Opinions

Een wat ongewaardeerde film. Het verhaal is best goed, lekker vlot verteld en met een interessant gegeven als basiselement in het plot. Geloofwaardig is misschien niet het goede woord, maar het is dan ook een science fiction - let ook even op het laatste van die twee woorden. De controverse tussen de 'echte' mensen en de surrogates wordt misschien wat weinig uitgediept, maar is wel zeker aanwezig - en speelt ook een belangrijke rol, achteraf gezien.

Qua beelden is het erg goed plaatjes kijken, wel zijn er wat slordigheidjes in de stunts te zien als je goed oplet. Maar de frisse kleuren en de aanwezigheid van Radha Mitchell en Rosamund Pike maken veel goed. Bruce Willis krijgt erg weinig krediet voor zijn acteerprestaties, maar zet wel weer eens een prettige vlotte actiefilm neer. Niks mis mee. Geen kandidaat voor de film-top-100 misschien, maar wel prettig kijkbaar vakwerk.

Ik was al heel lang op zoek naar deze film - en zoals dat dan gaat, als je 'm dan uiteindelijk vindt, dan wordt het langzamerhand duidelijk waarom de film zo moeilijk te vinden was.

Het onderwerp is echt veruit interessant genoeg, en de acteurs en trices zijn boven elke twijfel verheven - ja, het is McElhone's eerste serieuze rol in een speelfilm, maar ze brengt alles wat in de rol verwacht mag worden. In tegenstelling tot een Hopkins, een Moore - die in veel te veel scenes staan te schutteren, te koekhappen alsof ze geronseld zijn van de plaatselijke voetbalvereniging.

Wat er mis zit in deze film is de regie, die talloze steken laat vallen. Het verhaal is in potentie heel interessant, maar dat komt er niet uit - vooraleerst omdat de vertelling gewoon niet werkt, maar buiten dat klopt de timing ook niet, is de mise-en-scene zo ongeveer elke keer weer ongelukkig gekozen, krijgen de acteurs niet de kans om hun talent te laten zien.

Zo ongeveer het enige waar ik vrede mee heb is de aankleding van de sets. Small victories.

Jammer, hier had zo onzegbaar veel meer uit gehaald kunnen worden. Echt een film om te vergeten, een om niet te verkopen, een om uit je cv weg te laten. James Ivory heeft in zijn nadagen nog wat succes als schrijver, laten we hem dat gunnen.

Nogal standaard actie-en-terroristen filmpje dat gemakzuchtig in de gebaande paden blijft. Het script is een beetje een samenraapseltje van elementen die in andere en betere films in het genre gejat lijken te zijn - jat hier en daar wat bij elkaar, hussel het een beetje om en voila, een nieuw script - daar lijkt het nogal op.

Jovovich doet het op zich nog niet onaardig, maar de grotere namen stellen eigenlijk allemaal behoorlijk teleur. Daar hoef je de film in ieder geval niet voor te gaan zien. En voor het verhaal dus ook niet. Zoals mijn voorganger zegt, als je moet kiezen tussen deze film of de plee schoonmaken

Ik heb 'm gezien. Maar of ik daar nou iets wijzer van geworden ben?

Op zich begint de film best sterk - mooie cinematografie, sterke beelden en een wat mysterieuze inleiding met een intrigerend citaat. Maar misschien dat ik het even gemist heb, maar de manier waarop dat van toepassing zou moeten zijn ontgaat me even - en terugdenkend aan de film ontbreekt me de wil om het geheel nog eens te gaan uitzitten om die vraag beantwoord te krijgen.

Komt nogal op me over als een op zich waarschijnlijk interessant idee, dat ergens in de uitvoering niet uit de verf gekomen is. Jammer denk ik, want een mooie cast en veelbelovend van stijl.

Tegenvaller.

