Opinions

All Pie is good Pie

Hit Man is een vermakelijke en luchtige mix tussen comedy, misdaad en romantiek, maar het verhaaltje was voor mij te dun en langdradig om mijn aandacht de gehele speelduur erbij te houden. Glen Powell maakt met zijn vele typetjes veel goed en Adria Arjona is een prachtige verschijning om te zien, maar het script zelf heeft te weinig om het lijf om dit een niet te missen kijkervaring te laten zijn. Dit verwachtte ik wel als ik aan de titels terugdenk die ik van Richard Linklater gezien heb.

Echt beklijven of indruk maken zal deze film niet doen, maar Hit man is wél een veilige keuze om op te zetten tijdens een date night. De film is namelijk niet formulematig en heeft een aangename balans tussen verschillende genres die ik niet vaak terug zie. Daarnaast zit het verhaal prima in elkaar. Vanwege deze punten, en het gegeven dat het makkelijk wegkijkt maakt dat ik onderstaande beoordeling zonder meer verdiend vind. Wanneer iemand nog vergelijkbare tips heeft dan hoor ik deze graag!

3,5*

Groeten uit Amsterdam

Je hebt precies één goede reden om het overgewaardeerde Hitman’s bodyguard (seriously, bijna een 7 op IMDB!?) een kans te geven en dit is de heerlijke actie scène bij de grachten in Amsterdam. Vanaf het moment dat Michael Bryce zijn beklag doet bij een koffietentje, totdat hij van achter neergeslagen wordt, is deze scène, die ook nog eens vrij lang duurt, werkelijk een genot om naar te kijken. Spetterende actie met een torenhoog budget (althans voor Nederlandse begrippen), door de grachten van Amsterdam. Welke Nederlandse actieliefhebber vind dit nu niet geweldig?

Nu je dit weet kun je het beste de rest van de film, of doorspoelen, of je voorbereiden op een titel die verder niet meer dan als mediocre te bestempelen valt. De titel duurt veel te lang, heeft humor die ik 9 van de 10 keer totaal niet grappig vind, verder veel te veel actie scènes die net niet leuk genoeg zijn, en Nederlanders die veel te veel hun best doen om accentloos Engels te praten. Waarom Barry Atsma overigens in de begin credits voorbij komt terwijl hij in totaal ongeveer slechts 10 seconden in beeld komt was mij daarnaast ook een raadsel.

Eigenlijk is dit niet meer dan een B-film met een aantal bekende namen en een wat groter budget. Als je de heerlijke scène bij de grachten wegdenkt en kijkt wat er overblijft blijft er namelijk niet veel over. Als je ook bekijkt met hoeveel plezier Ryan Reynolds zijn rol als Deadpool invult en met hoeveel tegenzin hij dit personage lijkt te spelen (buiten het feit dat zijn personage een beetje nukkig is), krijg je ook al sneller het idee dat dit, in ieder geval vanuit hem, een verplicht nummertje is waar hij niet veel zin in lijkt te hebben gehad en op de automatische piloot uitvoerde. Samuel L. Jackson lijkt meer plezier in zijn rol te hebben, al kreeg ik bij hem eveneens het idee dat de invulling van zijn personage ook op de automatische piloot ging.

Enfin, kennelijk leverde het beide heren genoeg op, want er komt nog een tweede deel aan. Ook dit zal ongetwijfeld geen hoogvlieger zijn, maar zolang het publiek er nog geen genoeg van heeft kunnen de makers ongetwijfeld nog wel even door gaan. Deze titel geeft hopelijk wel de voorzet om meer van dit soort projecten in Amsterdam te draaien want de grachten scene smaakt naar meer!

2,5*

Home is now behind you. The world is ahead.

Prima filmpje, en een waar genot voor de vele LOTR fans. Deze zouden dan ook ongetwijfeld door het dolle heen zijn geweest, toen ze het nieuws hoorden dat er weer een aantal films van de hand van Peter Jackson binnen het LOTR universum zouden verschijnen. Hoewel ik mezelf niet tot deze categorie reken, heb ook ik me uitstekend weten te vermaken met The Hobbit, al deel ik de mening van verschillende members dat ook ik dit jaar wel betere dingen gezien heb.

Het boek heb ik nooit gelezen maar toch valt me wel op dat het verhaal gerekt wordt. Veel scene's hadden gemakkelijk korter gekund maar zijn duidelijk uitgebreid om er minuten bij te laten tikken. Het oorspronkelijke verhaal is ook duidelijk op een jonger publiek gericht wat je met momenten ook goed terugziet. Dan kan er wel een hoofd afgehakt worden om dit te verhullen; er zijn genoeg scene's die dit wel duidelijk maken. Niet dat dit erg hoeft te zijn natuurlijk, maar verwacht een wat minder volwassen verhaal. Hierdoor heerst er wel wat te weinig diepgang wat bij de andere oorspronkelijke trilogie wel veel sterker aanwezig was en ik hier daardoor wel een beetje ging missen.

Toch is mijn interesse naar het volgende deel gewekt doordat de aankleding weer top notch was en een deel van de oorspronkelijke cast weer terug keerde en wederom een fenomenale prestatie neer wist te zetten. Dit geldt met name voor Gandalf die gespeeld wordt door Ian McKellen maar ook nieuwkomer Bilbo Baggins wordt leuk neergezet door Martin Freeman. Het blijft natuurlijk ook genieten geblazen om te zien hoe deze regisseur dit universum tot leven weet te wekken, met of zonder diepgang.

3,5*

De cirkel rond

Aan alles komt (voorlopig?) een einde. Zo ook aan de Hobbit trilogie die met dit derde deel de tweede trilogie binnen het LOTR universum tot een einde brengt. De cirkel blijkt rond te zijn en als kijker kun je gelijk weer zin hebben om aan de LOTR trilogie te gaan beginnen. Deze staat bij mij ook zeker nog een keer op de planning, maar voor nu merk ik wel dat ik een beetje Tolkien moe geworden ben. Dit derde deel is een waardige afsluiter van weer een geweldige reeks, maar mijn gevoel zegt nu wel dat het goed is zo. De commercie denkt hier uiteraard anders over en ik acht de kans dan ook groot dat er wel nog meer films uitgepoept zullen gaan worden, maar wat mij betreft voelt dit nu toch aan als stoppen op het hoogtepunt omdat de afglijding langzaam in begint te zetten.

