Opinions

Voorjaarsschoonmaak bij Blurp thuis, en daarbij vond ik deze film terug!

En wat een kijkfestijn levert dat (weer) op. Toch zo'n beetje de enige film, nog steeds, die de vertaling van comic naar film echt goed voor elkaar heeft en daarbij en passant ook nog even een vrijwel perfecte soundtrack neerzet. Zo'n beetje de leukste rollen van iedereen die meespeelt, met als meest opvallende voorbeeld natuurlijk Cera die eindelijk eens niet irriteert maar gewoon goed past, maar ook Alison Pill die vaak erg onopvallend blijft maar nu af en toe uit haar vel mag springen.

Na veertien jaar nog geen spat van de frisse nieuwigheid in de beelden kwijt - het is wel vaak genoeg geprobeerd, maar nergens echt geëvenaard. En dan in een film met zo'n sterk verhaal, zulke fijne vertolkingen en zo'n soundtrack - allemaal instant cult. Eigenlijk het enige kritiekpunt dat ik bedenken kan is dat de pruiken van MEW later in de film wat slordig zitten. Wellicht is dat in de comics ook zo.

Tegenvaller.

Het genre van de zombie-apocalyps is wel een beetje uitgemolken - dus als je dan een film gaat maken, moet je wel iets origineels en vernieuwends zien te vinden. Dat leek toch wel even zo te zijn, maar de padvindergimmick houdt niet lang genoeg stand en wordt ook niet erg effectief gebruikt. Verder is de film dan zo voorspelbaar en cliche als het maar zijn kan - en dan vond ik de zombies, de gore en de actie eigenlijk ook nog wat tegenvallen. Heb er over gedacht om de zaal uit te lopen zelfs, en dat gebeurt me toch niet heel vaak.

Supergrappig en volgens mij bedoeld als parodie op het hele horrorgenre - en dan vind ik dat ook nog eens heel goed gelukt.

Cash-in run of the mill sequel.

Het blijft armoe troef in Hollywood, met dit zoveelste overbodige deel van een serie zonder plan of verhaal. En dan van ellende maar de nieuwste mode - metagesoebat over of het nou een prequel, een sequel is. Een requel dan maar. Teveel meta, en als dat dan nog origineel zou zijn maar dat is het ook allang niet meer.

Ook behalve die beeldvulling al heeft deze film helemaal niets te brengen. Tsja, wat goed getimede kills en scares en leuk geflirt met de clichés uit het genre, maar daar kan je net zo goed een willekeurig ander deel voor gaan kijken. En de cameo van Cox is helemaal een vergissing, wat een spook is dat geworden - maar behalve dat, ik werd meteen helemaal uit het toch al zo dunne verhaal gegooid. Dan doet Neve Campbell het een stuk beter, niet verrassend misschien want dat was altijd al een veel betere actrice. Toch worden beiden eigenlijk gewoon overklast door de nieuwe generatie.

De originelen van elk van de genoemde series zijn geniaal en na zoveel jaar nog steeds fris. Maar wie gaat zich over een jaar of twintig, dertig nog een van deze vervolgen herinneren?

Geniaal hoe in het eerste deel Tori Spelling wordt afgez*kt als derderangs flutactrice, en in deel 2 vervolgens vrolijk meespeelt. Dat verdient toch wel een stijlbonus - en sowieso is het hele Stab-onderdeel erg sterk.

De rest blijft daar toch een beetje bij achter - eigenlijk is het geheel wel op hetzelfde niveau als deel 1; leuke vondsten, snedige grappen, maar niet zo verfrissend nieuw als deel 1 was.

Sterke stijl en sfeer.

Het verhaal is er dan een dat je liggen moet, dat je kan uithouden wellicht. Echt geloofwaardig is het vanzelf niet, maar dat zal ook niet echt iemand verbazen. Er zit in ieder geval wel wat goed getimede inktzwarte humor in die ik wel waarderen kan. Ook een aantal aardige kleine rolletjes van bekende acteurs er in - hoewel Sasha Grey toch voornamelijk gecast lijkt om haar fanclub te lokken.

