Opinions

In de openingscredits krijgt ze ook top-billing, gelijk aan de twee mannelijke hoofdrolspelers. Het lijkt er inderdaad op dat Hughes groot inzette op Harlow.

Dit is de eerste film van Howard Hughes die ik zie, maar op basis hiervan komt hij op me over als de Michael Bay van zijn tijd. DIt betekend dat een slecht verhaal onnodig lang uitgesponnen wordt, dat personages en acteerwerk duidelijk van ondergeschikt belang zijn, dat vrouwen er alleen maar inzitten vanwege hun sex-appeal (zelden trouwens een film gezien waarbij alle vrouwen zo seksbelust zijn als hier; iets anders hebben ze duidelijk niet aan hun hoofd), dat patriottisme en machogedrag hoogtij voeren en dat meeste aandacht besteed lijkt te zijn aan explosies. Kortom, het is duidelijk bedoelt als een groot spektakel en zodra daarvan afgestapt wordt gaat het ook meteen mis. Hell's Angels leeft helemaal op tijdens de vliegtuiggevechten, maar zodra de piloten weer hun benen op de grond hebben gaat het compleet mis. Het acteerwerk is erg slecht en de dialogen zijn niet om aan te horen, waarbij het overigens ook niet helpt dat dit een overgangsfilm is van de stomme naar de geluidsfilm, waardoor de dialogen wat trager gebracht worden. Het verhaal lijkt in de war te zijn en bestaat meer voor het moment.

Gelukkig zijn er de actiescènes en duren die ook lang. De twee grote luchtgevechten zijn nog altijd adembenemend. Vooral alles wat er in en rond de Duitse zeppelin gebeurt heeft nauwelijks iets aan kracht ingeboet. Het moment waarop die zeppelin neerstort is nog steeds ongekend spectaculair. De tweede grote luchtscène, tegen het einde aan is er een van nagelbijtende suspense als in detail wordt vastgelegd hoe het vliegtuig van de twee helden langzaam maar zeker aan stukken wordt geschoten. De cinematografie is ook fantastisch in deze scènes. Zelden met zoveel liefde wolken op film vastgelegd zien worden. De voorkeur ging duidelijk uit naar grote wolken, die de vliegtuigen klein lieten lijken. Het is opvallend dat het drama tijdens deze scènes wel werkt. De eenzame dood van de Duitse Karl en de zelfmoord van de bemanningsleden van de zeppelin zijn aangrijpend, waarbij het opvallend is dat de Duitsers de meest ontroerende momenten krijgen.

Wat Hell's Angels onderscheidt van de gemiddelde Bay-film is toch wel het cynisme. Van een verrassend (onbedoeld?) overtuigende lafheidsspeech, via een weinig pattriotistische hoofdpersoon, tot aan de helaas wat minder overtuigende, slechte afloop waarin de held zijn broer vermoord en vlak voor de redding zelf gedood wordt: coherent is het niet, maar het is niet standaard klassiek Hollywood. Geen idee wat Hughes er allemaal mee wilde zeggen, ik weet niet eens zeker of hij nou pro-patriottisme is of juiste anti, maar zeker is dat hij er na de invoer van de hays-code niet mee weg had kunnen komen. Ook niet met de decolletés en het gevloek overigens. Het resulteert in een interessante film, die eigenlijk alleen goed is wanneer er actie is, maar gelukkig is het dan ook meteen heel goed.
3*

Ook ik keek deze vooral voor Bette Davis. Ze was nog niet echt een ster hier (is de poster van een latere release?) en dat zie je er aan af. Haar rolletje is wel redelijk belangrijk, maar veel scènes levert het niet op en ze hoeft er niet hard voor te werken. Niettemin valt op dat zelfs in een b-filmpje als deze ze enorm krachtig overkomt. Ze speelt iedereen met gemak weg. Ook niet echt moeilijk, want dit is niet de meest indrukwekkende cast ooit. Pat O'Brien weet nooit echt indruk te maken en is nogal over-the-top hier als bedrieger. Junior Durkin is de echte hoofdrolspeler en is houterig en zelfs wat vervelend. Een kans om zich te ontwikkelen kreeg hij niet: hij overleed op 19-jarige leeftijd.

Verder is het echt zo'n moraalfilmpje zoals je wel eens vaker in de jaren '30 aantreft. Dus met een misdaadplot, maar ook met duidelijk met een lesje voor de slechte mensen, die uiteindelijk een ommezwaai zullen maken die je lang van te voren ziet aankomen. Dat heropvoedingscentra voor jongeren hier ook bekritiseerd worden was wellicht een extraatje indertijd al weet ik niet of dat controversieel zou zijn geweest. Grotendeels is dit vooral een voorspelbare film met weinig eigen identiteit die vooral op acteurs moet steunen en nauwelijks goede acteurs heeft.
2*

Guillermo Del Toro is een beetje als Tim Burton: een regisseur wiens films ik vaak leuker wil vinden dan ik ze uiteindelijk doe. Het probleem ligt ook zo'n beetje hetzelfde. De films zien er vaak fantastisch uit, met name dankzij de sterke aankleding van zowel sets en de kledij, met ook altijd zeer verzorgde cinematografie. Alle pracht en praal kan vaak niet verhullen dat er zelden een origineel idee in te vinden is.

Zelfs de uiterlijke schoonheid is vaak afgezaagd. Hellboy ziet er zeker beter uit dan de meeste films en al helemaal tussen andere superheldenverfilmingen (een genre met verrassend weinig oog voor geweldige beelden doorgaans) in. Maar iedere camerapositie heeft nog altijd iets voorspelbaars en zelfs de knappe sets zijn ietwat afgezaagd. Del Toro is een regisseur die weet hoe mooie films eruit zien en hoe andere coole beelden maken en hij weet hoe dat na te doen. Helaas krijg je dan ook precies dat: nadoen.

En zo voelde Hellboy de hele tijd aan alsof ik het allemaal al eens gezien heb. Toch een prestatie voor een film over een soort demon die het kwaad bestrijd, toch niet iets wat ik geregeld tegenkom. Het gegeven wordt gewoon niet creatief uitgebuit en het is een standaard goed versus slecht vertelling. De eerste paar actiescènes zijn nog wel leuk, maar zelfs die worden steeds minder, met een enorm slappe climax waarin Hellboy het opneemt tegen een God in de vorm van een octopus. Erg suf. Maar niets is zo suf als die Kroenen, de cool bedoelde schurk die ik echt vreselijk vond. Misschien omdat hij me aan de Power Rangers deed denken. Volstrekt idioot is dat iedereen hem telkens zo maar met die zwaardjes laat zwaaien voordat hij aanvalt en dat hij zelfs als hij alleen is poses aanneemt voor de camera.

Nog een extra tegenvaller is de cast, die vooral erg houterig is. Je zou zeggen dat juist een film als deze acteurs zou kunnen inspireren tot wat meer kleurrijke prestaties, maar het lijkt erop dat iedereen zich in moest houden zodat Hellboy als enige een beetje uitstraling had. Perlman is de enige die er zin in lijkt te hebben, maar zijn one-liners zijn niet echt bijzonder en de rol is te eendimensionaal om er echt wat van te kunnen maken.

De zorg die is gegaan naar het uiterlijk heeft zich niet voortgezet tot de muziek, het stijlelement die de film totaal in de steek laat. Je hoort een vage poging tot avonturenmuziek, maar het klinkt slap en maar half aanwezig. Haalt vaak echt de pit uit de actie. Ook het script heeft duidelijk niet veel aandacht gekregen. Het is kennelijk heel belangrijk dat Hellboy en de andere wezens zich verstoppen, maar er zijn zoveel scènes waarin honderden mensen hen zien dat Del Toro gewoonweg besluit niet meer te verklaren waarom niemand van hen weet.

Allemaal zeer matig dus. Ik zou graag zeggen dat de aankleding dit alleen al de moeite waard maakt, maar nee, dit is niet zo'n film. Geen idee wat ik met Del Toro aan moet. Hij heeft talent en duidelijk ook het enthousiasme. Maar ik moet nog een film zien die bewijst dat hij ook originaliteit heeft.
2*

The Help is waarschijnlijk de meest luchtige film die er gemaakt kan worden over het racisme in Mississippi in het verleden. Ik hoop in ieder geval niet al teveel dat de liefhebbers van deze film denken dat dit een realistisch portret is, want de problemen die hier aangesneden worden waren slechts het topje van de ijsberg en als je denkt dat de zwarten uit The Help het slecht hadden (en dat is ook zo), dan weet je weinig over Mississippi. The Help houdt het liever simpel en er werd zelfs gekozen om er een feelgoodfilm van te maken, met af en toe een droevig moment. Dit werkt zowel in het voordeel als in het nadeel van de film. Het voordeel is dat het lekker wegkijkt, de speelduur voorbij vliegt en het sterke actrices als Viola Davis, Octavia Spencer, Jessica Chastain en Emma Stone de kans geeft om zowel hun komische als dramatische talenten te laten zien (het acteerwerk is het beste element van de film). Het nadeel is dat het als film over racisme gewoon niet al te serieus te nemen valt en er gewoon om vraagt om 'typisch Hollywood' genoemd te worden. Er had van mij ook wat meer nuance mogen tussen goed en kwaad. De zwarten zijn allemaal goed (op de geweldadige man van Spencer na, die nooit in beeld verschijnt) en de blanken zijn óf meteen vanaf het begin al goed (Emma Stone en Jessica Chastain) óf gewoon door en door slecht (met Bryce Dallas Howard, die precies dezelfde rol speelt als in 50/50 uit hetzelfde jaar, voorop). Alleen Allisson Janney's minirolletje maakt wat ontwikkeling door.