Deze is hier wel minimaal aanwezig, maar je merkt wel dat het bronmateriaal waar de verhalen aan opgehangen worden niet eindeloos zijn. De diepgang is er hier een beetje uit en dus draait het met name om de grote veldslag aan het einde die soms wel wat opgerekt voelt. Dit is jammer in tegenstelling tot de opening met Smaug de draak, die dan weer afgeraffeld en veel te makkelijk aanvoelde. hoe makkelijk de draak neerging was echt een enorme sof, en wat mij betreft het grootste nadeel van deze hekensluiter. Ook de dialogen zijn ten opzichte van de voorgangers wat minder sterk, omdat het belangrijkste al in de voorgaande twee delen verteld is. Waar het tweede deel een flinke stap vooruit maakte t.o.v. Zijn voorganger voelt dit deel toch weer als een stap terug, en kom ik dan ook op eenzelfde beoordeling als het eerste deel van deze trilogie uit. Het tweede deel voelt echt als het hart van deze trilogie en hoewel deze natuurlijk niet zonder zijn voorganger en deze afsluiter samengaat, en je niet eens zozeer een verschil in kwaliteit bemerkt, merk je dit wel in de diepgang, wat toch wel iets is wat je gewend bent binnen het LOTR universum.

Dit neemt overigens niet weg dat men mij verkeerd moet begrijpen en dat ik zeg dat dit een grote tegenvaller is, want dat is dit beslist niet. Jackson neemt je wederom mee in een prachtige fantasy wereld met een weergaloze sfeer en onweerstaanbare charme, zoals alleen hij deze neer kan zetten. In zijn totaal bekeken vind ik de trilogie dan ook zeker 4,0* sterren waard, waarbij ik het eerste en derde deel van eenzelfde niveau vindt en het middenstuk er met kop en schouders bovenuit vind steken. Al met al kan Jackson trots zijn op de prestaties die hij nu heeft neergezet, en hier hoeft hij echt niet nog meer LOTR films voor te gaan maken.

3,5*

I am fire... I am death.

Prima vervolg op The Hobbit: An Unexpected Journey uit 2012, die ik dan ook een flink stuk beter vond dan zijn voorganger. Dit is gewoon een kwaliteitsfilm waarmee je niet snel teleurgesteld kunt worden en die de volle mep van de almaar duurder wordende bisocoopkaartjes voor de verandering eens een keer dubbel en dwars waard is. Het is een genot om naar acteergrootheid Ian McKellen als Gandalf te kijken, en ook Martin Freeman doet het nog steeds uitstekend als Hobbit Bilbo. Ook oude (Bloom) en nieuwe (Lilly) gezichten doen hier hun (her)intrede en vullen de cast op een prettige manier aan. Eyecatcher hier is echter Smaug de draak, een prachtig personage waar de titel van dit tweede deel dan ook terecht aan geweid is.

Persoonlijk vond ik het dan ook niet storend dat de ontmoeting met dit personage vrij lang duurt en wellicht een beetje uitgerekt aanvoelt. Dit kan echter ook niet anders als je je bedenkt dat je naar een verfilming zit te kijken van een dun boekje waar 3 films uitgetrokken worden die allemaal langer duren dan twee uur. Tijd voor een verhaal genomen word hier dus zeker, en met name voor liefhebbers van het genre zal dit geen probleem vormen. Persoonlijk vond ik dat het net als zijn voorganger, in zijn geheel (dan doel ik niet op de ontmoeting met de draak) wel wat compacter had gekund en iets minder lang had mogen duren. Van de lengte van deze films zou in de toekomst gemakkelijk een miniserie gemaakt kunnen worden, en ik had dan ook liever iets korter in de zaal gezeten. Het boekje was in ieder geval dun genoeg om flink in speeltijd te kunnen hebben knippen. Dit zal de liefhebber echter worst wezen, want hoe meer beeldmateriaal hoe beter! Ik zelf heb hier ook geen problemen mee, al vond ik het verhaal hier in dit geval iets te dun voor en voelde sommige scenés dan ook puur aan om maar wat tijd op te vullen waardoor het mij op een gegeven moment wel wat te lang begon te duren.

Veranderd echter niks aan het feit dat ik verder erg enthousiast ben over dit vervolg. het open einde maakt zeer benieuwd maakt naar de afsluiter van volgend jaar, of deze nu anderhalf, 2 uur, of 3 uur zal gaan duren. Dit gaat een lang jaar worden!

4,5*

Keeping up appearances

The Occupant heeft alle elementen in zich om succesvol te zijn maar weet nooit echt spannend of interessant genoeg te worden om mij te kunnen blijven boeien. Het verhaal komt traag op gang en kabbelt vervolgens maar wat voort, alsof de regisseur niet goed weet hoe hij het verhaal met voldoende spanning naar het scherm kan vertalen.

Het verhaal heeft de potentie om te kunnen werken maar komt nu heel slepend over. Ik mis daarnaast ook een bepaalde gelaagdheid in de personages en de manier waarop dit verhaal verteld word. Ik deel nog wel een voldoende uit omdat ik het verhaal an sich niet verkeerd vond, maar de uitwerking is te slepend om de film voor mij echt genietbaar te maken.

2,5*

Blaffende honden bijten niet

Titels met Statham, Stallone of Schwarzenegger..ze kunnen mij eigenlijk niet snel tegenvallen. Ook Homefront is dan ook zeker geen complete mislukking te noemen, maar ondergemiddeld is deze wel. Dit komt omdat het verhaal veel te mager is, en bovendien ook veel te lang gerekt wordt. Als de onvermijdelijke climax dan eindelijk plaatsvind voelt deze leeg en inspiratieloos aan en krijg je dan ook het idee dat de regisseur zojuist zijn eerste actie titel heeft afgeleverd, zonder bevredigend eindresultaat. Had van deze regisseur meer verwacht omdat hij toch enkele redelijk sterke titels zoals Don't say a word op zijn CV heeft staan.