Ik had de aankondiging en de cast gezien, en daar verwachtte ik toch wel wat bijzonders van. En nou ja, bijzonder is het wellicht ook wel geworden, maar misschien niet precies op de manier waar ik op gehoopt had. Toch een tikje teveel pretenties wellicht, die derde dubbelrol van Swinton bijvoorbeeld, dat is er dus echt een teveel - Dr. Klemperer overtuigt nergens, het is elke keer Swinton met een grijze pruik op. En, verrassend genoeg is dan Dakota Johnson, de enige waar ik vooraf twijfels had, zonder meer het sterke punt van de film. Niet alleen in de dansscenes, maar ook qua acteren overtuigt ze. Dat had ik niet aan zien komen, een film waarin Swinton tegenvalt en Johnson overtuigt.

Maar groter is het probleem met de setting, het hele gedoe met de RAF en de Duitse straatbeelden zijn daar al vaker bij genoemd maar het is wellicht ook nog wel wat meer dan alleen dat. De historie van Klemperer en Anke is wellicht wat meer dienend aan de achtergrond, maar had ook best achterwege kunnen blijven. Had de film een uurtje korter kunnen zijn, en dat was wat mij betreft ook beter geweest. Ja, het geeft een aantal diepere lagen en dimensies aan de film, maar het was beter geweest om daar wat spaarzamer mee te zijn. In goed Duits, “in der Beschränkung zeigt sich der Meister”, tenslotte.

En wellicht nog het meest storende voor mij, ja er zijn best een aantal scenes die visueel erg mooi zijn. Maar door het drabberige kleurpalet steken ze nauwelijks af tegen de grauwe grijze Duitse straatbeelden of de bruinige interieurs. Lelijk hoor.

Een niet al te vrolijk verhaal, dat dan weer zo luchtig gebracht wordt dat het eigenlijk toch een vrolijke film oplevert. Eigenlijk vooral door de ongedwongen manier waarop Bianca Kronlöf door het leven en daarmee door het beeld huppelt - geen tegenslag is haar teveel. En tegenslagen zijn er genoeg, totdat er dan uit onverwachte hoek toch wat terugkomt.

Bianca Kronlöf is misschien niet moeders mooiste, maar zet wel zo'n charmante rol neer dat dat nergens meer opvalt. Leuk gedaan, en ik hoop dat ze in meer films te zien gaat zijn.

Zowel hooggespannen verwachtingen als juist niet - ‘zoveel gouden kalveren, dat kan niks zijn’, tenslotte de vorige film die er zoveel scoorde, dat geval van Koolhoven, wat mij betreft met afstand de slechtste film van de eeuw.

Maar het valt mee. Ondanks de hoofdstuktiteltjes (echt serieus hou daar nou toch eens mee op, je zet jezelf meteen op achterstand). En ook ondanks het 4:3 beeldformaat. Ook dat gaat als een zombiebesmetting door filmland, en waarvoor? Mooier wordt het er echt niet van in ieder geval. Wel pretentieuzer. Twee gratis strafpunten die je maar weer moet zien terug te verdienen.

De film zelf dan maar. Het begin is wel erg leuk, een beetje alsof Van Warmerdam een remake van Rubber (1936) gedaan zou hebben. De ene absurde situatie na de andere, en elke keer bijzonder fraaie beelden en geluiden erbij - met een erg fraai uitgevoerde integratie van het beeld en wat je hoort. De teksten die de acteurs uit te spreken krijgen zijn wel grotendeels verhalend, maar er komen ook Cruyffiaanse wijsheden uit de lucht vallen.

Sowieso duidelijk dat Sendijarevic goed bekend is met het werk van Szekely-Lulofs - toch verplicht leesvoer voor iedereen die woorden als ‘revisionisme’ in de mond zou willen nemen. Van mij had het nog wel wat botter gemogen, met wat meer poenale sanctie en koelieordonnantie er in. Zo fijn was het niet in de kolonie. Begrijpelijk en terecht dat de Indonesiers besloten dat ze beter af waren zonder ons.

