Opinions

Fijne film.

Een beetje het idee van Before Sunrise (1995), met een terloopse ontmoeting van twee jonge mensen die er daarna beiden niet veel voor voelen om weer uit elkaar te gaan, en het verhaal dat ze doorheen de nacht beleven. Toch ook heel anders en volstrekt eigen - deze film gaat veel meer over sfeer en situatie dan over de dialoog tussen de twee.

Mooi naturel in de beschouwing van het gebeuren, mooi gefilmd en goed gespeeld door een aantal voor mij onbekende acteurs. Doet me verlangen om weer eens zo op reis te gaan.

Wat langdradig en te sentimenteel, te gezocht 'romantisch' ook. Het verhaal is wat al te gezocht, en e manier waarop het tot een eind komt maakt dat niet echt beter.

Gere speelt vooral Gere, blijft in zijn gewone trekjes en maniertjes hangen - hij heeft wel betere rollen gespeeld dan dit, ondanks dat hij nou ook bepaald een gezegend acteur is in mijn boekje. Foster viel me in deze film ook wat tegen, niet echt onder de indruk van wat ze hier speelt. Ik wijt het maar aan de te ongeïnspireerde regie.

Luchtige, leuke, af en toe zelfs erg grappige film - een parodie op de gekkigheid van de media en de onzin die we ons vooral zelf aandoen. Met een heel goed passende soundtrack - grappig hoe af en toe de songtekst aansluit op de film. Maar ook met een nogal korte speelduur, de titelrol komt al na 70 minuten.

Leuk gespeeld, Heather Graham, Jamie-Lynn Sigler en Danny Glover zijn echt goed bezig vind ik. Van Joseph Cross ben ik dan weer wat minder onder de indruk, en da's jammer want hij heeft de hoofdrol... vooral de bijrollen, met als uitschieter Danny Glover, zijn het leukst.

Nogal een onderkoeld geheel, nogal wat cliches en weinig verrassingen - het verhaal is niet bijster interessant, en het ietwat geforceerd hippe gedoe met het koor is ook wat aan de al te afgezaagde kant. Maar, Terence Stamp redt de film, meer dan Redgrave en Arterton. Zeker in de eindscene heeft hij het helemaal, beter dan het origineel van Billy Joel en vol erg echt overkomende emotie.

Een trage maar wel erg mooie film met wat foutjes.

Wat ik wat jammer vind is de wat obligate ophanging van het verhaal, het ongeluk en het daarop volgende gebeuren met de broer van Franny en de te flauwe manier waarop dat verloopt. Trekt de aandacht teveel weg van de kracht van de film, en dat is het zich vrijwel perfect naturel ontspinnende verhaal van Franny en James. Ook jammer is dat Mary Steenburgen een aantal scenes best zwak speelt. Gelukkig maar een kleine rol.

Eigenlijk de eerste film ooit waar ik niet fataal in wordt afgeleid door Anne Hathaway. Ik heb het al eens eerder gezegd, er is iets aan haar gezicht en ogen dat me onweerstaanbaar aan een bassethond doet denken, en da's geen compliment bij mij. Maar het kortere haar helpt daar erg bij, het staat haar veel beter - en ook dat is een vrij uitzonderlijk iets voor me. Daarmee de uiterlijkheden afgedaan, ze speelt zeker erg goed, zit bijzonder goed in haar rol - naturel, weifelachtig, emotioneel - precies wat gevraagd wordt voor de rol.

Johnny Flynn is zo mogelijk nog beter als een nogal kwetsbare, breekbare gitarist die ondanks de schare fans die achter hem aan lopen op zoek is naar de liefde - en die natuurlijk bij Anne vindt. Gelukkig valt de film niet in de valkuil precies uit te leggen waarom dat klikt, maar dat doet het zeker, en op een heel natuurlijke en vanzelfsprekende manier.

Erg sterke muziek in de soundtrack - Johhny Flynn zelf, natuurlijk. Vooral 'Little Yellow Dress' vind ik erg mooi. Jammer dat de versie die op de OST staat lang niet zo sterk is, precies de emotie die het in de filmversie zo sterk maakt ontbreekt.

Belevingscinematografie.

