijne glimmende beelden die vooral de indruk wekten dat er misschien wat teveel CGI gebruikt was. Maar daar kon ik me wel overheen zetten. Het was alleen jammer dat na het gevecht met meester Chun er eigenlijk weinig meer overblijft om van te genieten, met uitzondering van het gevecht met O'Brien. Dat hele spirituele plot met dat blinde meisje is niet alleen te cliché voor woorden, maar ook erg saai uitgewerkt. De film wordt ineens enorm sentimenteel en dat gevoel blijft hangen.

Het eindigt dan ook met een stel vreselijke eindscènes, voorafgegaan door een bizarre dialoog over thee die in ieder geval op mij niet logisch overkwam. De meest onbegrijpelijke keuze van de scenarioschrijver is om Huo Yuanjia te laten vergiftigen tijdens het eindgevecht. DIt slaat verhaaltechnisch nergens op: wie gaat er nou middenin een gevecht iemand dodelijk vergiften terwijl het overduidelijk is wie daarvoor verantwoordelijk zou zijn? En nee, dit deel van het verhaal is niet waargebeurt, of ik moet me heel sterk vergissen. Het meest storende aan dit deel van het verhaal is dat het zo weinig recht doet aan het genre. Ik had best zin in dat gevecht tussen Huo en die Japanner, ze leken aan elkaar gewaagd. Dan ga je zo'n climax toch niet opzij zetten voor een ongeloofelijk sentimentele vergiftigingscène? Waarvoor kijken we een martial arts film? Deze film werkt bijna alleen tijdens de gevechten, dus een echt gevecht op het einde had beter gepast, maar de makers wilden duidelijk iets mythischers.

Voor mij werkt het zo niet. Dat levert een onvoldoende op voor een film die toch gemakkelijk een voldoende had kunnen scoren.
2,5*

Ijzersterke oorlogsfilm. Het is een veel minder politieke film dan ik verwachte. Ondanks de nogal omstreden setting, Irak anno nu, is het geen verhaal geworden over of het goed of slecht is om de Irakoorlog te voeren. Tevens levert de film geen kritiek op het Amerikaanse leger en wordt die ook niet verheerlijkt. The Hurt Locker heeft niet een al te grote agenda. Het volgt een groepje van drie soldaten die verantwoordelijk zijn voor het opruimen van bommen op de huid. Dit zonder een echt overkoepelende verhaallijn. Het is telkens een missie om bommen onschadelijk te maken, afgewisseld met wat korte momenten waarop de hoofdpersonen ontspannen, ruzie maken, verhalen uitwisselen, etc.

The Hurt Locker gaat dan ook nergens heen, op narratief gebied. Dat is hier een voordeel. Het blijft zo vooral een intieme karakterstudie die een helder beeld kan schetsen van de verschillende invloeden die oorlog kan hebben op totaal verschillende mensen, zonder dat daarbij gegrepen hoeft te worden naar verhalende elementen die dit moet benadrukken. Het constant weer vallen in een thrillerscène had vermoeiend kunnen werken, maar houdt je hier de gehele tijd op het puntje van je stoel en is een slimme truuk om de personages goed tot hun recht te laten komen.

Deze thrillerscènes zijn dan ook verbluffend. Het is alweer een tijdje terug sinds zo'n intense film de bioscopen haalde. De spanning was voelbaar door de zaal en het is altijd leuk als je merkt dat het publiek waarmee je kijkt helemaal in de film opgaat. De sniperscène en die met de autobom zijn kunststukjes uit het thrillergenre. Zo goed opgebouwde en gefilmde momenten zien we te weinig.

De keuze voor Kathryn Bigelow als regisseuse is eigenlijk de grote sleutel tot dit succes. Zij is geen politieke filmmaker, maar iemand geïnteresseerd in genrecinema en daarnaast in studies van machomensen die leven op de grens van zelfvernietiging. The Hurt Locker is dan ook een perfecte film voor haar en het strakke script van Mark Boal levert precies het soort situaties waarin Bigelow uitblinkt. Ik vond Strange Days erg goed, maar dat The Hurt Locker waarschijnlijk de geschiedenis in zal gaan als Bigelows meesterwerk is weinig verrassend. Het is een van die perfecte matches tussen regisseur en inhoud.

Eigenlijk alles aan deze film is verder zo goed als perfect. Goed, er zitten wat al te korrelige handheld shots in, maar het camerawerk is verder vooral goed in het dichtbij halen van de actie, waarnaast het ook wat gedenkwaardige beelden weet vast te leggen (waarvan er opvallend veel een bommenpak bevatten). De montage is even zo belangrijk voor de intensiteit van de scènes. Even veel krediet verdient de cast. Met name Jeremy Renner in de hoofdrol, die nou wat mij betrefd mijn favoriet is bij de Oscars voor Beste Acteur. Het is een lastige rol, een personage dat niet meteen sympathiek is, maar hij maakt er een karakter van dat ten alle tijden boeit en geloofwaardig is. Laat dit je echter niet afleiden van Anthony Mackie, die ook gewoon genomineerd had moeten worden voor een bijrol Oscar. Hij ondersteund Renners spel perfect. Let ook op de toffe cameo van Ralph Fiennes.

