Opinions

Steeds dezelfde fouten,

steeds dezelfde pijn.

Bijna net zo gruwelijk,

als helemaal alleen te zijn.

Bovenstaande passage uit het gedicht liefde van Hans Teeuwen, is heel treffend voor Amar, zoals eigenlijk het hele gedicht. Zelfs de titels zijn hetzelfde, en als je leest dat het hier om een eerste ontluikende liefde gaat is deze woordkeuze niet vreemd.

De kracht van Amar zit hem in het realisme en in het ontbreken van een Amerikaans sausje wat deze film veel realistischer maakt. Het aantrekken/afstoten maar vooral jaloerse en verstikkende gedrag zijn allemaal elementen die lijken te duiden op (in ieder geval de start van) een giftige relatie. Relaties die op het ene moment helemaal euforisch zijn en van het ene op het andere moment als een kaartenhuis in elkaar kunnen donderen vanwege de meest onbenullige redenen. Natuurlijk kan iedereen op iedere leeftijd een giftige relatie krijgen maar vooral als jongere kan je deze minder snel herkennen, juist omdat je deze ervaring nog niet hebt. En daarnaast ook nog eens tot over je oren op elkaar verliefd bent natuurlijk.

Het levert een realistische en boeiende film op waarbij de film soms wel als saai kan worden ervaren. Zie het maar als de tienerversie van Blue Valentine, die ook al onder dit ''euvel'' gebukt ging. In mijn ogen zie ik dit echter niet als euvel omdat het op zijn tijd wel eens verfrissend kan zijn om iets kleins en eerlijk te zien tussen al het bombastische Hollywood entertainment geweld. En ja, dan vind ik een Spaanse variant van een romantisch drama toch echt een stuk interessanter dan een zoetsappige Hollywood variant.

Met name het einde is daarbij weer heel prikkelend en laat je wellicht nadenken over eerdere relatie(s) uit je eigen leven. Ook hier is een passage uit het gedicht liefde van Hans Teeuwen weer treffend:

Misschien is het deze keer anders,

misschien is het deze keer waar.

Is alle wijsheid van de wereld maar een fout,

ik wil het graag geloven, want ik houd zoveel van haar.

3,5*

Mooie herstelling

Toen deel 1 van The Amazing Spider-Man enkele jaren geleden verscheen was mijn mening hier over luid en duidelijk: een reboot die véél te snel kwam naar de laatste Raimi film, die ook weinig nieuws ten op zichtte van zijn origineel te bieden had. Hetzelfde verhaal werd hier nog een keer verteld, met een andere vijand weliswaar, maar alles in deze film voelde verder uitgekauwd aan.

Op een deel 2 zat ik dan eigenlijk ook niet te wachten, maar nu ik toch weer in het bezit ben van een Pathé unlimited pas ben ik niet zo kieskeurig en besloot ik dit vervolg toch maar even -hoewel je het woord ''even'' hier niet te letterlijk moet nemen aangezien de titel meer dan 2 uur duurt- een kans te geven. En ik ben blij toe dat ik dit uiteindelijk gedaan heb want dit vervolg is een heel stuk beter dan zijn voorganger. Zo is er hier namelijk wel ruimte voor een nieuw verhaal, en voelt dit deel daardoor gelijk ook al een heel stuk frisser aan. De acteurs zijn ook duidelijk gegroeid in hun rol en ik stoorde mij hier ook niet meer aan het personage van Emma Stone (wat ik voorheen wel deed) wat het geheel een stuk meer genietbaar maakte. Ook Jamie Foxx deed het hier uitstekend als Electro en deze kreeg ook lekker veel screentijd. Wel vond ik het jammer dat de Green Goblin van DeHaan na zijn transformatie wel iets te weinig screentijd kreeg. De Rhino bij de eindscené vond ik overigens maar een misplaatst personage. Hoewel het einde hierdoor anders is dan anders, vond ik dit personage veel te ver weg liggen van de Rhino zoals ik hem ken uit de cartoonreeks die liep van 1994-1998

Wat ook goed was om te zien was dat de personages hier gegroeid waren en mede dankzij de drastische wending met betrekking tot de dood van Stacey weet je dat Peter Parker in het onvermijdelijke derde deel ook niet meer dezelfde zal zijn als dat hij ooit was. Wel een serieus nadeel in het hele plaatje vond ik de speelduur van dit vervolg. 1 uur en 50 minuten was ruimschoots voldoende geweest om het verhaal uiteen te zetten en het gaat dus ook allemaal net iets te lang door. Dit geldt ook met name voor de actie scene's waarbij ik de Green Goblin en Electro beide sterke bad guys vond, maar de actie scene's soms iets te uitgesponnen vond aanvoelen. Ze missen met name richting het einde, toch een beetje inspiratie. Hierdoor boet de film toch wel een beetje aan kwaliteit in, en dat is jammer. Vooralsnog geef ik dit vervolg 3,5 sterren, maar dit zijn een héle dikke 3,5 sterren en heb ik alleen gegeven omdat ik geen 3,75 kan geven. Laat dat vervolg er maar komen!


3,5*

Niet nodig

Dat Hollywood de laatste tijd niet bijster origineel is met zijn vele remakes, is algemeen bekend maar een remake van een populaire reeks beginnen, nadat het derde deel van de voorgaande trilogie amper vijf jaar geleden verschenen is volg ik niet helemaal.

Een remake houdt in dat we wéér een soortgelijke opzet over het ontstaan van Spider-Man te zien krijgen, ware het niet dat we deze keer een andere villain tegenover de spinnen man geplaatst zien worden. Dit is ook wel broodnodig, want waarvoor zou je als kijker anders nog naar deze film gaan? Voor het verhaal hoefde ik het in ieder geval niet te doen, ik kan deze inmiddels wel dromen en het verhaal dient puur als opzet om Spidey zijn krachten te geven, niet om je volledige eerste deel van de film mee te vullen. Hiervoor heeft het te weinig om het lijf en stond de vertelling van Sam Raimi me nog veel te goed bij.

Gezegd mag worden dat Garfield het wel prima deed als de nieuwe Peter Parker, maar niet de gehele cast vond ik zo geslaagd. Zo was tante May veel te jong voor haar rol en ook Gwen Stacy past niet goed bij haar het personage uit de cartoons. Ook vond ik Spider-man zelf te afhankelijk van anderen. Ik snap dat dit bedoeld is om zijn kwetsbaarheid en menselijkheid te tonen, maar de nadruk hoeft hier niet te veel op gelegd te worden. Het blijft immers een superhelden film, en nu leek het of onze held echt helemaal niks meer alleen kon.

Het te bestrijden kwaad in de vorm van de green lizard vond ik wel een goede keuze. Deze is dan ook beslist een betere bad guy dan the green goblin uit het oorspronkelijke eerste deel. Pluspunten aan de film zijn dat de effecten wel erg aardig zijn, en dat de film een aantal leuke actie scene's kent. Ook vond ik het leuk om oom Ben in dit deel een grotere rol te zien vervullen.

Dan wil ik tot slot afsluiten met de volgende opmerking: het is vervelend voor makers als acteurs sterallures krijgen of als om voor wat voor een reden dan ook acteurs niet meer mee willen werken aan een vervolgdeel van een reeks, maar waarom kan een reeks niet doorlopen als (een deel van) de cast vervangen wordt? De Bond films laten ook zien dat dit prima kan, en ook al moet ik toegeven dat ik er zelf ook niet van houdt als een acteur uit het niks vervangen wordt door een andere, een feit is dat tussen deel drie van de voorgaande reeks en de start van deze nieuwe, gewoon veel te weinig ruimte zit.

3,0*

Nog steeds klasse

Dit is wat ik nu noem (nog steeds) Oscar materiaal. Weg met hedendaagse parade paardjes zoals het overtrokken Birdman. Dit is een meesterwerk én entertainment, in al zijn facetten. Nog steeds na al die jaren en mijn zoveelste herziening blijft American Beauty een absolute klassieker en is hij zijn hoge notering in de top 250 op deze site nog steeds meer dan waard. Hoewel het thema beladen is, zit hier wel een bepaalde lichtvoetigheid in combinatie met een sterk verhaal in die heel goed werkt.

