Opinions

The Sorcerer is an evil wizard

Friedkin's versie van het verhaal van Georges Arnaud, en waar ik bij de versie van 1953 zei dat die geen remake nodig had is er wellicht inderdaad iets te zeggen voor de lezing van Friedkin zelf, die het geen remake wilde noemen. En inderdaad zijn er nogal wat verschillen met de versie van 1953. Hoewel, ook van die film wordt vaak genoemd dat de introductie wat lang is, en in dit geval moet me ook wel van het hart dat de vier vignettes van de aanloop wat onevenwichtig aanvoelen - ik had het wellicht interessanter gevonden als het daarop volgende deel in het dorp wat langer was geweest.

Het verhaal blijft in de basis wel overeind - het gaat over een uit de hand gelopen oliebron en instabiele explosieven, en een moeizame reis over zeer slechte wegen. Maar deze versie is wel veel zweteriger, veel grimmiger en veel rauwer dan de 1953 - waarin de chauffeurs toch een groot deel van de tijd met netjes gestreken broeken met vouw rondliepen. Daarvan in deze film geen sprake, en de inkleuring gaat daarmee in pas - de kwaadaardige tovenaar van de titel heeft een gepast angstaanjagende grille, de chauffeurs krijgen een veel bredere introductie, en de rit is zo mogelijk nog onmogelijker - uitmondend in de welhaast onovertrefbare scenes op de brug. Filmgeschiedenis, na zowat 50 jaar nog niet overtroffen, en een schoolvoorbeeld van het verschil tussen de nauwelijks in economische termen bestuurde filmindustrie van de jaren-70 en de commerciele aanpak van nu. En ook voor Friedkin geldt dat wel, want ondanks dat ik nog lang niet al zijn films gezien heb geloof ik dat hij nooit meer in de verte in de buurt kwam van de genialiteit van Sorcerer. Het loon van de angst betaalt zich kennelijk ook daarin uit.

Een ander aspect waarin deze film uitblinkt is de soundtrack, of wellicht beter de soundscapes van Tangerine Dream - aan de ene kant nogal een exponent van de jaren-70 en -80, aan de andere kant ook volstrekt tijdloos. En dan niet in de zin van de top-2000 of zoiets afgezaagds; sterker, de soundtrack-cd vind ik nauwelijks aan te horen. Maar in de film klopt het allemaal gewoon perfect.

Over Georges Arnaud (pseudonym van Henri Girard) is op de Franse wikipedia nogal een lang en gedetailleerd stuk leesvoer te vinden - niet alleen heeft hij zelf een ruim tiental boeken geschreven, er zijn ook boeken over hem geschreven. Nogal een kleurrijk figuur. Je zou je afvragen hoeveel van dit verhaal precies autobiografisch is.

Ik vond deze toch wat tegenvallen, de poster belooft veel meer dan er waargemaakt wordt.

Ja, de zusjes zijn op zich bloedmooi, maar het verhaal wist me echt niet te boeien, en de production values zijn zelfs voor het genre en de tijd wat aan de magere kant - en wat wel vaker misgaat in het genre, de soundtrack is te slecht voor woorden.

Een gemiddelde aflevering van Xena The Warrior Princes was al gauw beter - nouja, in mijn herinnering dan. Misschien dat dat ook wel tegenvalt als ik dat nu terug zou zien.

Sisters forever.

Maarja, dat maakt het nog niet tot een goede film. Met zo'n van cliches aan elkaar hangend plot is dat natuurlijk ook niet echt haalbaar. Een goede cameraman vinden was kennelijk ook teveel werk. Oh, de acteurs en actrices zijn ook niet al te goed bezig... Blijft als enige dat een paar van de dames er best prettig uitzien.

En dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Een film met een prettige sfeer. Feelgood, niet op de gebruikelijke soft-romcom manier maar toch, het is een soort positieve uitstraling die er over het geheel heen ligt, het geloof in de goede afloop, zoiets is het.

Het verhaal is wel erg voorspelbaar en uitgetreden, maar wordt vlot gebracht waardoor dat niet echt stoort. De acteurs hebben er overduidelijk plezier in en doen hun best - en dat past ook weer precies bij de sfeer. Mooie locaties in de achterbuurten van Hamburg, mooie postindustriële stijl.

