Opinions

Meh.

Lelijke depressieve film over een sociale outcast, die zijn bespiegelingen via de voiceover aan ons meedeelt. Laat ik nou een bloedhekel aan voiceovers hebben - een zwaktebod, dat vooral gebruikt wordt als je niet in staat of bereid bent je narratief in dialoog te vervatten. Leuk voor documentaires, of voor filmpjes bij het nieuws. En lekker makkelijk voor de acteurs - acteren hoeven ze nauwelijks.

De beelden zijn overwegend loodgrijs, alsof het elk moment kan gaan regenen. Wat er in de beelden rondloopt is in dezelfde stemmige kleuren, geen sprankje of vonkje te bekennen. De paar visuele vondsten die ik hier zie noemen verwijzen denk ik vooral naar wat ongeïnspireerd jatwerk van zoiets als La Science des Reves (2006) - maar zonder ook maar op enig vlak in de buurt te komen van de genialiteit van die film. Verder is het camerawerk slordig, ongeïnspireerd en vooral lelijk.

Dan het verhaal nog. De grappen werken voor mij absoluut niet, en dan wordt het wel een heel trieste lijdensweg door een nare pubertijd. Zonder ook maar een sprankje hoop - of je moet geloven in het motto 'over 30 jaar vind ik dit niet meer zo erg'.

Nee, laat maar. Ik hoop dat ik deze film over 30 seconden vergeten ben.

Heel mooi gespeeld, erg sterke rollen van Cedergren en Plaugborg - de broers, maar vooral ook van Gustav Fischer Kjærulff als het zoontje van Plaugborg. Wel een oneindig triest verhaal. Wat ik dan wel heel knap vind is dat het einde toch net nog een sprankje hoop geeft...

Waar ik dan wel weer wat flauw van wordt is het eeuwige blauwe zweem. Kennelijk vindt men dat nodig om over te brengen dat het allemaal niet zo vrolijk is. Maar het is vooral ook lelijk.

Ok ik ben niet echt een fan van Wenders. En ook niet van Debie. Wel van Vikander, maar haar verhaallijn doet in deze film eigenlijk vooral aan alsof het er een beetje vergeten bijhangt. McAvoy dan, mwah, zijn verhaal is wel sterk, maar ook daar twijfel ik wat aan - niet dat hij nou echt slecht is, maar is hij de meest geschikte acteur om deze rol te brengen? misschien dat het vooral aan hem ligt dat de romance met Vikander niet overkomt.

Overigens is dit nou echt weer zo'n film waarvan ik niet zo goed weet wat ik er mee aanmoet of wat ik er over opschrijven ga - maar er zitten toch wel een paar erg memorabele scenes in. Dat krijgen Wenders en Debie wel voor elkaar.

Wel vermakelijk, maar ook extreem voorspelbaar en gemakzuchtig in de uitwerking - het komt nou niet echt over alsof er lang nagedacht is over dit script. Megan Fox als publiekstrekker, maar de rest van de cast is beter bezig - Fox loopt er een beetje versuft en bleekjes bij, Madeline Zima ziet er een stuk prettiger uit eigenlijk en speelt ook beter.

Verder mist de film precies alles waardoor ik me over een week of wat nog herinner waar het ook alweer om ging. Of misschien zelfs morgen al.

Een traditionele vampierenfilm, met houten staken, knappe blondines en al, en inclusief wat echte traditionele stukjes folklore uit het vampierenland. Jammer genoeg ook nogal fantasieloos, afgezien dan van de vreselijke miskleun met de duivelpoppetjes. Jammer, want met deze locatie en deze cast was er toch met weinig moeite iets veel indrukwekkenders van te maken geweest. De soundtrack is ook best lelijk - en overigens ook nogal traditioneel en fantasieloos.

Tsja, wat ga ik hier nou weer eens van zeggen. Leuk dat het einde weer terugkomt bij het begin, dat had ik niet verwacht.