Ach ja, het is vlot, kleurig, overwegend vrolijk, niet overmatig sentimenteel en het bevat enkele leuke dialogen. Dat is eigenlijk al wat beter dan ik verwacht had.

3*

Een liefdesverhaal over een man en zijn computer,het klinkt als een komedie. Dat is wellicht ook wat Jonze er van gemaakt zou hebben rond de tijd dat hij nog films als Being John Malkovich en Adaptation. maakte. Her bevat wat humor, maar voelt nergens aan als een komedie. Het was sowieso wat anders dan ik verwachtte (al schetste de trailer toegegeven nog best een goed beeld). Als ik sommige berichten hier lees verwacht ik half dat we een film vol paranoia rond technologie te zien krijgen (sorry Onderhond, maar een horrorscifi? Echt?), maar dit is niet zozeer een Blade Runner of een 2001 (niet dat één van beide film een eenduidige verwerping van technische vooruitgang is, overigens).

Her deed me gek genoeg nog het meest denken aan de films van Wong Kar Wai. Een los verhaal, een relatie en boven alles een sfeerimpressie. De beelden, de montage en de muziek lijken er vooral op uit om het gevoel van de liefde in al haar fases te vangen. Jonze neemt zijn tijd om de relatie tussen Samantha en Theodore geheel uit te werken en heeft nog tijd voor eenzelfde aanpak voor Theodore's vorige relatie, zijn werk en zijn vriendschap met het personage van Amy Adams. Er zit genoeg intellectueel materiaal in hier, maar voor mij werkte Her op de eerste plaats gevoelsmatig. Meer dan enige andere film uit 2013 kreeg het me mee met zijn emoties. Daarmee vond ik het uiteraard ook een geweldige film om naar te kijken en luisteren. De sets alleen al zijn erg fijn. Niet te uitbundig futuristisch, maar wel uniek en met een eigen sfeer.

De casting helpt hier ook erg, vooral ook omdat die erg verrassend is. Joaquin Phoenix is een favoriete acteur van mij, maar zie ik eigenlijk altijd in broeierige rollen, met nauwelijks verscholen woede of arrogantie. Nou is Theodore ook iemand met opgehoopte emoties die wellicht wachten op een uitbarsting (wat uitblijft), maar het is vooral een sympathieke rol en het bewijst dat Phoenix ook met warmte kan spelen. Nog verrassender is Scarlett Johanson. Haar stem herkende ik meteen, maar zat er ooit zoveel emotie in? Ik vind haar doorgaans een matige actrice, juist omdat ze op mij bijna altijd overkomt alsof ze zich verveeld en ze heeft een ietwat monotone manier van spreken. Maar hier klinkt ze veelzijdig, even overtuigend als vrolijk of verward.

Even terugkomend op Phoenix, het is opmerkelijk hoeveel de film afhankelijk is van zijn gezicht. Als we geen sfeerimpressies krijgen zitten we vaak al snel in een gesprek tussen Theodore en Samantha en aangezien die tweede min of meer onzichtbaar is wordt zo'n gesprek al snel één reactieshot van Phoenix, alsof hij in zekere zin twee acteerprestaties moet dragen.

Sommige gebruikers hier klagen dat de liefdessituatie te veel op een gewone relatie lijkt die we al vaker in films gezien hebben (al zal iedereen het ermee eens zijn dat de twee variaties op seksscènes uniek zijn). Wat mij betreft is dit juist de kracht van de film en paradoxaal genoeg hetgene wat het zo origineel maakt. Het overstijgt juist zo het maffe concept en zorgt ervoor dat het werkt als drama. Door de relatie als relatief normaal te tonen worden de vragen of onze relaties met onze machines, of met mensen die we niet zien op het internet, of met artiesten op wiens werk we sterk reageren (iets waar Theodore's baan mij aan deed denken) alleen maar scherper. Het geheel voelt daardoor minder aan als science-fiction en het is opmerkelijk dat zelfs de criticasters hier niet aan komen zetten met dat de relatie ongeloofwaardig uitgewerkt is. Ik heb mijn twijfels over effectiviteit van zo'n computer in het seksleven (die eerste seksscène, met donker beeld, was het enige dat voor mij niet werkte)maar voor de rest is dit verrassend raak.

Het latere deel van de film duikt het dan toch nog in wat meer pure science-fiction (en daarmee krijgt het ook wat meer verhaal), doordat de SO's zich verder ontwikkelen dan de mensen en naar hogere sferen gaan. Zelfs dat werkt echter als een metafoor voor hoe mensen in relaties uit elkaar groeide. Het is immers hoe Theodore's eerste relatie stuk liep, zijn vrouw werd meer en anders volwassen. Dat punt is minder sterk dan wat ervoor ging, maar verhaaltechnisch, als afsluiting, werkt het heel goed. Fijn ook wel dat Jonze nooit Samantha veroordeelt en het zo nooit laat uitlopen op een verhaal waarin onze afhankelijkheid van technologie als puur kwaad wordt gezien. Daarvoor heeft Samantha teveel een eigen stem (letterlijk en figuurlijk).

Ik vond dit dus erg mooi, het blijft door mijn hoofd spoken. Erg ontroerend en als bonus wellicht de minst eenduidige film over moderne technologie tot nu toe.
4,5*

Toch een ietwat tegenvallende herziening gehad. Dit was na The Lion King waarschijnlijk de Disneyfilm die ik het meest gezien heb in mijn kindertijd. Ik viel toen vooral voor de humor, maar ook het avontuur sprak me aan en ik had wel een zwak voor mythologie, zelfs al heeft deze film weinig te maken met zijn oorspronkelijke mythe. In feite blijft wat ik toen het meest aantrekkelijk vond voor het grootste deel ook nu nog het beste aan Hercules. De humor blijft voor het grootste deel leuk. Tenminste, als het van Hades af komt. James Woods' snelle levering van zijn teksten vond ik wederom geweldig en Woods improviseerde veel van zijn dialogen, wat wellicht verklaart waarom hij de grappigste teksten heeft. Hier gaat de humor in het personage ook niet echt ten koste van de dreiging die hij uitstraalt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Prince John in Robin Hood. Hades hoort zeker in de top 3 van Disneyschurken wat mij betreft. De verwijzingen naar mythologie blijven ook leuk en nu haalde ik er meer uit dan vroeger. Mijn favoriete grap was zelfs een verwijzing naar Oedipus die ik vroeger niet begreep (wellicht omdat de Oedipusmythe niet bepaald de eerste mythe is die je aan je kinderen zult vertellen).

De rest van de film vond ik wat minder indrukwekkend. Hercules is een redelijk sympathieke held, maar zijn ontwikkeling gaat net iets teveel volgens het boekje en waar ik vroeger liedjes als Go the Distance erg kon waarderen vond ik het nou te klef voor het goede. Het verhaal mist het drama (al komt Megara's lijn nog wel goed tot zijn recht) van veel andere Disneys en bevat vreemde plotgaten, vooral dat Hercules ineens zomaar op de Olympus kan komen om Zeus te bevrijden, ondanks dat het hele plot erom draait dat Hercules eerst onsterfelijk moet worden voor hij de Olympus mag betreden. De animatie is dan nog wel redelijk en ik heb altijd een zwak gehad voor hoe de personages hier vormgegeven waren. Licht afwijkend van de Disneystandaard, maar bijzonder aansprekelijk. Wat me eigenlijk het meest tegenviel was de actie. Voor een avonturenfilm bij uitstek was het toch erg matig. Eigenlijk het enige gevecht dat ik me niet meer goed voor de geest kon halen was het gevecht tegen de Titanen, wat eigenlijk de grote actiescène van de film moet zijn. Er is een reden waarom ik dit gevecht vergeten had, want het wordt gewoon afgeraffeld. Met Hercules' komst worden de Titanen wel erg makkelijk verslagen. Maar ook het gevecht tegen de Hydra was niet zo sterk als ik me kon herrinneren.