Qua stijl lijkt er wel wat leentjebuur gespeeld te worden bij de lowbudget BBC-series uit de jaren-80 en -90 - tenminste, daar doet het mij nogal aan denken. Het verhaal is naarmate het vordert wat aan de zwakke kant, en het einde is wel iets teleurstellend. Toch, ondanks dat, best een leuk filmpje - maarja, ik keek dan ook altijd graag naar die series.

Als ik me niet heel erg vergis is er toch nog een andere film met zo'n beetje precies dit zelfde idee? Of ben ik in de war met het boek, want ja, dat stond bij mijn vader in de boekenkast en nu bij mij - dus ofwel dat is ongebruikelijk beeldend geschreven, ofwel ik heb nog een andere film gezien met dit verhaal. Maar ik heb toch ook weer echt niet in mijn hoofd dat ik het boek gelezen heb, vandaar het vraagteken - en daarnaast had ik ook zo'n vaag idee dat de helden Engelsen waren, of toch minstens geallieerd of zo. Toch, het onderdeel van de oudere zeeman met hartklachten op de bergtop staat me wel heel duidelijk bij, alleen daar tegenover de aanwezigheid van een John Wayne en Lana Turner weer helemaal niet.

En nou ik het daarover heb, het is even wennen om John Wayne zonder paard te zien, en dan daarna nog om er aan te wennen dat hij een Duitser is. En daar tegenover Lana Turner dan, met haar Arische kapseltje indachtig haar naamgenootje uit deel drie van Indiana Jones vierendertig jaar later, en die uber mooie Elsa die ikzelf nog dertig jaar later tegen zou komen. Een recept voor averij, brandstichting in harer Majesteits oorlogshavens en muiterij, laat ik het maar beleefd houden. Maar onze held lost dat vanzelfsprekend op een elegante en salonfähige manier op. Nou ja zo'n beetje dan.

Verder is de leeftijd van de film ook wel duidelijk door bijvoorbeeld de deelname van James Arness - voor de ouderen onder ons, die speelde dus Uncle Zeb, die ouwe knar met dat touwige grijze haar en die vettige leren broek in How The West Was Won. Die vent die ze beter bet-bet-bet-overgrootopa hadden kunnen noemen. Want ja, met een John Wayne in een van zijn (kuch) vroegere rollen vergeet je al gauw hoe lang het geleden is. Deze film is per vandaag gewoon zeventig jaar oud, en gaat over dingen die toen ook al best lang geleden waren.

Daarmee wellicht wat moeilijk om binding te krijgen met het verhaal, en buiten dat nog, in te zien wat een ouderwetse jaren-0 Duitse marineofficier precies gevonden zou hebben van het nieuwe regime waar hij mee te maken kreeg - en de tegenwoordige mode van revisionisme maakt dat nog eens een slag afstandelijker. Dingen als eer, roem, plicht.

Waar ga ik ook alweer heen met dit betoog? Ohja, John Wayne - zo'n onhebbelijke en boersige rauwdouwer met een gouden hart, die alle verhalen van vroeger tot een goed einde bracht. Maar in de huidige wereld is hij meer dan ooit een sprookje. Wat we daar nu voor in de plaats hebben denkt alleen aan zichzelf, kapiteins die met hun schip ten onder gaan zijn iets van het verleden. En dat kan je gevoegelijk doortrekken naar alles wat 'in a position of power' is. Wel de lusten, niet de lasten. En daarmee is deze film dus eigenlijk actueler dan ooit.

Technicolor.

Overdreven veel, zelfs. En de setting van veel scenes in Monument Valley was toen misschien nog niet zo cliche als nu, en ja, het is mooi, maar ook wel wat bekend. Wel een mooi contrast met het rauwe, lelijke verhaal met de niet heel fraaie karakters die er in spelen. Zoals het bij een western wel wat hoort, weinig nuances tussen goed en slecht, al gaat dat niet helemaal zoals meestal. Nogal vernieuwend in dat opzicht indertijd, en al zeker met de - voor een western - vrij subtiele manier waarmee daar de moraal ingewreven wordt.