Wat me verkeerd schiet is het te overdreven en van Barbie gejatte zuurstokroze beeld, en het van Requiem for a Dream gejatte zenuwachtige gefladder met beelden. Het concept is wellicht origineel maar ook veel te artificieel, en na de zoveelste twist is een olietanker al niet meer genoeg voor de suspension of disbelief die je nodig hebt. Narratieve armoede en luiheid, dat is het gewoon - net als tijdreizen, parallelle dimensies of superhelden, je hoeft geen goed idee meer te hebben want alles kan toch wel.

Je zou wellicht op afstand nog iets van respect kunnen hebben voor Moore die haar lijf laat gebruiken voor iets wat niet bepaald fraai in beeld komt - aan de andere kant, hetzelfde geldt voor Qualley, want zij ziet er precies even nep uit, het is gewoon te overduidelijk dat niets van wat je ziet ook maar iets met de werkelijkheid te maken heeft. Overigens duidelijk te zien tijdens de eerste 'overgang', waarbij een van de effecten op het verkeerde lijf gezet is - is dat per ongeluk of om een hype mee te veroorzaken, het is me om het even. Het geeft fraai aan waar de film over gaat, en dat is niet een of andere diep filosofische beschouwing van de maatschappij of de entertainmentwereld. Deze film wil geen stem zijn tegen exploitatie, deze film wil een stuk van de taart.

En wellicht is dat een levenshouding die we op zich moeten erkennen en voor waarde moeten aannemen, en dat doe ik dan hierbij ook. Mijn ding is het niet.

Prettig romcom filmpje met een leuke Sarah Michelle. Vooral in de eerste helft leuk, daarna is de vaart er een beetje uit en gaat de film ietwat teveel richting nachtkaars. Buffy is prima bezig, doet enthousiast haar best zonder teveel aan Buffy te doen denken, maar Alec Baldwin is wat weinig op dreef. Een bijrol, meer is het ook natuurlijk niet.

Het verhaal mist misschien de bite om het wat interessant te maken, maar dat hoort op zich ook wel ietwat bij het genre romcom/feelgood. Daar staat natuurlijk wel wat tegenover... morgen is de hele film allang weer vergeten.

Het is toch maar zelden dat ik zo'n overduidelijk gebrek aan zelfkritiek heb gezien.

Of we dat op het conto van Clooney moeten schuiven? wellicht wel. Grootste fout al in de keuze voor het script, want daar was denk ik niet echt iets van te maken. Van de gebroeders Coen verwacht je iets dat inderdaad zoals het genre hierboven aangeeft - 'Komedie/Misdaad', en dat is dit domweg niet. Maatschappijkritiek is best ok, maar dat werkt echt anders.

Maar in de uitwerking klopt er ook teveel niet. De beelden bijvoorbeeld. Daar kan je een artistieke keuze in zien, maar dat houdt dan wat mij betreft ook een bewuste keuze voor vervreemding en abstracte lelijkheid in. Niet meteen een setting om een doorleefd stuk maatschappijkritiek met invoelbare karakters in te maken. En voor een komedie werkt het ook niet zo gauw. En nog een ander voorbeeld in de afgrijselijke soundtrack, die zou gepast hebben voor een Hitchcock drama. Maar voor niets dat daarna kwam.

Kortom, en mjk87 neemt me de woorden uit de mond: Clooney faalt hard als regisseur.

Wat een prachtige film.

En dat is meteen ook eigenlijk de kern van de zaak: de vormgeving en de beelden zijn echt het sterke punt, met een stijl die je misschien moet aanspreken, maar die heel consistent blijft en - vind ik - erg mooi is. Met natuurlijk aan alle kanten visueel jatwerk uit spellen en films - of noem je dat dan 'verwijzingen'. Maakt niks uit - het doel heiligt de middelen.