Misschien ben ik wat te hard door de teleurstelling. In feite is het meer een gemiddelde film dan een slechte film. Vooral het nostalgische gevoel is verbroken. Ik heb me altijd een beetje verbaasd dat deze Disney niet wat populairder was. Nu weet ik eerlijk gezegd wel waarom.
3*

Zeer matige bedoening allemaal. Het is een debuutfilm en dat straalt er vanaf, want in de poging om het toch inmiddels wel wat afgezaagde verhaaltje (de twist zag ik na vijf minuten aankomen, door de eindeloze barrage aan shots waarin duidelijk wordt gemaakt dat Anaya een psychische aandoening heeft) wat boeiender te maken wordt gooit Ibáñez ieder audiovisueel trucje dat hij lijkt te kennen (Wat? Geen zwart-wit?) ertegenaan in de vage hoop dat er iets blijft hangen. Wat hij vergeet is sfeer te creëren. De locatie mag er zijn, maar dat is het ook wel, want de montage verpest alles, alsof Ibáñez in een wedstrijdje zit om het verhaal zo snel mogelijk verteld te krijgen. Er wordt niets opgebouwd, meeleven werd onmogelijk en ondanks het hoge tempo leek de film niet vooruit te branden. Dit is echt het type film dat staat of valt bij sfeer of anders moet er filmisch een goede band gemaakt worden tussen de kijker en de psychologische toestand van de hoofdpersoon. Dit is gewoon een gevalletje slechte regie.
1,5*

Heerlijke film. De platenzaak is een leuke locatie voor deze film, de acteurs doen het geweldig en de humor is zeer geslaagd. Maar wat deze film toch dat beetje extra geeft is dat de personages op een bepaalde manier veel echter overkomen dan in andere romantische komedies. Tevens wordt hier een relatie wat realistischer getoond. Het deed me wat aan Woody Allen-films denken en het beste compliment dat ik deze film kan geven is dat het de beste Woody Allen-film is die Woody Allen niet maakte. Dat tegen de camera spreken werkt bij mij wel in dit soort films. Ik ben zelf verder niet zo'n grote muziekkenner als de personages hier, maar ik kon hun enthousiasme wel volgen.

Dikke 4 sterren.

Stewart heeft in het origineel dezelfde rol als Frank Sinatra hier. Een vreemde keuze, aangezien Sinatra in de Cary Grant-rol en Bing Crosby in die van Stewart meer voor de hand ligt.

High Society is een aardige remake van The Philadelphia Story. Voor het grootste deel is het ook een vrij letterlijke remake, al worden sommige stukjes wat ingekort om plaats te maken voor de liedjes. Dit pakt niet overal goed uit, want het verhaal werkt hierdoor iets minder goed en ook het gebrek aan chemie van Grace Kelly met ook maar één van de mannen helpt evenmin. Kelly doet een aardige imitatie van Katherine Hepburn, maar dat leidt ook weer af. Daarnaast vind ik Crosby sowieso niet echt bijzonder charismatisch, iets wat extra opvalt als je dezelfde rol eerder gespeeld hebt zien worden door Cary Grant. Frank Sinatra, Louis Armstrong en Celeste Holm zijn dan wel weer goed genietbaar, al overtreft alleen Holm het origineel (Armstrongs personage - zichzelf - zat uiteraard niet in The Philadelphia Story).

Het grootste plezier moet uiteindelijk van de muziek komen, die zeer genietbaar is, al heb ik toch meer een voorkeur voor musicals waar dansen centraal staat. Dit is me soms net wat te statisch. De komische scènes werken daarnaast ook prima, zelfs al komen ze allemaal uit het origineel. Al met al levert een alleraardigst tussendoortje op, maar als je niets hebt met de muziek van Cole Porter is er eigenlijk geen reden om deze in plaats van The Philadelphia Story te gaan zien.

3*

Hmm, ik weet wel wat van filosofie, maar echt filosofisch aangelegd ben ik niet. Toch vond ik dit een schitterende film.

Couch Patatoe vraagt zich af of deze film ergens over gaat. Geen ongewone vraag, maar dit is nou net zo'n film waarbij dergelijke vragen voor mij persoonlijk overbodig waren. Ik kan er wel symboliek uithalen en kan de plot, zover die bestaat, prima volgen. Daarnaast is het duidelijk dat de film een optimistische kijk biedt door de donkere aanblik van Berlijn in 1987. Maar ondanks dat is dit denk ik toch vooral een film waar iedere kijker eigen betekenissen naar toe kan brengen. Het laatste waar ik dan ook op zou zitten wachten is een toelichting van Wenders op deze film.

Ik kan moeilijk beschrijven wat de film met me deed. De complete rust van de film greep me en het werkte haast meditatief. De prachtige beelden, met name de zwart-witte (of meer bruin-witte) in combinatie met de muziek en de dialogen (Duits kan blijkbaar wel mooi klinken) creëeren een eigen wereld. De engelen zijn zoals engelen moeten zijn. Ze stralen wijsheid uit, hebben een alledaagd uiterlijk, zijn geduldig en kunnen bovenal goed luisteren. Ik was geboeid door de manier waarop zij de geschiedenis van de mensheid op zich namen en belang schepte in ieder verhaal, groot of klein. De drang om zelf ook onderdeel uit te maken van een verhaal is dan ook begrijpelijk. Zo'n scène ergens rond het begin, waarin Damiel opnoemt wat hij allemaal zou willen doen als hij een mens was (waaronder een kat te eten geven) is ongeloofelijk simpel, maar daardoor gewoon krachtig.

De engelen zelf kunnen niet veel doen, maar dat geeft de film misschien een meer comfortabel gevoel. Als de engelen werkelijk invloed zouden hebben gehad op de mensen, bijvoorbeeld als ze hen konden redden van een zelfmoord, zou de film al snel naar sensatie neigen. Nu gaat er iets spirituelers vanuit en de kleine momenten waarop de engelen hun aanwezigheid op minimale wijze weten door te laten dringen door mensen zijn daardoor magischer. Fijn ook dat het doel van de engelen nooit uitgelegd wordt, evenals de manier waarop ze mens kunnen worden. Daar gaat het toch niet om.

Hoogtepunt voor mij was de scène waarin Marion haar laatste optreden in het circus opvoerde en we Damiel onder haar zagen kijken. De scène is intens spannend, maar op een andere manier dan waarop thrillerscènes spannend zijn. Ik heb nooit veel met trapeze-acts gehad, maar hier werkte het hypnotiserend. Die zwart-wit beelden zijn gewoon onvervangbaar.

Overigens heb ik ook een zwak voor Berlijn als stad. Van alle steden die ik tot nu toe bezocht heb ik vind ik Berlijn de meest fascinerende en deze film laat weer eens zien waarom. Het is een gehavende stad, waarop de tweede wereldoorlog en de koude oorlog beide een akelige stempel hebben gedrukt. De engelen zoeken hierin de hoop en dromen en die zien we dankzij hen. De wanhoop die ook aanwezig is wordt daardoor des te pijnlijker. Toch blijft de film als geheel optimistisch en dat vond ik wel fijn. Vooral omdat ik eigenlijk een droevige film gevonden zou hebben.

Het laatste deel, waarin Damiel een mens wordt, is natuurlijk onvermijdelijk. Ik heb alleen niets met de aanname dat Falk ook een engel is. Vooral omdat hij tijdens een van zijn gedachtestromen sprak over een oma, terwijl engelen die niet kunnen hebben. Verder vind ik dit allemaal wel mooi uitgevoerd. Ik had ook niks tegen die barscène, die sommige mensen hier schijnbaar tegenstond. Dat de monoloog van Marion gekunsteld zou klinken vinden ik zelfs een vreemde kritiek. De film bevat geen naturele dialogen. Zoals de personage hier tegen elkaar praten praat niemand. De film probeert zich ook absoluut niet te nestelen in het realisme, maar dat lijkt me sowieso duidelijk.

Ik weet nog niet of ik het vervolg wel wil bekijken. Ik begreep dat Wenders nog wat plannen had met het personage Cassiel, die hij om budgettaire en planningsredenen niet heeft kunnen uitvoeren en bewaard heeft voor een vervolg. Klinkt interessant, maar ik zie niet in hoe dat iets kan toevoegen aan wat er hier te zien is en Cassiel als karakter sterk zoals hij hier is. Een ontwikkeling waarin hij ook een mens zou worden wil ik niet per se zien. Ik vond er ook een bepaalde droefheid vanaf komen dat zijn beste vriend mens werd en hij alleen achterbleef.

Leuk om te zien ook dat er uit mijn geboortejaar dan toch een echt goede film bestaat. Ik begon me al zorgen te maken.
4,5*

Mooie visie op de film. Persoonlijk sprak mij vooral Terence Stamp in deze film aan. Een fascinerend en origineel personage speelt hij hier. Van Roth vond ik helaas dat hij zijn rol als opvliegerige leerlingmoordenaar wat te dik aanzette. Hurt is ook goed, met relatief weinig woorden, maar de film moet het van mij vooral van Stamp hebben. Zijn kalmte geeft de film een eigen karakter, en die onverwachte uitbarsting op het einde zorgt voor een krachtig dramatisch moment.

Frears is een regisseur bij wie ik moeilijk een lijn kan ontdekken in zijn werk, maar die bijna altijd wel wat leuks aflevert. The Hit is een vrij geslaagde karakterstudie, die ook werkt als entertainende misdaadthriller, met enkele spannende scènes en wat humor. De droge, verlaten landschappen, die misschien nog wat meer aandacht verdienden, doen denken aan westerns en dat past wel bij de thematiek van de film.

