Opinions

Echt een film die je beter met zo min mogelijk informatie van te voren kan gaan zien - en wellicht ook zo’n film die je vaker dan een keer zien moet om alle subtiliteiten volledig door te laten komen. Roth is geniaal als de onpeilbare Neil Bennet, die er de hele film over doet voordat hij echt inzicht in zijn beweegredenen geeft - als al. En Gainsbourg als zijn zus Alice, die er niets van begrijpt wat er gebeurt - maar Gainsbourg is natuurlijk altijd geniaal, en haar verwarring en verontwaardiging beeldt perfect uit wat je als kijker ervan denkt.

Wellicht dat het einde dan net iets teveel weggeeft. Maar tot het zover is is het een mooie zit.

Een best prettige film zonder al te veel boodschap, inhoud of verhaal - langzaam dobberen door het leven van Frances de schilderes die in het noorden van Noorwegen terecht komt. Niet overal even helder of geloofwaardig misschien, maar wel aardig plaatjeskijken en met een fijne warme sfeer. Jenny Slate is perfect goed gecast - en het helpt ook wel dat die rode trui en witte tuinbroek de goede uitstraling hebben voor de wat geitenwollensokkenachtige rol die ze speelt. De rest van de cast, de cameo van Gillian Anderson incluis, vond ik minder overtuigen.

Prachtig acteergeweld. Het script, de tekst die de beide acteerkanonnen te doen krijgen is daarmee niet helemaal in balans.

Wat me behoorlijk dwarszit is de tegenstelling in termen van zwart en wit, en dat daar zonodig een nogal overdreven stereotiepe zwart-Amerikaanse geloofsovertuiging tegenover een sterk stereotiep blank gekleurd atheisme moet staan. Was dat beter geweest als TLJ en SLJ van rol gewisseld waren? Nee, dan was het nog afgrijselijker politiek correct geweest - en had het geheel nog veel meer dan nu al als een links politiek reclamespotje overgekomen. MLK heeft iets heel belangrijks en heel moois in gang gezet, maar het is jammer genoeg echt nog lang niet klaar - en net na het zien van deze film is dat echt de overheersende emotie. Waarom is het kennelijk toch op de een of andere manier zo van belang dat de ene acteur blank is en de andere zwart? Waarom is dat een deel van het onderscheid, van de tegenstelling die de discussie in deze film vormgeeft? En, als ik het op mezelf betrek, waarom weet ik - bewust of onbewust - van al mijn kennissen precies welke kleur vel ze hebben? Triest dat dat kennelijk toch nog steeds zo belangrijk is - en dat het hoeveel moeite ik ook doe nog steeds een of andere rol blijkt te spelen. En, ik vind het - terugkomend bij deze film - echt een zwaktebod om dat in het script op deze manier een rol te laten spelen, uit te laten komen. Misschien dat het voor Amerikaanse begrippen grensverleggend is - mij irriteert het eigenlijk mateloos.

TLJ en SLJ zijn allebei in vorm en spelen geniaal en laten allebei hun prachtige karakterkoppen breeduit zien. Tommy Lee Jones is trouwens snel op weg om mijn favoriete acteur te worden - de laatste vijf of zo films waarin ik hem gezien heb waren allemaal echt goed. Deze ook weer. SLJ komt daar trouwens wel heel dicht in de buurt - en maakt een grote kans om binnen een jaar of vijf a tien een even doorleefde karakterkop te hebben als TLJ - die er nu net wel ietsje ouder uitziet - of dat zo is durf ik maar even niet op te zoeken.

Conclusie, mooie film om gezien te hebben, maar zeker niet zonder kanttekeningen - en met een randje waar ik een wat naar gevoel aan overhoud. Daarom ook een relatief lage score.

De film geeft op zich een mooie schets van hoe het leven er in de bewuste periode in Schotland aan toeging, maar van een literaire klassieker had ik toch misschien iets meer focus op de kantelingen in dat bestaan verwacht. Dat kan je er nu wel een beetje in zoeken, maar dat is het dan ook wel - zoeken. En de grote kanteling, die van de wereldoorlog, komt me dan in vergelijking weer veel te rauw op m'n dak vallen, net als m'n voorganger vind ik dat er te dik op liggen. Zeker omdat zoals ik het verhaal begrijp Ewan dan nog helemaal niet in de oorlog is geweest.