Homefront valt echter niet onder deze categorie te scharen en is dan ook hoofdzakelijk het grootste gedeelte van de tijd, botweg gezegd, gewoon slaapverwekkend. Ook al is de samenstelling van de cast zeker aardig te noemen, en proberen zij er nog het beste van te maken, echt potten breken doen ze allemaal niet. De actie die er hier naar voren komt is zeker niet onaardig, maar te kortstondig en snel weer afgevlakt om echt te kunnen blijven hangen. Confronaties worden eigenlijk voor een lange tijd vermeden waardoor de verwachtingen veel te hoog worden, en uiteindelijk kun je dan als kijker ook veel gemakkelijker teleurgesteld worden. Geluk bij een ongeluk is dat Statham toch zo'n 10 titels uit poept per jaar, dus de volgende keer ongetwijfeld beter

2,0*

Op zoek naar het ideale slaapmiddel? Zoek niet meer verder!

Beter goed gejat dan slecht bedacht zou je denken als je naar de poster van Homies kijkt. Niet geheel toevallig liet mij deze namelijk gelijk terugdenken aan die van We're the millers. De poster is daarbij overigens niet het enige. Ook hier draait het namelijk om een groep mensen die met drugs te maken krijgen. Vanaf hier houden de vergelijkingen echter op, en dat is jammer, want meer leentje buur spelen had dit wanproduct waarschijnlijk alleen maar beter kunnen maken dan dat nu het geval is. Dit kon namelijk echt niet veel slechter meer, en dan gaat het ook nog eens van kwaad tot erger naarmate de speelduur doorloopt. Normaal ben ik een voorstander van zoveel mogelijk input, maar deze regisseur had zijn ''creativiteit'' beter thuis kunnen laten.

Want wat voor een slaapverwekkende vertoning was dit zeg. Er heerste totaal geen chemie tussen de hoofdrolspelers, 99% van de grappen sloegen dood en daarnaast werd er ook nog eens voor geen meter geacteerd. Als dan ook nog eens Victoria Koblenko uit de kast wordt getrokken voor een bijrol, kan het echt niet veel erger meer. Wat een draak van een acteerprestaties gaven zij en haar kornuiten weg!

Het grootste nadeel blijft echter dat Homies saai is, zo saai dat je in plaats van een slaappil te nemen als je slecht in slaap kunt komen, ook gewoon deze op kunt zetten. Deze film kan echt rechtstreeks in de prullenbak, net zoals je gekochte bioscoopkaartje voor het naar binnen gaan trouwens, want dit is echt een verspilling van je tijd (en geld). Homies heeft in ieder geval de twijfelachtige eer om nu al de slechtste film te zijn die ik dit jaar gezien heb.

0,5*

Resident evil 5?

Oke, dat zombies vandaag de dag in films voordurend neer worden gezet als sprintende atleten is al een tijdje niks nieuws meer. Evenals dat ze meer als afknalvoer dienen dan dat ze schrik aanjagen zoals in de Resident evil franchise. Hier (helaas?) eveneens weer.

Niet dat dit erg is overigens. De film kijkt lekker weg en bevat een aantal gave scene's. Met name de hand to hand combat met de zombies is érg leuk. Ook heb ik echt kunnen genieten van de oude man die zich later in de film bij het gezelschap voegde hilarische rol, hilarische vent.

Er zit overigens wel een verhaal in de film maar deze wordt na verloop van tijd zo onduidelijk dat het je gestolen kan worden. Het gaat in deze film dan ook om de actie en dit laat het gedurende zijn speelduur duidelijk merken. Helaas wordt het horror element wederom naar de achtergrond geschoven. En dat is toch jammer; een uitstapje voor de van oorsprong horror iconen naar het actie genre is best leuk maar laat het niet de standaard worden wat nu helaas steeds meer gebeurd.

De prent valt simpel vermaak te noemen wat best leuk is maar niet in het bijzonder omdat het van de Fransen afkomt. Deze film had gemakkelijk door Hollywood op dezelfde manier geproduceerd kunnen zijn.

3,0 *

Verloren in onbalans

Afgelopen nacht eindelijk gezien, want wat was ik hier eigenlijk nieuwsgierig naar. Ik had echter geen idee wat ik ervan moest verwachten omdat de beelden die ik gezien had mij niet direct wisten te imponeren, maar het idee van het hele gebeuren wél. Uiteindelijk bleef het echter toch bij waar ik op voorhand al bang voor was: een sterke premisse, maar helaas een uitvoering die mij teleurstelde.

Dit kwam omdat de hele film een beetje onevenwichtig aanvoelde. Met name het eerste deel van de film kende heel veel zwarte humor maar eveneens ook een aantal flashback scene's die opeens veel serieuzer waren. Het voelde voor mij op dit moment dan ook of ik twee films door elkaar aan het kijken was, en dit ervoer ik niet als positief. Ik vond de scene's in het verleden dan wel een stuk sterker, omdat de scene's in het heden een beetje herhalend werden en in mijn ogen ook te overdreven waren.

Naarmate de speelduur vorderde werd het hele verhaal in zijn geheel wel wat serieuzer, maar ook steeds meer bizar. Met name de finale en het krijgen van de engelenvleugels bij Ig kwam echt totaal niet over en zag er goedkoop en belachelijk uit. Wat ik dan wel weer erg sterk vond was de reden waarom de vriendin van Ig bij hem weg ging maar wat ik dan bijvoorbeeld weer een stuk minder sterk vond was de ontknoping die betrekking had op wie haar nu eigenlijk vermoord had. dit deel voelde dan weer een beetje cliché aan en hoe ver de jaloerse vriend met name in de finale ging was heel ongeloofwaardig en eveneens ook te overdreven

De film was daarnaast voor mij ook minder goed omdat de hoorns zelf te minimaal verklaard werden. Het waarom Ig Perrish de hoorns heeft gekregen wordt dan wel beantwoord maar het beantwoord nog steeds niet de vraag hoe dit nu precies mogelijk was. want wat voor een connectie had zijn vriendin bijvoorbeeld met het krijgen van de hoorns? (Dan doel ik op haar rol in het hoe gebeuren)

Uiteindelijk is Horns voor mij dus een tegenvaller gebleken. Daniel Radcliffe die nu niet bepaald tot mijn favoriete acteurs behoort wist mij dan wel totaal niet te storen hier, de onevenwichtigheid in het script deed dit echter wel. Toch nog een hele kleine voldoende voor met name de interessante flashback scene's in de eerste helft, maar als geheel stelt Horns hoofdzakelijk toch echt teleur.