Oversentimenteel, teveel gedoe met geloof, maar verder een heerlijke film.

Ai, wat is Helen Hunt alweer oud geworden - en ai, wat heeft Dennis Quaid hier een suf bijrolletje. Waar is hun talent gebleven... Maar dan, wat een heerlijke rol van AnnaSophia Robb, en wat een mooie surfplaatjes. En het verhaal is natuurlijk ook echt indrukwekkend - Bethany Hamilton is wel een heel bijzonder iemand met een heel bijzonder verhaal - daar doet de gelovige EO-saus over de film niets aan af. Als je haar naam even googelt blijkt dat de film hier en daar de zaken wat simpeler vertelt, maar minder indrukwekkend wordt het er echt niet van. Lijkt me een mooi mens.

Leuk mysterieus en een tikje vreemd. Met een beklemmend sfeertje in de sektebedoening, en een half en half geloofwaardig plot waarin de slachtoffers in de sekte ingepalmd worden, hoe idioot het gegeven daarvan ook is. Net als bij een goeie illusionist, je weet dat het niet kan maar je gaat toch ergens een beetje twijfelen, zoiets is het.

IJzersterk gespeeld, en dat maakt de film ook - het verhaal op zich is wat te weinig boeiend eigenlijk om er wat van te maken, maar doordat het zo overtuigend gespeeld wordt pakt het je toch. Brit Marling is - zoals altijd eigenlijk - erg op dreef.

Wel wat weinig toegankelijk, iemand die een 'gewoon' drama of mysterie verwacht zal het moeilijk trekken.

Mooi gemaakt, goed gespeeld, mooie beelden. Maar waar ik wat moeite mee blijf hebben is het verhaal. Ook dat is best leuk gedaan, maar het basisgegeven waar het op rust vind ik echt dermate ongeloofwaardig...

Daarmee verliest de film het, en blijft-ie wat mij betreft op het niveau van leuke plaatjes steken. Die nog steeds erg leuk zijn om naar te kijken, maar daar blijft het wel bij.

Kan iemand me uitleggen waar de titel vandaan komt, eigenlijk?

La roga del tuo chiappe è il sorriso della vita

Jean-Pierre Marielle staat op het punt een tweede en waarschijnlijk fatale hartaanval te krijgen, maar in plaats van rustig achter de begonia's te gaan zitten revalideren zet hij de bloemetjes buiten met de zusjes Seigner - waarvan Mathilde hier haar eerste filmrol speelt - al ligt het me voor op de tong om 'het heeft niet veel om het lijf' te zeggen. Voor vrijwel alle andere actrices zou dat dan als een rode vlag op hun CV staan, maarja, het is Frankrijk, en daar hadden ze Bardot en Birkin al.

Behalve de, ahem, prachtige beelden is de film af en toe wel grappig, al is het niet precies heel subtiel allemaal. Richard Bohringer heeft dan wel een mooie rol, leuker dan die van Marielle eigenlijk met zijn heerlijk botte uitspraken en gladde tong. En het mooie citaat waar ik al mee begon mag hij ook uitspreken vanzelf.

Ik vind dit dus een supermooie film.

Sowieso visueel al, al is dat met het onderwerp natuurlijk ook niet zo moeilijk. De opbouw is ook welhaast perfect, en net als de Franse titel al belooft, je wordt opgezogen door het verhaal. Het lukt welhaast om inzicht te geven in de meest absurde sport die de mensheid bedacht heeft - no limits diving.

De film maakt er geen geheim van dat het verhaal dat van Audrey Mestre is, en ook behoorlijk nauwgezet ook volgens mij. Voor nà de film, er is op youtube ook een documentaire van ~50 minuten te vinden die echt de moeite waard is. En met iets meer moeite vind je ook de officiële onderzoeksrapporten, die een veel minder eenzijdig beeld geven van de afloop, hoewel ik dat dan weer moeilijk rijmen kan met de beelden uit de documentaire.

Rowe is prima in de hoofdrol, en lijkt met wat goede wil ook nog wel wat op Mestre, en Zermani lijkt absoluut niet op Ferreras, maar brengt wel een angstaanjagende intensiteit met zijn steekoogjes. De rest van de crew is me ook al niet bekend, maar overtuigt wel als ietwat losgeslagen groepje duikers met een erg aparte hobby.