Narratief is het droef tot en met, zowel de manier van vertellen als de inhoud is het niet echt. Zelfs de manier waarop de voice over stemmen hun tekst afdraaien is af en toe als nagels op het spreekwoordelijke schoolbord - met de eerste twee zinnen van Mara wel als triest dieptepunt. Maar de film heeft wel wat meer dan alleen dat.

Want als je het verhaal laat gaan, er niet meer op let maar je laat meenemen door de beelden - ok, dan niet de eerste muziekscene - dan is het toch wel erg indrukwekkend wat Malick laat zien met zijn tot in de perfectie doorgevoerde mooifilmerij. En hoewel ik deze film eigenlijk veel minder toegankelijk denk te vinden dan KOC, kan ik hem beter hebben geloof ik. Misschien komt dat wel door de combinatie van de acteurs, Mara en Portman spatten dan ook zowat van het scherm af. En hoewel ik me nog steeds dringend afvraag of Malick's werk eigenlijk de titel 'film' wel dragen mag, intrigeerde deze me toch ook weer zoveel dat ik hem meteen maar voor een tweede keer wilde zien. Net als KOC indertijd overigens.

Qua oordeel blijf ik daar ook wel een beetje op hangen. Mooi, en het verdient lof dat Malick zijn visie zo nietsontziend durft door te voeren. Maar of het film is vraag ik me toch echt wel af.

Ik zag een bericht langskomen dat het 'derde deel van de Nederlandse Bridget Jones' binnenkort uit komt. Huh, wie? Oh Soof. En meteen dezelfde middag begint Netflix er ook over. Knap hoor, die AI. Niet echt een match met wat ik normaal gesproken graag kijk, maar ik hou graag een open mind.

En dat duurde zelfs een minuutje of tien, daarna begon het toch wel wat erg veel aan te voelen als een slordige tv productie, een aflevering van een serie waarvan ik de rest dan maar laat zitten. Slecht plot, veel te veel BN-ers die niks in het verhaal te zoeken hebben, bijrollen die niet werken, Van Huêt die na een minuut al irriteert, en dan die verwende kkinderen nog.

Leuk geprobeerd, maar niet gelukt.

Zoals het hoort, het tweede deel is een stuk minder dan het eerste. En dat was al best triest...

Even de hoofdzaken:

- ok, minder gratuitous BNers dan deel 1, maar deze heeft dan Daan Schuurmans. Dat kost gewoon echt een vol punt

- Gloria Gaynor in de soundtrack

- de kinderen die in deel 1 al strontvervelend waren, zijn nog een behoorlijk stuk erger geworden. Komt niet goed hoor

- het verhaal trekt nog steeds op niets. En voor wie is het herkenbaar? voor mij in ieder geval niets - wellicht voor uitlubberende moeders die tegen de menopause aanhikken, maar waarom zou je dan je tijd verspillen met zo'n triest filmpje als dit

Waar ik normaal gesproken zo woke als wat ben, krijg ik van het hipstergedoe van de Soof serie direct bultjes. En dit deel is nog erger dan de voorgaande, het moet allemaal kennelijk nog meer. Als het nou nog een beetje authentiek overkwam, maar nee - wellicht is dat het probleem juist. De babboebakfietsmentaliteit ligt er ook veel te dik overheen, en dat de toon deze keer serieuzer is maakt het eigenlijk alleen maar erger - weer de volgende serie levensproblemen waar de doelgroep zich vertrouwd mee moet maken, bij gebrek aan eigen empathisch vermogen.

Visschedijk zelf is nog wel in de verte charmant, als ze niet met haar bakfietsgedoe bezig is. De rest van de karakters die haar wereld bevolken zijn gewoon allemaal irritant. Bleh.

Indertijd was dit een wereldberoemde en veelgeprezen film, ik herinner me bijvoorbeeld dat mijn latere schoonzus er de poster van in haar appartementje had hangen. Niettemin was het me tot dusver gelukt om 'm nooit te zien, wellicht geholpen doordat ik nooit fan van Streep geworden ben.