2,5*

Verfrissend.

Comedy is nooit mijn favoriete genre geweest omdat er binnen dit genre maar een zeer beperkt aantal sterke films uitkomen. Doorgaans irriteer ik mij dan ook aan de vele prut die door velen als komisch wordt bestempeld maar bij mij doorgaans niet eens waard is om mijn ogen bij open te houden.

Comedy is uniek en een lastig genre omdat de een de ander zijn humor nu eenmaal niet is. Echter wist Horrible Bosses mij positief te verassen door de vrij originele insteek die het verhaal heeft. De film investeert in zijn verhaal en ook al draait het daar bij dit genre vaak niet om, toch is dit hier sterk ingebracht. Dit komt tevens door de cast met rollen van Spacey, Foxx -motherfucker- en Anniston die allen memorabel zijn en die wat mij betreft de meeste lachers op de handen hadden.

Natuurlijk zijn er genoeg grappen die nog steeds niet grappig zijn en is smaak -al helemaal binnen dit genre- persoonlijker dan binnen welk genre dan ook, deze film doet iets unieks. Wat mij betreft absoluut een uitschieter die een breed publiek zeker zal weten te vermaken.

4,0*

You're gonna hear me roar

Dit vervolg is verfrissend genoeg om leuk te zijn waarbij dit maal een kidnapping centraal staat. De beruchte bazen spelen hier een minder grote rol waarbij de rol van Spacey is teruggebracht naar een bijrol, en enkel Jennifer Aniston nog in een aanzienlijke rol aanwezig is. Dit is helemaal geen probleem, want laat dit nu ook net de leukste zijn van het drietal uit het origineel. Jason Bateman, Jason Sudeikis en Charlie Day zijn hier ook weer allemaal even leuk, en Chris Pine is een leuke aanwinst al voelt zijn acteren wel een klein beetje aangezet. Tot slot keert Jamie Foxx ook weer terug als Motherfucker Jones en maakt zo het geheel tot een geslaagd weerzien.

Een van de hoogtepunten vond ik een hilarische carchase en de single Roar van Katy Perry die als running gag door de gehele film zat die werkelijk hilarisch was. Hoewel de speelduur 108 minuten bedraagt -wat ik toch vrij lang vind voor een komedie- blijft het wel gewoon de gehele speelduur leuk. Het geklungel tussen de 3 hoofdrolspelers loopt als rode draad door het verhaal heen en blijft gewoon erg leuk om naar te kijken. 3 jaar geleden beloonde ik het origineel met 4 sterren, en hoewel dit vervolg wellicht wel sneller de vergetelheid in zal raken ligt hij qua kwaliteit heel dicht tegen zijn voorganger aan. De 3,5* kan men dan ook zien als een dikke 3,75* beoordeling. Ik zeg altijd dat ik komedie het minst interessante genre vind omdat er in mijn ogen gewoon weinig goede komedies zijn, maar Horrible bosses 2 is er gelukkig wel zo een.

3,5*

Seance in de lockdown

Hoe kan je een uitgekauwd concept weer fris aan laten voelen? Door deze af te laten spelen tijdens de Corona crisis. Meteen een mooi excuus om het verhaal via een computer scherm af te laten spelen. Daarnaast nog praktisch ook, aangezien de film ook daadwerkelijk gedraaid is tijdens de eerste (of tweede?) lockdown en cast en crew hierdoor minimaal bij elkaar hoefden te komen.

Het zal vast als geen verassing komen dat geesten zich niet bepaald aan de anderhalve meter maatregel houden, en het is dan ook niet moeilijk te raden wat het verloop gaat zijn wanneer je de plotomschrijving leest. Maar beter goed gejat dan slecht bedacht, want hoewel het verloop voorspelbaar is, wordt er zorgvuldig toegewerkt van jumpscare naar jumpscare waarvan er een behoorlijk aantal effectief blijken. De juiste omstandigheden creëren spelen hierbij zeker een rol. Naast bij voorkeur alleen en in een donkere kamer, valt het daarnaast ook aan te raden om deze juíst op je laptop te kijken met een koptelefoon op en je geluid voluit open. Respect voor jou als je dan niet een aantal keer tegen het plafond opkruipt.

Ik heb genoten van Host en kan mij dan ook goed vinden in alle positieve geluiden. Met een speelduur van nog geen uur wordt er voor gezorgd dat de ervaring kort maar krachtig blijft. Daarbij ook mijn complimenten voor de cast die erg natuurlijk acteert en je het gevoel geeft alsof je bijna zelf bij de meeting aanwezig bent. Mijn beoordeling ligt in de basis op 3,5* met nog een 0,5* erbij wanneer je ervoor kiest om deze te bekijken via je laptop. Grote kans dat dan ook voor jou, de filmervaring intenser wordt.

4,0*

Een kleine 2,5. Bepaalde personages en ideeën waren geslaagd en andere weer niet. Nu vind ik komedie een lastig te beoordelen genre, an sich omdat meningen in dit genre nou eenmaal sneller uiteen liggen.
Humor is een persoonlijk iets wat men ook terugziet bij de reacties die bij deze film gegeven worden.

Leuk vond ik de 3 vrienden die als individuele karakters goed uit de verf kwamen en allemaal wel enkele leuke momenten hadden.
Ik zeg hier bewust enkele want de film was met vlagen grappig maar had dit op vele momenten veel vaker kunnen zijn.
Met het tijdreis principe kun je veel doen, jammer dat dit op een handvol geslaagde grappen niet gedaan is.

Tevens vond ik Jacob maar een mateloos irritant personage. Hij paste niet in de groep, Had geen leuke scene's en haalde alleen maar vaart uit de film met zijn eindeloze gezever. Hij was een belangrijk onderdeel in het verhaal, maar het was beter geweest om dit onderdeel weg te laten en aan te passen of een acteur te laten spelen waar je je als kijker wat minder kapot aan ergert.

Verder een vrij aardige verstand op nul film, waar je met geen verwachtingen naar moet gaan kijken waarna het allemaal nog best meevalt. Verwacht geen dijenkletser maar een film die wel aardig wegkijkt en zo nu en dan een kleine glimlach op het gezicht tovert.

Just another Wednesday...