Na de zoveelste herziening vond ik het personage van Wes Bentley wel behoorlijk irritant. Deze haalde voor mij soms de vaart uit het verhaal,en hoewel het personage van essentieel belang is zat ik toch steeds vooral te genieten van de scene's tussen Spacey en Bening; want wat spelen deze twee acteurs hier de sterren van de hemel. Met een ongekende chemie maken zij de pijn van een gebroken huwelijk voelbaar en laten ze je met hun meeleven (vooral het personage van Spacey). Dit gebeurt met de nodige zwarte humor die eigenlijk enorm tragisch is, maar door de eerder genoemde lichtvoetigheid, toch een bepaalde luchtigheid met zich meebrengt die bovendien ook nog eens lekker weg kijkt. Ook de andere acteurs leveren puik werk af, en maken deze bijzondere kijkervaring compleet. Ook de ontknoping, hoewel ik deze inmiddels van mijlenver aan zag komen, wordt hier nog steeds niet minder indrukwekkend door.

Waarom deze titel geen kijkje in mijn persoonlijke top 10 heeft weet ik eigenlijk niet, maar hier ga ik nu gelijk verandering in brengen. Wellicht omdat de eerdere keren dat ik de titel gezien had ik nog niet begonnen was met recenseren en tijdens het opstellen van mijn top 10 dit meesterwerk mij ontschoten was. Wie zal het zeggen; maar dit is instant 5 sterren materiaal.

5*

Party in the USA

Na het zien van deze Drama/Roadmovie heb ik flink zitten twijfelen tussen een 3 en 3,5 sterren beoordeling. Na een nachtje van bezinking kies ik toch voor de hogere beoordeling, wat met name komt omdat American Honey een heel sterke sfeer neerzet die mij nu ook echt bij lijkt te blijven. De camera zit de acteurs, letterlijk dicht op de huid wat een broeierige sfeer met zich meebrengt en je als kijker ook echt het gevoel geeft dat je naast de jongeren in het busje zit terwijl zij Amerika door toeren.

Ik vond de deur tot deur verkoop van tijdschriften ook wel aardig geloofwaardig overkomen, en het bracht bij mij ook wel persoonlijke herinneringen terug van meerdere bijbaantjes waarbij ik mensen ook moest overtuigen om een dienst te kopen of ergens aan mee te doen. Het wereldje is enorm hard en je moet sterk in je schoenen kunnen blijven staan om het onderscheid te kunnen blijven maken tussen de klanten die resoluut nee tegen je zeggen en de nee die je nog om kunt buigen. Voeg hier de omstandigheden aan toe waar de buitenbeentjes in verkeren, wat nog een extra dimensie toevoegt aan het leven van de straatverkopers.

Niet dat deze omstandigheden altijd zo negatief waren overigens. Woorden als vrijheid, verbondenheid, liefde en zelfontwikkeling waren sterk aanwezig, en hoe kan dat als iets negatiefs gezien worden? Bovenstaande woorden waren voor mij de kern van dit verhaal en bleven altijd de boventoon voeren, ook tijdens de heftigere momenten van de film.

Waarom dan toch mijn aanvankelijke twijfel tussen een 3 en 3,5 of zelfs een beoordeling die nog hoger uitvalt? Dit komt toch omdat het verhaal uiteindelijk steeds meer stil begint te vallen en steeds meer in herhaling begint te vallen. Op een gegeven moment had ik het wel gezien. Ook het einde was vrij abrupt en in mijn ogen ook behoorlijk gemakzuchtig, alsof de regisseur geen betere manier kon bedenken om het verhaal op een sterkere manier af te ronden. Ook had ik graag meer inzage gehad in de personages buiten Star en bijvoorbeeld meer te weten willen komen over het leven van bijvoorbeeld Jake en Krystal voordat ze de weg opgingen. Ik begrijp dat je als regisseur bepaalde keuzes dient te maken, en met de hoeveelheid personages had je hier gemakkelijk een serie format van kunnen maken, maar toch was het prettig geweest als de uitdieping niet alleen bij Star had gelegen.

Om toch weer positief te eindigen: het feit dat de focus op Star, en haar relatie met Jake gelegd wordt, brengt wel met zich mee dat de film niet "te vol" zit waardoor er in ieder geval meer dan voldoende ruimte overblijft om jezelf mee te laten voeren op deze dromerige roadtrip door Amerika.

3,5*

Terug naar de basis

Na een aantal American Pie titels zonder de oorspronkelijke cast is iedereen weer aanwezig in American pie Reunion en wordt de oorspronkelijke reeks voortgezet. Een leuk idee voor een film waarbij de heren wel een aantal jaren ouder zijn geworden maar beslist niet minder grappig.

De twee personages die de meeste lachers op hun hand hebben blijven de personages van Jim en Stifler. Zij veroorzaken de situaties en sleuren de rest van de groep er als het ware in mee. Jim is nog altijd even klungelig en weet zich onbedoeld nog steeds in de meest bizarre situaties te werken waarbij de hilarische adviezen van Jim's vader wederom niet mogen ontbreken. Het personage van Jim draagt een beetje de film maar wie alles pas echt weet af te maken is en blijft Stifler. Alle personages zijn zichtbaar anders in het leven gaan staan maar voor Stifler heeft de tijd overduidelijk stil gestaan. Nog steeds even flauw, oversekst en hyperactief als in de voorgaande delen trekt hij de hele film naar zich toe. De grappen mogen dan vreselijk puberaal en kinderachtig zijn, het hoort echt bij dit personage en ik vond het prachtig. Het houdt het verhaaltje luchtig en als de toon iets te serieus lijkt te worden zorgt dit personage ervoor dat in welke situatie dan ook er weer net als in de voorgaande delen hartelijk gelachen kan worden.

De nieuwste Pie is echter niet op alle fronten geslaagd en dit komt omdat deze zich soms ineens iets te serieus lijkt te willen nemen. Met name het sub plotje tussen Kevin en Vicky maar ook tussen Chris en Heather kon mij gestolen worden. Who cares? Ik gaf hier in ieder geval vrij weinig om. In de eerste twee delen gingen comedy en enkele scene's die wat serieuzer waren erg goed samen maar in dit nieuwste deel kwamen ze op mij een beetje geforceerd over. Het is leuk dat de rest van de oorspronkelijke cast terug komt zit maar qua humor voegen zij maar weinig toe. Vond het overigens ook jammer dat de Sherminaor en Nadia geen grotere rollen in dit vervolg hadden Over sommige grappen werd ook net iets te lang doorgegaan en had men wat mij betreft dan ook naar wat minder voor de hand liggende grappen mogen reiken. Ook de grap dat een personage aan de drugs gaat in een comedy lijkt een beetje de laatste trend te worden en kennen we nu zo onderhand wel.

In zijn geheel is deze nieuwe Pie nog steeds erg vermakelijk, wat toch een prestatie is voor alweer zijn vierde deel met de oorspronkelijke cast. Ik heb in ieder geval genoeg kunnen lachen en wie weet; misschien zit ook hier nog wel een vijfde deeltje in.


3,5*

Tot de dood u scheidt

Kan me goed vinden in bovenstaande mening van Onderhond. Dat wil zeggen dat ook voor mij het realisme een probleem vormde. Hoewel ik geen groot voorstander ben van films waarbij alles geromantiseerd wordt (Looking at you Hollywood) word ik normaal juist enthousiast van titels die wat rauwer – en dus realistischer- zijn. Het probleem bij Amour was voornamelijk dat hij teveel aan de oppervlakte bleef. Ik snap dat de nadruk moest liggen op de aftakkeling van de vrouw, maar ik mistte toch diepgang bij de personages om echt met ze mee te leven. Het had bijvoorbeeld veel beter kunnen werken als de huidige situatie afgewisseld had kunnen worden met flashbacks uit het verleden die meerdere hoogtepunten uit het jarenlange samenzijn van het stel had getoond. Nu bleef ik te ver van de twee afstaan waardoor een echte impact uitbleef.