In technisch opzicht wel hier en daar een rammeltje, waaraan je misschien ziet dat het budget niet bepaald oneindig was. Stoort eigenlijk nergens, overigens. Wat overtuigt is toch wel de kracht van het verhaal, en het laat ook maar weer eens zien dat de werkelijkheid met gemak een enorm sterke film oplevert.

Tour de force.

Gerard Depardieu speelt hier misschien wel zijn sterkste rol van zijn carriere. Nog zonder de overacting waar hij later zoveel in verzandde, naturel en met als echt overkomende emoties wordt de getroebleerde priester Donissan neergezet.

Wel lijkt het erop alsof Pialat zich wat vergaloppeert. Zijn aanpak van cinema-verite werkt voor een deel wel, maar in de scenes waarin Pialat en Depardieu samen spelen komt het hier en daar ook wat gedwongen en onecht op me over. Net als de scenes waarin de hoofdrol voor Sandrine Bonnaire is, die op zich wel uitmuntend gespeeld zijn maar waar me niet altijd duidelijk van is hoe die precies aan het verhaal bijdragen. Alsof in de verite af en toe de lijn van de vertelling wat vergeten is. Wellicht had een wat meer traditionele regie beter kunnen werken.

En het verhaal is wat onevenwichtig, onduidelijk in de keuze van onderwerp en lijn. De thematiek is daardoor wat lastig te volgen, komt er misschien minder sterk uit dan had gekund. Een tweede kijkbeurt is wellicht noodzakelijk om daar alles uit te halen.

Toch is het nog steeds een bijzondere en erg mooie film. Behalve door de topprestaties van de acteurs ook door de mooie cinematografie.

Pfoeh wat een overdreven boel. Van de ene warrige scene direct in de andere - alsof de film speciaal bedoeld is voor mensen met een maximale aandachtsspanne van tien seconden. Als los zand ook nog eens. Als het idee was om elk van de hoofdpersonen te zien als een aspect van de ideale vrouw, doe mij dan maar een wat onvolkomener typje - van dit gedoe zou ik binnen een kwartier suïcidaal worden. Of moordlustig.

Jammer, met deze cast - toch ongeveer de mooiste en beste actrices die Frankrijk te bieden heeft - had ik toch wat leukers verwacht.

Clichefeestje.

Jammer van het flauwe verhaaltje. Verder is er eigenlijk een heleboel best redelijk op orde, hoewel - verrassing - Gyllenhaal me eigenlijk nogal tegenvalt. Vooral het bekkie dat hij trekt als het even moeilijk is, het is te veel dat ik het eerder gezien heb, en de boksscenes vallen me ook niet heel erg mee. Is allemaal al wel eens beter vertoond, en dan valt het toch tegen als het eigenlijk niet goed genoeg is.

Dochterlief en coach vond ik eigenlijk veel sterker. Oona Laurence zag ik toevallig van de week al in een andere film waarin ze ook al erg sterk aan het spelen was. Zo kom je toch af en toe nog eens wat verrassends tegen. Van Forest Whitaker was al bekend dat hij een goeie rol spelen kan, dus wat minder opmerkelijk misschien. En ja, waar wel een beetje geprobeerd wordt om de film met die twee wat inhoud te geven lukt dat toch net niet helemaal. Jammer.

Sausage and Croc and Piggy.

Een film die de kijkers verdeelt - de helft trekt het niet, de andere helft vindt het geweldig. Wellicht komt dat doordat de film een soort beeld voorspiegelt van dat je met je vrienden hangt, en als dit kringetje je ding is is dat fijn, zo niet dan is het een langdradige en vervelende zit - precies alsof je op het verkeerde feestje terecht gekomen bent.

Het natuurlijke acteren zal Honor met haar hoofdrol wel ietwat met de paplepel hebben meegekregen, en met haar moeder erbij wordt het allemaal wel erg vertrouwd. Narratief is de enige inhoud zo ongeveer het foute vriendje - overigens perfect gespeeld door Tom Burke, en hoe dat afloopt is zowel tragisch als voorspelbaar. Dat er een tweede deel zou komen is al even evident, want het gaat er natuurlijk om hoe het met het karakter van Honor afloopt - tenslotte, de kijkers die het tot de aftiteling gered hebben verplaatsen zich zonder enige moeite in Sausage, Croc en Piggy, en voelen een warme empathie met haar.