Hotel Artemis gooide aanvankelijk hoge ogen bij mij door de samenstelling van zijn cast, maar stelde me uiteindelijk toch behoorlijk teleur. Jammer, want hoewel ik wel een voldoende ga geven, had ik meer verwacht dan ''gewoon een vermakelijke film''. Jodie Foster steekt met kop en schouders boven de cast uit, maar ik had met name toch meer screen time van Jeff Goldblum, en daarnaast meer toffe momenten met Sofia Boutella en Dave Bautista verwacht.

Hotel Artemis is het zoveelste bewijs dat grote namen slechts een minimale invloed hebben wanneer het script en met name de uitvoering van dit script, ondermaats zijn. Daarnaast gaven de eerste momenten mij ook sterk het idee dat ik naar een b-film zat te kijken, en kwam ik, totdat Foster in beeld kwam, er niet helemaal in. Gelukkig duurt dit niet lang, en gebeurd er de overige krappe anderhalf uur genoeg om je te vermaken, maar het gevoel dat hier veel meer in had gezeten, verliet mij niet.

3,0*

Eindeloze nachtmerrie

Hotel Mumbai toont een waargebeurd nachtmerrie scenario over een reeks terroristische aanvallen in India, waarbij de focus op het Taj Mahal Palace ligt. Het valt sterk af te raden om deze film te kijken wanneer je niet lekker in je vel zit, want de kans is ruim aanwezig dat deze je geestelijke gesteldheid niet zal bevorderen.

Het waargebeurde verhaal is namelijk ongemakkelijk, confronterend en beangstigend om te bekijken. Daarnaast wordt er veel terroristisch geweld expliciet in beeld gebracht. Onvoorstelbaar dat mensen op basis van een naar eigen handen gezet geloof, die doden rechtvaardigt, zo gehersenspoeld kunnen worden om tot deze terroristische daden over te kunnen gaan. Los van de uitzichtloze situatie waar de terroristen mogelijk in verkeerden; het is bizar om te zien hoe terroristen überhaupt in staat zijn om zoveel onschuldige slachtoffers, zonder pardon simpelweg neer te maaien.

Minstens net zo schokkend is de duur van de terroristische daad, en hoelang de hotelgasten opgesloten hebben gezeten voordat er uiteindelijk hulp kwam. Dit terwijl er in de tussentijd veel slachtoffers hebben moeten sneuvelen.

Ik lees her en der kritiek dat Hotel Mumbai terroristen een podium geeft met deze verfilming, maar ik zie het meer als een eerbetoon aan het personeel wat gebleven is om de mensen te helpen. Daarmee geef je terroristen juist niet wat ze willen, en zijn er ook nog veel mensen aan deze monsterlijke daad kunnen ontkomen. Daarnaast is het hopelijk ook een les voor de militaire systemen wereldwijd. Aanslagen zijn soms onvermijdelijk, maar wanneer er snel opgetreden kan worden, kan het slachtofferaantal hopelijk enigszins beperkt blijven. Los van het feit dat ieder slachtoffer van terrorisme er een te veel is.

4,0*

Sukkel voor de liefde

Een degelijke Australische thriller, waarin regisseur Ben Young laat zien over het nodige regisseertalent te beschikken. Hounds of Love is erg rauw, bevat sfeervolle muziek die precies bij de setting past, en bevat daarnaast een aantal fraai geschoten slow motion belden die het verhaal kracht bij zetten. Daarnaast zet Ashleigh Cummings, die de gekidnapte tiener speelt, een steengoede rol neer. Haar acteerwerk zal weinig kijkers onberoerd laten. Haar wanhopige geschreeuw, wanneer zij zich realiseert dat zij geen kant uit kan, gaat door merg en been en geeft je een afschuwelijk gevoel.

Waar de thriller minpunten bij mij scoort is met betrekking tot het voorspelbare verloop en net iets te veel toevalligheden. Weliswaar in dienst van het verhaal, maar deze voelden geforceerd ingebracht aan, waardoor dit een negatieve impact kreeg op mijn film beleving. Ook vond ik het een gemiste kans dat er niet meer werd ingezoomd op het verleden van de vrouwelijke kidnapster, en hoe zij in deze situatie beland is. Liefde maakt blind is namelijk nogal een understatement en ik had haar personage graag nog een stuk meer uitgediept zien worden. Dit had het slot nu niet minder voorspelbaar gemaakt, maar wel een grotere impact mee kunnen geven.

3,0*

Doodlopende straat

Soms moet ik eens leren te luisteren. Van alle kanten stroomden de negatieve kritieken van House at the End of the street binnen, maar toch bleef mijn interesse gewekt in deze titel. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat er sprake is van onderwaardering, en daarnaast wordt binnen dit genre sowieso al niet veel met hoge beoordelingen gestrooid. De negatieve geluiden hier kloppen echter, want ik kon mijn aandacht er op den duur totaal niet meer bij houden. Probleem is dat het dan al te laat is. Het begint allemaal niet heel slecht en de interesse werd bij mij wel gewekt waardoor ik toch besloot om door te kijken. Toen ik mijzelf erop betrapte dat ik echt af zat te wachten tot er eindelijk iets ging gebeuren had ik deze saaie rommel beter al gelijk uit kunnen zetten, want vanaf dit punt gaat het van kwaad tot erger.

Ik moet toegeven dat ik de eerste twist niet aan zag komen, maar de regisseur lijkt vervolgens te denken dat hij verder geen enkele energie meer in het verhaal hoeft te gaan steken zodra deze aap uit de mouw komt. Wat we vervolgens voorgeschoteld krijgen is een langdradige thriller die geen enkele spanning bevat en ook nog eens veel te braafjes is. Net voor de aftiteling wordt je nog een twist om de oren gegooid, maar deze voelt zo geforceerd en slecht uitgewerkt aan dat deze totaal niet meer bij mij overkwam. Mijn aandacht was toen ook al lang verdwenen, en de enige vraag aan mijzelf was hoe ik dit in godsnaam door had weten te zetten tot het eind. Nog een ster voor de opzet, waarvan je je af kunt vragen hoeveel dit nog waard is als het verdere verloop je op alle fronten teleur weet te stellen..