Er staat wel tegenover dat er erg mooie beelden te zien zijn, en het acteerwerk is grotendeels fenomenaal. Agyness Deyn speelt een mooie hoofdrol.

Szabo is, was, voor mij geen bekende naam.

Deze film brengt daar wel verandering in. Wat een episch werk is dit - waar in het eerste uur het idee van het volgen van zoveel generaties me nogal tedieus overkwam, ergens later daagde het me hoe belangrijk het is om duidelijk te zijn over wat de historie van ons continent, onze landen precies is - en vooral omdat de geschiedenis zich aan het herhalen is.

Een sterke reminder aan hoe de helden van dit soort verhaal eigenlijk gewone mensen zijn, en ook hoe de bad guys van dit soort verhaal eigenlijk gewone mensen zijn - ze wonen bij ons in de straat, je ziet ze langslopen, je zegt ze misschien gedag.

Maar zij zijn niet ons. Ze zullen er nooit bij horen, met hun bruine hemden en uniformen, met hun groepjes, hun wapens, hun status, hun zelfbedachte rechtvaardiging. Mensen die handelen uit vreemdelingenhaat, uit afgunst of eigenbelang zullen er nooit bijhoren. In hun eigen kliekje, maar daarbuiten rest hun niets dan medelijden, verachting en de wens om hun bestaan te vergeten.

Of het een gelukkige keuze was om Fiennes zoveel generaties te laten spelen, ik twijfel er wat aan - feit is wel dat hij er bewonderenswaardig zijn best voor doet. De schermkampioen werkt wel het beste, moet ik zeggen.

In zijn tegenspeelsters is het makkelijker - Ehle is te mooi voor woorden, Weisz krijgt te weinig ruimte in het script, en Deborah Kara Unger wint het met haar kleine rolletje evengoed bij mij omdat ik, ehh, sorry, gewoon vooringenomen ben. Sue me.

Moeilijk wel om dit soort film te zien, terwijl er in Europa door de voor de hand liggende partijen weer openlijk wordt gemijmerd over het afvoeren van mensen naar 'ergens anders' - omdat ze een of ander geloof aanhangen, of omdat hun ouders of grootouders in een ander land geboren zijn.

Toen deze film in de bioscoop kwam was dat nog zo ongeveer volstrekt ondenkbaar. Wat is er veranderd in die jaren? Extreem rechts heeft weer een stem gekregen, en vooral als het 'ongehoorde' deel van de samenleving dat een ongehoord grote impact heeft op de publieke opinie. Social media heeft gekozen voor extreemrechts als verdienmodel. En genocide is terug, en de wereld staat er bij en kijkt er naar.

Aardig filmpje met een origineel verhaal. Verder wordt het nergens echt spannend of opvallend, het is allemaal weinig bijzonders.

Amy Adams is net te tolereren wat mij betreft - maar ik heb dan ook echt geen zwak voor haar. Hoewel ze hier stukken beter is dan in Leap Year, dat vond ik een verschrikking. Emily Blunt krijgt dan weer een beetje te weinig aandacht van de camera, jammer. En ik zie nu pas dat Alan Arkin de opa speelt, had hem in de film niet herkend.

Ode aan de zombie- en horrorfilms, ode aan de pulp science fiction films, ode aan de jeugdfilm, jaren-80 nostalgie. En echt goed gelukt in al die dingen, het is een superleuke en spannende film. Dat het verhaal van het ene cliche naar het andere gaat is eerder een pluspunt dan een zwakte. Wel vond ik het einde wat zwak en ongeinspireerd overkomen. Maar dat is dan ook het enige puntje van kritiek.

Leuk gespeeld door de kinders, die de volwassenen volledig van de plaat spelen. En de titelrol is ook de moeite waard.

Naaperij van Twister, vanzelf. Mooie plaatjes, een heel klein scheutje drama, maar verder is de vergelijking wel klaar. Nergens zelfs maar in de verte in de buurt van dat grote voorbeeld, en vooral narratief vallen er gewoon te veel steken.