En dat blijkt nu ook wel weer, want haar spel is niet heel indrukwekkend vond ik. En nou ben ik bepaald geen linguist of talenwonder, maar ik heb wel heel veel met Poolse mensen gewerkt, en die spraken beslist allemaal met een accent - maar wel heel anders dan Streep doet, en ook hun woordkeuze is nogal kenmerkend anders. Verder is het wat minder aanwezig dan meestal bij Streep, maar ook hier zit het te vaak over de rand van overacting al kan dat aan mij liggen, de tolerantie daarvoor is in het geval van Streep niet zo groot. Ook met Kline in de bijrol ben ik overigens niet zo blij. Toch een nogal beperkte acteur die eigenlijk altijd een beetje hetzelfde doet, en dat is ook in deze film gewoon niet erg passend. Blijft over Peter MacNicol - die met zijn 58 actor credits nog nooit in mijn geheugen is blijven hangen. En wellicht ook nu weer niet. Wat hij doet is op zich best goed, en goedbeschouwd ook veel beter dan Streep en Kline. Maar het valt nauwelijks op.

Blijft over het verhaal en de aanleiding voor de titel. Dat laat nogal wat draadjes liggen geloof ik, en het geeft ook niet echt inzicht in het karakter van Sophie of het hoe en waarom - en eigenlijk haalt dat ook precies de bodem onder de film vandaan. Ook daarbij jammer, er zijn zoveel films in het genre die ik veel indrukwekkender vind, het werd me niet precies duidelijk waarom deze film dan zo'n naam heeft.

The Sorcerer is an evil wizard

Friedkin's versie van het verhaal van Georges Arnaud, en waar ik bij de versie van 1953 zei dat die geen remake nodig had is er wellicht inderdaad iets te zeggen voor de lezing van Friedkin zelf, die het geen remake wilde noemen. En inderdaad zijn er nogal wat verschillen met de versie van 1953. Hoewel, ook van die film wordt vaak genoemd dat de introductie wat lang is, en in dit geval moet me ook wel van het hart dat de vier vignettes van de aanloop wat onevenwichtig aanvoelen - ik had het wellicht interessanter gevonden als het daarop volgende deel in het dorp wat langer was geweest.

Het verhaal blijft in de basis wel overeind - het gaat over een uit de hand gelopen oliebron en instabiele explosieven, en een moeizame reis over zeer slechte wegen. Maar deze versie is wel veel zweteriger, veel grimmiger en veel rauwer dan de 1953 - waarin de chauffeurs toch een groot deel van de tijd met netjes gestreken broeken met vouw rondliepen. Daarvan in deze film geen sprake, en de inkleuring gaat daarmee in pas - de kwaadaardige tovenaar van de titel heeft een gepast angstaanjagende grille, de chauffeurs krijgen een veel bredere introductie, en de rit is zo mogelijk nog onmogelijker - uitmondend in de welhaast onovertrefbare scenes op de brug. Filmgeschiedenis, na zowat 50 jaar nog niet overtroffen, en een schoolvoorbeeld van het verschil tussen de nauwelijks in economische termen bestuurde filmindustrie van de jaren-70 en de commerciele aanpak van nu. En ook voor Friedkin geldt dat wel, want ondanks dat ik nog lang niet al zijn films gezien heb geloof ik dat hij nooit meer in de verte in de buurt kwam van de genialiteit van Sorcerer. Het loon van de angst betaalt zich kennelijk ook daarin uit.

Een ander aspect waarin deze film uitblinkt is de soundtrack, of wellicht beter de soundscapes van Tangerine Dream - aan de ene kant nogal een exponent van de jaren-70 en -80, aan de andere kant ook volstrekt tijdloos. En dan niet in de zin van de top-2000 of zoiets afgezaagds; sterker, de soundtrack-cd vind ik nauwelijks aan te horen. Maar in de film klopt het allemaal gewoon perfect.

Over Georges Arnaud (pseudonym van Henri Girard) is op de Franse wikipedia nogal een lang en gedetailleerd stuk leesvoer te vinden - niet alleen heeft hij zelf een ruim tiental boeken geschreven, er zijn ook boeken over hem geschreven. Nogal een kleurrijk figuur. Je zou je afvragen hoeveel van dit verhaal precies autobiografisch is.

Ik vond deze toch wat tegenvallen, de poster belooft veel meer dan er waargemaakt wordt.

Ja, de zusjes zijn op zich bloedmooi, maar het verhaal wist me echt niet te boeien, en de production values zijn zelfs voor het genre en de tijd wat aan de magere kant - en wat wel vaker misgaat in het genre, de soundtrack is te slecht voor woorden.