De film stevende bij mij lang op 4 dikke sterren af, maar het einde laat het toch wat afweten. Ik had er de gehele speeltijd al moeite mee om te geloven dat Hurt die vrouw niet vermoorde. Ik kon geen motivatie vinden. Liefde? Nah, dat kwam er totaal niet uit. Dat hij haar in de climax laat leven kwam op mij dan ook te geschreven over en dat leidde helaas tot zijn nogal clichématige ondergang, al had het nog wel wat dat hij lachend sterfde. Toch kost dit einde een halve punt aftrek. Ik had graag iets pakkenders gezien.
3,5*

Vreemd ook om een acteur met status zoals Fernando Rey een zo vervangbare rol te laten spelen en zelfs maar 1 zin tekst te geven.

Ida Lupino, ja. Een erg goede actrice, vooral in de jaren '40, maar tegenwoordig vooral bekend omdat ze dus de enige vrouwelijke regisseur in Hollywood was in de jaren '50. Gelukkig worden de films ook goed bevonden. Dit is de eerste die ik zie en hij is makkelijk om te waarderen.

Het is vooral een zeer vaardig gemaakte thriller. Goede spanning, uitstekend verteld verhaal, interessant uitgangspunt, vlot, geen overbodig vet, prima geacteerd. In feite blinkt The Hitch-Hiker nergens echt in uit. Het is een vrij typische genrefilm voor zijn tijd die verder geen enkele pretentie heeft buiten het leveren van simpel, kort vermaak. Geen enkele scène springt er echt uit en filmisch is het meer vaardig dan geïnspireerd. Niettemin, er valt iets te zeggen voor dit soort films. Hoewel ik geen problemen heb met lange lengtes is het af en toe zeer fijn om pure genrewerkjes zonder toeters en bellen als deze te hebben. Het helpt ook dat Ida Lupino geen steekjes laat vallen: ondanks het lage budget zitten er geen slechte momenten of elementen in.

3,5*

Onderhoudende, maar oppervlakkige biopic. Enerzijds zijn Hitch' duistere kanten duidelijk een onderdeel van het plot, anderzijds lijken de makers daar niet al te ver mee te willen gaan, om de luchtige toon niet te doorbreken. Veel van de perikelen in dit achtergrondverhaal van Psycho komen ook niet overtuigend over, alsof ze verzonnen zijn. Dit geldt zelfs voor de dingen die werkelijk gebeurden. Het wat al te komische sfeertje is daar debet aan. Je ziet het zelfs terug in Anthony Hopkins, die een knappe imitatie neerzet, maar tegelijkertijd nooit een mens van vlees en bloed creëert, in tegenstelling tot Helen Mirren overigens. Het voelt eigenlijk een beetje als een tv-film aan. Het kijkt fijn weg en is wel grappig, zeker voor fans van Hitchcock en Psycho is het wel een aardige hommage, maar er had zeker meer ingezeten dan dat.

3*

Lang verwacht door velen, lang tegenop gezien door mij: The Hobbit: An Unexpected Journey. The Lord of the Rings films zijn lange tijd mijn favoriete films geweest, maar ze worden met ieder verstrijkend jaar meer en meer objecten van nostalgie dan films die ik ook daadwerkelijk wil kijken.

Dat Peter Jackson na twee verschrikkelijke films nu besloot om na lang tegensputteren toch The Hobbit maar zelf te verfilmen, zag ik al een beetje als een daad van wanhoop; alsof zijn inspiratie op was. Ik had liever Guillermo Del Toro's versie gezien, maar goed, dat dit niet gebeurt is kan ik Jackson verder ook niet verwijten waarschijnlijk. Wel dat hij er drie films van wilde maken, ondanks dat iedereen, inclusief Jackson zelf neem ik aan, weet dat The Hobbit prima binnen 3 uur te verfilmen moet zijn. Het bevat echt niet meer incident dan één boek van The Lord of the Rings. Maar goed, hier is vooraf al veel over gezegd door mezelf en anderen. De vraag is nu hoe het eerste deel van The Hobbit is geworden.

Het is me erg meegevallen, ik kan niet anders zeggen. Misschien is het zo dat oude liefde nooit helemaal vergaat, maar ik zat eigenlijk gewoon meteen in de film, ondanks mijn sceptische voorgevoel. De proloog rond de dwergenstad creëerde weer de juiste sfeer en leverde meteen prachtige beelden met erg fraaie sets op. Daarna was het even slikken met een suf stukje met de oude Bilbo en Frodo (al blijft Ian Holm erg fijn) dat erg geforceerd probeerde The Hobbit en The Lord of the Rings aan elkaar te brijen, alsof dat nodig was. Maar zodra het werkelijke verhaal begint en Gandalf voor Bilbo's huis verschijnt is het eigenlijk gewoon, grotendeels een feest.

Hierbij moet ik wel zeggen dat het waarschijnlijk geen feest zal zijn voor mensen die nooit wat in Tolkiens materiaal gezien hebben. Wie geen fan is van Jacksons vorige films in Middle-Earth en het ook nooit zijn geweest hoeven zich niets aan te trekken van dit deel van de recensie. Want eerlijk is eerlijk, als ik niet een verleden had gehad als fan van The Lord of the Rings had ik waarschijnlijk lang niet zo een plezier gehad met The Hobbit. Ik dacht dat ik die fase van mijn leven achter me had, dat ik The Lord of the Rings misschien zelfs wat ontgroeid was, maar The Hobbit bewees dat de liefde er stiekem nog was. Het meeste plezier beleefde ik dan ook grotendeels aan het feit dat dit zeer vertrouwd materiaal is. In een nieuw jasje, met een nieuwe verhaallijn (voor de films dan, het boek is uiteraard ouder). Jackson doet niet werkelijk iets wat hij niet al deed in zijn eerdere trilogie. Dit is meer van hetzelfde. ik wist alleen niet dat er iets in me was dat op meer van hetzelfde zat te wachten. Maar de vertrouwde locaties, muziek (Howard Shore's werk voor deze reeks blijft voor mij toch wel geniaal) en personages geven een prettig gevoel alsof je terugkeert naar een vertrouwde vakantiebestemming waar het altijd goed toeven is. Puur escapisme misschien, maar het geeft maar weer eens aan hoe weinig blockbusters (of andere soorten films) dat escapisme werkelijk tot een hoger niveau weten te tillen.

Dus Peter Jacksons visie van Middle-Earth blijft een prettige plaats om te bezoeken. Zeker nu het technisch allemaal nog beter is. Dan heb ik het niet eens over de te verwachten verbeterde CGI. Toen ik The Lord of the Rings-films in de bioscoop zag was de CGI immers voor die tijd zo goed als dat van The Hobbit nu. Daarbij is Jacksons door de jaren heen alleen nog maar afhankelijker geworden van CGI (waar hij eerst sneller greep naar prachtige schaalmodellen of mensen in knappe make-up). Ik heb het ook niet over de toevoeging van 3D, die hier goed was in de zin van dat het nog nooit zo overtuigend eruitzag, zonder ook maar een seconde te storen. Niettemin lijkt het nog steeds niets toe te voegen. Ik heb het ook niet over de 48 frames per seconde, want ik heb hem niet als zodanig gezien. Hij draait nergens zo in mijn omgeving en ik vind het de moeite niet om er ver voor te reizen. Nee, de technische verbetering zit hem in Jacksons verbeterde oog voor mooie shots. Ik vond The Lord of the Rings er altijd mooi uitzien, maar The Hobbit is zelfs nog beduidend mooier. Je kunt zeggen dat het wel grotendeels dezelfde stijl is, maar dat is op zijn plaats, want het gaat om dezelfde reeks.

Belangrijk is ook dat Jackson grotendeels gewoon ook het plezier levert dat er bij moet komen kijken. Enkele scènes springen er erg goed uit, zoals bijna alle actie, die continue goed gefilmd wordt, maar ook kleine karaktergedreven momenten zijn sterk, zoals de ontmoeting tussen Gandalf en Bilbo en vooral de confrontatie tussen Bilbo en Gollum. Het meest onverklaarbare is dat ik hier enkele clichés waar ik gewoonlijk niets mee heb ineens erg plezierig vond, zoals dat Bilbo met dat contract achter de dwergen aanrent, of op het einde ineens de moed vind om Thorin te beschermen. Eigenlijk is dat allemaal vreselijk afgezaagd, maar óf Peter Jackson weet het goed te brengen óf ik zit gewoon zo in deze wereld dat het me niet kan schelen hoe afgezaagd is. Waarschijnlijk het laatste. Flauw? Ja, maar zo werkt het nu eenmaal.

Mijn cijfer is echter een stuk lager dan deze euforie doet vermoeden. Dit komt omdat er ondanks de fijne terugkeer naar Middle-Earth er ook echt wel zwakke kanten inzitten. Die introductie van Radagast lijkt totaal uit een andere film te komen. De vergadering tussen Gandalf, Saruman, Elrond en Galadriel is ontzettend saai en langdradig. Ik stoorde me er ook ontzettend aan dat Saruman hier als een bekrompen, domme man werd neergezet, terwijl hij hier nog wijs moest zijn. Daarmee wordt Christopher Lee ook erg tekort gedaan. Sowieso waren de momenten die voor wat extra duisternis moesten zorgen of het verhaal van The Hobbit aan Sauron moesten verbinden vaak klunzig en haalden het tempo uit de film. Een tempo dat sowieso hier en daar inzakt, wat voorkomt dat het echt de achtbaanrit wordt waarop ik hoopte. Na het zien van deze film had ik extra het gevoel dat The Hobbit gewoon één film had moeten zijn. Het is duidelijk haalbaar binnen drie uur en het zou ons veel onhandige zijlijnen en wat lang uitgerekte scènes bespaard hebben. Het weerzien van Middle-Earth mag dan verrassend leuk zijn, was het niet nog leuker geweest als Jackson niet zo overduidelijk aan het uitmelken was geweest en The Hobbit eer had bewezen door het te filmen zoals het is? Dit moet trouwens de eerste boekverfilming zijn waarbij ik me er aan stoorde dat er dingen toegevoegd waren in plaat van weggehaald.