Laatste film van Anne Heche geloof ik - al waren er nogal wat dingen in productie. Hoe dan ook, jammer, ze had nog zoveel moois te brengen.

Plussen en minnen.

Plus:

Mooie zonnige beelden van Argentinie, doet het prima in onze grauwe winter

Lichtvoetig en af en toe grappig verhaaltje

Behoorlijke acteurs, behalve...

Min:

Voiceover

Paprika Steen. Staat een beetje ongeïnteresseerd te hannesen, komt niks uit.

Flauw einde, vleesch noch visch

Het begin duurt veel te lang en bevat teveel flauwe grappen. Zodra de boel op gang komt wordt dat wel wat beter, maar dat duurt best lang en het blijft een nogal rare opbouw - het was wellicht beter als de Tcherkistan-grappen wat eerder begonnen waren. De ontknoping is een leuk contrast met de rest van de onzin en daardoor best leuk.

Dany Boon overdrijft en overacteert. Wellicht past dat bij wat er van hem gevraagd wordt, maar het zit wel erg dicht bij de rand van irritatie.

Een serieus interessante film.

Waarbij ik dan misschien wel moet uitleggen dat dat woord 'interessant' in het Angelsaksische spraakgebruik niet beslist iets positiefs aanduidt - als je dat op je werk tegenkomt, dan betekent het meestal 'een probleem' of 'iemand waar je met een boog omheen loopt'. Ja, dat heb ik toch een paar keer echt verkeerd zien gaan.

Deze film is beslist, ja, 'interessant'. Aan de ene kant lukt het Vassilopoulos om een vergelijk met de eerdere films van Lanthimos redelijk en zinvol te maken, aan de andere kant is de cinematografie af en toe op een duidelijk hoger plan dan dat, en de integratie met de soundtrack is ook echt serieus fraai gedaan. En dan nog het absurd baanbrekende idee om de hoofdrollen door een echte tweeling te laten spelen, in plaats van wat gemakzuchtig getruc in de techniek. Aan de andere kant is de film narratief zo homeopatisch dat ik er eerlijk gezegd niks van kan maken. Nou gebeurt me dat met Lanthimos ook wel eens, maar toch niet zo overweldigend - niet zo van 'ik miste misschien wat details' of 'ik heb wellicht de boodschap gemist', nee, ik snapte hier dus helemaal niks van.

Is dat slecht? Wellicht, maar er zijn ook andere aspecten die je daar bij zou kunnen benoemen. En dan kom ik weer terug op dat woord 'interessant'. Iets waar veel over gezegd zou kunnen worden - zonder daar direct een waardeoordeel aan te verbinden. In een professionele context is dat slecht, als je er veel over kan zeggen is kost het teveel moeite, teveel tijd. Maar voor een film is dat eerder iets goeds, wellicht.

Rest me nog even aan te halen, het maffe scheve gebouw op iets van twee derde in de film. Als er iemand is die weet wat dat is, waar dat voor is? Ja, het is als een metafoor voor de film zelf - het heeft ongetwijfeld een doel, een dringend nut en een noodzaak, alleen ik kom er niet in de buurt.

188 minuten Superman.

Ik zag er een beetje tegen op - zowel vanwege de speelduur als het onderwerp. Maar wat blijkt, in de jaren-70 konden ze best een superheldenfilm maken die leuk en onderhoudend is. Spannend zelfs.

Reeve is prima als de stoethaspelige Clark Kent en de oer-superheld Superman - het gaat hem beide leuk af, en Margot Kidder als zijn Lois Lane is een aardige match. En Lex Luthor is natuurlijk helemaal perfect met Hackman om hem kleur te geven. En Marlon Brando in een bijrolletje ook nog eens.

Verder is het zelfs voor mij - nooit iets van Superman gezien, nooit een van de strips gelezen - een feest van herkenning. Zo ver is de mythe van Superman doorgedrongen, dat je zelfs als onwetende al van alles meegekregen hebt. Erg fijn om het hele verhaal nu eens echt te zien, al waren die 188 minuten misschien net een paar te veel.

Nog maar eens 127 minuten Superman.