Wat ik al zei, het begin is erg sterk met overheersend mooie beelden en heerlijk absurde situaties. Sowieso een van de mooiste rollen ooit van Soutendijk - toch nooit echt bekend als een goede actrice, en dan komt ze op haar oude dag hier nog eens mee. En net zo eigenlijk met Dagelet en Faber - en die laatste is dan ook nog eens zo onherkenbaar dat je hem alleen aan zijn stem herkent. Jammer dat daar dan weer zo’n Myjer tegenover staat - hij speelt al een bijzonder onsympathiek persoon, en echt goed kan ik het toch niet echt vinden.

Vanaf de helft zo’n beetje valt het narratief in elkaar - of wellicht moet ik zeggen, vanaf de helft ben ik de draad kwijt, snap ik niet meer wat de bedoeling is. Ook de beelden zijn dan minder fraai, minder goed gelukt - met de uitsmijter aan het einde met die hand als een teleurstellend dieptepunt. Jammer, kennelijk was het gewoon op.

Ook jammer wel dat de (kuch) ‘inlandse’ rollen zo weinig diepte krijgen - en ook nogal navrant dat ze hier in het lijstje acteurs ook maar weer helemaal achteraan staan. Het zou wel eens interessant zijn om zo’n verhaal als dit vanuit het Indonesische standpunt te vertellen. Maar dat is overduidelijk niet de bedoeling van Sendijarevic geweest, zij kiest er voor om de planters te beschouwen, net zoals die in Rubber de hoofdrol speelden. Wellicht terecht, maar ondanks alle fraaie beelden en Warmerdam-trucjes niet echt nieuw.

Meiske Lillian is op zoek. Naar wat weet ze zelf ook niet zo goed, maar op haar ongeplande roadtrip aan de oostkant van de VS komt ze van alles tegen. Home of the free, land of the brave. Fraai gespeeld door de haast overweldigend mooie Talia Ryder, en leuk hoe we in de aanloop op het verkeerde been gezet worden met een musical-achtig liedje dat ze zelf zingt.

Narratief ben ik er niet zo zeker van of het serieus bedoeld is of als satire op de idioterie die we met grote regelmaat uit de Amerikaanse media lezen - je kan het allebei de kanten uit redeneren, maar de conclusie lijkt vooral op het extreem gevaarlijke en ultrarechtse sentiment van ‘eigen onderzoek’ en ‘eigen mening’ te gaan - zo’n beetje hét kenmerk van de algoritmisch gestuurde extreem rechtse onderlaag van de samenleving, de mensen die denken dat de rest schapen zijn.

Fijn plaatjeskijken daarmee, maar meer kan ik er niet in zien. Nouja, de soundtrack is wel fijn.

Een voorbeeld van het soort film waar ik Egoyan om waardeer. In de woorden van Donkerwoud, een meester in het tonen van de dingen die niet uitgesproken kunnen of mogen worden en die toch aan de oppervlakte sluimeren. Ook een meester in het vertellen van een aangrijpend verhaal over de minder vrolijke en positieve emoties en gebeurtenissen die we misschien niet allemaal elke dag meemaken, maar waarvan we wel weten dat die echt gebeuren.

Toch is deze film wat mij betreft een van zijn mindere. Het onderwerp is op zich zonder meer pakkend genoeg, maar mist het op een of andere manier toch om me te raken. Waar hem dat precies in zit is me niet precies duidelijk - of dat in het narratief of in het onderwerp zit. Aan de acteurs en het spel ligt het niet, dat is - zoals ik eigenlijk wel verwacht van Egoyan - perfect op orde; de cast is grotendeels uit de gewone Egoyan-kring, en daar is niet echt een speld tussen te krijgen.

Misschien op een verkeerd moment gezien. Het zij zo.

Sentimenteel en tranentrekkerig drama. Nog net uit te houden door de aanwezigheid van Charlize Theron die ook nog eens best goed acteert - en ook vaak een mooie overtuigende lach inclusief lichtjes in d'r ogen laat zien. Script en camera maken daar ook dankbaar gebruik van, en met de vrolijke kleuren buiten en in Sara's huis maakt dat voor prettige beelden.