Niettemin ben ik grotendeels positief en dat heb ik tot een minuut voordat de film begon nooit durven denken. De kritiek die ik hier en daar hoor dat dit een film is die Jackson zonder hart gemaakt heeft had ik vooraf verwacht te geven, maar ik voel het niet. Ik zit nog te twijfelen tussen 3,5* en 4*. Mijn eerste impuls was de eerste score, maar ik neig steeds meer naar de laatste. Nog even laten doorsudderen in ieder geval.

Voor velen lijkt deze derde Hobbit een tegenvaller te zijn. Voor mij is het echter een meevaller. Al zegt dat vooral wat over mijn lage verwachtingen, want ik geef dit maar drie sterren en kan aardig wat slechte punten opnoemen.

Op basis van The Desolation of Smaug, die wat mij betreft als enige van de trilogie de toon precies goed kreeg, had ik wat meer naar deze moeten uitkijken, maar aangezien ik wist van het boek dat er nog maar weinig stond te gebeuren was is sceptisch. In veel opzichten komen veel van mijn angsten uit, maar gelukkig bleek het desondanks nog wel vermakelijk te zijn. Zolang Jackson niet te veel doordraaft met zijn spel met zwaartekracht (Legolas op de brug, ja) blijft hij een goed oog hebben voor avontuurlijke actiescènes. De veldslag zelf is niet bijzonder pakkend, maar de individuele confrontaties werken meestal prima en de opening met Smaug is zelfs bijzonder sfeervol. Daar komt nog eens bij dat Martin Freeman en Ian McKellen zeer amusant blijven in hun rollen.

Echter, opsommen wat mis gaat in deze film is bijna een verspilling van tijd. Niettemin heeft veel te maken met hoe het verhaal is opgebouwd en de vreemde tempoverschillen waarmee het verteld wordt. Het valt vooraf moeilijk te zeggen hoe veel tijd Jackson besteed aan een bepaalde gebeurtenissen. Sommige elementen krijgen bizar veel aandacht, zoals komische bijrol Alfrid die steeds dezelfde grap mag herhalen (en ook steeds weer van Bard belangrijke opdrachten krijgt, ondanks dat hij steeds onbetrouwbaar blijkt) of de scène na de slag waar Bilbo langs Gandalf zit die zijn pijp probeert aan te steken. Andere momenten krijgen gewoon helemaal geen seconde aandacht, zoals de vraag wie nu de koning in de berg wordt of wie de Arkenstone aan het einde heeft. Aangezien de hele film draait om het innemen van de strategische positie van de berg zijn dit niet bepaald onbelangrijke verhaalelementen. Ik weet hoe het zit door de boeken, maar waarom Jackson juist daarom snijdt is mij een raadsel. Hij kreeg natuurlijk veel kritiek door de vele eindes van Lord of the Rings, maar dit is weer het andere uiterste. De manier waarop Beorn niets meer krijgt dan een cameo en er reuzenwormen geïntroduceerd worden die meteen weer worden vergeten is niets meer dan slordig.

Bizar blijft ook dat deze film begint met Smaugs aanval op Lake Town. Ik vroeg me al af waarom Jackson dit niet in deel 2 deed, maar nu deel 3 er mee start blijkt het definitief een domme keuze, want de spanning die er met Smaug werd opgebouwd in deel 2 is wel weg na een jaar wachten. Azog is nu natuurlijk de grote schurk, maar die overtuigde me al niet sinds An Unexpected Journey, al is het moment dat zijn lichaam onder het ijs doorglijdt de moeite waard, zelfs al is de uitslag voorspelbaar. Het dieptepunt, niet alleen van deze trilogie, maar wellicht van Jacksons gehele carrière, is de confrontatie met Saruman, Galadriel, Elrond tegen Sauron en de Nazgul. Het slaat nergens op vanuit een mythologisch standpunt (sinds wanneer zijn de ringgeesten zo fysiek), maar is vooral ontzettend lelijk gefilmd, met effecten die niet overtuigen. Duistere Galadriel heeft hier ook niets te zoeken.

En toch, ergens midden in de film zit een onverwacht mooie scène verstopt. Het is die waarin Bilbo aan Thorin laat zien dat hij een eikel uit Beorns tuin bij zich heeft en uitlegt waarom hij die bewaard. Het is misschien een zeer simpele scène, met een even simpele boodschap, maar het vangt wel precies kort waar deze reeks werkelijk om draait. Daarbij, zover ik me kan herinneren komt dit niet uit het boek, maar het voelt wel aan als iets wat Tolkien had kunnen schrijven en het benadert wellicht de Aard van het boek meer dan ieder ander willekeurige scène uit de trilogie. Martin Freeman verdient er ook niets dan lof voor.

Was de hele trilogie maar zo. Begrijp me niet verkeerd, ik mag die Hobbitfilms wel, zelfs al zitten er nogal duidelijk kwalitatieve verschillen tussen de delen. Het is gewoon, zoals velen al voor mij zeiden en nog velen zullen zeggen, wat onnodig om dit een trilogie te maken. Je voelt dat Jackson gezwicht is onder het gewicht van deze onderneming.
3*

Liefhebbers van grof geweld kunnen met Hobo with a Shotgun hun hart ophalen, want deze film laat het maar komen. Ik weet niet of ik ooit een film gezien heb die er zoveel plezier in schept om onschuldige personages op gruwelijke wijze af te maken. Ook ben ik niet helemaal zeker of dat we wenselijk is, maar het past natuurlijk wel bij de film dat hij geen grenzen kent op het gebied van moraliteit. De gruwelijkheden zorgen er in ieder geval voor dat je de schurken goed gaat haten. Eisener heeft ook best gevoel voor stijl en weet dat hij de boel niet serieus moet nemen. Zelfs de meeste speeches zijn lekker absurd, zoals die van de zwerver voor de baby's of die van de hoer over de rechten van daklozen. Ik geef niet genoeg om dit type film om er echt door overdondert te worden. Het is ook echt een film gemaakt voor genreliefhebbers, met weinig interesse daarbuiten, maar ik kan wel zien waarom die liefhebbers hier zo gelukkig van worden. Voor mij is het leuk voor één keertje.

3*

Charmante film van Takahata. De simpele animatiestijl is best leuk (al zou ik er niet veel meer animatiefilms in willen zien) en de humor en toon zijn bijzonder aangenaam. Het moet het vooral hebben van kleine observaties en wat dat betreft zitten er een aantal pareltjes in die het inderdaad van herkenbaarheid moeten hebben. Erg mooi vond ik met name een rustmoment waarop vader thuiskwam van het werk en rustig een sigaretje rookte en een banaan at. In theorie zo saai als de pest, maar hier werkte het. De finale is zoals meerdere al hebben aangegeven grandioos, al hoop ik wel dat dit de laatste film is waarin ik Que Sera Sera hoor (na The Man Who Knew Too Much en Mary and Max).

Nu ik Mary and Max erbij heb gehaald, dat niveau haalt Yamadas niet. Niet dat ik ooit echt iets tegen de film had, maar de film werd zelden meer dan gewoon aangenaam. Niet dat ik de indruk heb dat de film meer wilde zijn dan dat, maar ik vond het wat teveel voor het goede voor 104 minuten. Het werd daarin nooit saai, maar ergens denk ik dat de Yamadas beter tot hun recht waren gekomen in een televisieserie van afleveringen van tien minuten. Een lekker dagelijks tussendoortje. Voor een lange film hebben ze te weinig afwisseling te bieden. Toch goed voor een dikke 3,5*.

Zeer aardige screwball comedy die vooral een heerlijke eerste helft heeft. Grant heeft daarin chemie met Doris Nolan, waardoor hun relatie geloofwaardig is, maar tegelijkertijd merk je dat hij nog meer chemie heeft met Hepburn. De dialogen zijn lekker, de acteurs zijn perfect op hun plaats, de humor is leuk en er wordt het meeste gemaakt van de locatie: een belachelijk groot huis waarin iedere kamer een nieuwe verassing biedt. Het simpele, voorspelbare verhaaltje nam ik voor lief. Een speciale vermelding verdient Lew Ayres. Kwam hij nogal houterig over in All Quiet on the Western Front, hier was hij tot mijn verbazing de grappigste van allemaal.