Het verhaal is op zich ook best grappig gevonden - maar dient meer als raamwerk om de beelden in te presenteren dan als de boodschap die de film brengt - het verhaal dient de beelden, niet andersom. Is dat kwalijk? Niet als je daar zulke beelden mee brengt. En wat een heerlijk onzinnig fantasieverhaal is het hier en daar - en toch weer, hoe ongeloofwaardig ook - in een realiteit teruggebracht. Knap gedaan.

Leuk bijrolletje voor Scott Glenn trouwens - sinds Red October (oei da's lang geleden) een van mijn helden, en ook hier weer ubercool.

Acteren hoef ik geloof ik nauwelijks te noemen - de dames zijn toch vooral bezig om prettig en mooi tussen de CGI door te huppelen. Dat klinkt misschien oneerbiediger dan ik bedoel - het is gewoon ondergeschikt aan de beelden, en echte karakterrollen zie ik echt niet terug. En dat Baby Doll zeker wel de held van de film is ligt toch nauwelijks aan het mooie acteren.

Prettige soundtrack ook nog eens, goeie timing in de actiescene's, Enige kritiekpuntje dat ik bedenken kan is dat het taalgebruik van de Duitser in de Wolfenstein-scene niet klopt - de ene keer zegt hij Sie, de andere keer du - en dat klopt natuurlijk echt niet, no way dat een evil Duitser U zou zeggen tegen Baby Doll. Maar da's echt een klein detail.

Swell.

Het vierde deel alweer. Harry heeft een nieuw stopwoordje, maakt het in San Francisco zo bont dat zijn bazen hem naar een dorpje aan zee sturen - maar natuurlijk niet totdat eerst meerdere bad guys hun onvermijdelijke doem ontmoet hebben.

In het dorpje ontspint zich vervolgens het echte verhaal pas - wat we tot dan te zien krijgen is niet meer dan een kader, een wat overbodige introductie van Harry's universum. Wel precies hetzelfde patroon als de eerdere films, maar toch misschien wat overbodig. Aangekomen in het dorpje gaat het tenslotte meteen op de bekende manier verder, de bad guys lopen tegen de lamp - in de vorm van een .44 - en Harry heeft meteen slaande bonje met de baas. Niks nieuws, zou je denken.

Maar dan krijgt Harry tegenspel. Van Sondra Locke, zelfs, mevrouw Eastwood in het dagelijkse leven. Ze zet de nogal getroebleerde mevrouw zo goed neer dat ik me indertijd wel eens afgevraagd heb wat Clint dan wel in haar zou zien. Knap werk, en ze doet zeker niet voor Clint zelf onder. Wel kan je hier en daar ietwat in zien dat ze elkaar erg goed kennen, er hangt een soort van vertrouwelijkheid over de scenes die ze samen hebben die niet erg passen bij Clint's gewone rollen. Subtiel, maar ik meen het er toch in te zien.

Qua verhaal vind ik dit misschien wel de meest volledige aflevering, maar de spanning ontbreekt aan de andere kant ook wel wat teveel. Het ligt allemaal wel wat erg voor de hand hoe het afloopt, en daar komt ook nauwelijks meer een verrassing bij. Weer een iets minder deel, daarom.

Nog eentje te gaan...

Death by dialog.

Dat dat in een theaterstuk werkt, betekent niet dat het dan een goed idee is om er maar een film van te maken. En een theaterstuk dat 80 jaar geleden werkte omdat het voor toen nogal een onontgonnen onderwerp aanstak, betekent niet dat dat nu nog steeds zou werken. [i[These are powers and passions without precedent in motion pictures[/i] geeft daar eigenlijk al genoeg in aan - als er in 1959 nog niemand op het idee was gekomen, dan was het misschien ook beter om er maar niet aan te beginnen.

Bovendien ben ik nooit zo onder de indruk geweest van Elizabeth Taylor - niet van haar voorkomen, en ook niet van haar acteren. Ook hier heeft ze weer een paar scenes die je volgens mij gewoon mislukt kan noemen. Montgomery Clift krijgt hier nogal wat kritiek, maar ik vond hem als enige gedoseerd spelen, een relatief rustpunt tussen alle overacting en gedoe.