Subliem gefilmd, gespeeld en in scenes vertaald, zonder meer. En met een prettig klassiekig filmmuziekje erbij. Fijn voor een mooie avond klassieke film. Met alle kans om daar rustig en ietwat verbaasd te kijken naar hoe het personage van John Wayne van lelijk tot lelijker gaat. En hoe dat vervolgens nog steeds zover langs het gros van de westernliefhebbers heen gaat dat het geen enkel deukje, geen krasje in zijn status als de onbesproken held van Amerika geeft. Ik weet eigenlijk niet of ik dat knap en bewonderenswaardig of angstaanjagend moet vinden.

Bordkartonnen kastelen en een bordkartonnen verhaal.

De intro met de kruisvaarders is wat dat betreft wel het ergste, het ziet er allemaal gemeen goedkoop uit. Dat trekt wel wat bij later, maar toch af en toe onverklaarbaar lelijke beelden er tussendoor. De beelden van de pestslachtoffers zijn meer gericht op afstotelijkheid dan historische of medische juistheid. En het verhaal wordt af en toe te idioot voor woorden, alleen een middeleeuwer met hallucinaties zou dat voor waar aannemen.

Toch af en toe in alle kitscherigheid wel weer grappig. Jammer dat de acteurs een beetje ongeïnteresseerd aan het bijklussen zijn, er komt niet echt een vonkje inspiratie over.

Balkan-exploitation, wraakfilm, gore, horror?

De film mixt lukraak wat elementen door elkaar. Daardoor wordt het nergens treffend. Waar je je in het eerste deel schaamt een man te zijn, zo makkelijk vervalt dat in het tweede deel als het wraakelement de stijlfiguur verwarrend maakt. Daardoor zwak, de boodschap komt niet door en de verschrikking verdwijnt naar de achtergrond om plaats te maken voor wat gemakkelijke en gewone horrorelementen. Waarbij je ruim de tijd krijgt om je vragen te gaan stellen over de geloofwaardigheid van het hele verhaal.

Jammer, de boodschap die in het begin tamelijk dringend lijkt te zijn wordt daardoor ontkracht. Wat overblijft is een best slechte film, die een nare nasmaak nalaat zonder dat daar een hoger motief bij aanwezig lijkt te zijn. Bleeh.

Ik ben er nog niet uit welk citaat het beste bij deze film past. "Visch, een zee van gezondheid" - dan als toppunt van sarcasme vanzelf. Of toch meer "de visch wordt duur betaald". Of zoals mijn oma zei "handel is diefstal" - ze was met een slager getrouwd tenslotte. Worst, gehakt of filet americain heeft ze nooit willen eten.

Over de documentaire zelf dan maar. Ik ben op zich niet zo kapot van de manier van vertellen - een soort avontuur waarmee we op een ontdekkingsreis langs de gruwelen van de grote vis-business geleid worden. En eigenlijk komt er ook niks uit wat we niet allang wisten: tonijn (en dan zeker blue- en yellowfin) kan je eigenlijk niet maken om nog te eten, want door overbevissing is die bijna uitgestorven; gekweekte zalm is te smerig en te triest voor woorden, en wie het in zijn hoofd haalt om haaievinnensoep te eten wint het van 's werelds meest beruchte oorlogsmisdadigers op de schaal van moreel verval. En dan de alomtegenwoordige corruptie nog, met de keurmerken bijvoorbeeld - ook daar geen enkele verrassing. Zoals ik dat dertig of zo jaar geleden al eens uitlegde aan iemand die vroeg 'wat is dat, dolfijn-vriendelijke tonijn', nou dat is dat de visser zegt 'Dàg dolfijn'. Net zo lang tot er geen meer is.

En daar doe ik dan een beetje luchtig en grappig over, maar het is wel degelijk ook serieus gemeend. De mensheid is in een enorm tempo bezig om de planeet uit te wonen totdat er niets anders over is dan een onleefbare puinhoop, een berg afval en lijken. En waarom doen we dat? uiteindelijk alleen maar om geld, geld en nog meer geld, zodat we de ledigheid van ons bestaan kunnen opvullen met nog meer spullen die we niet nodig hebben en die ons niet gelukkig maken. En iedereen snapt dat dat anders moet, maar evengoed steekt iedereen liever zijn kop in het zand.