Een gemiddelde aflevering van Xena The Warrior Princes was al gauw beter - nouja, in mijn herinnering dan. Misschien dat dat ook wel tegenvalt als ik dat nu terug zou zien.

Sisters forever.

Maarja, dat maakt het nog niet tot een goede film. Met zo'n van cliches aan elkaar hangend plot is dat natuurlijk ook niet echt haalbaar. Een goede cameraman vinden was kennelijk ook teveel werk. Oh, de acteurs en actrices zijn ook niet al te goed bezig... Blijft als enige dat een paar van de dames er best prettig uitzien.

En dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Een film met een prettige sfeer. Feelgood, niet op de gebruikelijke soft-romcom manier maar toch, het is een soort positieve uitstraling die er over het geheel heen ligt, het geloof in de goede afloop, zoiets is het.

Het verhaal is wel erg voorspelbaar en uitgetreden, maar wordt vlot gebracht waardoor dat niet echt stoort. De acteurs hebben er overduidelijk plezier in en doen hun best - en dat past ook weer precies bij de sfeer. Mooie locaties in de achterbuurten van Hamburg, mooie postindustriële stijl.

Oversentimenteel, teveel gedoe met geloof, maar verder een heerlijke film.

Ai, wat is Helen Hunt alweer oud geworden - en ai, wat heeft Dennis Quaid hier een suf bijrolletje. Waar is hun talent gebleven... Maar dan, wat een heerlijke rol van AnnaSophia Robb, en wat een mooie surfplaatjes. En het verhaal is natuurlijk ook echt indrukwekkend - Bethany Hamilton is wel een heel bijzonder iemand met een heel bijzonder verhaal - daar doet de gelovige EO-saus over de film niets aan af. Als je haar naam even googelt blijkt dat de film hier en daar de zaken wat simpeler vertelt, maar minder indrukwekkend wordt het er echt niet van. Lijkt me een mooi mens.

Leuk mysterieus en een tikje vreemd. Met een beklemmend sfeertje in de sektebedoening, en een half en half geloofwaardig plot waarin de slachtoffers in de sekte ingepalmd worden, hoe idioot het gegeven daarvan ook is. Net als bij een goeie illusionist, je weet dat het niet kan maar je gaat toch ergens een beetje twijfelen, zoiets is het.

IJzersterk gespeeld, en dat maakt de film ook - het verhaal op zich is wat te weinig boeiend eigenlijk om er wat van te maken, maar doordat het zo overtuigend gespeeld wordt pakt het je toch. Brit Marling is - zoals altijd eigenlijk - erg op dreef.

Wel wat weinig toegankelijk, iemand die een 'gewoon' drama of mysterie verwacht zal het moeilijk trekken.

Mooi gemaakt, goed gespeeld, mooie beelden. Maar waar ik wat moeite mee blijf hebben is het verhaal. Ook dat is best leuk gedaan, maar het basisgegeven waar het op rust vind ik echt dermate ongeloofwaardig...

Daarmee verliest de film het, en blijft-ie wat mij betreft op het niveau van leuke plaatjes steken. Die nog steeds erg leuk zijn om naar te kijken, maar daar blijft het wel bij.

Kan iemand me uitleggen waar de titel vandaan komt, eigenlijk?

La roga del tuo chiappe è il sorriso della vita

Jean-Pierre Marielle staat op het punt een tweede en waarschijnlijk fatale hartaanval te krijgen, maar in plaats van rustig achter de begonia's te gaan zitten revalideren zet hij de bloemetjes buiten met de zusjes Seigner - waarvan Mathilde hier haar eerste filmrol speelt - al ligt het me voor op de tong om 'het heeft niet veel om het lijf' te zeggen. Voor vrijwel alle andere actrices zou dat dan als een rode vlag op hun CV staan, maarja, het is Frankrijk, en daar hadden ze Bardot en Birkin al.

Behalve de, ahem, prachtige beelden is de film af en toe wel grappig, al is het niet precies heel subtiel allemaal. Richard Bohringer heeft dan wel een mooie rol, leuker dan die van Marielle eigenlijk met zijn heerlijk botte uitspraken en gladde tong. En het mooie citaat waar ik al mee begon mag hij ook uitspreken vanzelf.