1,0*

Opgeruimd huis, opgeruimd hoofd

Een opgeruimd huis, zorgt voor rust in je hoofd. Vanuit het comfort van een ordelijk huis, groeit je creativiteit en levenslust. Wanneer je je minder hecht aan spullen en minder nieuwe spullen koopt kun je je huis ook makkelijker opruimen. Althans..dit wordt gezegd.

Over dit principe zijn talloze boeken geschreven maar de bekendste aanhanger van dit principe vandaag de dag is toch wel Marie Kondo. Maar werkt het in de praktijk wel zo makkelijk? Tot op welke hoogte is het goed om je huis te ontspullen en welke spullen gebruik je weliswaar niet meer maar hebben een dusdanig hoge emotionele waarde dat je ze toch wilt bewaren? En hoe waak je er hier juist ook voor dat je hier dan weer niet in doorslaat? Het bewaren van "pijnlijke" herinneringen bijvoorbeeld. Deze zullen je in veel gevallen meer kwaad dan goed doen, maar dit hoeft niet altijd het geval te zijn. Pijnlijke herinneringen kunnen, wanneer je ze maar lang genoeg bewaard, ook voor een glimlach zorgen wanneer ze een plekje hebben kunnen krijgen op het moment dat je ze na een tijdje weer tegenkomt. Pain makes us feel alive, of zoiets

Over al deze emoties die komen kijken bij het ontspullen van je huis gaat deze Thaise productie, en dit bleek mij meer aan te spreken dan ik aanvankelijk gedacht had. Ook mooi om te zien hoe de moeder van Jean juist lijnrecht tegenover haar staat omdat zij juist de neiging heeft om spullen te bewaren. Het Thaise drama verliest naarmate de speelduur vordert helaas wel behoorlijk wat aan kracht. Dit doordat het verhaal onnodig lang gerekt wordt en de film iets te lang stil blijft staan bij emoties die Jean ervaart bij het opnieuw in contact komen met haar ex. Ik had het slot ook sterker gevonden als het verdriet van Jean was verzandt in berusting. Dat zij door middel van het ervaren van haar pijn vrede kon ervaren met hoe de situatie destijds gelopen was en hem hierdoor een plekje kon geven.

Ik zou dit drama het liefst beoordelen met 3,25*, maar aangezien dat niet gaat en ik 3* net wat te laag vind, ga ik voor de 3,5.

3,5*

Klassenstrijd

Deze Spaanse thriller, die ook zeker horror elementen in zich heeft vanwege de gore, vond ik met name sterk vanwege de neergezette sfeer en setting waarin het verhaal zich afspeelt. Een stuk zwakker vond ik de finale, waarbij ik mij niet zozeer stoorde aan het open einde an sich, maar meer aan de onwaarschijnlijkheid ervan.

Dit geef ik met name aan vanwege twee redenen. Hoe kan een jong meisje nog in leven zijn op level 333 als je zag hoe de mensen op de lagere levels zich als moordlustige beesten gedroegen? Veel van hen zouden het niet over hun hart kunnen verkrijgen een kind om het leven te kunnen brengen, maar zeker niet iedereen. En wanneer zij op miraculeuze wijze toch geluk zou hebben gehad op dit gebied, hoe kon zij dan niet inmiddels al lang door de honger omgekomen zijn? Ja de moeder had haar weliswaar eerder eten kunnen hebben gebracht maar in deze bizarre omstandigheden was het geloofwaardiger geweest, als het kind de situatie niet overleeft had. Voor het plot had dit niet uitgemaakt, omdat zij ook dan als boodschap had kunnen dienen voor de mensen boven. Een tweede ongeloofwaardigheid vond ik de staat waar Goreng in verkeerde. Want hoewel hij tijden terug al open gesneden was, en ook door een van de "gevangenen" bijna tot pulp geslagen was, kon hij toch helemaal tot beneden komen? Ook al was Goreng met een bondgenoot, en hierdoor met zijn tweeën waardoor hun overlevingskans groter was, veel was hij op een gegeven moment ook niet meer waard.

Men kan dit muggenziften noemen, maar voor mij zijn bovenstaande punten wel een smet op deze film. Er zijn zat voorbeelden te noemen van titels die van meer ongeloofwaardigheden aan elkaar hangen, maar voor mij geldt altijd maar een vraag: hoe geloofwaardig komt iets op mij over, hoe ongeloofwaardig het ook is? En hier laat El Hoyo wat mij betreft flinke steken vallen. Tot slot had de expliciete gore van mij niet zo gehoeven. Deze leek meer toegevoegd te zijn voor de gore zelf, dan dat deze iets aan het verhaal toe te voegen had. Een klein tandje minder had ook volstaan.

Bovenstaande kritiek kan impliceren dat ik deze spaande productie af zou raden, maar buiten deze punten vind ik El Hoyo nog steeds een unieke, spannende en sfeervolle ervaring. Mijn kritiek heeft er meer betrekking op dat met net nog wat meer bijschaven, hier een moderne klassieker uit voort had kunnen komen in plaats van nu een goede film, die op bepaalde punten sterker had gekund.

Dit format zou zich wel uitstekend lenen voor een serie trouwens. Niet zozeer om het mysterie achter het platform te ontrafelen, maar ik had graag meer verhalen willen zien van de mensen die leefden op de verschillende verdiepingen, en wat hen in deze situatie verzeild heeft doen geraakt.

3,5*

De film begint als een standaard horrorflick in de zin van 2 dames die onderweg autopech krijgen, er vervolgens achter komen dat hun mobieltjes geen bereik hebben, hierna aanbellen bij een afgelegen huis, de bewoner van het huis die net doet of hij de wegenwacht voor de meisjes belt en ze vervolgens drogeert om ze gevangen te nemen. Boooring.. Been there done that a thousand times

Maar net toen ik het gehad begon te hebben en de film af wou zetten trad het originele concept van de film in werking. En hier verdient de regisseur zijn credits voor! Ook de verknipte dokter Josef wordt perfect neergezet. Het is misselijkmakend en ziek om zo'n idee in je film te kunnen stoppen. Echter is de film heel suggestief met het tonen van gore en valt er wat je te zien krijgt allemaal best mee. Uiteindelijk zorgt het originele idee er wel voor dat je de film af wilt zien maar de prijs die je er als kijker voor betaald is hoog: Op dokter Josef na erbarmelijk slecht acteerwerk van de overige personages, een langdradige voortzetting van het verhaal, de film oogt bijzonder goedkoop en heeft krakkemikkig beeld en geluid.