En da's ook wel nodig, want als minpunt is daar Keanu Reeves, die toch wel het slechtste acteerwerk laat zien van alle films waarin ik hem ondertussen langs heb zien komen. En dat zegt al wel wat. Je zou nog kunnen denken dat de man als een strijkplank acteert omdat de rol dat van hem vraagt in het begin van de film - maar het komt later in de film niet meer goed. En ook lijkt het teveel op het gehark wat we in andere films ook al zo vaak van hem gezien hebben. Ik ben het echt volstrekt met nightbreed eens, de man heeft hier de uitstraling van een stoeptegel. Hij kan echt wel beter dan dit, misschien met wat hulp van een sterke regisseur, maar deze film trekt hij in z'n eentje minstens een vol punt omlaag.

Jammer. Want dit was geen slechte film, en dat is het nu nog steeds niet. In het genre van films-met-een-boodschap is dit toch zeker een van de betere in het ietwat subtiel brengen ervan. En de inhoud van die boodschap is er een die me niet verkeerd ligt. Des te meer teleurstellend dat er niet net wat meer aandacht voor de regie van meneer Reeves geweest is. Of een andere acteur voor die rol.

Een nogal naargeestige en duistere film waar weinig uit komt.

Zoals al vaker aangehaald, Biosguru heeft een punt over dat er maar heel weinig momenten zijn waarop je de ogen van de acteurs ziet. Een kleine uitzondering daarin is er voor Poots, maar precies haar karakter wordt dan ook weer een beetje vergeten in de uitwerking, we komen zo ongeveer niets over haar te weten. Beschadigde en gefrustreerde mensen inderdaad, en dat maakt ook dat het wat moeilijk blijft om je in te leven of iets van sympathie te voelen voor wat er met ze gebeurt.

De ontknoping is dan nog extra afknappend. Het zal ongetwijfeld ergens een tick in the box zijn voor het wild-west gevoel voor justice, wettelijk hebben we het volgens mij gewoon over een moord - Elwood heeft zijn revolver tenslotte al in de kofferbak gelegd. En het einde daarna is haast nog erger, heeft Sam zijn early onset dementia ineens van zich afgeschud en gaat hij ondanks dat weer rodeos doen? Meh, doe dan een happily ever after achter de tralies.

Een toch wel ietwat vernieuwende kijk op een suf en stoffig genre. Prima spel van de drie hoofdrollen, een lekker vlot verhaal met een goeie, een slechte, en van de derde is het niet zo eenvoudig uit te leggen of-ie nou goed en slecht is. Zoals dat misschien wel ietwat bij het genre past, zou je denken - maar, de slechterik is dan wel weer erg mooi neergezet, en de goeie staat daar erg mooi lijnrecht tegenover. Wel wat jammer dat de van de badguy afdruipende dreiging van de eerste minuut of tien niet vastgehouden wordt.

Fris gefilmd met de mooie kleuren van het golden hour, dankbaar gebruik gemaakt van erg mooie landschappen, en January Jones mag er ook zijn. Dat is misschien wel het meest opvallend vernieuwende dat deze western onderscheidt van de traditionele - hier gaat het eerst om de verpakking in frisse beelden, en pas daarna om de zuiverheid van goed en slecht. Vroeger was dat eigenlijk liever andersom.

De zusjes Issa als de zusjes Mardini - ongegeneerd vrolijk en luchtig onbevangen ondanks de toch ernstig moeilijke omstandigheden waarin ze hun leventje moeten leiden. Maar toch ook heel doelgericht, want er zal gezwommen worden, en niet zomaar, maar op de Olympische Spelen. En ja, dat is dus allemaal ook gewoon echt zo gebeurd, inclusief de ongelofelijke avonturen onderweg daar naartoe.

Hoe het dan toch nog kan bestaan dat sommige groeperingen hun op niets gebaseerde vreemdelingenhaat laten doorslaan is me gewoon echt niet duidelijk. Maak dan eens kennis met wat vluchtelingen, luister naar hun verhaal.

Eigenlijk helemaal niet goed.