En na het erg prettige deel 1 valt dit deel een klein tikkeltje tegen, de sjeu straalt minder van de cast af al zal het vooral ook zijn dat het verhaal wat, hoe zeg ik dat, 'serieuzer' is met Generaal Zod als en serieuzere nieuwe antagonist. Overigens een fijn rolletje van Terence Stamp, al vond ik O'Halloran als Non daarnaast wat tegenvallen. Had liever Sarah Douglas wat meer ruimte gegeven denk ik dan. Maar, aan de andere kant, met de moeizame productiegeschiedenis in gedachte is het wellicht eigenlijk gewoon een enorm spektakelstuk dat de film er uberhaupt gekomen is.

En, minder tweede deel terzijde, het is nog steeds gewoon een grappige film die ook nu zowat vijftig jaar later nog weet te onderhouden. Ik vraag me af hoeveel van de tegenwoordige superheldenfilms dat halen.

Superman IV.

Wat ik enorm waardeer is dat de originele cast voor dit vervolg komt opdraven, ondanks dat het toch bijna tien jaar later is. Reeve, Kidder, Hackman - allemaal present. En voor dit deel versterking van een nog jonge en frisse Hemingway die de boel even fris opschudt.

En wellicht klopt de boodschap van het verhaal ook wel. Was het deze film die het einde van de koude oorlog bewerkstelligd heeft? Vast niet, maar het gevoel van dat tijdperk ligt er heerlijk overheen. Triest dat we dat nu weer helemaal kwijt lijken te zijn.

Erg mooie beelden, en de voice-over met de absurde teksten heeft wel wat grappigs. Doet me wel ergens een belletje rinkelen over een andere film waarin dat ook zo gedaan wordt, maar het komt niet door welke. Het verhaal zit best goed in elkaar, coming of age en uiterste verveling met elkaar gemengd - maar helaas voorkomt het niet dat de film zelf ook best saai en langdradig wordt - vervelend, kortweg. Qua acteren vond ik het geen hoogtepunt, niet omdat de acteurs het niet goed doen, maar omdat ze eigenlijk maar weinig te doen hebben - tenminste, zo lijkt het. De fysiek uitdagende rol van Helga Boettiger maakt nog het meeste indruk.

De soundtrack is best goed trouwens, en maakt samen met de beelden de film nog wel verdraaglijk.

Emmanuelle Devos heeft een heel sterke uitstraling die mij vooral aan Beatrice Dalle doet denken, en ik denk dat dat vooral door haar jukbeenderen en haar mond komt, dat lijkt nogal op elkaar - tenminste, in mijn herinnering, zonder de foto's naast elkaar te leggen. Beatrice Dalle stond nou niet bepaald bekend om haar onopvallende uiterlijk. Emanuelle Devos in het echt denk ik eigenlijk ook niet, maar toch lukt het haar - met een beetje hulp van een dof kapseltje een een ietsje te nette rok - om volstrekt geloofwaardig over te komen als het zichzelf wegcijferende tutje in de hoek van het kantoor. Door iedereen gepest, gepasseerd, en over het hoofd gelopen zoals de stereotiepe Juffrouw Jannie in Debiteuren Crediteuren.

En natuurlijk komt de film op gang als ze uit haar schulp kruipt, en Vincent Cassel op het toneel verschijnt. En hij speelt een heel andere rol dan we van hem gewend zijn - op een heel andere manier onzeker, en naar iets anders op zoek dan Emanuelle Devos. Maar beiden acteren wel op hetzelfde hoge niveau. Wat daar nog bij helpt is dat ze in het verhaal zonder gene, in alle intieme details van hun gedrag als ze alleen zijn, intiemer nog dan bloot worden neergezet, daardoor komen we als kijker heel dicht op hun huid. Mooi en breekbaar, zou je dat kunnen noemen - maar ook kan je zonder meer terecht zeggen dat de twee elkaar gebruiken, of 'nodig' hebben.

Dan het verhaal, aj, maar dit is natuurlijk allemaal wel heel geloofwaardig. De Telegraaf staat toch regelmatig vol met dit soort zaken - en gekker ook nog. Dat de criminelen wat slordig zijn doet daar niks aan af lijkt me.

Mooie film!

Jeugdsentiment, jazeker.