Naast al dat soort rationeel-emotieve gewauwel wil ik ook nog wel even kwijt dat de cinematografie me erg aansprak in de film. Eindelijk weer eens iets anders dan het eeuwige orange and teal van Hollywood.

Ouwe knarren redden de wereld.

Ongegeneerde lol, hoe onwaarschijnlijk het verhaal ook is. Opa-dromerij, een erg mooi woord wat ik maar even van Onderhond jat, want het is precies toepasselijk. Misschien dat het aan de leeftijd ligt, ik kan er wel echt om lachen - en ik vind dan weer dan Jones en Eastwood behoorlijk in hun rol zit, en Sutherland wat teveel aan het overacten is. Als dat al mogelijk is in zo'n onzinnige film als deze.

Verder dan natuurlijk het ene cliche na het andere. Het zou ook eens niet. Wat me dan wel weer erg mild stemt is dat de scenes in de ruimte tenminste ook een heel klein beetje de natuurwetten volgen, en met hoeveel films dat op het bespottelijke af is valt deze dan juist meer op. Daar wil ik in een gulle bui best een puntje voor geven. Het is daarnaast ook best leuk vermaak, hoewel misschien vooral voor ouwe knarren.

Maffe boel.

Ik ga er voor het gemak maar vanuit dat de bedoeling was om een parodie op de jaren-70 pulp sf films te maken, maar dat is toch jammerlijk mislukt - daar is het allemaal net een beetje te weinig leuk voor. En niet dat het een serieuze uitstraling heeft, maar toch nog net te veel om wat storend te zijn. Een wat duidelijkere keuze had zomaar een veel betere film opgeleverd.

Charles Dance is wat verdwaald, maar zet wel met afstand de leukste schurk neer - ik moet zelfs even denken of ik eigenlijk wel een leukere gezien heb in het space genre. Schiet me zo even niet direct te binnen. Jammer dat hij maar zo weinig speeltijd krijgt. Dan Hopper, die is wel wat meer voor de hand liggend gecast en Mazar past ook prima, maar wat Dorff in het spel doet is me dan weer wat minder duidelijk. In de weg lopen, zoiets.

De effecten zijn tenenkrommend slecht. Dat is ongetwijfeld bedoeld als een soort cult saus, maar het is te lelijk en te slecht om dat doel te bereiken. Net als de vormgeving - allemaal niet een beetje niet, maar echt helemaal niet. Jammer.

Grappig, maar wel een beetje kinderig. Dat komt vooral door de hoeveelheid suf toeval in het verhaal. Maar toch best leuk, en voor hoe oud de film is eigenlijk best goeie beelden. Verfrissend ook om eens een film te zien waarin de ruimteschepen, mensen en dingen bij gewichtsloosheid netjes volgens de natuurwetten bewegen. Het kan dus wel.

Leuke en ietwat ingewikkelde thriller. Niet alles wordt aangegeven, dus goed opletten geblazen anders mis je het hoe en waarom van het verhaal. Best spannend onder andere daardoor. Het verhaal is wel een beetje gezocht, maar ook weer niet zo onwaarschijnlijk dat het ongeloofwaardig wordt. Wel wat ongeloofwaardig in de details - er vallen wel wat erg makkelijk doden af en toe.

Val Kilmer doet het voor de verandering weer eens best goed, weinig kritiek mogelijk op zijn rol hier. De keerzijde daarvan is dat er maar erg weinig ruimte overblijft voor de andere acteurs.

Envoyés trės spéciaux en Special Correspondents - het cliché van het Franse origineel en de Hollywood remake. En geheel volgens dat cliché mist de remake de scherpe randjes, is het allemaal te glad en te gemakzuchtig geworden. De Amerikaanse versie van Jimmy is dan wel wat gekleurd, maar geen homo. Te woke voor de VS. En waarom Irak vervangen is door Equador? dat kwam kennelijk toch wat al te dichtbij, met de moord op James Foley nog vers in het geheugen. Misschien was het toch beter geweest om een andere film te kiezen om een remake van te doen.