Er zijn in dezelfde setting en uit dezelfde tijd nogal wat films die me veel beter bevallen - nog niet zo lang geleden zag ik bijvoorbeeld Lilith (1964). Wat een verschil.

Een mooie en nuttige film - want dit is nou precies zo'n stukje geschiedenis waarvan je denkt dat je dat wel zo'n beetje weet, maar wat achteraf toch een heleboel detail en drama in zich heeft wat ik in ieder gevoel niet erg in mijn hoofd had. De ellende van de gewone Brit in het begin van de vorige eeuw komt er goed uit - zo'n honderd jaar geleden nog maar. Maar daar bovenop nog de positie als tweederangsburger van de vrouw - of erger nog, want zulke bazen als die van Maud Watts zullen er wel meer geweest zijn. Het geeft toch wel te denken, en dan vooral over alle geklaag en gejank waar de kranten en websites nu van vol staan. Zo slecht hebben we het niet, als je tenminste niet uit het verkeerde land komt of een mooi kleurtje vel hebt - en zelfs dan valt het misschien eigenlijk wel mee vergeleken met wat we in deze film te zien krijgen.

Close is natuurlijk een enorme misser van de casting - tsja, er moest kennelijk zonodig weer een 'grote' naam op de poster. Gelukkig heeft ze maar weinig te doen. HBC doet het dan wel iets beter, hoewel ook haar rol zonder enig bezwaar door een minder bekende actrice gespeeld had kunnen worden - zo goed is ze niet in deze film. Mulligan doet het dan als hoofdrol gewoon prima - en heeft meer dan genoeg inhoud om geen tegenspel nodig te hebben van bekende acteurs.

Maar opvallender zijn de fraaie decors, hoewel we daar ondertussen uit dezelfde periode natuurlijk wel vaker erg goede beelden gezien hebben. Peaky Blinders, om maar even een dwarsstraat te noemen. Zo'n beetje dezelfde tijd, maar weer een wat andere sfeer. Mooi als contrast.

Ik had er helemaal niks van verwacht - en dan blijkt het in het genre nog niet zo'n heel beroerd geval te zijn. Waarbij ik het genre dan maar even bedoel als 'graantje meepikken van de superhero blockbusters'. En ondertussen ruim knipogen naar een hele serie andere films.

Bij de acteurs zijn het vooral Margot Robbie en Will Smith die ik best leuk bezig vond. Maar daar is het positieve nieuws dan ook wel een beetje mee op, de actie is nogal wat onder de maat op de schaal van opzienbarendheid, de skills van de superheros zijn ook wat magertjes, en zelfs de echte bad guys zijn wat mak.

Tsja.

Dat we in Nederland vooral goed zijn in leeghoofdige komedies waar niet echt iets om te lachen valt is niet echt een groot verborgen geheim, maar dat dat al zo lang geleden begon was me niet zo duidelijk. Buiten dat ook teleurstellend dat de film vrijwel geheel in de studio in Amsterdam is opgenomen, en is de restauratie (uch) niet geheel perfect.

Ik had eigenlijk gehoopt op wat beelden van Indonesie toen, iets in de richting van Rubber die ik een tijdje geleden zag. Maar door dit misbaksel kwam ik er acher dat Eye nog heel veel meer heeft, er is een joetjoep playlist van 132 films, meest documentaires, en sommige urenlang.

Vrij zwak.

Al vaker genoemd, maar wel best pijnlijk - het gedoe met de talen. Waarom spreken de Fransen geen Frans, en waarom spreken de Duitsers af en toe wel Duits maar ook af en toe Engels. Maar behalve dat is het verhaal ook van het kaliber boeketreeks, en het idee van de liefde tussen Williams en Schoenaerts wat afgezaagd - waarbij me vooral erg onduidelijk bleef wat ze dan wel in elkaar zagen. Ondersteund door een gebrek aan voor mij herkenbare chemie tussen de twee acteurs.