Hoewel er sterk door de twee hoofdrolspelers geacteerd werd, oogt dit drama traag en stroef waardoor de zit van ruim twee uur toch wel erg lang duurt. Er zijn genoeg films die zich puur op een bepaalde gebeurtenis of dynamiek focussen, maar bij Amour is dit vanwege bovenstaande niet voldoende. Los van een aantal mooie shots, krachtige momenten en sterk acteerwerk ten spijt vind ik het winnen van de Gouden Palm dan ook overdreven. Hiervoor had dit Franse drama meer impact mogen hebben.

2,5*

Gebroken in de knop

Hoewel de muziek die Amy Winehouse maakte, nooit tot mijn favoriete genre behoorde, moet ik zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk van haar tweede plaat was. Lang geleden dat ik deze gehoord heb, maar voor zover ik mij kan herinneren waren de nummers stuk voor stuk van hoogstaande kwaliteit. De documentaire getiteld Amy, geeft een mooie aanleiding om haar muziek weer eens te beluisteren, en geeft daarnaast een persoonlijk inkijkje in haar leven.

Ik ben het met de commentaren eens dat de zangeres in de eerste plaats verantwoordelijk is geweest voor haar eigen ondergang. Maar dat een deel van haar omgeving, met name in combinatie met haar status van beroemdheid, haar wel meer dan alleen een zetje richting haar eigen afgrond hebben gegeven, vind ik eveneens overduidelijk.

De documentaire is eveneens een schoolvoorbeeld van hoe gemeen en veroordelend mensen kunnen zijn over een ander. Lekker makkelijk om dat te doen over iemand die zo ver van je af staat. Dat het om een beroemdheid gaat maakt het een extra makkelijk doelwit. Heel je leven ligt immers op straat. Misschien waren mensen wel zo jaloers op haar succes dat ze onbewust extra hard op haar afgaven?

Mensen vergaten echter de ernst van haar problematiek. Dat zij zo enorm worstelde met zichzelf, wat tot uiting kwam tot haar alcohol en drugsverslaving, kwam natuurlijk ergens vandaan. En dat kun je echt niet altijd alleen afschuiven op een getroebleerde persoonlijkheid. Vaak komen veel mensen pas tot deze realisatie wanneer het te laat is. Of wanneer er een documentaire gemaakt word die de waarheid bloot legt..

Zelf is het voor mij een belangrijke reminder nooit te oordelen over een ander wanneer je iemand zijn hele verhaal niet kent en juist deze reminder, maakt dat deze documentaire meer biedt dan een inkijkje in het leven van een getalenteerd artiest alleen.

4,0*

Voorspelbaar filmpje, die opgeleukt wordt door 2 voor het oog zeer genietbare dames. Als je door dit verpakkingsmateriaal heenkijkt blijft er echter weinig meer over wat de film kan redden.

De film begint heel rustig en het probleem hiermee is dat de film zijn bijna volledige speelduur deze rust behoudt. Er gebeurd simpelweg te weinig om interessant te blijven voor de kijker. Bepaalde personages worden geforceerd ''verdacht'' neergezet om de kijker in verwarring te brengen. Dit loopt volledig mis omdat de plotwendig al van mijlenver op te pikken valt en een beetje doorgewinterd film fan van dit soort kaliber films dit er dan ook direct weet uit te pikken.

Vrouwenhandel kan een heel interessant en aangrijpend thema zijn maar de film Shuttle zette dit een stuk sterker neer dan deze prent. Het valt dan ook aan te raden om die film te bekijken. Deze laat zien hoe het wél moet en weet wel een ongemakkelijke sfeer op te roepen bij de kijker

Daarnaast zit de film ook nog eens vol met de nodige plotholes en ongeloofwaardigheden wat hierboven door een member al vermeld wordt waardoor het geheel er niet echt beter op wordt.

De leuke ''aankleding'' en het degelijke camerawerk zorgen dan nog voor onderstaande beoordeling. Voor de rest valt er weinig bij deze film te halen.

2,0*

Kat en muisspel dat zijn weerga niet kent!

Aziatische films; vrolijk werd ik er doorgaans niet van. Na het bekijken van The ring en The grudge wist ik niet of ik moest lachen of huilen zo lachwekkend slecht werden deze films in mijn ogen neergezet. Het hele taaltje spreekt me niet aan, alle acteurs zien er hetzelfde uit en de make-up en crime waren slecht gevonden. (in bovengenoemde titels) Nu was The grudge in zijn amerikaanse remake ook niet om over naar huis te schrijven maar toch was mijn conclusie getrokken..

Al deze films over een kamp scheren was echter wel het domste wat ik kon doen omdat ik hierdoor dit kleine meesterwerkje bijna aan me voorbij heb laten gaan..na vele positieve verhalen I saw the devil uiteindelijk toch maar in huis gehaald waar hij alvorens wekenlang steeds onderop de stapel van nog te bekijken films wist te belanden..

Toen ik uiteindelijk besloot met de nodige tegenzin de film alsnog een kans te geven bleek ik aangenaam verrast te worden en duidelijk een voorbarige conclusie te hebben getrokken. Het verhaal lijkt bij het begin niet veel om het lijf te hebben en behoorlijk snel te zijn afgelopen. (Huh maar de film hoort nu nog meer dan 1,5 uur te duren? ) Als je als kijker ditzelfde gevoel krijgt wat ik nu omschrijf then fasten your seatbelts..want juist vanaf dit punt begint de film pas echt!

Wat vervolgens volgt is een meesterlijk kat en muisspel tussen een moordenaar en een geliefde van een vermoord slachtoffer. Maar zonder verder iets over het plot weg te geven; deze zal meer om het lijf hebben dan je denkt en al snel een andere richting inslaan. De spanning die vervolgens gecreëerd wordt is subliem en liet het kippenvel meerdere malen over mijn rug lopen. De moordenaar wordt meedogenloos neergezet en zijn acties wisten me op een gegeven moment zo te frustreren dat ik al vloekend op het puntje van de bank kwam te zitten en meerdere keren de afstandsbediening naar zijn hoofd wou werpen als de man in beeld kwam..Vloeken gegarandeerd!

Min-sik Choi zet een waar monster neer waar ook meteen de kracht van de film inzit. Naarmate de film vordert wens je hem al snel alle pijn van de wereld toe.
Dit is tevens een van de weinige punten waar de film wat mij betreft tekort schiet. Het kat en muisspel tussen de 2 hoofdpersonages wordt bloedstollend gebracht maar als het einde echter aandient en Su-Hyeon zijn ultieme wraak mag uitvoeren valt dit echter tegen.
Ik ben zelf helemaal niet van de martelporno, maar van mij mochten de martelingen op hem niet lang genoeg duren en waren ze veel te snel en gemakkelijk afgelopen..
Op dit onbevredigde puntje en bepaalde zaken die wel iets te toevallig waren na. (wat hier in meerdere recensies ook al wordt aangekaart) kan ik niks negatiefs over de film meer melden..

Een plekje in mijn top 10 heeft deze film vergaard, tevens wil ik in de toekomst zeker nog meer werk van deze regisseur gaan zien!

Pure klasse


4,5*

Indrukwekkend.

Het juiste woord voor Animal Kingdom. De film wist me te intrigeren en met meerdere scene's ook flink bij de strot te grijpen. De film laat de val van een criminele familie zien waarbij de 17 jarige Josh betrokken raakt.