Swimming Pool komt uit de periode dat Ozon me nog niet direct al irriteerde met zijn vaak toch erg pretentieuze films - die bij nader inzien eigenlijk altijd door de mand vallen. En ook bij deze is dat zo, want de plottwist aan het einde, de verklaring van het geheel is echt veel te gemakzuchtig, te flauw, en gooit je met een onplezierige nasmaak buiten. Dat het na wat afstand te nemen toch nog een redelijke film oplevert komt volledig door het goede spel van Rampling en Sagnier en de fijn zomerse beelden van het mooie huis terwijl het hier buiten regent - en door het even zonnig aandoende mooie lijf van Sagnier. Maar het beloofde mysterie heeft evenveel diepgang als een folder van een reisbureau. Mooie plaatjes.

Indrukwekkende film over het evenzo indrukwekkende leven van Sylvia Plath - waar ik op zich nog nooit van gehoord had, maar de film zet aan tot meer nieuwsgierigheid. Mooi gespeeld, en de depressieve sfeer wordt pakkend opgebouwd. Daarmee niet echt een 'leuke' film - maar, wel erg mooi gedaan.

Best een aardig filmpje, ondanks het low-budget en indie sausje dat er overheen ligt. De onbekende cast doet het niet onaardig ook, en het verhaal is misschien wat aan de afgezaagde kant maar wordt toch best leuk gebracht. Maar. Er ontbreekt ook wel iets dat het tot een echt goede film maakt, verheft boven het niveau van vergeetbaar kijkvoer. Het verhaal vond ik best goed eigenlijk, daar ligt het niet aan - misschien meer iets met een wat meer aansprekende cast.

Een nogal ingewikkeld verhaal, maar dat komt omdat het niet uit het brein van een of andere scriptwriter stamt maar daadwerkelijk tot in detail zo gebeurd is. Tot en met dat sommige scenes, met name die in de rechtbank, woord voor woord letterlijk overgenomen zijn en de namen van alle personages die van de echte zijn. Erg realistisch in de beschouwing van de periferie van de Franse politiek met al of niet geprivatiseerde overheidsbedrijven, vakbonden, lokale en landelijke politiek - tenminste, ik herken er heel erg veel van. Om alle details in volle ernst mee te krijgen is het wellicht noodzakelijk om de berichtgeving over de zaak indertijd nog in je hoofd te hebben - daar ontgaan me wellicht wat nuances bij, maar de sfeer is ongekend sterk en raak getroffen en reflecteert precies wat ik zelf van de Franse politiek, overheid en bedrijfsleven heb mogen zien.

Zelfs Huppert is goed op haar plaats, al is het af en toe wat op het randje, maar ze blijft net ver genoeg weg bij haar gebruikelijke typetje om daar niet mee te irriteren. Ja, ze is overduidelijk veel te oud voor de rol en er wordt regelmatig zwaar gefilterd om haar rimpels weg te poetsen, maar de nogal bespottelijke blonde pruik laat haar sterk op de echte Maureen Kearney lijken. En ondanks haar overdreven sterren- en diva-status is het niet beslist een simpele vraag wie deze rol beter had kunnen spelen.

Verwijzingen naar Elle liggen nogal voor de hand, maar dit is geen film van Verhoeven waar shockeren een doel op zich is. Ik zei het al, het is echt zo gebeurd, en daarmee zijn vergelijkingen over een slachtofferrol en verwerking niet heel relevant. En buiten dat zet Huppert een net aan voldoende ander type neer om daar los van te blijven, al is dat soms erg dichtbij - een heel goede actrice kan ik haar eigenlijk niet vinden, maar dat staat los van wat ze in deze film doet.

En de film heeft ook een heleboel meer, want de rest van de cast is ongekend rijk en heeft een weelde van subtiele en minder subtiele details waarmee de sfeer waar ik het al over had fraai neergezet wordt. Salomé heeft de regie strak in handen, zoveel is wel duidelijk.

Vreemde film, die af en toe wat onevenwichtig experimenteert. Niet echt geslaagd wat mij betreft. Het onderwerp, de marketing van frisdrank, wordt wel behoorlijk te kakken gezet, maar ik vraag me af of de boodschap overkomt. Amber Heard is prachtig, maar ook zij komt weinig uit de verf.