Toch is the human centipede op zijn minst apart te noemen en is het een kijk ervaring die wel lang bij je blijft hangen door het originele verhaal. Voor het concept en de krachtig neergezette rol van dokter Joezef krijgt de film nog 2,0 sterren van mij maar op kwalitatief vak scoort de film echter onvoldoende.

Let the games begin!

Typisch gevalletje dat het meer van de woorden dan van de daden moet hebben want The Hunger Games is met name in zijn eerste uur ijzersterk en moet het dan ook hebben van de sfeer die voor en rond de spelen gecreëerd wordt. De spelen zelf boeide me wat minder omdat je als kijker slechts fragmentarisch iets van de gevechten terugziet, overduidelijk om de film geen 16 plus rating te bezorgen.

Enerzijds jammer maar anderzijds wordt dit aardig goedgemaakt door het hele sfeertje wat uitgeademd wordt en wat duidelijk ook de kracht van de film is. Al snel wist ik me helemaal te verliezen in het verhaal wat erg goed op de kijker overgebracht wordt. Er wordt een geloofwaardige wereld voor de kijker gecreëerd die me al gauw opslokte, intrigeerde en nieuwsgierig maakte naar het verloop van het verhaal, én de vervolgfilms.

Het moge duidelijk zijn dat ik in ieder geval enthousiast geworden ben over dit eerste deel waarbij ik wel moet zeggen dat de score hoger uitgevallen zou zijn als de spelen zelf wat creatiever in beeld waren gekomen. Wat meer dan geren door het bos wordt het nu namelijk niet en creatieve momenten zoals het insectennest en de giftige bessen zijn te schaars. Ook waren er bepaalde acties van personages die ik niet zo goed kon begrijpen. Want waarom samenwerken als er uiteindelijk toch maar één winnaar mag blijven staan? Of waarom de wacht bij een boom houden en iemand er niet gewoon uitschieten? Men kan je pijlen tenslotte niet voortdurend blijven ontwijken, al helemaal niet in die positie Beetje jammer dit soort puntjes dus, maar de sfeer om de spelen heen is niets minder dan fenomenaal te noemen. De 3,5 sterren die er door mij gegeven worden zij dan ook een hele dikke 3,5 sterren. Laat dat tweede deel maar komen!


3,5*

Moves and countermoves

Uitstekend vervolg op het origineel die ook nog een heel stuk sterker is dan zijn voorganger. Introducties zijn geweest, we kennen de personages en dus wordt er hier veel meer aandacht besteed aan de plot, en zijn plotwendingen. Net zoals in zijn voorganger wordt er uitgebreid de tijd genomen om een verhaal te vertellen en ligt de nadruk ook niet zo zeer op de gevechten in de arena, maar meer op de onderlinge verhoudingen tussen een select groepje personages. Ik heb meerdere keren de opmerking te horen gekregen dat dit vervolg teveel soap achtige ontwikkelingen bevat en het getwijfel van Katniss tussen twee heren, valt hier ook wel onder te scharen maar gelukkig wordt hier niet al te veel aandacht aan besteed en verzandt het geheel niet in een twilight achtige productie.

Wat in dit vervolg direct opvalt is dat het allemaal net wat lekkerder loopt, en ook allemaal net wat spannender is dan het origineel. De deelnemers hebben namelijk niet meer alleen met elkaar te kampen tijdens hun gevechten in de arena, maar ook met externe factoren die een grote invloed op de spelen hebben. Hier ligt de nadruk ook wat meer op dan de gevechten zelf, en hoewel ik moet toegeven dat ik graag wat meer had gezien van de strijd in de arena en deze te onderbelicht vond, vond ik deze aanpak ook zeker niet storend. Het einde wat zijn deuren wagenwijd openzet voor het slotstuk, liet mij hier bovendien reikhalzend naar uitkijken. Daarnaast zijn de acteer prestaties van de voltallige cast -met name van Lawrence- hier wederom uitmuntend.

Op de valreep nog een van de leukste titels van 2013. Ik verwacht nu alleen nog dat The Desolation of Smaug hier eventueel ook voor in aanmerking kan gaan komen.


4,5*

Honger naar de spelen

Dit derde deel uit de reeks liet mij meer dan ooit terug verlangen naar de eerste twee delen: want waar waren de spelen? Het was duidelijk waarom deze hier ontbraken gezien het verloop van het verhaal, maar toch mistte ik deze voortdurend omdat je hier toch onbewust naar uitkijkt. Dit kwam met name ook omdat hier gewoon te veel gepraat wordt en er te weinig gebeurd waardoor ik dit nieuwste deel zelfs een beetje saai begon te vinden. Wellicht is dit in het boek beter uitgebalanceerd, maar hier kan ik geen mening over vormen omdat ik de boeken nog nooit gelezen heb.

Het verhaal greep mij in ieder geval niet meer en voelde daarnaast ook veel te uitgekauwd aan. Hoe zeer ik ook te spreken was over de voorgaande delen, naar het slotstuk van de trilogie kijk ik nu allerminst meer uit. Wellicht was het beter geweest als er gewoon gekozen was om hier een film van te maken en er gewoon meer te laten gebeuren, dan het laatste boek in twee delen op te knippen. Nu was het verhaal hier zeker niet slecht uiteengezet maar mistte het gewoon die spanningsboog die de voorgaande delen wel had. Veel dingen fout worden er ook niet gedaan, maar de film deed in mijn ogen maar weinig om mijn aandacht vast te houden.

Magere 3,0*

Welcome to the 76th Hunger Games

Zojuist zat ik mijn reviews van de laatste drie delen terug te lezen, en het viel mij op dat ik nog aardig mild in mijn beoordeling was over het eerste deel van deze hekkensluiter.Het laatste deel is bij mij totaal in de vergetelheid geraakt, totdat ik deze voorbij zag komen op Netflix. Met tegenzin ben ik uiteindelijk gaan kijken, hopende dat de nasmaak van Mockingjay- Part 1 weggespoeld kon worden. Uiteindelijk lukte dit maar gedeeltelijk.