Het begin gaat dan nog wel een beetje, maar vanaf de helft ontspoort het dan ook nog eens met de onwaarschijnlijkheden, krijgt KST ineens een draai qua sympathie te verwerken. Nogal wat stappen teveel, wat mij betreft - tegen die tijd was ik al het woord 'afhaken' aan het uitbeelden.

Qua aankleding, locaties en dergelijke nog wel redelijk op orde. Daar zijn de punten mee verdiend wat mij betreft.

Meh.

Waargebeurd, en veel te braaf allemaal. En bijzonder teleurstellend, want toen ik er aan begon dacht ik eerst dat het een andere verfilming van het verhaal van Flight (2012) was - en dat is toch wel een veel interessantere en betere film eerlijk gezegd.

Nog even los van dat het verhaal al veel te braaf is, wordt de hoofdrol ook nog eens gespeeld door Tom Hanks, die hier wel een heel erg dooie diender van maakt. In combinatie met de regie van Eastwood - zoals ik dat omschrijf beslist een solide vakman, maar niet heel vaak erg dapper in zijn keuzes - levert het een domweg saaie film op. Een van zijn minste films, wat mij betreft.

Tove Jansson.

Ik ben opgegroeid met haar boeken, en dat was altijd een feest. En naarmate ik als volwassene meer over haar en haar leven te weten kom verandert dat langzamerhand in een diepe bewondering voor een prachtig mens dat ondanks alle moeilijkheden die ze ondervond altijd koos voor het luchtige, het vrolijke, het liefdevolle.

En deze film is daarvan een viering, een zomer van een oma met haar kleindochter - en een zomer van een kleindochter met haar oma. Alsof je de moomins tot leven ziet komen. Volgens mij met gemak de mooiste rol van Glenn Close ever, en haar filmkleindochter Emily Matthews komt aardig mee.

Jessica Biel speelt er in mee dus het is een goede film!

Dat zal de producer wellicht ook gedacht hebben. En het heeft ook wel wat, de mooie Biel die op een mooie zomeravond door een mooi onderhouden landschapje dartelt in haar bikini.

Helaas is dat ook wel zowat het enige positieve aan de film. Het verhaal is te cliché voor woorden - zelfs in het genre, dat tenslotte ook al niet echt bekend is om de verrassende plots. Maar het lijkt ook wel alsof daarbovenop men nog moeite gedaan heeft om alle acteurs zorgvuldig te typecasten. Niet alleen Biel, maar ook Prinze, Lillard, Dennehy, Murphy spelen typetjes waar ze bekend om staan. Maakt het nog een stuk minder verrassend, en het maakt ook dat de film te saai voor woorden wordt. Eigenlijk is haast elke andere film in het genre beter - en heeft in ieder geval meer verrassing te brengen.

Ik dacht bij deze film een gevat citaat te plaatsen, in cursiefjes zoals dat dan hoort. Maar er komen in het laatste kwartiertje zoveel voor de hand liggende quotes langs dat ik gewoon niet meer weet welke ik dan zou moeten kiezen.

Different things happen to different people?

Never said no to anyone in my life?

How can she go to Virginia?

No better medicine than lying in your mama's bed?

No, I can't go with you?

No, I'm going to?

En dan vanzelf ook nog een liedje van Kim Carnes met haar doorgezopen stem en iets over een hart dat een home moet hebben. Ja, het is een onvolmaakte film, met een veel te sentimenteel en flauw plot, maar ja, Lori Singer speelt er in, en dat maakt een heleboel goed, en dat is dan niet alleen maar het idee dat er vijf mensen voor een jaar of wat hun brood hebben verdiend aan dat big hair kapsel van onze Lori, en daarmee voor de eeuwigheid worden geëerd in de credits voor 'hair'. Ja, zo veel big hair krijg je niet zomaar in beeld.