Maar ook los daarvan vind ik het bijna 40 jaar later nog steeds een erg leuke en erg fijne film. Nauwelijks gedateerd, zelfs de allstars die Cusack draagt zijn nog steeds hip, of moet ik zeggen vet - en narratief was het indertijd misschien een beetje een truttige film, maar dat is door de vertrutting van de maatschappij met gemak ingelopen.

Toch is er behalve de truttigheid ook wel iets schattigs, en ook wat humor. De enge man in de pickup. Het moment dat de chauffeur de uitleg krijgt waarom Gib zonodig naar Californie wil, en met volle overtuiging de vlam in de pijp trapt. Precies zoals ik het geleerd heb ooit.

Zuniga heb ik geloof ik sinds deze film en wellicht Melrose Place nooit meer bewust langs zien komen, maar ze speelt nog steeds, en aan de plaatjes te zien geen spat veranderd. Toch eens wat van opzoeken. Leuk mens.

Leuk.

Ik meen er zelfs de invloed van Belcampo in te herkennen - ik was dol op zijn boeken, hoewel ik geloof ik dit boek net gemist heb. Het verhaal is natuurlijk heerlijk absurd, maar ook rijk genoeg aan details om het diepte te geven. De locaties zijn erg mooi gevonden, Beloeil kende ik niet eens - zoiets verwacht je dan eerder vlakbij Parijs.

Koningsbrugge vond ik niet heel sterk, maar in de wat ondiepe Nederlandse vijver is het natuurlijk slecht vissen en er schieten me een hele serie namen te binnen die het veel, veel slechter gedaan zouden hebben. En op zich vraagt de rol ook wel wat om een vreemd, houterig overkomend persoon - dat aspect is dan in ieder geval gelukt. Verbaan is wat mij betreft veel duidelijker op haar plaats, en een van de weinige behoorlijke actrices die Nederland kent - ondanks dat ze daar niet echt de naam van heeft of de credits voor krijgt, ze levert toch erg regelmatig mooie rollen af. Zoals ook hier.

Algemeen eigenlijk vooral een opluchting, eindelijk weer eens een Nederlands/Belgische comedie die niet in een platte klucht van flauwe stereotypes verzandt. Het kan dus wel.

Maffe boel. En eigenlijk nauwelijks leuk, voor dat het een comedy zou moeten zijn. Alleen de moeite omdat Sally Field zo ontwapenend leuk is. Ik keek eigenlijk omdat ik een indrukwekkende acteerprestatie van Michael Caine verwacht had, maar dit is niet zo’n film. Aan de andere kant, Steve Guttenberg doet ook mee, maar irriteert niet. De soundtrack dan weer wel.

Een wat ongewaardeerde film. Het verhaal is best goed, lekker vlot verteld en met een interessant gegeven als basiselement in het plot. Geloofwaardig is misschien niet het goede woord, maar het is dan ook een science fiction - let ook even op het laatste van die twee woorden. De controverse tussen de 'echte' mensen en de surrogates wordt misschien wat weinig uitgediept, maar is wel zeker aanwezig - en speelt ook een belangrijke rol, achteraf gezien.

Qua beelden is het erg goed plaatjes kijken, wel zijn er wat slordigheidjes in de stunts te zien als je goed oplet. Maar de frisse kleuren en de aanwezigheid van Radha Mitchell en Rosamund Pike maken veel goed. Bruce Willis krijgt erg weinig krediet voor zijn acteerprestaties, maar zet wel weer eens een prettige vlotte actiefilm neer. Niks mis mee. Geen kandidaat voor de film-top-100 misschien, maar wel prettig kijkbaar vakwerk.

Ik was al heel lang op zoek naar deze film - en zoals dat dan gaat, als je 'm dan uiteindelijk vindt, dan wordt het langzamerhand duidelijk waarom de film zo moeilijk te vinden was.

Het onderwerp is echt veruit interessant genoeg, en de acteurs en trices zijn boven elke twijfel verheven - ja, het is McElhone's eerste serieuze rol in een speelfilm, maar ze brengt alles wat in de rol verwacht mag worden. In tegenstelling tot een Hopkins, een Moore - die in veel te veel scenes staan te schutteren, te koekhappen alsof ze geronseld zijn van de plaatselijke voetbalvereniging.