De casting dan. Gervais heeft op zich wel wat van Jugnot, en Lanvin lijkt toch wat meer op een door de wol geverfde reporter dan Bana - die is veel te gladjes eigenlijk. Kaprisky wint het ook veruit van Farmiga - eigenlijk heeft de remake als enige Kelly Macdonald, die weer eens een fijne rol neerzet. De soundtrack is dan wel in beide gevallen gelijk. Tenenkrommend, dat liedje. En verder, ik noemde het al - de remake is wat flauwer, en dat verschil wordt naarmate het verhaal verder komt steeds groter. Geen oranje poedels in de remake, geen beroemde stuntman als chauffeur, en wat er overblijft van het losgeld, ehh, steken ze in de VS maar gewoon in hun eigen zak kennelijk.

Maar het belangrijkste blijft toch wel dat ik het eigenlijk gewoon niet zo’n verstandig onderwerp vind voor een film die als een comedy bedoeld is, en vooral de remake voelt dan wat bot en ondoordacht aan. En nu, weer een paar jaartjes later is het klimaat er voor de journalist weer niet prettiger op geworden, gezien de steeds vaker voorkomende intimidaties en bedreigingen door populistische politici en de daaraan gelinkte ‘alternatieve’ media. We mogen wel wat zuiniger en voorzichtiger zijn met onze journalisten.

Fraai gefilmd in de mooi verlichte stad bij nacht, veel relatief snelle ouwe auto’s, en wat gedoe voor de heldin die van stoere driver verwordt tot de babysitter van een af en toe borderline irritant jochie.

Als er iets meer inzat dan dat, dan is dat langs me heen gegaan - Park So-Dam kennen we van Gisaengchung, vanzelf, maar verder is er geen vergelijk tussen de twee films. Aardig kijkvoer voor een loze avond, maar daar blijft het bij.

Knappe kleine film.

Waar het verhaal een beetje standaard coming-of-age is, is de uitvoering erg goed geslaagd. Knap gedaan, met een beperkt budget en beperkte middelen, in een erg korte tijd in elkaar gezet. Dat dat zo goed gelukt is ligt in niet geringe mate aan de knappe prestaties van Miles Teller en Shailene Woodley, die een heerlijk verliefd stelletje neerzetten. Vooral Shailene Woodley weet daarbij alle punten op de schaal van schattigheid te verzamelen en de sympathie naar zich toe te trekken, waardoor de twijfels van Sutter Keeley een echte diepte krijgen - heeft hun liefde een kans, is hij wel de juiste persoon voor haar, moet hij haar omwille van haarzelf loslaten of moet hij bij haar blijven. Mooi vervlochten diepgang door het verhaal van de gebeurtenissen, en daardoor zo sterk. Het dramatische moment in de film is dan ook zo sterk dat je het haast lichamelijk voelt.

Meteen nog eens gezien - dat kwam zo uit - en bij de tweede keer bleek de film net zo sterk als in de eerste, en komen de details nog wat beter tot hun recht. Knap stukje werk van James Ponsoldt.

Niet best.

Zolang de actie loopt valt het allemaal niet heel erg op misschien, en die is op zich behoorlijk goed in beeld ook. Maar het verhaal is wel wat aan de trieste kant, en erger dan dat, de acteurs laten nogal wat steken vallen. Ook de timing valt niet mee, de spanning is regelmatig echt weg zodat de vrij bescheiden speelduur nog steeds als langdradig aanvoelt. Misschien dat het beter uitkomt met af en toe een spannend en interessant reklameblok er tussendoor.

Alweer geen best ding uit de Netflix Originals hoek. Regie, concept en productie vooral zijn echt onder de maat.

Pfffh.

Het is wel een beetje moeizaam met Bond weer. De laatste film was het al niet helemaal, maar dit slaat toch wel zo'n beetje alles. Nouja, met uitzondering van de Timothy Dalton periode misschien.

De goede vraag is dan misschien wel wat een Bond-film zou moeten zijn. Voor mij toch vooral een ding dat aan alle kanten vastzit aan de traditie, en daar dan weer een lastig te definieren gedoe omheen. Om een voorbeeld te noemen, dat Q in de film zit is verplicht, maar om te laten vallen waar dat een afkorting van is? zou kunnen zijn? is een doodzonde. Exemplarisch voor de hele film eigenlijk, en daardoor komt de nieuwe Aston Martin niet tot z'n recht, is de Bondgirl tevergeefs, wordt de bad guy nergens voldoende sinister.