Ik lees hier opvallend veel over hoe onterecht de 9 Oscarnominaties zijn. Laat ik maar wat tegengeluid brengen door te zeggen dat dit nou net zo'n film is die alle accolades verdient die hij krijgt. Alleen de nominatie voor muziek kan ik niet helemaal plaatsen; die is me niet echt opgevallen. Geloof de hype: dit is een van die zeldzame die terecht is!

4*, met zeker een kans op verhoging. Geweldige film.

Annie Hall, Manhattan, Crimes and Misdemeanors en Hannah and Her Sisters zijn waarschijnlijk de films van Woody Allen die het meest als zijn meesterwerken genoemd worden. Terecht, maar er zijn er veel meer. Husbands and Wives is daarvan waarschijnlijk degene waarvan me het meest verbaasd dat hij niet in één adem genoemd wordt met de beste werken uit zijn oevre. Wat mij betreft behoort hij zeker tot de top 5.

Het is een iets minder komische film dan ik had verwacht. Er is humor, maar de nadruk ligt hier duidelijk meer op de dramatische kant van het verhaal, met vrij realistische personages en een cynische kijk op liefde die eens niet gerelativeerd wordt door Allens gebruikelijke humor. De film opent met een ironische opmerking van Allens personage op de vraag die een presentator op televisie aan het publiek stelt (Presentator:"Einstein was celebrating his 70th birthday anniversary and there was a colloquium given for him, and he said: 'God never plays dice with the universe -". Allen: "No, he just plays hide-and-seek."), maar daarna blijven deze typerende oneliners toch vooral achterwege. De dialogen zijn op een dramatischere manier scherp en zelfs Woody Allen zelf lijkt zich voor eens ingetoomd te hebben en zijn maniertjes in de kast gestopt te hebben en op een naturellere wijze acteren. Dat doet hij erg goed, overigens.

Dit is dus niet de Woody Allen waar je het best naar kunt kijken om te lachen, maar onder zijn serieuze werk staat dit wellich bovenaan. Het zit vol prachtige observaties en situaties, maar ik waardeerde vooral de menselijkheid hier. Ja, de personages hebben op zijn zachtst gezegd hun fouten, maar waar dat in veel Allenfilms nogal beoordelend gebracht lijkt te worden, lijkt er hier juist een affectie te zijn voor hun fouten. Zonder het te romantiseren dan. Als Pollack en Davis op het einde weer bij elkaar komen voelt het als een goede beslissing aan. Zelfs het domme aerobicsmeisje lijkt niet compleet voor schut gezet te worden. Natuurlijk is haar scène waarin ze haar astrologisch verantwoorde kijk op het leven toelicht op een groep intellectuelen erg geestig, maar tevens stond ik aan haar kant, omdat de camera haar zo insloot tussen haar luisteraars die boven haar uittorenden. En Pollacks personage zit ook duidelijk fout in die scène, ondanks dat zij de domme dingen zegt. Er zitten veel van dat soort mooie momenten in.

Allens films worden meestal wel goed geacteerd, maar dit is waarschijnlijk het beste ensemble die hij bij elkaar heeft weten te verzamelen, met uitzondering van misschien Hannah and Her Sisters. Allen zelf doet het zoals gezegd verrassend goed in een wat meer ingetogen rol en Farrow is fijn. De bijrollen lopen echter met de film weg, met Sydney Pollack, Lysette Anthony, Liam Neeson en een fenomenale Judy Davis. En dan is er nog Julliette Lewis. Mijn God, wat blijft dat toch een geweldige actrice. Erg ondergewaardeerd wat mij betreft. Haar scène in de taxi met Allen is de beste in de film.

Het enige wat niet uit de verf komt is de documentairestijl, waar Allen zelf notabene nogal trots op was. Het voelt hier echter te ondoordacht en overbodig aan. Gelukkig staat het de film ook weer niet in de weg.
4,5*

Na het zien van de trailer had ik het gevoel de film al gezien te hebben. Je ziet in de trailer immers de hele uitvinding en de rijs naar succes van de vibrator. Met vragen liet het me niet achter. Het probleem van Hysteria is dat de complete film dan ook aanvoelt als filler voor de momenten uit de trailer. Dit is er eentje die van de automatische piloot is afgerold. De manier waarop klassen- en geslachtsverschillen hier gebracht worden is zo voor de hand liggend dat iedereen het had kunnen verzinnen. Dus je krijgt weer een filmpje waarin de arrogante middenklasse neerkijkt op de zielige lagere klasse, terwijl één vrouw uit de rijke middenklasse uiteraard onbaatzuchtig opkomt voor de armen. Uiteraard is ze ook een anachronistische feminist. De hoofdpersoon is echter niet Gyllenhaal, maar Dancy, een idealistische dokter die niet weten of hij moet kiezen voor zijn idealen of zijn plicht. Een conflict dat in al heel veel films op een zelfde manier is uitgewerkt (zeker in Britse cinema) en waarvan de uitslag als vaststaat voordat het conflict begonnen is. Wat de film red is de typische Britse humor, die soms wat flauw is, maar bij tijden ook gewoon echt leuk, zeker in de scènes met Rupert Everett (die man die de vader van Everett speelt is overigens een bizarre verschijning) die wel érg droog zijn teksten weet te brengen. Verder is het een zegen dat de film de toon flink luchtig houdt en zichzelf niet al te serieus neemt. Daardoor kijkt het lekker weg, maar over een jaar praat niemand er nog over.

2,5*