Ook ik - want ik heb net een broodje zalm op. Het is wellicht ook niet terecht of haalbaar om een verandering van de consument te verlangen; net als met alle andere milieuvraagstukken is de consument veel te veel een willoze speelbal van de vrije markt, marketing, en invloed van het grootkapitaal. Het is echt tijd dat de politiek hier iets aan doet. Gelukkig begint de EU langzamerhand wel wat te bewegen om de vergelijkbare verschroeide-aarde aanpak van de landbouw in te perken, nu alleen ook de visserij nog.

En tot dat het zover is, laten we dan maar geen vis meer eten. Echt goed smaakt het eigenlijk niet meer na deze documentaire.

Antonelli is een leuke knul, en hij kan aardig sturen.

Verder heeft deze documentaire eigenlijk niets te melden, en wellicht is dat ook niet nodig.

Deze film zou verplicht kijkvoer moeten zijn voor iedereen die zo makkelijk roept dat hij 'niets te verbergen' heeft. En daarna even verplicht een stukje nalezen over hoe dat ook alweer in het echt zat, met COINTELPRO, J. Edgar Hoover en zijn prive-politie. Vanzelf dan nog even de bio van de 'echte' Jean Seberg nalezen, inclusief de nogal verdachte omstandigheden waarin ze aan haar eindje gekomen is. Verder ga ik maar niet veel in details - politiek wordt op deze site niet gewaardeerd tenslotte, al is het wat lastig om dan iets over een beslist politiek gemotiveerde film te zeggen. Laat ik het er bij houden dat de onderliggende problematiek in de VS nog steeds onverminderd actueel is.

Buiten dat is het ook in de normalere zin een leerzame film - al is het maar als trigger om weer eens wat films met de 'echte' Seberg op te zoeken. Best een interessante actrice, en waar ze in gespeeld heeft zijn toch vaak klassiekers geworden - al is dat in een paar gevallen pas veel later. Wie weet wat er uit haar had kunnen groeien zonder alle kwalijke inbreng van Hoover en zijn sterke arm.

Voor Stewart had Andrews misschien beter iemand anders kunnen zoeken. Ze past voor mij absoluut niet in de rol, niet van stijl van spelen en niet van uiterlijk - tot het punt dat het gewoon ongeloofwaardig wordt, je ziet niet Seberg maar Stewart in die rol. Jammer. En de rollen van Jack O'Connel en Qualley zijn dan misschien wel wat beter passend gespeeld, maar verhaaltechnisch weer wat ongeloofwaardiger. Misschien net iets teveel in de huidige tijd geprojecteerd en naar Hollywood-normen opgeleukt.

Toch, echt slecht is het zeker niet. En de boodschap verdient wel wat aandacht, naast alleen maar om Seberg niet te vergeten.

Je zal maar zo’n stelletje ooms hebben.

De film lijkt af en toe op een soort acteerwedstrijdje tussen Robert Duvall en Michael Caine. Ik zou niet op Duvall gewed hebben, maar hij wint het wat mij betreft hier wel. Haley Joel Osment houdt zich staande tegenover al dat geweld, al is het dan maar net aan. Op zich al een prestatie, je zal het maar te doen krijgen. En Kyra Sedgwick dan, aiaiai, waar is die leuke babe uit Singles gebleven.

Het verhaal heeft ze ook al niet mee, als enge heks in dit ietwat dromerige sprookje met echte leeuw. Die leeuw heeft het dan weer wel, tweedehands, maar ook vooral schattig, en heel erg een echte leeuw.

Erg leuk.

Vreemd maar toch wel leuk.

In het begin valt dat nog wel mee overigens, maar gaandeweg vond ik het met de vreemderigheid toch wat te ver gaan. In functie van het narratief, ok, maar wel duidelijk over de grens van een normale vertelling. Wel erg charmant gespeeld door Le Bon, die de oscars voor schattigheid en aaibaarheid zonder moeite naar zich toe trekt. Helaas zijn die er in het echt ook niet.