Toch is er meer, want Lori's enorme blauwe ogen komen ook regelmatig in beeld. Nogal gratuit, eigenlijk, want het plot doet er nauwelijks iets mee, hoe mooi ze eigenlijk is. Het verhaal gaat eigenlijk meer over de mannen, en hun nogal manosphere gedrag. Gelukkig krijgen ze daar dan nog net wel hun verdiende loon voor, maar het doet op geen enkele manier recht aan Lori.

Toch een van de meest veelbelovende actrices uit die tijd die het achteraf niet echt gemaakt heeft. En waarom precies? Als je die ogen in die paar gelukte shots in deze film ziet, dan snap je dat niet. Zelfs als ze actrice niet meer talent dan de strijkplank gehad had, dan nog zouden de regisseurs in de rij moeten hebben staan. Voor dat ene beeld van die ogen desnoods.

Serieus, was er dan niemand die daar een film mee kon maken. Toen niet, en kennelijk nu nog niet.

Onleuk, dus mislukt als komedie. Ook maar niet het minste beetje eng, dus ook mislukt als horror. In plaats daarvan krijgen we oeverloos en langdradig gezeur van een loser die met oninteressante dialogen de tijd vult. Iets artistieks heb ik er niet in kunnen ontdekken, en een parodie kan ik het ook niet vinden - ik heb niet de indruk dat de makers ook maar iets van het genre begrepen hebben, en dat is toch wel het eerste vereiste om een parodie te kunnen maken.

De acteurs vond ik erg tegenvallen, en het camerawerk amateuristisch. Komt wat over als een schoolproject, maar dan hoop ik maar dat men inziet dat deze carriere het niet gaat worden.

Zinloze flutfilm, volslagen tijdverspilling, zonder enige inspiratie.

De naamswijziging is denk ik een goedkope poging om een beetje mee te liften op deel 2 van de twilight films - tenminste, het lettertype dat ze voor de titels gebruiken zet me op dat spoor.

Gemma Arterton wordt alleen maar mooier met de jaren.

En wellicht past dit soort rol haar ook gewoon goed. Als ietwat apart en wereldvreemd persoon verstopt in een mooie landelijke setting - een ideale plek voor het arme jochie Frank die een veilig onderkomen nodig heeft, een schuilplaats voor de vallende bommen en de vallende emoties. Daar kan je dan allerlei nihilistische overwegingen tegenover zetten, maar dat verandert er niets aan dat het gewoon een sterke en prettige film oplevert.

Feelgood vind ik niet precies de goede term dan, want er zit wel degelijk een hoop drama en leed in. Voedsel voor de ziel, dat zeker wel. En minder hoogdravend is het gewoon af en toe ook fijn om mooie plaatjes te zien en te mijmeren over de komende zomer.

Leuke plaatjes van de bergen en Chamonix - een feest van herkenning als je het daar kent, niet alleen het dorp zelf maar ook de bergen er omheen. En de Eiger, ook niet mis. En Mathilde Warnier in de cast en Matt Groom als extra, hoe kan het dan misgaan.

Nou zo dus. Het verhaal trekt op niets - oppervlakkig gezien klopt het misschien nog wel, maar er is geen klimmer ter wereld die zich echt zo gedraagt, of anders gezegd, ik ken ze niet. Niet zozeer qua risico’s, maar de half-onberedeneerde manier van omgang ermee, in het echt ligt dat toch wel op een heel ander level. En in technische zin, ze hebben wel de goeie dingen in hun handen, maar overduidelijk onwennig. En de klimbewegingen kloppen ook al niet. Jammer, dat had toch echt beter gekund en gemoeten, Chamonix zit vol met mensen die dit beter zouden doen.

2* voor de beelden en Mathilde, daar blijft het bij.

Natuurlijk ooit wel eens op tv gezien - wel meer dan een keer zelfs, denk ik. In tegenstelling tot veel klassiekers komt deze film op de een of andere manier minder gedateerd over. Misschien wat meer een 'tijdloze' klassieker...