Helaas vervalt de film ergens op de helft een beetje in een storende kinderachtigheid. Die scène waarin Grants vrienden poppenkast beginnen te spelen en Hepburn en Grant acrobatische acts begonnen uit te voeren vond ik te flauw. Hoewel ik de boodschap over persoonlijke wensen tegenover de drang naar het grote geld best mooi vind (hoe afgezaagd hij ook is) vond ik het wat al te overdreven om kleutergedrag en kinderlijke spelletjes tegenover de rituelen van de rijken te zetten. Het wordt dan kiezen tussen twee kwaden, alsof de kijker niet snapt wat individuele vrijheid is als er geen poppenkast bij komt kijken. Na deze scène wordt het geheel ook wat serieuzer, zonder ooit zwaarmoedig te worden gelukkig. Het is dan afwachten op het voorspelbare einde, maar het goede spel en de geloofwaaridge karakterontwikkelingen houden het overeind, al miste ik het vuur en de bezieling van de eerste helft. Het is jammer dat de film zich dus nooit helemaal herpakt, ondanks dat er toch nog wel wat leuke momenten inzaten.

Aanvankelijk leek dit een van de beste crewball comedies te worden. Nu is het gewoon een fijne film, met enkele briljante invallen.
3,5*

Holy Motors is één van die films die zo vreemd is dat je al snel aangewezen bent op je eigen interpretatie, maar in dit geval had ik het gevoel dat er niets te interpreteren viel. Het kwam op me over als een soort eerbetoon aan acteren en aan Denis Lavant, maar meer kan ik er niet van maken. Ik geloof zelfs niet dat er een coherente manier bestaat om te verklaren waar de verkleedpartijtjes van Oscar voor dienen. Het is misschien zelfs alleen een excuus om enkele losse verhaaltjes aan elkaar te breien.

Veel maakt dit echter niet uit, want op een bepaalde manier creëert Carax toch een zekere sfeer die mij op een gegeven moment wel wist te pakken. Meestal was het gewoon fascinatie, op andere momenten kon ik er goed om lachen, maar één enkele keer was er zelfs wat ruimte voor ontroering (de scène met Piccoli, vraag niet waarom, maar die vond ik op een bepaalde manier melancholisch). Op dat moment zat ik zelfs eventjes op vijf sterren, maar uiteindelijk haalt de film dat toch nog lang niet, daarvoor is het kwalitatief toch wat te wisselend. Voor iedere briljante scène zoals die met Mynogue of met Mendes is er weer een oersaai moment zoals die sterfscène (dit soort momenten zijn nogal suf als je je er van bewust bent dat het gaat om een act) of een wat al te idioot stuk, zoals dat einde met de pratende limousines.

Niettemin toch fijn dat films als deze gemaakt worden. Je ziet immers zelden zoveel nieuwe dingen. Carax lijkt vooral gebarsten te hebben van de ideeën en die in welke vorm dan ook op film te hebben willen vastleggen. Voor het grootste deel levert dat prachtige cinema op, dat er wat mindere stukken inzitten hoort er wellicht bij.

Oh, en Lavant
4*

Naar aanleiding van de dood van Paul Newman gekeken. Het is in dat opzicht wel toevallig dat de film eindigt met een shot van een dode Newman.

Verder een goede western. Voldoende spanning, afwisseling en goed acteerwerk. De mooie landschappen ontbreken uiteraard ook niet. De film is verder vooral opvallend door de manier waarop racisme behandelt wordt, maar is buiten dat om vrij standaard. Goed gemaakt en zeer vermakelijk, maar geen meesterwerk. De manier waarop Newman een halve Indiaan speelt is apart doordat de typische Indianenmaniertjes nogal vreemd overkomen bij een zeer herkenbare blanke acteur. Dit wil echter niet zeggen dat Newman het niet goed doet. Integendeel.

3,5*

Een melodrama met Robert Mitchum? Hij zal er vast meer gedaan hebben, maar ik heb ze niet gezien en het klinkt als een bizarre match. Zoals te verwachten wordt hij niet bepaald in de meest sentimentele rol gecast. Niettemin is hij erg goed als de sterke man die zijn zoon wil opvoeden tot hij Chuck Norris wordt, zoals wel blijkt uit de volgende woorden die hij gebruikt om uit te leggen wat een echte man is:

"Kind of man that walks around with nothing in his pockets, no identification because everyone knows who you are. No cash because anyone in town would be happy to lend you anything you need. No keys 'cause you don't keep a lock on a single thing you own. And no watch because time waits on you."

Clark Gable was de acteur die ze oorspronkelijk wilde hebben voor de rol en hij zou wellicht wat makkelijker warmte hebben kunnen stoppen in de rol (al verkies ik stiekem alsnog de moeizame manier waarop Mitchum het doet, die is wellicht wat realistischer voor het personage), maar bij zo'n monoloog als daarboven kun je moeilijk zonder übermacho Robert Mitchum.

De film zelf is niet opzienbarend, maar toch wel de moeite waard omdat hij gewoon goed gemaakt en uitgewerkt is. Het is niet zo levendig als Minnelli's musicals en deze film vereist ook niet zoveel bonte kleuren als zijn andere werk, maar hij lijkt toch prima als regisseur op zijn plaats in een wat stoerder melodrama. Een verrassing, omdat hij niet bepaald te boek stond als een stoere regisseur. Hij gaat zich wel te buiten aan het volstouwen van de sets (wat goed tot zijn recht in de CinemaScopebeelden. Ik was ook verbaast hoe realistisch de jacht op het dolle, wilde zwijn verfilmd werd. Niet alleen op locatie gefilmd met veel dynamiek, maar ook een echt gevecht tussen jachthond en zwijn, waarin in alle shots echte beesten gebruikt werd. Dat is wel eens anders. Het is een spannend stuk tussen al het drama door.

Het wordt nooit teveel een overdreven tranentrekker gelukkig, maar de typische soapontwikkelingen en -onthulling ontbreken niet. Het voelt hier echter allemaal natuurlijk aan en het bleek ook niet zo voorspelbaar als verwacht. Tevens is de casting goed, waarbij George Peppard de show steelt. Zijn carrière is vóór de A-Team nooit echt van de grond gekomen (al had hij een hoofdrol naast Audrey Hepburn in Breakfast at Tiffany's, maar daarin had hij een charismaloos personage), maar hier laat hij zien waarom de studio toendertijd toch wel wat van hem verwachtte en maakt het jammer dat hij uiteindelijk nooit verder is gekomen dat een cartooneske actieserie op tv. George Hamilton is ten slotte beter dan de gemiddelde jongensachtige acteur die zo typisch zijn voor die tijd, maar verpletteren deed hij me niet. Misschien is dat ook de reden dat het drama me niet echt aangreep. Het was meer een boeiend, vermakelijk drama dan eentje van het ontroerende soort voor mij.

Toch, absoluut een kijkje waard als je van klassieke melodrama's houdt en als je daar minder dol op bent is dit waarschijnlijk een van de makkelijkst verdraagbare. Dat is zijn sterkte en zijn zwakte: het wordt nooit te sentimenteel, maar de emoties komen ook weer niet naar boven drijven. Of misschien geldt dat slechts alleen voor mij.

3,5*

Deze opmerkingen zijn leuker dan het kijken naar Home on the Range en helaas ook leuker dan de scène die beschreven wordt. Dat jodelnummer is wellicht het grootste WTF-moment in een Disneyfilm sinds de sequentie rond de roze olifanten in Dumbo. Waar dat echter bewust vreemd was ben ik daar hier niet zo zeker van. Ik zat er in ieder geval bijna met plaatsvervangende schaamte voor alle betrokken naar te kijken. Zo'n misplaatste scène zie je zelden.

Niet dat dit daarvoor ook maar enige potentie toonde. Home on the Range is waarschijnlijk de minst bekende Disneyfilm ooit. Wat heet, ik ken Disneyliefhebbers die er nooit van gehoord hebben en het is ook geen toeval dat dit één van de laatste films uit de studio is die ik nog moet zien (maar er is altijd nog Chicken Little, maar daar kan ik me voorlopig nog niet toe zetten). Vooraf zag alles hier er al onaantrekkelijk aan uit, alsof je naar zo'n snel gemaakte film van een mindere studio zou gaan kijken. Het eindproduct is helaas nog slechter dan verwacht.

Het begint eigenlijk al meteen snel. Een ouderwets zingend cowboyliedje wordt zo abrupt ingezet zodat het vanaf seconde één lijkt alsof de film enorme haast heeft, waarschijnlijk om deze kwelling zo snel mogelijk voorbij te laten zijn. Meteen begint er een slapstickscène waarin een konijn zoveel mogelijk pijn gedaan wordt. Dit gaat ook zo snel dat de humor nooit kan werken. Zo weten we al snel één probleem: in plaats van de rustieke sfeer van de setting wordt gekozen voor een razend tempo dat op een bepaalde manier niet bij de sfeer past.

Home on the Range is vanaf dan reddeloos verloren en herpakt zich nooit. Animatie is een langzame procedure, waardoor je per definitie wat meer tijd hebt om na te denken over al je keuzes dan je zou hebben bij live-action. Niettemin wekt dit de indruk dat niemand ook maar één seconde over iets heeft nagedacht en dat dit gepoogd wordt te verhullen met een razend tempo en veel hysterisch gedoe. Vooral de nadruk op karate uitvoerende dieren is beschamend. Denken ze werkelijk dat dit een hele film lang een geslaagde grap blijft? Hoe vaak kun je dat paard laten luchtboxen? Oneindig dacht het team achter Home on a Range. Zelfs de afgrijselijke poster hier heeft de biggetjes in vechtpose.