Totdat je bedenkt dat het ook wel eens bedoeld kan zijn als parodie/parabel op de verafgoding die je vaak in onderzoeksinstituten ziet voor de beroemde grote prof - dan zit er nog een aardig addertje onder het gras. Maar ik denk niet dat de film zo bedoeld is eigenlijk.

Het boek heb ik krap 50 jaar geleden wel eens gelezen, maar van de 5(!) verfilmingen is dit de eerste pas die ik zie. Wel ietwat aangepast - misschien om het wat dichterbij te brengen, en ook misschien om de cast wat kleiner te houden. Geen stugge tuinman met zachte pit, maar een krulharige teddybeerhond, om maar even een makkelijk voorbeeld te geven.

Verder is het wel zo'n beetje zo mierzoet als je verwachten zou, en is er eigenlijk ook weinig wat opzien baart. Een aardig liedje tijdens de aftiteling, dat is het wel zo ongeveer.

Ik mijd Ben Stiller tegenwoordig, vooral omdat hij eigenlijk altijd zo'n beetje hetzelfde soort rol speelt en dan zeker altijd op dezelfde manier. En dan deze film zeker, want ook nog eens een remake van een film met de volstrekt onnavolgbare Danny Kaye. Maarja, dan komt mijn vriendin met een dvd aan. Dus toch maar gezien. En ik moet zeggen, er zijn slechtere films, al ligt Stiller me nog steeds niet echt. En dan moet het me nog steeds wel van het hart dat Hollywood nou toch echt eens zou moeten ophouden met het steeds maar weer en steeds maar weer remaken van een film die het ooit eens goed gedaan heeft - is het een teken van hoe diep de wanhoop en de cluelessness daar ondertussen is, dat het origineel zo lang geleden gezocht moet worden? nouja, dit is in ieder geval niet een heel letterlijke remake. Dat zou ook niet kunnen, want Stiller komt niet in de buurt van Kaye.

Geniaal.

Mooi in de diepe innerlijke schoonheid van twee beschadigde mensen die elkaar ontmoeten, en langzaam een soort contact opbouwen. In de absurde omgeving van een verlaten boorplatform, dat door een door schijnbaar toeval ontstaan samengeraapt zooitje buitenbeentjes bevolkt en kleurgegeven wordt. Precies passend gefilmd, mooie beelden van de absurde omgeving afgewisseld met dicht op de huid uit de hand geschoten beelden. Waarin door het geheel een perfecte basis wordt gelegd voor een emotioneel verhaal met een dringende boodschap, een eerbetoon aan iemand die dat zeker verdient.

Sarah Polley speelt dat echt onovertroffen goed - het is meer een kwestie van zijn dan spelen. Heel knap, geen speld tussen te krijgen. En ook Tim Robbins, hij heeft een veel passievere rol in het verhaal, maar dat neemt niet weg dat hij die heel goed neerzet, met z'n mimiek zonder te zien. Toch is het - mijn voorganger zegt het ook al - de film van Polley, het is haar verhaal dat de toon zet, indruk maakt en in de herinnering zal blijven.

Waar ik me op zich wel iets in vinden kan is dat een open einde misschien mooier was geweest, beter en realistischer in het verhaal had gepast. Maar ook wellicht wat te zwaar om te verteren.

Mooi dromerig sprookje. Mooie romantische plaatjes van bos en mossig kasteel. De leeuw loopt een beetje moeizaam, Natascha McElhone is net een tikje te hekserig om de goede brave Loveday te spelen, Ioan Gruffudd is een beetje teveel Horatio Hornblower, maar dat wordt toch wel wat goedgemaakt door Dakota Blue Richards. Wat is die leuk aan het spelen. Leuk maanprinsesje.

Ai.

Waar ik echt behoorlijk ondersteboven van raak is de haast perfecte manier waarop Mara en Redgrave de jonge en oude versie van Rose spelen. Dat klopt op de een of andere manier gewoon echt. Sowieso is Redgrave natuurlijk een icoon, een monument van de acteurskunst - knap van Mara dat ze zich daar kennelijk niet door laat intimideren, hoewel het natuurlijk wel wat helpt dat ze geen scenes delen.