Wat me niet bijgebleven was, maar nu wel erg opviel, is dat bij de stierenvechtscenes alle wat meer spannende beelden erg weinig subtiel wegblijven. Was stierenvechten toen deze film gemaakt werd ook al zo controversieel dan?

Jammer, evengoed - het boek, en Hemingway daarbuiten ook, heeft een nogal duidelijke boodschap over stierenvechten. Of je het daar nou mee eens bent of niet (en ik weet eigenlijk niet welke houding ik daarin heb) doet het aan de film af dat er wel veel scenes in de arena zijn, maar dat deze toch nogal onlosmakelijke beelden toch net losgemaakt zijn.

Echt een film die je beter met zo min mogelijk informatie van te voren kan gaan zien - en wellicht ook zo’n film die je vaker dan een keer zien moet om alle subtiliteiten volledig door te laten komen. Roth is geniaal als de onpeilbare Neil Bennet, die er de hele film over doet voordat hij echt inzicht in zijn beweegredenen geeft - als al. En Gainsbourg als zijn zus Alice, die er niets van begrijpt wat er gebeurt - maar Gainsbourg is natuurlijk altijd geniaal, en haar verwarring en verontwaardiging beeldt perfect uit wat je als kijker ervan denkt.

Wellicht dat het einde dan net iets teveel weggeeft. Maar tot het zover is is het een mooie zit.

Een best prettige film zonder al te veel boodschap, inhoud of verhaal - langzaam dobberen door het leven van Frances de schilderes die in het noorden van Noorwegen terecht komt. Niet overal even helder of geloofwaardig misschien, maar wel aardig plaatjeskijken en met een fijne warme sfeer. Jenny Slate is perfect goed gecast - en het helpt ook wel dat die rode trui en witte tuinbroek de goede uitstraling hebben voor de wat geitenwollensokkenachtige rol die ze speelt. De rest van de cast, de cameo van Gillian Anderson incluis, vond ik minder overtuigen.

Prachtig acteergeweld. Het script, de tekst die de beide acteerkanonnen te doen krijgen is daarmee niet helemaal in balans.

Wat me behoorlijk dwarszit is de tegenstelling in termen van zwart en wit, en dat daar zonodig een nogal overdreven stereotiepe zwart-Amerikaanse geloofsovertuiging tegenover een sterk stereotiep blank gekleurd atheisme moet staan. Was dat beter geweest als TLJ en SLJ van rol gewisseld waren? Nee, dan was het nog afgrijselijker politiek correct geweest - en had het geheel nog veel meer dan nu al als een links politiek reclamespotje overgekomen. MLK heeft iets heel belangrijks en heel moois in gang gezet, maar het is jammer genoeg echt nog lang niet klaar - en net na het zien van deze film is dat echt de overheersende emotie. Waarom is het kennelijk toch op de een of andere manier zo van belang dat de ene acteur blank is en de andere zwart? Waarom is dat een deel van het onderscheid, van de tegenstelling die de discussie in deze film vormgeeft? En, als ik het op mezelf betrek, waarom weet ik - bewust of onbewust - van al mijn kennissen precies welke kleur vel ze hebben? Triest dat dat kennelijk toch nog steeds zo belangrijk is - en dat het hoeveel moeite ik ook doe nog steeds een of andere rol blijkt te spelen. En, ik vind het - terugkomend bij deze film - echt een zwaktebod om dat in het script op deze manier een rol te laten spelen, uit te laten komen. Misschien dat het voor Amerikaanse begrippen grensverleggend is - mij irriteert het eigenlijk mateloos.

TLJ en SLJ zijn allebei in vorm en spelen geniaal en laten allebei hun prachtige karakterkoppen breeduit zien. Tommy Lee Jones is trouwens snel op weg om mijn favoriete acteur te worden - de laatste vijf of zo films waarin ik hem gezien heb waren allemaal echt goed. Deze ook weer. SLJ komt daar trouwens wel heel dicht in de buurt - en maakt een grote kans om binnen een jaar of vijf a tien een even doorleefde karakterkop te hebben als TLJ - die er nu net wel ietsje ouder uitziet - of dat zo is durf ik maar even niet op te zoeken.