Josh zijn gedeelte van de familie die ook niet helemaal kosjer blijkt te zijn (Moeder sterft bij aanvang van de film door een overdosis drugs, waardoor dit beeld ontstaat) zorgt ervoor dat hij contact opneemt met zijn oma om daar een tijdje te verblijven. Niet alleen Josh maar ook doodnormale mensen die tussen hem en de Cody familie komen te staan wordt verschrikkelijk leed aangedaan. Dit levert een aantal sterk dramatische scene's op die naast het leven van Josh ook het leven van zijn vriendin en haar familie verwoesten. De scene waarbij het meisje door de koelbloedige Pope om het leven wordt gebracht wordt ijzingwekkend sterk en dramatisch in beeld gebracht. Ook bij de kort daarop volgende scene waarin je het gezin van het meisje ziet lijden worden subtiel maar pijnlijk op de kijker overgebracht.

Wat de film echter mist is diepgang in zijn karakters. Je ziet alleen de val van de familie hun beweegredenen waardoor ze zo zijn geworden blijven onduidelijk. Oke we weten dat Pope hier een belangrijke rol in speelt, maar hoe heeft het zover bij deze man kunnen komen? Ook van Josh weet de kijker te weinig. En dit is jammer omdat met een betere en diepere introductie van de karakters er meer drama gecreëerd had kunnen worden. Nu blijven de personages vrij oppervlakkig en doet niet alles je evenveel.

De rollen zijn overigens perfect gecast met Pope en Janine Cody als absolute uitschieters. De rol van Josh zelf vond ik het minst sterk neergezet. Hij doet zijn ding maar komt door de hele film vrij dom over. Ook op enkele scene's na, weinig van die jongen zijn gezicht af te lezen.

Op deze minpunten na blijft er een dijk van een film over die ik een ieder aanraad om te gaan zien. Sommige passages zoals te belezen in de recensie van Zinema een paar berichten hierboven zijn inderdaad wat saaier vanwege de te snelle introductie waardoor het drama niet altijd evengoed overkomt maar echter doet dit weinig af aan het verbluffende totaalplaatje. Prachtige muzikale ondersteuning overigens met name als I'm all out of love wordt ingezet.

De film kan in zijn geheel weinig verkeerd bij mij doen, en voor mij een van de toppers van het jaar 2010.

Dikke 4,5*

Annabelle, het wordt niets zonder jou Annabelle..

Positief verrast! Vanuit mijn directe omgeving hoorde ik al de nodige positieve geluiden over Annabelle voorbij komen, waardoor ik toch maar besloot om deze een kans te geven. Mijn angst dat ik met een goedkope Chuckie Kloon te maken zou krijgen, werd gelijk weggenomen toen de rol van de pop duidelijk werd. Deze is wel een essentieel onderdeel van het verhaal en is daardoor onmisbaar, maar blijft genoeg op de achtergrond om creepy te blijven. Op een bepaald moment vergeet je de pop zelfs even, omdat de nadruk dan opeens sterk op het gevaar áchter de pop komt te liggen. Dit had ik totaal niet verwacht en dit werkte dan ook verrassend goed.

Hoewel ik dit een redelijk sterke horror vond, vind ik het echter niet tot de toppers van het genre behoren, want hier had het geheel toch echt wat meer voor bijgeschaafd dienen te worden. Zo kwam het verhaal mij iets te traag en cliché matig op gang en waren de echt angstaanjagende scene's beperkt. De scene's die mij wel de stuipen op het lijf wisten te jagen waren echter wel gelijk hele sterke, en de film weet ook de juiste balans te vinden tussen genoeg van de dreiging laten zien, maar hier niet in door te slaan waardoor de angst verdwijnt. Wel weer jammer was het slotstuk wat in mijn ogen een beetje een sof was. Al met al kan ik echter toch zeggen dat ik van de film in zijn geheel genoten heb en dat deze titel in mijn ogen door de media dan ook zeker ondergewaardeerd word. Ik durf zelfs het volgende te zeggen; dit was beter dan The Conjuring!

3,5*

Geest uit de fles

Dit was een duur bioscoopbezoekje..zelfs op een voordeeldinsdag. Ik zou namelijk liever geen enkele euro aan dit inmiddels derde deel uit de Annabelle reeks uitgegeven hebben, als ik wist dat dit mij te wachten stond.

Na twee solide eerste delen en een sterke trailer van het derde deel durfde ik dit bioscoopbezoek wel aan, maar werd stevig teleurgesteld. Het grootste mankement is dat dit derde deel veel te braaf blijft. Er komt simpelweg niemand om en er is daarnaast bijna geen druppeltje bloed te zien. Bepaald creature design ziet er creepy uit, maar het had niet veel gescheeld of dit deel had een 12 + rating kunnen krijgen. Niet dat een goede horror valt of staat met een 16+ rating. Een goede horror/thriller valt of staat niet bij de gore, maar juist bij een goede onderhuidse spanning en sfeer. De eerste twee films leunden ook niet op gore en lieten goed zien hoe je een degelijk spookverhaal sterk opbouwt.

Het probleem bij dit nieuwste deel is dat ik mij bij het begin al irriteerde aan een van de personages (Danielle), ook al werden haar acties nog zo duidelijk toegelicht. Om te beginnen was de manier waarop ze de kamer inkwam al heel ongeloofwaardig (Waarom namen Ed & Lorraine die sleutels in godsnaam niet gewoon mee), maar ook de onbeschoftheid en het manipulatieve gedrag van het meisje gaan al snel storen. Dan kan ze wel een grote mond en een klein hartje hebben, dit betekent niet dat alle karakters -inclusief side character Bob's Got Balls die amper in beeld komt- de eindstreep dienen te halen. We hebben hier te maken met een reïncarnatie van het kwaad in een van zijn puurste vormen, in een degelijke horrorfilm zou het niet meer dan logisch zijn dat niet iedereen levend uit deze situatie komt. Nu begon het allemaal veel te veel te lijken op een braaf kippenvel sprookje. Om van het mierzoete Walt Disney einde maar niet te spreken.

Erg jammer want de locatie - de artefactenruimte in het huis van de Warrens- was al een droom voor een setting toen ik deze ruimte voorbij zag komen in de eerste Conjuring film. Dit concept bood eindeloos veel potentie waardoor het jammer is dat de makers constant op de rem blijven staan en nooit echt goed los lijken te gaan. Erg jammer want o.m. de veerman, bruid en televisie die een blik in de nabije toekomst gaf, boden enorm veel potentie. Deze werd niet ten volste benut doordat de film veel te veel begon te neigen naar een spook verhaaltje voor kinderen die ook vooral een happy end moest hebben.

2,0*

Annabelle: The first coming

Wat mij betreft van hetzelfde niveau als deel een. Wat me deze keer wel negatief opviel (maar dit komt wellicht ook omdat ik het eerste deel op een laptopscherm zag en dit vervolg op een tv-scherm) waren sommige effecten die weer overduidelijk uit de computer getoverd werden. Erg jammer want het haalt met momenten toch een beetje de spanning onderuit.

Voor de rest was ik door dit vervolg, net zoals het eerste deel, weer positief verrast. Als horrorliefhebber weet je precies wat je kunt verwachten en krijg je het ook, mits je maar geen gorefest verwacht. Een solide onderhuidse thriller met horror elementen, is namelijk wat je voorgeschoteld krijgt..

Overigens rijgt de laatste scène dit vervolg en het eerste deel echt verdomd sterk aan elkaar en nodigt dit deel ook weer gelijk uit om het eerste deel te kijken. Slim gedaan.

3,5*

Niet te filmen

Hoewel ik het boek waar Annihilation op gebasseerd is nooit gelezen heb, is het een gewaagde keuze van Garland om hier een filmversie van te maken. Veel zaken uit het verhaal zijn namelijk moeilijk om naar beelden vertaald te krijgen. In de eerste helft valt het nog alleszins mee, maar met name de finale is gewoon letterlijk niet te filmen en komt dan ook totaal niet over op een scherm. Ik kreeg dan ook het idee dat bepaalde stukken uit het boek simpelweg niet te verfilmen waren op een manier waarbij het allemaal niet veel te zweverig op de kijker over zou komen.