Ik vind dit dus een supermooie film.

Sowieso visueel al, al is dat met het onderwerp natuurlijk ook niet zo moeilijk. De opbouw is ook welhaast perfect, en net als de Franse titel al belooft, je wordt opgezogen door het verhaal. Het lukt welhaast om inzicht te geven in de meest absurde sport die de mensheid bedacht heeft - no limits diving.

De film maakt er geen geheim van dat het verhaal dat van Audrey Mestre is, en ook behoorlijk nauwgezet ook volgens mij. Voor nà de film, er is op youtube ook een documentaire van ~50 minuten te vinden die echt de moeite waard is. En met iets meer moeite vind je ook de officiële onderzoeksrapporten, die een veel minder eenzijdig beeld geven van de afloop, hoewel ik dat dan weer moeilijk rijmen kan met de beelden uit de documentaire.

Rowe is prima in de hoofdrol, en lijkt met wat goede wil ook nog wel wat op Mestre, en Zermani lijkt absoluut niet op Ferreras, maar brengt wel een angstaanjagende intensiteit met zijn steekoogjes. De rest van de crew is me ook al niet bekend, maar overtuigt wel als ietwat losgeslagen groepje duikers met een erg aparte hobby.

In technisch opzicht wel hier en daar een rammeltje, waaraan je misschien ziet dat het budget niet bepaald oneindig was. Stoort eigenlijk nergens, overigens. Wat overtuigt is toch wel de kracht van het verhaal, en het laat ook maar weer eens zien dat de werkelijkheid met gemak een enorm sterke film oplevert.

Tour de force.

Gerard Depardieu speelt hier misschien wel zijn sterkste rol van zijn carriere. Nog zonder de overacting waar hij later zoveel in verzandde, naturel en met als echt overkomende emoties wordt de getroebleerde priester Donissan neergezet.

Wel lijkt het erop alsof Pialat zich wat vergaloppeert. Zijn aanpak van cinema-verite werkt voor een deel wel, maar in de scenes waarin Pialat en Depardieu samen spelen komt het hier en daar ook wat gedwongen en onecht op me over. Net als de scenes waarin de hoofdrol voor Sandrine Bonnaire is, die op zich wel uitmuntend gespeeld zijn maar waar me niet altijd duidelijk van is hoe die precies aan het verhaal bijdragen. Alsof in de verite af en toe de lijn van de vertelling wat vergeten is. Wellicht had een wat meer traditionele regie beter kunnen werken.

En het verhaal is wat onevenwichtig, onduidelijk in de keuze van onderwerp en lijn. De thematiek is daardoor wat lastig te volgen, komt er misschien minder sterk uit dan had gekund. Een tweede kijkbeurt is wellicht noodzakelijk om daar alles uit te halen.

Toch is het nog steeds een bijzondere en erg mooie film. Behalve door de topprestaties van de acteurs ook door de mooie cinematografie.

Pfoeh wat een overdreven boel. Van de ene warrige scene direct in de andere - alsof de film speciaal bedoeld is voor mensen met een maximale aandachtsspanne van tien seconden. Als los zand ook nog eens. Als het idee was om elk van de hoofdpersonen te zien als een aspect van de ideale vrouw, doe mij dan maar een wat onvolkomener typje - van dit gedoe zou ik binnen een kwartier suïcidaal worden. Of moordlustig.

Jammer, met deze cast - toch ongeveer de mooiste en beste actrices die Frankrijk te bieden heeft - had ik toch wat leukers verwacht.

Clichefeestje.

Jammer van het flauwe verhaaltje. Verder is er eigenlijk een heleboel best redelijk op orde, hoewel - verrassing - Gyllenhaal me eigenlijk nogal tegenvalt. Vooral het bekkie dat hij trekt als het even moeilijk is, het is te veel dat ik het eerder gezien heb, en de boksscenes vallen me ook niet heel erg mee. Is allemaal al wel eens beter vertoond, en dan valt het toch tegen als het eigenlijk niet goed genoeg is.