Cinematografisch is het ook erg fijn. Mooi plaatjes kijken, en heel erg verzorgd in de details - er valt me niks op dat uit de toon valt, en de locaties zijn ook om van te smullen.

Wat jammer dan toch dat het verhaal van het ene cliche in het andere struikelt, en dat met een flashback structuurtje wat probeert te verbergen. Dat nekt het dan wel voor me.

Zwak.

Het plot draait uiteindelijk om een truc die tevaak eerder gebruikt is, en te makkelijk alles verklaart - maar doet er wel veel te lang over om daar te komen. Gemakzucht van de schrijver - en ja, Stephen King maakt zich er wel eens vaker met een frans slagje vanaf. Meestal komt dat dan nog wel goed door een horrorelement, maar dat ontbreekt hier ook wel volledig.

Depp speelt net wat te vlak en maakt geen indruk. De rest van de cast ook al nauwelijks, al heeft Turturro dan nog wel een momentje. Gezien de waslijst aan namen in de credits is dat toch wel teleurstellend. Beeld en geluid is eigenlijk op hetzelfde niveau - nogal meh, en dat lijkt ook wel een goede samenvatting voor het gehele oeuvre van regisseur Koepp.

Best een fijne en vermakelijke film - misschien geen constante dijenkletser, maar situationeel wel erg grappig waardoor ik er toch af en toe een lachbui van krijg. En het verhaal is misschien wat erg simplistisch, maar aan de andere kant ook wel hoopgevend. Wat is er precies mis met het idee om niet alleen primair aan winst en geld te denken, maar ook aan andere dingen. Zoals het oude gezegde aangeeft tenslotte - geld maakt niet gelukkig.

En nouja, een film met een ijsbeer er in heeft bij mij automatisch altijd al een puntje extra. Of er heel erg goed gespeeld wordt vind ik met dit soort film altijd moeilijk te zeggen, daarvoor verschilt de Koreaanse manier van spreken en doen in zowat elke denkbare setting zoveel van wat ik snap dat dat gewoon erg gauw naar een lost-in-translation gaat. Toch, de production values zijn overduidelijk prima, de beer - en de andere dieren - zien er het grootste deel van de tijd best overtuigend uit, en de acteurs met pakken aan geruststellend niet.

Want ja, ik werd aan deze film herinnerd door dat berichtje in het nieuws van die Chinese dierentuin die beschuldigd werd van het uitbaten van een nep-beer. En dan vooral hun verweer dat een berenpak veel te warm zou zijn...

Met een autobiografische bestseller als bron, Miller als regisseur en een cast van zo ongeveer het beste wat de Franse cinema deze eeuw gezien heeft zou je denken dat het niet mis kan gaan.

Toch kon de film me niet echt boeien. Wellicht dat daar vooral de structuur en de pacing als grote oorzaak onder liggen - maar ook dat het af en toe wel een beetje onduidelijk blijft wie nou ook alweer wie is. Misschien ook gewoon op het verkeerde moment gezien. Het zal wel.

Erg grappig en leuk ongegeneerd apart.

James Spader en Maggie Gyllenhaal zijn erg goed bezig. Goed gecast ook, ze overtuigen echt in hun sociaal-onaangepastheid en niet precies normale manier van doen. Dat maakt de film des te overtuigender, en het verhaal wordt er ook vertederend van - zeker naar het einde toe. Echte liefde, maar dan net weer wat anders. Dat maakt de film des te leuker om te zien. En het einde is daar best grappig bij, al is het wat voor de hand liggend.

Mooi filmpje.