Ik kan makkelijk een audiocommentaar vullen met alles wat er mis is met deze film, maar gezien de impopulariteit van dit onding heeft het waarschijnlijk niet veel zin om hier veel langer op door te gaan. Het script is slecht uitgewerkt, met personages die nooit tot leven komen en waarschijnlijk de minst persoonlijk aanvoelende strijd tussen helden en schurken ooit in een Disneyfilm. De muziek van oude meest Menken is ongeïnspireerd en dat Patch-of-Heaven-nummer is zo ouderwets (zeker in vergelijking met de poging om hip te zijn van de rest van de film) dat het nooit gemaakt had mogen worden. De animatie is kleurrijk, maar levenloos en de toevoeging van computergeanimeerde stukken is lelijk gedaan. Buiten Dench en Buscemi (als zichzelf?) om werkt de voice-acting ook meestal niet en is Gooding Jr. zelfs rampzalig.

Dit moest dan de laatste handgetekende film van Disney zijn. John Lasseter heeft er later nog voor gezorgd dat we tenminste nog The Princess and the Frog kregen. Ook geen favoriet van mij, maar in ieder geval een waardige afsluiter. Misschien het meest storende aan Home on the Range, zeker met het oog op dat dit laatste zou zijn, is dat er niet eens geprobeerd was er iets van te maken. Buiten de direct-to-video vervolgen om waren misschien niet alle Disneyfilms goed en vaak waren ze wat standaard, maar geen één ervan voelde echt zielloos aan. In plaats van dat het animatieteam nog één keer zichzelf bij elkaar raapte voor een echt knappe film, krijgen we dit; alsof het team het al opgegeven had.

De slechtste Disney Classic ooit. Het enige wat me van de laagste score afhoudt zijn die drie handlangers van de grote schurk. Die drie waren oprecht grappig en het enige wat me nog enigszins op de been hield tijdens deze bittere ellende.

1*

De Clint Eastwood van eind jaren '70/ begin jaren '80 is niet mijn favoriete, zoveel is me wel duidelijk. Hij leek in die tijd vooral geobsedeerd te zijn door films met plattelandsmensen of stadse white trash in de hoofdrol die vaak nogal warm en enigszins nostalgisch neergezet worden in verhaallijnen die ook vaak wat conservatiefs over zich hebben. Zijn regie was in deze periode het minst sfeervol en hij omringde zich kennelijk graag met erg slechte bijrolacteurs. Na Every Which Way But Loose, Any Which Way You Can en Bronco Billy kwam de vierde film van dit type: Honky Tonk Man. Ook dit is weer een problematische film, maar hij is beter dan zijn voorgangers. Vooral omdat het niet teveel op humor gericht is en een rauwe onderlaag heeft die het allemaal een stuk beter behapbaar maakt. Soms zitten er zelfs echt sterke momenten in, vooral in het laatste half uur als Red eindelijk in Nashville aanbelandt en dicht bij zijn dood is. Vooral positief valt Eastwood zelf op, in wellicht zijn eerste rol waarin hij werkelijk een zwakke kant blootgeeft (waar al naar gehint werd in The Outlaw Josey Wales). Dit zou later een belangrijk onderdeel van zijn acteercarrière worden, met als hoogtepunt Unforgiven. Sowieso had ik wel het gevoel dat Eastwoods hart in deze productie lag. Tussen de flauwe typetjes in de bijrollen in zat toch een bepaalde authenticiteit die hij sinds Josey Wales niet meer naar boven had gehaald.

Toch had ik het gevoel dat een andere regisseur (maar wel met Eastwood als ster) er meer uit gehaald had kunnen worden. Het is uiteindelijk toch een vrij rauw verhaal, over een countryzanger die zichzelf duidelijk naar de afgrond heeft gewerkt. Dat had ik graag wat meer in de film zelf terug gezien. Nu is het wat te idyllisch en vraag je je af wat bijvoorbeeld en Sam Peckinpah of een John Huston ermee gedaan zouden hebben. Op latere leeftijd zou Eastwood het misschien een wat koelere sfeer hebben gegeven, die ook goed op zijn plaats had kunnen zijn. En tja, die bijrollen... Het blijft vooral matig en ik kan Clints zoon Kyle moeilijk een voldoende geven. Het is ook wel bizar om een scène voor je neus te krijgen waarin Eastwood zijn eigen minderjarige zoon naar een bordeel brengt voor ontmaagding. In de film was hij natuurlijk niet zijn zoon, maar je zou zoiets maar met je vader moeten spelen. Maf.

Overigens vond ik Eastwood prima zingen. Natuurlijk zal hij niet snel een rol verwerven in een opera, maar hij heeft een aangenaam verweerde stem die goed past bij dit type countrymuziek.

3*

Hoodwinked is snel veroudert, zo lijkt het. Ik heb hem niet in 2005 gezien en recensies van toen gaven al aan dat de animatie achter lag op de grote studio's, maar nu ziet het er echt niet meer uit en voelt ook het hele gegeven van een sprookjesparodie wat afgezaagd aan. Aan de andere kant, er waren ook al twee Shreks tegen de tijd dat deze uitkwam.

Het is gewoon werkelijk tweederangsmateriaal en niet alleen door het budget, al helpt het voor de actiescènes niet dat de animatie erg stijf oogt. De humor is gewoon vaak niet goed genoeg, al was het nog wel leuk hoe het wisselen van perspectief enkele cartooneske onverklaarbaarheden alsnog verklaren (bijvoorbeeld de wolf die in Red Riding Hood's verhaal haar onmogelijk inhaalt, waarna in zijn verhaal blijkt dat hij een taxi gebruikt heeft; dat soort dingetjes). Het meest voelt echter niet meer fris aan en het helpt niet mee dat ik de schurk al ontmaskerde vanaf het moment dat Red Riding Hood uit de kabelbaan viel.

Het is allemaal wel kijkbaar, maar ook iets dat snel weer vergeten zal zijn vermoed ik. Wel fijne voice-acting van Patrick Warburton als de Wolf, dat mag dan wel weer gezegd worden.
2*

Wat moeten we in Godsnaam met deze film? Het is een vraag die je je wel vaker bij films kunt stellen, maar bij deze bleef het de totale speelduur in mijn hoofd hangen. Hooligans is een van de meeste waardeloze dingen (film of geen film) die ik ooit gezien heb. Want wat wil de film ons nu vertellen? Dat hooligans eervolle mensen zijn voor wiens levensstijl je diep respect moet hebben. Helaas heb ik niet het kleinste beetje respect voor hooligans, dus wat dat betrefd was de film al gedoemd te falen.

Wat we te zien krijgen is een ongeloofelijk dom zooitje mensen dat het de moeite waard vind om elkaar de hersens in te slaan omdat ze van een andere club fan zijn. Via deze gevechten proberen ze respect te krijgen. Van wie ze respect krijgen blijft echter onduidelijk. Eigenlijk alleen van het kleine zooitje waarmee ze optrekken. De buitenwereld heeft in ieder geval geen respect voor ze (in mijn ogen terecht) en de fans van de andere partijen tonen alleen maar meer haat. Het gaat geen kant in met die mensen. Ze meppen elkaar maar zo goed mogelijk kapot, maar als er iemand dood gaat was het ineens niet zo bedoelt. Rare figuren wiens denkwijze ik totaal niet kan volgen. Blijkbaar vinden ze zelf niet dat ze gangs zijn (wat ze uiteraard wel gewoon zijn) omdat ze voetbalclubs verdedigen, maar dat vind ik gewoon te dom voor woorden. Nee hooligans kunnen nooit of te nimmer op mijn respect rekenen.

Verder vroeg ik me ook af waarom deze film zo'n belachelijke hoge score heeft. Blijkbaar zijn hooligans vet cool volgens de meeste want verder is hier niets te beleven. Standaard verhaaltje, dikke moraal, lelijke beelden, honderden clichés en rommelige actiescènes en Eeuwige Hobbit Elijah Wood (EHEW voor het gemak) in de hoofdrol. Dat laatste is nog wel de grootste fout van de film, want EHEW komt alleen over als hij nog het sulletje van het begin is. Stoer spelen kan hij gewoon niet.

Dit is dus eigenlijk een walgelijk wanproduct. Toegegeven, het kijkt nog wel weg, maar daar is alles mee gezegd. Geen idee waarom dit in de top 250 zou moeten.

1,5*

Mooie documentaire, maar wel met een wat al te lange speelduur. Gelukkig zijn de twee hoofdfiguren boeiend genoeg om te blijven volgen en is hun verhaal ook daadwerkelijk interessant. Toch vond ik dat er iets teveel zijlijntjes bijgehaald werden en zakte de film soms wat in. Daarnaast ontgingen mij soms enkele collegeregelementjes, puntentellingen en dat soort zaken. Maar al met al zeker een bovengemiddelde sportfilm, vooral omdat het sportverhaal hier eens anders loopt dan we gewend zijn en de maatschappijkritiek soms een interessante invalshoek krijgt. Typisch geval van feiten die eens de fictie overtreffen. De regisseurs hebben in ieder geval een hoop geluk gehad dat ze juist deze twee jongens troffen.