En dan nog de hele serie miscasts. Over Daniel Craig zal ik niet beginnen - en zo slecht doet hij het nog niet eens. Maar, Bellucci? Waltz? Seydoux? Fiennes? Allemaal echt heel erg niet op hun plaats, en het doet echt af aan de film. Alsof het gebrekkige plot daar al niet genoeg aan gedaan had.

Goed om te zien dat er toch nog originele verhalen verfilmd worden. Niet dat dat nou meteen een briljante film oplevert, maar in ieder geval iets beter dan weer het zoveelste fantasieloze herhalinkje van een superheld of een musical, of nog erger, een reboot van iets wat wel gelukt is.

En het speelt ook nog eens op IJsland, garant voor mooie landschapjes, al wordt daar relatief misschien wat weinig gebruik van gemaakt - en waar al wel lijkt het niet echt fotogeniek weer geweest te zijn. En ja, dan kom ik toch bij de minpunten. Want de hoofdrolspeler irriteert me - wellicht iets volstrekt persoonlijks, maar die kop ligt me gewoon niet. Zijn droomvriendinnetje dan weer wel, maar de vervangster in het hier en nu dan weer niet. Een moeizame cast noemen we dat dan, geloof ik. Toch, heel slecht is het niet, en het verhaal wordt goed uitgewerkt.

Mooi stuk jeugdsentiment.

En niet alleen dat me nog bijstaat dat we de film indertijd voor het eerst zagen op de tv, en dat moet dan ergens in de middag geweest zijn, want ik herinner me nog dat mijn broer en ik zoals altijd ruzie kregen over het verdelen van de rookworst bij de boerenkool - en mijn vader heel onkarakteristiek uitflapte 'maar ik verdom het toch om de schuifmaat op te zoeken'.

Maar sentiment ook omdat Maassluis er in de film precies zo uitziet als toen we daar vlakbij woonden, in de westwijk van Vlaardingen waar ik geboren ben. Zoals ook de scenes rond het crossterrein allemaal erg vertrouwd aandoen, en Rotterdam - allemaal in een mengeling van mooi, lelijk, vertrouwd, bekrompen. Waar Verhoeven misschien wel zijn mooiste prestatie mee aflevert om het allemaal zo volstrekt natuurlijk te laten overkomen, en dan niet alleen in de omgeving die ik daar zo goed in herken, maar ook de mensen die precies zo doen als ik me van toen herinner - in hun lompheid die nu haast op geen manier meer geaccepteerd zou worden, tot en met het eventjes verbouwen van een kroegje aan toe - een vechtpartijtje was toen echt een stuk gewoner dan nu. Of de harde hand van de vader, met de woorden 'God straft met mijn hand', tsja, dat heb ik ook wel eens horen zeggen.

Jammer dat de acteurs nogal eens een steekje laten vallen, met vooral Hauer waar je dan nog wel iets van verwachten zou maar die hier vooral aan het overacten is. En verder een hele serie B-acteurs die je indertijd volstrekt de strot uitkwamen omdat ze in ongeveer elke tv serie dagelijks over de buis rolden - Falkenhagen, Krabbé, om de meest voor de hand liggende voorbeelden maar te noemen. En over Soutendijk begin ik dan maar niet eens. Van Tongeren is dan een heel positieve uitzondering, en ook Hans Veerman kan ik goed hebben - hij zet de ouwe boer in ieder geval heel scherp neer.

En misschien is dat wel het grootste gebrek van de film - de matige cast. Maar of er in die tijd naar redelijkheid iets beters bij elkaar te halen was? en of het nu beter is, ik weet het niet. Misschien wel vooral daardoor dat de Nederlandse film zo'n slechte naam heeft.

Niet dat er niks op aan te merken is, maar ik vind dit de beste Slee-verfilming die ik tot dusver zag. Van mij geen kritiek op de acteurs, ik vond dat ze behoorlijk goed waren - en de af en toe wat krampachtige dialogen wijt ik meer aan de wat kenmerkende toon van Slee dan aan iets anders. Dat camera en regie wat braaf zijn past op zich best goed bij het genre.

Het verhaal is wat simpel en wat dwingend, maar vanuit het onderwerp is dat ook niet zo vreemd.

De mumblecore doet zoiets van een 'we're putting the band back together'.