Ik vond deze documentaire bijzonder interessant - we hebben allemaal zo'n beetje in ons hoofd dat de Neanderthalers weinig meer waren dan rechtop lopende apen, maar dat blijkt toch vrij ver van de werkelijkheid te staan. Zo leefden ze bijvoorbeeld niet alleen in het dal van de Neander, maar verspreid over heel Europa en Klein-Azie, zijn er allerlei raadselachtige aanwijzingen van rituelen en samenlevingsvormen, ze hadden voor die tijd behoorlijk ingewikkelde technieken tot hun beschikking, en waren er over lange tijd contacten met de 'gewone' H. Sapiens tot en met kruisingen tussen de soorten aan toe, en bepaald niet sporadisch - wij hier hebben allemaal nog tussen 1-4% Neanderthaler-DNA in ons. Nogal afwijkend van wat in mijn tijd op school verteld werd - dat het een geheel andere soort was. Misschien loopt vooral Nederland wat achter in de wetenschap op dit gebied - het viel me op dat een van de relevante artikelen op de wikipedia in 14 talen beschikbaar is, maar niet in het Nederlands. Tsja, ik heb wel vaker de indruk dat Nederlanders waarmaken waar de Neanderthalers de naam van hebben.

Extra leuk ook door de prettige stem van Patrick Stewart om het geheel aan elkaar te praten. Eigenlijk alleen daarom al de moeite.

Oh, het gaat over Agatha Christie. Met die boeken had ik het ook al niet zo, en de laatste paar verfilmingen vielen ook allemaal tegen. En dat doet deze film ook uiteindelijk, want ondanks de mooie cast komt er maar weinig uit. Eigenlijk alleen Ronan met haar Constable Stalker is gematigd grappig. De beelden zijn wel mooi, fris kleurig en fraai in de periode, maar het verhaal boeit eigenlijk geen minuut.

Bleeh, wat een zeurfilm. Steve Carrell en Keira Knightley als romantisch koppel zijn volstrekt ongeloofwaardig, miscast, niet grappig en ik kan er geen enkele chemie in bespeuren. Wel veel oversentimenteel gezeur en een soundtrack waar ik echt m'n depressiepillen bij nodig heb.

Voor de diepgang hoef je in dit verhaal niet te zijn. Voortkabbelen naar het einde, zo makkelijk kan je het samenvatten. Doe me dan Melancholia maar. Humor? zoek een andere film, ik heb geen enkel zelfs maar in de verte grappig moment gezien. Drama? Ja, voor je zitvlees. En nee, het is niet dat ik teleurgesteld ben omdat ik bij de naam Steve Carrell aan een feel-good film dacht, of dat ik iets romantisch verwacht had van Keira Knightley. Ik vind het gewoon een heel slechte film. Bah.

Romcom die zorgvuldig alle cliches afcheckt. Maar, het moet gezegd, de boerderij is mooi, en die jurkjes staan Solari best mooi. Je zou er zo om naar Italie vertrekken. Helaas is dat ook meteen alle Italiaans dat ik machtig ben 'vorrei andare all'Italia'. Nouja, kennelijk kan je in Parijs ook terecht. Jammer hoor, van dat einde.

Verder niks over te melden, het heeft allemaal weinig om het lijf. Nouja die jurkjes dan. Schone schijn.

Deze film is denk ik wel een voorbeeld van een 'vrouwenfilm', wat dat dan misschien ook inhouden mag. Het getob met vriendjes, therapie en wel of niet zwanger worden komt bij mij niet heel erg goed aan. Kan zijn omdat ik in het vliegtuig zat te kijken - vind ik toch wat lastig om m'n aandacht er bij te houden dan.

Toch is het geen onaardige film. Veronica Echegui speelt de blinde Emma overtuigend, en de plaatjes waar ze met haar geleidehond op het strand zit zijn haast te romantisch.

Leuk filmpje over een intrigerend onderwerp - niet helemaal origineel, want een van de boeken van Heinlein ging nogal in dezelfde richting. Maar wel leuk uitgewerkt en wat mij betreft ook wel met voldoende diepgang. Wel vooral gericht op visueel spektakel en een beroemde cast, maar dat komt er in beide gevallen ook best goed uit. Waar het wat sterker had gekund is misschien vooral in de timing en de manier van vertellen - en dat intrigeert me dan weer terwijl ik het opschrijf, of dat het nou is of toch iets anders. Op de lijst om nog eens te zien, voorlopig maar even 3.5 - zo goed vond ik het wel.