3,5*

Ik kon er eigenlijk maar weinig mee. Een aantal verhaaltjes worden opgezet, heel kort met elkaar verbonden op een nietszeggende wijze en gaan weer hun eigen weg. Er zijn een hele hoop dramatische verhaallijnen te vinden, maar naar mijn gevoel is het allemaal nergens terecht gekomen, met uitzondering van het verhaal van de bewaker, die wel iets heeft wat op een einde lijkt. De verhaaltjes zijn allemaal wel aardig om te volgen, maar voelen te geforceerd aan om te kunnen dienen als een slice-of-life. Zo probeert het pijnlijke familie-etentje iets te hard om pijnlijk en grappig te zijn en is de manier waarop de bewaker en zijn vrouw hun baby kwijtraken wel erg geforceerd bedacht. De toonwisselingen tussen komedie en drama werkte voor mij niet, vooral omdat de humor vaak niet echt grappig is en dat het drama te direct. Zelfs het stijlvolle camerawerk is stijlvol op de meest clichématige manier. Het kijkt allemaal aardig weg en er zitten een aantal aardige scènes in (zoals het bezoek van de kolonel), maar al met al bleef het een probleem dat ik nooit het gevoel had dat ik wist wat het doel van de film was.
2,5*

Leuke film. De vergelijking met The Hangover vind ik eigenlijk voor de hand liggen. Ik moest er ook aan denken. Ander verhaal natuurlijk, maar wel hetzelfde type humor. Ook dit is niet meteen de meest hoogstaande komedie die ooit gemaakt is, maar dat pretendeert het ook niet te zijn en het belangrijkste is dat hij gewoon grappig is en dat vrij consistent weet vol te houden (nee, dit is niet een van die vele Amerikaanse komedies die ineens serieus moeten worden in de tweede helft). Niet iedere grap werkt uiteraard, maar het merendeel wel en de cast is aanstekelijk en eigenlijk bijna in zijn geheel hilarisch, al sprak Jason Sudeikis me wat minder aan en had Colin Farrell wellicht wat meer scènes verdient. Leuk om Spacey weer eens in een echt leuke rol te zien. Sinds hij zich op zijn theater heeft gestort zijn z'n filmkeuzes duidelijk wat gemakkelijk geworden, maar hier is hij weer in vorm. Charlie Day steelt echter de show. Jennifer Aniston en Jamie Foxx zijn doorgaans geen favorieten van mij, maar ze zijn hier zeer genietbaar. Er zitten misschien iets teveel poep-, scheld- en seksgrappen in, maar dat neem ik voor lief. Zeker als je zo'n mooi moment krijgt als wanneer onze drie helden tegelijkertijd proberen een parkeerplaats te verlaten.

3,5*

Na Duck Soup, A Night at the Opera en nu Horse Feathers gezien te hebben is er wel een patroon zichtbaar bij de Marx Brothers: alle drie de films draaien om het vernietigen van een heilig huisje dat staat voor de hogere klassen of voor autoriteit. Dus krijgt in Duck Soup de politiek er van langs, wordt er in A Night at the Opera afgerekend met hogere kunsten en wordt er in Horse Feathers korte metten gemaakt met de universiteit. Leve de anarchie! Ze zullen het (niet geheel onbegrijpelijk) wel niet gedurfd hebben, maar het zou me niets verbaasd hebben als de broertjes ook graag een film gemaakt hadden waarin ze een kerk zouden afbreken.

Maar goed, Horse Feathers is dus de afrekening met de universiteit en het gaat wederom niet zachtzinnig (het oorspronkelijke einde met een afbrandende universiteit is echt een gemis, jammer dat die geschrapt is). Kennelijk is Groucho aangesteld als president van het instituut. Hoe dat precies heeft kunnen gebeuren is een raadsel en de vraag hoe Groucho überhaupt een functie heeft kunnen bereiken op een universiteit levert materiaal genoeg op voor een nieuwe Marx-Brotherfilm. Groucho begint zijn periode als leider door te stellen dat hij bij voorbaat al tegen ieder voorstel of idee is, wat de inhoud ook moge zijn. "Whatever it is, I'm against it", zingt hij en dat is vast het motto van alle personages van Groucho en misschien wel de man in het echt (geen idee wat voor een karakter hij in het dagelijks leven had). Ook typisch is wat er gebeurd als Harpo in de universiteit een boekenkast aantreft: hij gooit meteen alle boeken in de open haard.

Dit gaat zo een uur door uiteraard, afgewisseld met wat fijne kluchterige momenten die soms nergens een betrekking op lijken te hebben. De wildheid van de Marx Brothers en hun anything-goes aanpak zorgt ervoor dat al hun films hit-and-miss zijn als het om de kwaliteit van de grappen gaat. Soms wordt het flauw en irritant, zoals hier wanneer Harpo en Chico een les volgen. Ten opzichte van Duck Soup en Opera vond ik deze film iets minder consistent, maar gelukkig worden slechtere momenten vaak snel opgevangen door een reeks geslaagde grappen. Dat de humor niet altijd raak is hoort gewoon bij deze broertjes. Daarbij moet ik zeggen dat Groucho zelden mist, verreweg de meest constant grappige van de broertjes. Bij Horse Feathers had ik ook wel de indruk dat slapstickscènes iets minder geestig waren en ook minder de nadruk kregen. In Duck Soup en Opera was Harpo voor mij gewaagd aan Groucho, maar hier leek hij iets minder in vorm, of gewoon minder materie te krijgen. Zelfs de rugbywedstrijd, ondanks zijn leuke afloop, had nog iets beter kunnen zijn.

Toch wil ik niet teveel klagen want dit is toch voornamelijk heerlijke humor. En het blijft opvallend hoe anarchistisch deze broertjes voor hun tijd waren. Geen van de komieken uit die tijd en de daarop volgende decennia kan daar aan tippen. Wellicht zelfs niemand tot Monty Python kwam. Ook de moeite van het vermelden waard is het harpspel van Harpo. Ik zat op het moment dat het kwam niet meer echt te wachten op een muziekscène, die waren er al genoeg en zijn zelden het hoogtepunt bij de Marxjes. Daarnaast ben ik niet zo dol op serieuze momenten in komedies die voluit voor komedie gaan. Maar toch was het serieuze harpstukje van Harpo magisch en een heerlijk intermezzo. De man blijkt een ware virtuoos te zijn op de harp en toont dat zonder humor. Schitterend om te zien.
3,5*

Heb altijd het gevoel gehad dat Dr. Seuss me niet ligt, een gevoel dat Horton Hears a Who enigszins bevestigd, maar ook deels ontkracht. Zo'n ramp als How The Grinch Stole Christmas is dit in ieder geval niet. Het deed me wat meer denken aan enkele van de meer gekkere Looney-Tunesfilmpjes van begin jaren '40. Vast geen toeval, want Robert Clampett had al een korte film over voor de Looney Tunes gemaakt in 1942, Horton Hears A Who. Al is die film voor Clampett nog ingetogen, terwijl Horton Hears a Who! graag voluit gaat.

Het is nogal een drukke film en vaak wilde ik dat de camera iets langer op iets zou blijven hangen zodat we het in ons op konden nemen. Er zitten veel leuke visuele grapjes en mooie ontwerpen in. Het meeste daarvan zit overigens in Whoville. Die ontbijttafel voor meer dan 90 kinderendie allemaal aandacht nodig hebben is bijvoorbeeld een leuke vondst, evenals hun slaapkamer, de gallerij of alleen al hoe een Who zijn gras maait. Levendis is het wel. Daarom is het wat jammer dat Hortons wereld toch niet zo vindingrijk is, zelfs al zitten er veel kleurtjes in. Dat gele beestje Katie steekt dan wel weer iedereen naar de troon.

Vond zelf de toon soms ook wat flauw. Het is toch jammer dat je zo'n geweldig dreigend design gebruikt voor Vlad de gier en ook zijn lichaamstaal en stem er iets gruwelijks van maken, om hem vervolgens vooral komisch te maken. Een beetje een onhebbelijkheid van meer animatiefilms van de laatste tien jaar overigens; om overal maar een grap van te maken. En dan heb ik het nog niet gehad om enkele onverklaarbare popculturele verwijzingen ("I love the smell of banana's in the morning"; was dat nodig?). Daarbij vond ik Carrey wat te druk met zijn stem. Had het gevoel dat een lomere stem meer past bij Horton. De rest van de cast doet het dan wel weer leuk.

Een voordeel van Horton Hears a Who is de originaliteit van het verhaal. Niet van het moraal, dat er dik bovenop ligt (al kun je het wel op honderden manieren interpreteren als je wilt: anti-abortus, pro-religie, pro-integratie), maar wel van de interactie tussen de twee werelden. Het maakt de film allemaal net wat creatiever dan veel van zijn concurrenten. Jammer dan alleen dat niet alles werkt.
3*