Ik las een review waarvan de centrale zin was ‘did they just make this up as they went along’ - en ja, daar is beslist iets van aan, en heel erg lukken doet het ook niet altijd. Toch zijn er wel een paar echt leuke en vooral onverwachte grappen, en het einde is erg fraai. Sowieso eigenlijk altijd leuk om Aubrey Plaza te zien spelen, en Brie hier nauwelijks voor haar onder.

Best grappig, al is het geen film voor iedereen, zoveel is wel duidelijk.

The Spirit is op zichzelf wel een aardig filmpje, maar als je 'm direct na Sin City kijkt is het toch wel een teleurstelling. Leuk gedaan, mooi in beeld gebracht, goeie acteurs bij elkaar gehaald, verkeerde verhaal gekozen. Net niet helemaal.

Corbijn en Depeche Mode.

Ik vraag me nog steeds wel eens af of ik zonder de invloed van Corbijn ook zo onder de indruk was geweest van Depeche Mode. En andersom net zo goed. Toch nogal onlosmakelijk met elkaar verbonden - wie krijgt niet automatisch de clips in zijn hoofd als hij de muziek hoort. En andersom ook, al gebeurt dat wat minder makkelijk.

Het idee van deze film is misschien niet heel nieuw, maar het begin is zeker erg sterk. Het schattig aandoenlijke meiske uit Mongolie dat speciaal voor een concert naar Berlijn reist - en de gescheiden vader uit Bogota daar meteen achteraan. Toch blijft dat niveau niet constant, en niet alle zes verhalen komen er even sterk uit - gaandeweg de film verschuift de aandacht ook steeds meer naar de muziek, en blijft daar aan het eind een beetje op steken. Geeft dat? welnee, het gaat tenslotte om de band, en hoe interessant alle verhalen ook zijn, die vergeet je toch eerder dan de muziek - net zoals dat in het echt gaat met mensen die je tijdens een concert tegenkomt. Corbijn propt dat proces gewoon in een uurtje of anderhalf, in plaats van de paar weken.

Lang, lang geleden.

Deze film was indertijd nogal baanbrekend. Jawel, een Disney film met een beetje bloot er in, en ook nog eens een hele serie toespelingen op sex, en dan ook nog eens voor de lol in plaats van de voortplanting. Wel door John Candy natuurlijk, Tom Hanks was toen ook al veel te veel de brave borst voor dat soort dapperheid.

Daryl Hannah is een behoorlijke (bekoorlijke?) zeemeermin, hoewel ik me altijd ben blijven afvragen hoeveel beter en indrukwekkender de film misschien was geweest met Lori Singer in die rol. Hannah is voor mij toch nooit verder gekomen dan tweede keus.

Het verhaal is vanzelf mierzoet, hoe had het anders kunnen zijn. Toch, met de knipogen van Candy blijft het net wel luchtig genoeg om verteerbaar te blijven. Al is het dan ook maar net.

Zoekplaatje.

Antoniak maakt van haar idee een oefening in weglaten, wellicht geholpen door het krappe budget. Dat vertaalt zich in een vertelling waar zo ongeveer niets van over is - en van ieder ander zou me dat vrijwel meteen verkeerd geschoten zijn, maar door de duidelijke parallellen met haar eerdere films klopt het voor mij dan op een of andere manier wel weer.

Niettemin blijven er zat raadseltjes onbeantwoord - wat met de drone, waar is het martelkeldertje voor of moet het een isoleercel verbeelden. Waarom zijn ze daar, wat is er gebeurd met de andere mensen, en hoe kan het dat de doorweekte jas van Hannah in een mum van tijd weer droog is. En nog een hele serie van dat soort dingen die in het venn-diagram gevaarlijk dicht tegen de binnenrand van het bolletje 'pretentieus gepruts' aan liggen.

Jammer van de soundtrack, die is me echt wat al te opdringerig. En hoewel het accent van El Kharraz en Sluiters meestal wel vrij goed is, klopt wat ze zeggen niet erg met wat een (kuch) native speaker zou zeggen. Daarmee voelt het alsof Nederlands misschien gewoon beter geweest zou zijn.

Verder is het voor mij echt wel zo'n voordeel van de twijfel ding, maar ik snap alle kritiek hierboven ook wel. Het ligt misschien vooral aan het moment dat je 'm ziet.