Maar om eerst positief verder te gaan: met name de opzet van Annihilation vond ik erg sterk. Ik werd meteen gegrepen door het verhaal en was heel benieuwd wat er zich binnen de glinstering af zou spelen. In tegenstelling tot de meeste hier vond ik de flashbacks die door het verhaal verweven zaten juist niet irritant, maar een welkome afwisseling. Ook al leek het mij maar weinig aan het verhaal toe te voegen. Wel vond ik het jammer dat buiten Portman, de overige personages weinig diepgang kregen. Met name over Dr. Ventress en Josie Radek was ik graag meer te weten gekomen.

Wel weer heel tof vond ik de scené waarbij de groep aangevallen werd door een niet te beschrijven wezen die eerder al een van de andere leden te grazen genomen had.
De gedachte dat een deel van Cass in haar laatste momenten nog in het wezen leek voort te leven als een soort echo was echt fucked up. Ook vond ik dit creature design erg tof gedaan.

Vervolgens vond ik het wel heel jammer dat naarmate de speelduur vordert deze sciencefiction met horrorelementen, steeds verder over de top gaat. Naarmate Lena steeds dichter bij de oorsprong van de glinstering komt wordt de film steeds meer visueel en zweverig wat, zoals door mij al eerder aangegeven is, totaal niet overkomt op je scherm. Ik had dan ook het idee (net zoals de oorspronkelijke schrijver gedaan lijkt te hebben) zelf eerst een geestverruimend middel tot me te moeten nemen omdat met name de finale een grote drugs trip lijkt te zijn die gewoon niet optimaal op een nuchter mens kan overkomen.

Hoewel Annihilation voor mij zeker de nodige pluspunten had en ik met name de eerste helft behoorlijk sterk vond, vond ik de tweede helft dus veel minder. Dit zorgt er toch voor dat mijn beoordeling een stuk lager uitvalt dan de hoogte van de beoordeling die ik aanvankelijk in mijn hoofd had tijdens de eerste helft.

3,0*

Sometimes there's no lesson. That's a lesson in itself.

Anomalisa krijgt het voor elkaar om jezelf voortdurend af te laten vragen waarom je hier eigenlijk naar kijkt, maar tegelijkertijd weken na het bezien nog geregeld in je gedachten naar voren komt. En dat is knap voor een film die met name in de eerste helft helemaal nergens naartoe lijkt te gaan.

Je vraagt je dan ook al snel af waar je hier eigenlijk naar zit te kijken. Een succesvol schrijver/spreker op het gebied van klantvriendelijkheid die gevolgd word op het moment dat hij aankomt in een hotelkamer. Hij heeft eigenlijk alles, maar toch voelt hij zich verveeld en leeg. Hij besluit contact te zoeken met een oude geliefde maar al snel blijkt dat zij niks met Michael te maken wil hebben omdat ze nooit verder met haar leven heeft kunnen gaan nadat hun liefdesrelatie door Michael zo abrupt is afgebroken. Michael ontmoet een nieuwe vrouw die hem meteen fascineert en hem even laat ontsnappen uit zijn monotone, verveelde en lege wereld. Dit totdat hij Lisa verovert heeft en de eindeloze fascinatie al snel overgaat in irritatie en distantie. Binnen mijn optiek is de kern van dit verhaal dat het lijkt alsof Michael altijd weer opnieuw geprikkeld en gefascineerd wil worden door nieuwe impulsen die hij najaagt als een soort drug, en waar hij, zodra hij hier bezit van genomen heeft net zo snel weer genoeg van krijgt. Een typisch geval van de ontevredenheid van de mens die altijd maar meer wil en nooit tevreden is met wat hij nu heeft. Als het ware opgaat in de vergetelheid van het bestaan, tót er een interessante prikkel voorbijkomt.

De speelgoedpop met het aparte uiterlijk lijkt hier symbool voor te staan, anders dan het andere speelgoed en andere poppen, waardoor ook het geluid van de pop zo opmerkelijk klinkt en hoog uittorent boven de stemmen in de mensenmassa die naar verloop van tijd allemaal hetzelfde zijn gaan klinken. Zelfs de stem van zijn zoontje. Bovenstaande verklaring die hoofdzakelijk in spoilers aangehaald staat, is mijn eigen interpretatie maar het kan ook heel goed zijn dat iemand anders er weer een hele andere betekenis inziet. Dit is precies wat Anomalisa bijzonder maakt. Het levert stof voor discussie op en de essentie ervan staat open voor stof tot discussie. Hoewel ik me met name in de eerste helft zelfs begon te vervelen ben ik blij dat ik heb doorgezet, want iets in dit verhaal grijpt je, en laat je al gauw niet meer los.

4,0*

De nasleep van de liefdesroes

Hoewel Anora met gemak een half uur korter had gemogen heb ik mij over de gehele linie aardig vermaakt met deze dramedy. Niet in de laatste plaats vanwege de uitstekende vertolking van Mikey Madison als leadactrice, maar ook zeker dankzij de verdiensten van Borisov, Karagulian en Tovmaysan. Het personage van Eydelshteyn is met name heel irritant, maar dit past dan wel weer goed bij zijn personage.

Anora kent naar mijn idee drie verschillende hoofdstukken. Het begint als een sprookje wat te mooi is om waar te zijn, vervolgens komt de keiharde realiteit in beeld, en uiteindelijk de aftermath. Wat begint als een luchtig verhaal vol met feesten, seks en drugs krijgt al snel een meer serieuze ondertoon zodra de zeepbel van de newlyweds wordt doorgeprikt. Het moment waarop dit besef langzaam tot Ani doordringt, te midden van alle chaos in een bizarre, komische, maar eveneens hevige situatie wanneer Garnik, Igor en Toros het pasgetrouwde stel hebben weten te vinden, vind ik het meest krachtig.

De nachtelijke zoektocht naar Ivan die zich vervolgens ontvouwt gaat te lang door waardoor het verhaal een beetje stroperig wordt. Met name dit gedeelte had meer ingekort kunnen worden. En wellicht aangevuld met nog net wat meer achtergrond over het rijkeluis gezin zelf, voordat Ivan met Ani in contact kwam. Hoe ziet het leven van deze mensen eruit, en welke invloed heeft dit op Ivan gehad?

3,5★

There's more to explore

Prachtig ingetogen drama, wat als je het even de kans geeft ook echt tot bloei kan komen. Er moet namelijk wel ingekomen worden en de kans dat je de neiging hebt de film vroegtijdig uit te zetten is aanwezig. Echter trekt de film je langzaam maar zeker mee in zijn verhaal naarmate de speelduur vordert. De toevoeging van een 2e aarde in het verhaal laat alles fris en origineel aanvoelen en geeft bovendien een extra dimensie aan het verhaal mee.

Er zullen genoeg mensen zijn die de film als traag en weinig verheffend zullen beschouwen maar Another earth is dan ook niet voor iedereen bedoeld. Dit is echt zo'n film die je beter alleen kunt kijken omdat de kans bestaat dat je degene met wie je de film kijkt deze saai vind en hierdoor de ervaring al snel kan verstoren.

Absoluut niet voor iedereen dus maar iedereen die er voor open staat, staat een prachtig werkje te wachten!