Dochterlief en coach vond ik eigenlijk veel sterker. Oona Laurence zag ik toevallig van de week al in een andere film waarin ze ook al erg sterk aan het spelen was. Zo kom je toch af en toe nog eens wat verrassends tegen. Van Forest Whitaker was al bekend dat hij een goeie rol spelen kan, dus wat minder opmerkelijk misschien. En ja, waar wel een beetje geprobeerd wordt om de film met die twee wat inhoud te geven lukt dat toch net niet helemaal. Jammer.

Sausage and Croc and Piggy.

Een film die de kijkers verdeelt - de helft trekt het niet, de andere helft vindt het geweldig. Wellicht komt dat doordat de film een soort beeld voorspiegelt van dat je met je vrienden hangt, en als dit kringetje je ding is is dat fijn, zo niet dan is het een langdradige en vervelende zit - precies alsof je op het verkeerde feestje terecht gekomen bent.

Het natuurlijke acteren zal Honor met haar hoofdrol wel ietwat met de paplepel hebben meegekregen, en met haar moeder erbij wordt het allemaal wel erg vertrouwd. Narratief is de enige inhoud zo ongeveer het foute vriendje - overigens perfect gespeeld door Tom Burke, en hoe dat afloopt is zowel tragisch als voorspelbaar. Dat er een tweede deel zou komen is al even evident, want het gaat er natuurlijk om hoe het met het karakter van Honor afloopt - tenslotte, de kijkers die het tot de aftiteling gered hebben verplaatsen zich zonder enige moeite in Sausage, Croc en Piggy, en voelen een warme empathie met haar.

Naast al dat soort rationeel-emotieve gewauwel wil ik ook nog wel even kwijt dat de cinematografie me erg aansprak in de film. Eindelijk weer eens iets anders dan het eeuwige orange and teal van Hollywood.

Ouwe knarren redden de wereld.

Ongegeneerde lol, hoe onwaarschijnlijk het verhaal ook is. Opa-dromerij, een erg mooi woord wat ik maar even van Onderhond jat, want het is precies toepasselijk. Misschien dat het aan de leeftijd ligt, ik kan er wel echt om lachen - en ik vind dan weer dan Jones en Eastwood behoorlijk in hun rol zit, en Sutherland wat teveel aan het overacten is. Als dat al mogelijk is in zo'n onzinnige film als deze.

Verder dan natuurlijk het ene cliche na het andere. Het zou ook eens niet. Wat me dan wel weer erg mild stemt is dat de scenes in de ruimte tenminste ook een heel klein beetje de natuurwetten volgen, en met hoeveel films dat op het bespottelijke af is valt deze dan juist meer op. Daar wil ik in een gulle bui best een puntje voor geven. Het is daarnaast ook best leuk vermaak, hoewel misschien vooral voor ouwe knarren.

Maffe boel.

Ik ga er voor het gemak maar vanuit dat de bedoeling was om een parodie op de jaren-70 pulp sf films te maken, maar dat is toch jammerlijk mislukt - daar is het allemaal net een beetje te weinig leuk voor. En niet dat het een serieuze uitstraling heeft, maar toch nog net te veel om wat storend te zijn. Een wat duidelijkere keuze had zomaar een veel betere film opgeleverd.

Charles Dance is wat verdwaald, maar zet wel met afstand de leukste schurk neer - ik moet zelfs even denken of ik eigenlijk wel een leukere gezien heb in het space genre. Schiet me zo even niet direct te binnen. Jammer dat hij maar zo weinig speeltijd krijgt. Dan Hopper, die is wel wat meer voor de hand liggend gecast en Mazar past ook prima, maar wat Dorff in het spel doet is me dan weer wat minder duidelijk. In de weg lopen, zoiets.

De effecten zijn tenenkrommend slecht. Dat is ongetwijfeld bedoeld als een soort cult saus, maar het is te lelijk en te slecht om dat doel te bereiken. Net als de vormgeving - allemaal niet een beetje niet, maar echt helemaal niet. Jammer.

May the Schwarz be with you!

Ik zag bij toeval de aankondiging dat Eye deze film a.s. maandag (15 juni) draait, ter gelegenheid van dat Mel Brooks deze maand 100 wordt. Een mooie aanleiding om 'm uit mijn verzameling te zoeken.