Wat er mis zit in deze film is de regie, die talloze steken laat vallen. Het verhaal is in potentie heel interessant, maar dat komt er niet uit - vooraleerst omdat de vertelling gewoon niet werkt, maar buiten dat klopt de timing ook niet, is de mise-en-scene zo ongeveer elke keer weer ongelukkig gekozen, krijgen de acteurs niet de kans om hun talent te laten zien.

Zo ongeveer het enige waar ik vrede mee heb is de aankleding van de sets. Small victories.

Jammer, hier had zo onzegbaar veel meer uit gehaald kunnen worden. Echt een film om te vergeten, een om niet te verkopen, een om uit je cv weg te laten. James Ivory heeft in zijn nadagen nog wat succes als schrijver, laten we hem dat gunnen.

Nogal standaard actie-en-terroristen filmpje dat gemakzuchtig in de gebaande paden blijft. Het script is een beetje een samenraapseltje van elementen die in andere en betere films in het genre gejat lijken te zijn - jat hier en daar wat bij elkaar, hussel het een beetje om en voila, een nieuw script - daar lijkt het nogal op.

Jovovich doet het op zich nog niet onaardig, maar de grotere namen stellen eigenlijk allemaal behoorlijk teleur. Daar hoef je de film in ieder geval niet voor te gaan zien. En voor het verhaal dus ook niet. Zoals mijn voorganger zegt, als je moet kiezen tussen deze film of de plee schoonmaken

Ik heb 'm gezien. Maar of ik daar nou iets wijzer van geworden ben?

Op zich begint de film best sterk - mooie cinematografie, sterke beelden en een wat mysterieuze inleiding met een intrigerend citaat. Maar misschien dat ik het even gemist heb, maar de manier waarop dat van toepassing zou moeten zijn ontgaat me even - en terugdenkend aan de film ontbreekt me de wil om het geheel nog eens te gaan uitzitten om die vraag beantwoord te krijgen.

Komt nogal op me over als een op zich waarschijnlijk interessant idee, dat ergens in de uitvoering niet uit de verf gekomen is. Jammer denk ik, want een mooie cast en veelbelovend van stijl.

Tegenvaller.

Ik had de aankondiging en de cast gezien, en daar verwachtte ik toch wel wat bijzonders van. En nou ja, bijzonder is het wellicht ook wel geworden, maar misschien niet precies op de manier waar ik op gehoopt had. Toch een tikje teveel pretenties wellicht, die derde dubbelrol van Swinton bijvoorbeeld, dat is er dus echt een teveel - Dr. Klemperer overtuigt nergens, het is elke keer Swinton met een grijze pruik op. En, verrassend genoeg is dan Dakota Johnson, de enige waar ik vooraf twijfels had, zonder meer het sterke punt van de film. Niet alleen in de dansscenes, maar ook qua acteren overtuigt ze. Dat had ik niet aan zien komen, een film waarin Swinton tegenvalt en Johnson overtuigt.

Maar groter is het probleem met de setting, het hele gedoe met de RAF en de Duitse straatbeelden zijn daar al vaker bij genoemd maar het is wellicht ook nog wel wat meer dan alleen dat. De historie van Klemperer en Anke is wellicht wat meer dienend aan de achtergrond, maar had ook best achterwege kunnen blijven. Had de film een uurtje korter kunnen zijn, en dat was wat mij betreft ook beter geweest. Ja, het geeft een aantal diepere lagen en dimensies aan de film, maar het was beter geweest om daar wat spaarzamer mee te zijn. In goed Duits, “in der Beschränkung zeigt sich der Meister”, tenslotte.

En wellicht nog het meest storende voor mij, ja er zijn best een aantal scenes die visueel erg mooi zijn. Maar door het drabberige kleurpalet steken ze nauwelijks af tegen de grauwe grijze Duitse straatbeelden of de bruinige interieurs. Lelijk hoor.

Een niet al te vrolijk verhaal, dat dan weer zo luchtig gebracht wordt dat het eigenlijk toch een vrolijke film oplevert. Eigenlijk vooral door de ongedwongen manier waarop Bianca Kronlöf door het leven en daarmee door het beeld huppelt - geen tegenslag is haar teveel. En tegenslagen zijn er genoeg, totdat er dan uit onverwachte hoek toch wat terugkomt.