Aanvankelijk moest ik weer even inkomen, maar na een snelle recap van Part 1 op Youtube wist ik weer hoe de vork in de steel zat. In het begin had ik wederom honger naar de spelen, totdat de reis, met als doel het omleggen van president Snow, dan eindelijk begon. De obstakels die het gezelschap tegenkwam wisten de spanning aardig op te bouwen en gaven mij hetzelfde positieve gevoel als de eerste twee films. De reis naar het einddoel toe bleek alleen tot het hoogtepunt te behoren, want de uiteindelijke confrontatie met President Snow bleek een grote teleurstelling te zijn, toen de focus verschoof naar rebellenleider Coin, die de potentie in zich had om een tweede Snow te worden. Een leuke twist, maar in het licht van de confrontatie met Snow waar zo lang naar toegebouwd werd, erg onbevredigend.

De hele reeks is er voor mij nu toch wel een met ups en downs geworden, waarbij met name de laatste twee delen teleur stelden. De voorganger van dit slot was veel te traag en slepend, en hier was de pit op een gegeven moment wel terug maar weet het einde gewoon niet te bekoren. Ook was de laatste scène echt suikerzoet en Hollywood tot de max. Een beetje jammer allemaal..

3,0*

Een nobody

Hush heeft een prima plotomschrijving, prima start van het verhaal, en een aantal aardige plottwists voor de kijker in petto. Waar de schoen hem echter wringt is de lage productiewaarde amateuristisch geschoten beelden en het met momenten waardeloos acteerwerk van bepaalde personages.

Hierboven genoemde nadelen zijn wellicht het gevolg van een beperkt budget, maar ook inhoudelijk valt er nog genoeg op te merken. Zo begint het verhaal na een redelijk prima opzet behoorlijk stuurloos en eentonig aan te voelen. De killer en de de protagonist blijven om elkaar heen draaien, waarvan ik best geloof dat het spanning bij de kijker op moest wekken (steeds net de ultieme confrontatie kunnen ontwijken) maar dit kan men niet de hele tijd blijven herhalen. Nog een nadeel vond ik dat je als kijker de gevaarlijke maniak nooit te zien kreeg, deze werd altijd op een bepaalde moment gefilmd waardoor je zijn gezicht net niet zag (meestal van achteren over de schouder) of op een manier waarop je het gezicht eveneens net niet zag omdat er altijd een hoodie gedragen werd. Ik snap dat dit gedaan was om de identiteit van het personage niet vrij te geven en zodoende mysterie rondom hem te creëren maar omdat er praktisch niks over zijn motieven bekend werd gemaakt bleef de meedogenloze vrouwenhandelaar(?) een nodbody. Net zoals de hele film trouwens.

De uiteindelijke finale waar de film zorgvuldig naartoe probeert te bouwen voelt daarnaast als een sof en bepaalde personages die het verhaal een zogenaamd extra laag moesten geven (de twee politieagenten) hadden er net zo goed uitgelaten konden worden omdat ze grotendeels overbodig waren. Daarnaast wordt de film steeds voorspelbaarder, dus hoe langer ik keek, hoe verder mijn interesse wegzakte. Uiteindelijk blijft er dan niet veel te genieten over.

2,0*

Stille nacht

Toen ik hoorde dat deze titel van dezelfde regisseur als Oculus af kwam, was ik direct geïnteresseerd in Hush, die compleet onverwacht (ik had verder nooit iets over deze film gelezen) opeens op Netflix stond. Hush is een welkome aanvulling binnen het genre te noemen, maar helaas geen verrassende. What you see is what you get als je de film omschrijving leest, en er wordt dan ook weinig aan gedaan om de kijker echt te verassen. Natuurlijk is het feit dat de protagonist doof is wel een heel unieke insteek die een wereld aan mogelijkheden opent om zo'n film in te vullen maar op dit element na, blijft Hush toch een typische home invasion flick. Erg is dit allerminst, maar je moet als kijker dus geen verassingen gaan verwachten. Hoewel de doofheid van het hoofdpersonage wel wat unieke scene's (en belevingen vanuit het personage en hoe zij de situatie ervaart!) teweegbrengt, is het niet genoeg om de hele film onderscheidend te laten voelen.

Wat ik persoonlijk wel wat jammer vond is dat het aardig lang duurt voor het allemaal op gang kwam en daadwerkelijk een beetje spannend begon te worden. Hoewel de psychopaat vrijwel gelijk verschijnt, blijft deze toch vrij lang redelijk rustig. Hoewel hij dit deed vanwege het feit dat ze doof was en daarmee een makkelijke prooi (in zijn ogen) voelde het voor mij toch aan alsof de makers de speelduur probeerden te rekken op deze manier. Ik had dan liever gewild dat de hoofdrolspeelster a la, home alone stijl, de indringer buiten haar huis wist te houden, in plaats van pogingen tot vluchten waar in eerste instantie sprake van was. Dit had ook beter bij het personage gepast.

Desalniettemin blijft de finale, voor de liefhebbers binnen het genre een meer dan redelijke. Al met al kan Hush dus best opgezet worden op een druilerige zondag avond.

3,0*

Niet veel soeps..

Dit slappe aftreksel van de Jeepers Creepers reeks is absoluut niet om over naar huis te schrijven..

Ik had graag iets positievers willen vermelden dan de meesten hier maar ook ik kan niet anders concluderen dan dat deze film gewoon rotzooi is. En dat terwijl het verhaal -als het zich eenmaal begint te ontrafelen- best interessante materie voor een film is. Helaas weet de regisseur niet wat hij met het verhaal aanmoet en rommelt hij maar wat aan met een zeer standaard opbouw, een ''rare'' combinatie van personages en een totaal niet enge killer.

De geschiedenis van de killer wordt ook nog eens in een reeks van lelijk gemonteerde flashbacks getoond die een van de personages als het ware ''bijwoont''. Waarom wordt dit aan het personage geopenbaard en dan enkel aan hem alleen? Omdat hij eruitziet als Harry potter en verborgen mystieke krachten heeft misschien? lijkt me zeer onwaarschijnlijk.. en zo heeft de film nog wel meer puntjes die op een rare manier ingebracht worden.

Mijn eerste After dark original van 2011 en ik moet zeggen dat dit mij nu niet echt motiveert om de overige 7 te gaan bekijken..Maar wie niet waagt wie niet wint. Maar wat mij betreft mag deze film al diep in een maisveld begraven gaan worden..

1,0*