En wat een heerlijk onzinnige jaren-80 nostalgie is het. Alleen al een feest om de acteurs uit die tijd terug te zien, zoals Daphne Zuniga en Bill Pullman, John Candy. Toen nog nauwelijks bekend behalve als je naar MTV keek, want daar werden de films waarin ze al gespeeld hadden geplugd. En Rick Moranis, met die belachelijk grote Dark Helmet.

Er wordt vanzelf aan alle kanten de draak gestoken met de films waar van gejat wordt - soms flauw, soms superflauw, en soms ook verrassend grappig - die beer alleen al. Van alle films die Brooks zelf geregisseerd heeft vind ik deze wel het best gelukt - al moet ik daar bij toegeven dat ik altijd een zwak heb gehad voor Zuniga, en die ziet er in deze film ook nog eens bijzonder schattig uit in haar prinsessenjurk.

Super leuk om weer eens terug te zien, en voor iedereen die er voor naar Eye gaat, veel plezier!

Grappig, maar wel een beetje kinderig. Dat komt vooral door de hoeveelheid suf toeval in het verhaal. Maar toch best leuk, en voor hoe oud de film is eigenlijk best goeie beelden. Verfrissend ook om eens een film te zien waarin de ruimteschepen, mensen en dingen bij gewichtsloosheid netjes volgens de natuurwetten bewegen. Het kan dus wel.

Leuke en ietwat ingewikkelde thriller. Niet alles wordt aangegeven, dus goed opletten geblazen anders mis je het hoe en waarom van het verhaal. Best spannend onder andere daardoor. Het verhaal is wel een beetje gezocht, maar ook weer niet zo onwaarschijnlijk dat het ongeloofwaardig wordt. Wel wat ongeloofwaardig in de details - er vallen wel wat erg makkelijk doden af en toe.

Val Kilmer doet het voor de verandering weer eens best goed, weinig kritiek mogelijk op zijn rol hier. De keerzijde daarvan is dat er maar erg weinig ruimte overblijft voor de andere acteurs.

Envoyés trės spéciaux en Special Correspondents - het cliché van het Franse origineel en de Hollywood remake. En geheel volgens dat cliché mist de remake de scherpe randjes, is het allemaal te glad en te gemakzuchtig geworden. De Amerikaanse versie van Jimmy is dan wel wat gekleurd, maar geen homo. Te woke voor de VS. En waarom Irak vervangen is door Equador? dat kwam kennelijk toch wat al te dichtbij, met de moord op James Foley nog vers in het geheugen. Misschien was het toch beter geweest om een andere film te kiezen om een remake van te doen.

De casting dan. Gervais heeft op zich wel wat van Jugnot, en Lanvin lijkt toch wat meer op een door de wol geverfde reporter dan Bana - die is veel te gladjes eigenlijk. Kaprisky wint het ook veruit van Farmiga - eigenlijk heeft de remake als enige Kelly Macdonald, die weer eens een fijne rol neerzet. De soundtrack is dan wel in beide gevallen gelijk. Tenenkrommend, dat liedje. En verder, ik noemde het al - de remake is wat flauwer, en dat verschil wordt naarmate het verhaal verder komt steeds groter. Geen oranje poedels in de remake, geen beroemde stuntman als chauffeur, en wat er overblijft van het losgeld, ehh, steken ze in de VS maar gewoon in hun eigen zak kennelijk.

Maar het belangrijkste blijft toch wel dat ik het eigenlijk gewoon niet zo’n verstandig onderwerp vind voor een film die als een comedy bedoeld is, en vooral de remake voelt dan wat bot en ondoordacht aan. En nu, weer een paar jaartjes later is het klimaat er voor de journalist weer niet prettiger op geworden, gezien de steeds vaker voorkomende intimidaties en bedreigingen door populistische politici en de daaraan gelinkte ‘alternatieve’ media. We mogen wel wat zuiniger en voorzichtiger zijn met onze journalisten.

Fraai gefilmd in de mooi verlichte stad bij nacht, veel relatief snelle ouwe auto’s, en wat gedoe voor de heldin die van stoere driver verwordt tot de babysitter van een af en toe borderline irritant jochie.

Als er iets meer inzat dan dat, dan is dat langs me heen gegaan - Park So-Dam kennen we van Gisaengchung, vanzelf, maar verder is er geen vergelijk tussen de twee films. Aardig kijkvoer voor een loze avond, maar daar blijft het bij.