Bianca Kronlöf is misschien niet moeders mooiste, maar zet wel zo'n charmante rol neer dat dat nergens meer opvalt. Leuk gedaan, en ik hoop dat ze in meer films te zien gaat zijn.

Zowel hooggespannen verwachtingen als juist niet - ‘zoveel gouden kalveren, dat kan niks zijn’, tenslotte de vorige film die er zoveel scoorde, dat geval van Koolhoven, wat mij betreft met afstand de slechtste film van de eeuw.

Maar het valt mee. Ondanks de hoofdstuktiteltjes (echt serieus hou daar nou toch eens mee op, je zet jezelf meteen op achterstand). En ook ondanks het 4:3 beeldformaat. Ook dat gaat als een zombiebesmetting door filmland, en waarvoor? Mooier wordt het er echt niet van in ieder geval. Wel pretentieuzer. Twee gratis strafpunten die je maar weer moet zien terug te verdienen.

De film zelf dan maar. Het begin is wel erg leuk, een beetje alsof Van Warmerdam een remake van Rubber (1936) gedaan zou hebben. De ene absurde situatie na de andere, en elke keer bijzonder fraaie beelden en geluiden erbij - met een erg fraai uitgevoerde integratie van het beeld en wat je hoort. De teksten die de acteurs uit te spreken krijgen zijn wel grotendeels verhalend, maar er komen ook Cruyffiaanse wijsheden uit de lucht vallen.

Sowieso duidelijk dat Sendijarevic goed bekend is met het werk van Szekely-Lulofs - toch verplicht leesvoer voor iedereen die woorden als ‘revisionisme’ in de mond zou willen nemen. Van mij had het nog wel wat botter gemogen, met wat meer poenale sanctie en koelieordonnantie er in. Zo fijn was het niet in de kolonie. Begrijpelijk en terecht dat de Indonesiers besloten dat ze beter af waren zonder ons.

Wat ik al zei, het begin is erg sterk met overheersend mooie beelden en heerlijk absurde situaties. Sowieso een van de mooiste rollen ooit van Soutendijk - toch nooit echt bekend als een goede actrice, en dan komt ze op haar oude dag hier nog eens mee. En net zo eigenlijk met Dagelet en Faber - en die laatste is dan ook nog eens zo onherkenbaar dat je hem alleen aan zijn stem herkent. Jammer dat daar dan weer zo’n Myjer tegenover staat - hij speelt al een bijzonder onsympathiek persoon, en echt goed kan ik het toch niet echt vinden.

Vanaf de helft zo’n beetje valt het narratief in elkaar - of wellicht moet ik zeggen, vanaf de helft ben ik de draad kwijt, snap ik niet meer wat de bedoeling is. Ook de beelden zijn dan minder fraai, minder goed gelukt - met de uitsmijter aan het einde met die hand als een teleurstellend dieptepunt. Jammer, kennelijk was het gewoon op.

Ook jammer wel dat de (kuch) ‘inlandse’ rollen zo weinig diepte krijgen - en ook nogal navrant dat ze hier in het lijstje acteurs ook maar weer helemaal achteraan staan. Het zou wel eens interessant zijn om zo’n verhaal als dit vanuit het Indonesische standpunt te vertellen. Maar dat is overduidelijk niet de bedoeling van Sendijarevic geweest, zij kiest er voor om de planters te beschouwen, net zoals die in Rubber de hoofdrol speelden. Wellicht terecht, maar ondanks alle fraaie beelden en Warmerdam-trucjes niet echt nieuw.

Meiske Lillian is op zoek. Naar wat weet ze zelf ook niet zo goed, maar op haar ongeplande roadtrip aan de oostkant van de VS komt ze van alles tegen. Home of the free, land of the brave. Fraai gespeeld door de haast overweldigend mooie Talia Ryder, en leuk hoe we in de aanloop op het verkeerde been gezet worden met een musical-achtig liedje dat ze zelf zingt.