4,0*

Wie niet sterk is moet klein zijn

Ant-man is gelukkig weer een wat kleinere productie van Marvel, die gelukkig niet zo bombastisch en leeg aanvoelt als de laatste Avengers en dan ook een verhaal heeft waar wat meer tijd en energie in is gestopt. Echter vond ik Ant-man aanvankelijk niet bijster boeiend wat hoofdzakelijk kwam doordat het hele sfeertje en de humor mij het grootste deel van de film niet aansprak. De vriendengroep van Scott was bijvoorbeeld zelfs ronduit irritant en was 9 van de 10 keer dan ook totaal niet grappig. Ook het personage van Rudd (Scott) wist geen sympathie op te wekken bij mij. Evangeline Lilly zag er ook maar vreemd uit met haar zwarte pruik, en de bad guy was er helaas weer zo een waar je er 13 van in een dozijn hebt. Hoofdzakelijk het personage van Douglas sprak mij eigenlijk aan, en ik vond hem dan ook het meest vermakelijk om naar te kijken. Ook vond ik de verhaallijn niet geweldig. Het verhaal was hier dan wel beter geschreven als in de meeste Marvel films van de laatste tijd, maar toch greep het me nooit echt helemaal. Waar ik me ook aan stoorde was de verplichte link met het Avengers universum en het gevecht met een van deze Avengers. De rol van Anthony Mackie aka Falcon die een minimale bijdrage heeft geleverd aan de films voelde eigenlijk ook maar aan om er puur ingestopt te zijn omdat hij waarschijnlijk de goedkoopste was en de bekendere Avengers waarschijnlijk hier geen tijd voor hadden vanwege hun filmschema's

Wat Ant-man uiteindelijk toch op een ruime voldoende voor mij brengt is met name het tweede gedeelte van de film waarbij ik het dan heb over de actie scene's. Met het hele krimp gebeuren wordt hier erg creatief omgesprongen wat zeer creatieve vondsten en uiterst vermakelijke scene's oplevert. Ook de effecten zijn erg mooi (maar dit zijn ze in de gehele film wel) en het had wel iets gaafs om gewone alledaagse omgevingen, te zien veranderen in een slagveld. Ook de humor die door deze scene's heen verweven zat, was opeens een stuk sterker gevonden binnen mijn optiek. Het grootste pluspunt van de film vond ik echter het geloofwaardig overbrengen van de origine van Ant-man, want probeer dat maar eens op een geloofwaardige manier naar het witte doek te vertalen! Dit alles bij elkaar vind ik de film toch wel op een nette 6,5 uitbrengen. Enigszins overgewaardeerd vind ik de productie echter wél.


3,0*

Now coming to you in pocketsize!

Een meer dan aardig vervolg op het eerste deel waar de uitspraak klein maar fijn optimaal van toepassing blijkt te zijn. Na het wat zwaardere Infinity War voelt Ant-man verfrissend licht aan, al heeft de after credits scène wél een duistere ondertoon. Al laten we eerlijk zijn; Evangeline Lilly gaat natuurlijk sowieso terugkeren.

Verder beslaat dit deel vooral meer van hetzelfde t.o.v. zijn voorganger, maar blijft een deel van de kritiek die ik hier had, helaas ook hier overeind. Zo was de vriendengroep van Scott voor het grootste deel van de tijd nog steeds niet grappig en lijkt vooral Michael Peña een veel te hoge pet van zichzelf op te hebben. Zo grappig vond ik hem meestal niet. Ook krijgt Walton Goggins een nominatie voor meest vergeetbare bad guy van het jaar. Waar hij bij Tomb Raider al geen hoge ogen gooide, deed hij dat hier nameijk evenmin. Hoewel Thanos een grote verbetering is, laat het personage van Goggins zien dat de meeste slechteriken in het MCU, nog steeds veel te ondermaats zijn. Het personage van Hannah John-Kamen vond ik een stuk interessanter, maar het was al heel snel duidelijk dat zij puur uit wanhoop handelde en meer als personage in zijn totaal een interessante aanvulling was.
 
Hoogtepunten zijn het hele krimp en vergroot gebeuren waar erg creatief mee omgesprongen wordt, en daarnaast de momenten in het Quantum Realm waar het dragen van een 3d-bril zowaar zelfs voor een kleine toevoeging zorgde. Ook de verhaallijn die hiermee samenging vond ik een stuk sterker dan de origin story uit het origineel. In zijn totaal bekeken vind ik dit vervolg dus ook nog net een stuk beter dan het origineel al blijft mijn voorkeur in het algemeen altijd uitgaan naar R-rated superheldenfilms met een wat rauwer verhaal. Voor alle fans van het MCU zal dit er niet toe doen, die weten inmiddels namelijk wel ongeveer wat ze van Marvel kunnen verwachten. Voor hen zal dit vervolg dan ook weer een dikke voltreffer zijn.

3,5*

Inhoudsloze caloriebom

Met Quantumania heeft Marvel het deze keer wel heel bont gemaakt, en niet op een goede manier. Alles aan deze film straalt namelijk uit dat het verhaal in 5 minuten geschreven is, veel van de CGI onder hoge tijdsdruk is toegepast en de wezens die rondlopen in de subatomic universe lijken wel binnen een fractie van een seconde verzonnen, zonder ook maar enkele vorm van inspiratie. En daarnaast zien ze er ook nog eens pijnlijk slecht uit. Daarnaast is de flauwe en misplaatste humor een doorn in het oog en heeft de helft van de cast het grootste gedeelte van de tijd geen klap te doen. Ook nog een speciale vermelding voor MODOK die er naast afgrijselijk, ook nog eens belachelijk geanimeerd uitziet. Daarnaast hebben de veldslagen met alle inspiratieloze wezentjes dezelfde impact als een veldslag die je vroeger in je badkuip zou kunnen hebben gehad met twee rubberen eendjes. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Marvel brengt over de gehele linie eigenlijk zelden titels uit die de middelmaat ontstijgen, maar voor de derde Ant-man mogen ze zich ronduit schamen. En al helemaal wanneer ze een schurk van niveau Thanos introduceren. Jonathan Majors acteert het best van de hele cast en in een goed uitgedacht en uitgewerkt verhaal zou zijn personage enorm sterk uit de hoek kunnen komen, maar hier wordt zijn talent compleet verkwanseld. Op papier zouden de twee end-credits scenes wellicht nog een kleine impact kunnen maken, maar de eerste ziet er alweer zo lachwekkend geanimeerd uit, dat de tweede ook al geen verschil meer uitmaakt.

Om deze review verder niet onnodig lang te maken: ondanks de negatieve berichten had ik ergens nog de hoop dat het allemaal wel mee zou vallen omdat ik Eternals, die ook met de grond gelijk gemaakt werd, over de gehele linie echt zo slecht nog niet vond. Dit is echter nog slechter dan ik mij ooit had kunnen bedenken en hier veranderd de flauwe en misplaatste humor (nog zoiets) niks aan. Quantumania is als een inhoudsloze caloriebom, waarvan je een minuut later alweer spijt krijgt dat je hem gegeten hebt.

Als groot liefhebber van de Guardians of The Galaxy is dit een titel waar ik nog wel naar uitkijk, zeker met James Gunn aan het roer, maar wanneer de reviews over deze hele film niet laaiend enthousiast zijn kan het hele Marvel universum mij zo onderhand gestolen gaan worden. Zo nu en dan brengen ze een goede titel uit, maar deze worden steeds verder begraven onder een grote berg aan middelmatigheid met Quantumania stipt bovenop deze berg. Bah!

1,0*

It hungers for you

Toen ik hoorde dat deze productie betrekking had op een verhaal wat Nick Antosca geschreven had, was ik verkocht. Channel Zero, The Act en Brand New Cherry Flavor zijn allemaal door hem geschreven, en hoewel de kwaliteit met regelmaat wisselde voelde de (mini)series vaak verfrissend aan en heb ik van zijn werk genoten. Ook Antlers voelt aanvankelijk aan als een frisse wind binnen het horror genre. Daarnaast wordt er veelvuldig van praktische effecten gebruik gemaakt, waar ik sowieso een groot voorstander van ben.

Naast goed schrijfwerk is een degelijke regisseur net zo belangrijk, en helaas gaat het op dit gebied goed mis. Qua uitwerking slaat men de plank namelijk grotendeels mis. Dit begint al met één van de grootste horror clichés die het genre rijk is: namelijk een getraumatiseerd kind introduceren die zijn traumatische ervaringen uit door middel van verontrustende tekeningen. En hier stopt het helaas niet bij. Denk hierbij o.a. aan de toevoeging van een onbekwame politie agent, ongeruste schooljuf en volstrekt ongeloofwaardige acties van personages. Het simplistische en voorspelbare verloop zorgen voor de uiteindelijke genadeslag.