Narratief ben ik er niet zo zeker van of het serieus bedoeld is of als satire op de idioterie die we met grote regelmaat uit de Amerikaanse media lezen - je kan het allebei de kanten uit redeneren, maar de conclusie lijkt vooral op het extreem gevaarlijke en ultrarechtse sentiment van ‘eigen onderzoek’ en ‘eigen mening’ te gaan - zo’n beetje hét kenmerk van de algoritmisch gestuurde extreem rechtse onderlaag van de samenleving, de mensen die denken dat de rest schapen zijn.

Fijn plaatjeskijken daarmee, maar meer kan ik er niet in zien. Nouja, de soundtrack is wel fijn.

Een voorbeeld van het soort film waar ik Egoyan om waardeer. In de woorden van Donkerwoud, een meester in het tonen van de dingen die niet uitgesproken kunnen of mogen worden en die toch aan de oppervlakte sluimeren. Ook een meester in het vertellen van een aangrijpend verhaal over de minder vrolijke en positieve emoties en gebeurtenissen die we misschien niet allemaal elke dag meemaken, maar waarvan we wel weten dat die echt gebeuren.

Toch is deze film wat mij betreft een van zijn mindere. Het onderwerp is op zich zonder meer pakkend genoeg, maar mist het op een of andere manier toch om me te raken. Waar hem dat precies in zit is me niet precies duidelijk - of dat in het narratief of in het onderwerp zit. Aan de acteurs en het spel ligt het niet, dat is - zoals ik eigenlijk wel verwacht van Egoyan - perfect op orde; de cast is grotendeels uit de gewone Egoyan-kring, en daar is niet echt een speld tussen te krijgen.

Misschien op een verkeerd moment gezien. Het zij zo.

Sentimenteel en tranentrekkerig drama. Nog net uit te houden door de aanwezigheid van Charlize Theron die ook nog eens best goed acteert - en ook vaak een mooie overtuigende lach inclusief lichtjes in d'r ogen laat zien. Script en camera maken daar ook dankbaar gebruik van, en met de vrolijke kleuren buiten en in Sara's huis maakt dat voor prettige beelden.

En da's ook wel nodig, want als minpunt is daar Keanu Reeves, die toch wel het slechtste acteerwerk laat zien van alle films waarin ik hem ondertussen langs heb zien komen. En dat zegt al wel wat. Je zou nog kunnen denken dat de man als een strijkplank acteert omdat de rol dat van hem vraagt in het begin van de film - maar het komt later in de film niet meer goed. En ook lijkt het teveel op het gehark wat we in andere films ook al zo vaak van hem gezien hebben. Ik ben het echt volstrekt met nightbreed eens, de man heeft hier de uitstraling van een stoeptegel. Hij kan echt wel beter dan dit, misschien met wat hulp van een sterke regisseur, maar deze film trekt hij in z'n eentje minstens een vol punt omlaag.

Jammer. Want dit was geen slechte film, en dat is het nu nog steeds niet. In het genre van films-met-een-boodschap is dit toch zeker een van de betere in het ietwat subtiel brengen ervan. En de inhoud van die boodschap is er een die me niet verkeerd ligt. Des te meer teleurstellend dat er niet net wat meer aandacht voor de regie van meneer Reeves geweest is. Of een andere acteur voor die rol.

Een nogal naargeestige en duistere film waar weinig uit komt.

Zoals al vaker aangehaald, Biosguru heeft een punt over dat er maar heel weinig momenten zijn waarop je de ogen van de acteurs ziet. Een kleine uitzondering daarin is er voor Poots, maar precies haar karakter wordt dan ook weer een beetje vergeten in de uitwerking, we komen zo ongeveer niets over haar te weten. Beschadigde en gefrustreerde mensen inderdaad, en dat maakt ook dat het wat moeilijk blijft om je in te leven of iets van sympathie te voelen voor wat er met ze gebeurt.

De ontknoping is dan nog extra afknappend. Het zal ongetwijfeld ergens een tick in the box zijn voor het wild-west gevoel voor justice, wettelijk hebben we het volgens mij gewoon over een moord - Elwood heeft zijn revolver tenslotte al in de kofferbak gelegd. En het einde daarna is haast nog erger, heeft Sam zijn early onset dementia ineens van zich afgeschud en gaat hij ondanks dat weer rodeos doen? Meh, doe dan een happily ever after achter de tralies.