Het doet haast pijn dat zoveel potentie verloren gaat aan een matige uitwerking. Antlers is het zoveelste voorbeeld van mijn haat-liefde verhouding met horror. Het is een van mijn favoriete genres, maar 80% van de films die er uitkomen zijn (zeer) matig tot slecht. Dit was nog net te doen vanwege het toffe creature design maar al het werk wat hier ingestoken is heeft absoluut niet de uitwerking gekregen die het wel verdiend had.

2,5*

Sending to outer space to find another race

Leuk om weer eens zo'n verhaal in zogenaamde documentaire-stijl te zien die de ''waarheid'' rond een geheime missie naar de maan naar boven haalt en het originele beeldmateriaal dat door de astronauten is vastgelegd tijdens hun ruimtereis onthuld. Een lekker gewaagd en origineel concept, maar de kwaliteit van titels zoals the Blair witch project en de PA-reeks behaalt Apollo 18 bij lange na niet.

De semi-realistische horrorflick waarbij de astronauten te maken krijgen met een soort levende stenen komt te traag op gang en was bovendien veel te minimalistisch en beperkt uitgewerkt waardoor het nooit echt spannend wist te worden. Eng is de film al helemaal niet te noemen en hoewel de illusie bij het begin nog wel gewekt wordt dat men met originele beelden van de NASA te maken zou kunnen hebben wordt die illusie al gauw om zeep geholpen als de camera wel heel prominent aanwezig blijkt te zijn op momenten dat dit (zeker in die tijd) helemaal niet zo waarschijnlijk zou zijn geweest. De conspiracy theorieën op lunartruth.com waar de film eveneens naar verwijst mogen dan wel een pretty decent job doen om je aan het denken te zetten, de film zelf wist mij in zijn geheel juist absoluut niet te overtuigen.

2,0*

Tandje terug

Regisseur Garteh Evans, die met name bekend is van The Raid reeks, doet een behoorlijk aantal stappen terug met Apostle. Zijn handelsmerk van brute martial arts valt hier dan ook maar mondjesmaat terug te zien. Apostle sluit wél uitstekend aan bij de eindeloze overwegend nietszeggende Netflix originals film reeks, die voor het merendeel wel allemaal dezelfde regisseur aan het roer lijkt te hebben staan. Dit omdat de meeste, door Netflix geproduceerde films, dezelfde stijl lijken te hebben. D.w.z. een opbouw die veel te traag is, weinig spanning, een gebrek aan sfeer, en aan sterke personages. Hoewel ik Dan Stevens een sterk acteur vindt, zijn de scripts van de producties waarin ik hem de laatste tijd gezien heb hem niet bepaald gunstig gezind. Het tweede seizoen van Legion was over het algemeen al slaapverwekkend, maar die trend wordt in Apostle vrolijk doorgezet. Verder dan gepijnigd kijken komt Evans dan ook niet, het is spijtig dat zijn talent, wat duidelijk zichtbaar is, door een script als deze verspild wordt.

Voor een daadwerkelijk goede horror ben je bij The Haunting of Hill house aan een veel beter adres. Nota bene een serie die in de 5 afleveringen die ik tot nu toe gezien heb, vele malen vlotter overkomt en spannender/ enger is dan dat hier het geval is.

De sterke Netflix orginal series nemen gestaag toe, maar met de speelfilms wil het meestal nog niet lukken. Ook met Apostle is dit niet anders. Toen de credits zich eindelijk aandienden vroeg ik mij gelijk af waarom ik deze saaie, onsamenhangende ‘’horror’’ met zijn inconsistente verhaallijn, niet eerder had afgezet en niet gewoon voor nog een aflevering van Hill house was gegaan. Apostle mag zich naast Bad Times at the El Royale tot een van de grootste teleurstellingen van dit jaar rekenen, en zelfs die film was nog een stukje vermakelijker.

1,0*

Nét niet

Hoewel Dárdennen door critici behoorlijk hoog aangeschreven wordt, begrijp ik niet zo goed waar al deze lof vandaan komt. Een twist aan het einde die ik - toegegeven- zelf ook niet aan zag komen, staat niet garant voor een sterke film in zijn geheel. Hiervoor was het verloop van het verdere verhaal te voorspelbaar. Ook bevatte de film typetjes die door een aantal acteurs te dik werden aangezet. Ik doel dan met name op het personage van Peter Van den Begin en dat van Sam Louwyck.

Dat er veel tijd en liefde in deze productie zit werd mij al snel duidelijk. Het camerawerk is solide, er komen een aantal mooie shots voorbij en met name Kevin Janssens komt zeer geloofwaardig over in zijn rol. Het grootste probleem wat hier speelt is dat je vanaf minuut 1 al weet waar dit ongeveer heen zal gaan en in grote lijnen komt die verwachting ook uit. Een dieptepunt vond ik de aanwezigheid van de boswachter die overduidelijk alleen maar even opdook om het verhaal verder op stoom te brengen. Door hem al snel om te brengen door middel van inmiddels een van de grootste clichés uit de filmgeschiedenis zorgde dit niet bepaald voor een stevigere landing van de rest van de verhaallijn. Dan kun je als regisseur vervolgens nog wel origineel proberen te doen door een groep struisvogels even kortstondig oproer te komen laten maken, dit neemt niet alle andere voorspelbaarheid van de rest van het verhaal weg.

Ondanks een enkele creatieve toevoeging en een verrassende ontknoping voelt Dárdennen in zijn geheel niet onderscheidend genoeg aan om echt te landen en een blijvende indruk achter te laten.

2,5*

Try again?

Films met het timeloop principe vind ik doorgaans goed te behappen en ik ben het concept op dit moment dan ook nog niet moe. Toen ik de plotomschrijving en trailer van ARQ zag was ik dan ook meteen verkocht.

Hoewel de makers met het concept dus meteen mijn aandacht hadden kon deze aandacht niet goed vastgehouden blijven. Dit kwam omdat ik het moeilijk vond de gehele speelduur uit te zitten omdat het verhaal zo warrig verteld werd. Ook voelde de hele film ook een beetje te goedkoop aan. Veel van het achtergrond verhaal moest je, overduidelijk vanwege budgetaire redenen, visualiseren en de finale voelde een beetje als een ant-climax en niet bevredigend aan.

Dit kwam omdat ik beetje bij beetje al mijn aandacht al verloren was omdat het de makers niet goed lukte om spanning erin te houden. Wat ook niet echt bijdroeg was dat er met name door het vijandelijke kamp niet zo bijster sterk geacteerd werd en dat het verhaal teveel voortkabbelde toen de aap eenmaal uit de mouw was.

Leuke belofte dus, deze film maar helaas heeft de matige en vrij spanningsloze uitwerking ARQ de das omgedaan. Dit is prima te behappen voor de genre liefhebbers maar ook deze zullen een aantal gapen op den duur waarschijnlijk ook niet kunnen onderdrukken.

2,0*

Mars attacks?

Niets is wat het lijkt in deze Sciencefiction/drama van Villeneuve, die ook het geweldige Prisoners regisseerde. Gelukkig ging ik met juiste verwachtingen de zaal in want Arrival is nu niet bepaald wat je doorgaans van dit type film verwacht. Echter is dat in mijn ogen alleen maar positief omdat een invasie van ruimtewezens nu niet echt als origineel kan worden beschouwd. Maar is het eigenlijk wel een invasie? Deze vraag, die lang onduidelijk blijft, wordt door Arrival verkend. De conclusie is verrassend en zet hiermee een bepaald onderdeel van het verhaal in een geheel nieuw licht.

Hoewel ik over het algemeen positief te spreken ben over deze film waren er wel een aantal zaken die mij stoorde zoals het uiterlijk van het buitenaards leven wat op mij een beetje inspiratieloos overkwam. Gelukkig werd dit wel voor een groot deel verhuld door de mist en de glasplaat. en hoewel het wellicht een deel van het mysterie is, vroeg ik mij op een gegeven moment wel af welke gebeurtenis er over pakweg 3000 jaar plaats zou gaan vinden, waarvoor de hulp van de mensheid nodig zou zijn. Nu voelde het een beetje als een goedkoop excuus aan om de schepen op aarde te laten landen. Maar misschien wordt dit duidelijk in een eventueel vervolg. Een laatste puntje waar de makers ook wat meer aandacht aan hadden mogen besteden was aan de haren van Louise op het moment dat ze bij de buitenaardse wezens achter het glas beland en haar hele kapsel opeens overduidelijk uit de computer kwam. Dit leek me toch iets wat gemakkelijk had kunnen worden voorkomen en er nu een hele scené gewoon niet uit zag.

Misschien is het muggenziften, maar toch stoorde ik mij enigszins aan bovenstaande punten. Verder is Arrival zeker de moeite waard om een keer gezien te hebben en had deze wat mij betreft zeker voor de Oscars in aanmerking mogen komen.

4,0*

100% schrikgarantie

De kritieken op As Above, so Below zijn behoorlijk wisselend. Van compleet destructief naar een meesterwerk binnen het genre. You love it or you hate it schijnbaar, maar zelf lijk ik ook bijna onder categorie 2 te vallen. Eerder dit jaar was ik al enorm onder de indruk van het huiveringwekkende Oculus, en hoewel ik As Above, So Below toch wel een slagje minder vindt komt deze er wel heel dicht bij in de buurt. Dit is namelijk Horror met de hoofdletter H, en laat zien wat een sterke Horror vandaag de dag in huis moet hebben. De setting en het verhaal zijn een complete verademing te noemen en voelen fris en origineel aan. En hoewel we hier wel te maken hebben met found footage wat toch wel behoorlijk uitgekauwd is, was deze wijze van filmen hier absoluut niet storend. Dit hoeft ook geen probleem te zijn, als het maar goed is uitgevoerd. Het verhaal greep mij al snel, en hoewel ik vaak als kritiek opvang dat de start juist te traag zou zijn vond ik het juist een pluspunt dat hier echt de tijd werd genomen om een verhaal te vertellen en de spanning op te laten bouwen.

Daarnaast het belangrijkste; en dat is dat dit gewoon ook echt eng is. Geen goedkope effecten, goede scares waarvan je ze lang niet allemaal aan ziet komen, en een beklemmend sfeertje die je voelbaar tegen je bioscoopstoel aandrukt. Ik voelde me steeds ongemakkelijker worden tijdens het kijken en de film weet dit ook het grootste gedeelte van de tijd vast te houden en alleen maar erger te laten worden.

Nadeling vond ik dat de remmen aan het einde iets te veel los gaan. Er gebeurd dan zoveel op het scherm, in zo'n hoog tempo achter elkaar, dat het op een gegeven moment minder eng is omdat je eraan ''gewend'' raakt. Het einde had dus wel wat meer finesse in zijn scares aan mogen brengen. Ook is over sommige zaken niet goed nagedacht, zoals een bepaald personage dat meteen Engels spreekt terwijl dit in zijn geval echt niet mogelijk zou zijn en het verhaal zich toch echt in Frankrijk afspeelt. Als je over dit soort kleine ongeloofwaardigheden heenkijkt hou je echter een pareltje binnen het genre over waarvan ik vind dat dit een van de meest originele titels binnen het genre is die ik de laatste jaren gezien heb. Het Indiana Jones achtige verhaal laat het bij het begin meer op een avonturenfilm lijken maar de overloop naar de horror is werkelijk briljant gedaan. Hoewel ik Oculus wel nog steeds de beste horror van dit jaar te noemen vind krijgt As Above, So below wel eenzelfde beoordeling, want ze liggen namelijk qua kwaliteit niet ver uit elkaar. Enorm ondergewaarde film binnen zijn ratings en deze hoort dan ook een hoger gemiddelde te krijgen dan dat nu het geval is.

4,5*

Vroeger was alles beter

Bij wijze van spreken was vroeger alles beter. Inclusief bepaalde films. Althans, in mijn gedachten dan..

De eerste keer dat ik Assault on Precinct 13 zag was toen deze uitkwam in 2005. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik deze destijds geweldig vond en al snel had aangeschaft voor mijn DVD collectie. Fast forward naar bijna 16 jaar later was het tijd voor een herziening. Waarbij het mij aanvankelijk goed mee viel, vliegt de regisseur op een bepaald moment de bocht uit en weet hij het verhaal nooit meer goed op de rit te krijgen. De 2005 versie van Assault on Precinct 13 was van het begin af aan pulp, maar wel vermakelijke pulp. Er wordt van de kijker gevraagd door een aantal clichés heen te kijken, waarbij met name de politieagent die door een gebeurtenis in het verleden aan de medicatie en drank is geraakt, zo ongeveer de grootste was. Maar toch keek het verder prima weg. Het verhaal is simpel maar doeltreffend, personages waren vermakelijk en de actie was prima. Personages waarvan je het niet verwacht leggen zelfs op een geloofwaardige manier het loodje. Lang niet iedereen weet de nacht dus te overleven.

So far so good. Totdat er besloten wordt een helikopter op de resterende overlevenden af te sturen en zij de aanval hiervan weten te overleven door te ontsnappen in een ondergrondse tunnel. Achteraf snap ik wel dat deze oplossing als laatste redmiddel werd ingezet door het personage die eveneens tot de corrupte groep politieagenten behoorde, maar dit bleek helaas het startsein te zijn voor een bijzonder teleurstellende afwikkeling van de rest van het verhaal. Denk aan personages die overal precies op het juiste moment waren, een geforceerd gecreëerde versperring op de weg om een auto ongeluk te veroorzaken, en een politieagent en gangster die in korte tijd zo vaak besluiten om samen te werken en elkaar vervolgens weer als vijanden te verklaren, dat de film bijna een parodie op zichzelf wordt.

Erg jammer, want met meer zorg en aandacht voor het slot had deze jeugdherinnering anno 2020 overeind kunnen blijven staan. Helaas bleken alleen de sterke punten te zijn blijven hangen, en was het waardeloze slot wat bijna uit zijn voegen barstte van de clichés, mij in 2005 nog niet opgevallen.

2,5*

live on the dark side

Ik had genoeg positieve verhalen gehoord om deze horror van Argentijnse bodem een kans te geven en hoewel ik iets meer duidelijkheid had gewild over de soort van schaduw wereld, en waarom de wezens juist deze wijk, en deze mensen terroriseerden stoorde dit gebrek aan uitleg mij allesbehalve. Het is ook een deel van de charme, en niet alles hoeft altijd wetenschappelijk onderbouwd te worden.

Het verhaal is vlot opgebouwd waarbij er meerdere casussen van paranormale activiteiten bij elkaar komen.Het dode jongetje, vond ik daarbij het meest creepy en deze liet de haren op mijn rug dan ook meerdere keren recht overeind staan. De bombastische soundtrack kan door sommigen als te overdreven gezien worden, maar in deze film was deze precies op zijn plek, en zette het de schrikmomenten kracht bij.

Het einde smaakte bij mij naar meer, ze zouden hier met gemak meer films uit kunnen gaan halen waarbij je als kijker (tot op zekere hoogte) steeds meer te weten kan komen over de schaduwwereld waar deze levens wezen. Wanneer dit niet het geval is, dan is dat ook goed, maar de film zal, of er nu wel of geen vervolg komt, ongetwijfeld bij veel mensen in het hoofd rond blijven spoken..Als je van goede horror houdt, en je wil eens een keer wat anders kijken, dan is Terrified een krachtige, frisse wind, waarvan ik er graag veel meer zie.

3,5*