Conclusie, mooie film om gezien te hebben, maar zeker niet zonder kanttekeningen - en met een randje waar ik een wat naar gevoel aan overhoud. Daarom ook een relatief lage score.

De film geeft op zich een mooie schets van hoe het leven er in de bewuste periode in Schotland aan toeging, maar van een literaire klassieker had ik toch misschien iets meer focus op de kantelingen in dat bestaan verwacht. Dat kan je er nu wel een beetje in zoeken, maar dat is het dan ook wel - zoeken. En de grote kanteling, die van de wereldoorlog, komt me dan in vergelijking weer veel te rauw op m'n dak vallen, net als m'n voorganger vind ik dat er te dik op liggen. Zeker omdat zoals ik het verhaal begrijp Ewan dan nog helemaal niet in de oorlog is geweest.

Er staat wel tegenover dat er erg mooie beelden te zien zijn, en het acteerwerk is grotendeels fenomenaal. Agyness Deyn speelt een mooie hoofdrol.

Szabo is, was, voor mij geen bekende naam.

Deze film brengt daar wel verandering in. Wat een episch werk is dit - waar in het eerste uur het idee van het volgen van zoveel generaties me nogal tedieus overkwam, ergens later daagde het me hoe belangrijk het is om duidelijk te zijn over wat de historie van ons continent, onze landen precies is - en vooral omdat de geschiedenis zich aan het herhalen is.

Een sterke reminder aan hoe de helden van dit soort verhaal eigenlijk gewone mensen zijn, en ook hoe de bad guys van dit soort verhaal eigenlijk gewone mensen zijn - ze wonen bij ons in de straat, je ziet ze langslopen, je zegt ze misschien gedag.

Maar zij zijn niet ons. Ze zullen er nooit bij horen, met hun bruine hemden en uniformen, met hun groepjes, hun wapens, hun status, hun zelfbedachte rechtvaardiging. Mensen die handelen uit vreemdelingenhaat, uit afgunst of eigenbelang zullen er nooit bijhoren. In hun eigen kliekje, maar daarbuiten rest hun niets dan medelijden, verachting en de wens om hun bestaan te vergeten.

Of het een gelukkige keuze was om Fiennes zoveel generaties te laten spelen, ik twijfel er wat aan - feit is wel dat hij er bewonderenswaardig zijn best voor doet. De schermkampioen werkt wel het beste, moet ik zeggen.

In zijn tegenspeelsters is het makkelijker - Ehle is te mooi voor woorden, Weisz krijgt te weinig ruimte in het script, en Deborah Kara Unger wint het met haar kleine rolletje evengoed bij mij omdat ik, ehh, sorry, gewoon vooringenomen ben. Sue me.

Moeilijk wel om dit soort film te zien, terwijl er in Europa door de voor de hand liggende partijen weer openlijk wordt gemijmerd over het afvoeren van mensen naar 'ergens anders' - omdat ze een of ander geloof aanhangen, of omdat hun ouders of grootouders in een ander land geboren zijn.

Toen deze film in de bioscoop kwam was dat nog zo ongeveer volstrekt ondenkbaar. Wat is er veranderd in die jaren? Extreem rechts heeft weer een stem gekregen, en vooral als het 'ongehoorde' deel van de samenleving dat een ongehoord grote impact heeft op de publieke opinie. Social media heeft gekozen voor extreemrechts als verdienmodel. En genocide is terug, en de wereld staat er bij en kijkt er naar.

Aardig filmpje met een origineel verhaal. Verder wordt het nergens echt spannend of opvallend, het is allemaal weinig bijzonders.

Amy Adams is net te tolereren wat mij betreft - maar ik heb dan ook echt geen zwak voor haar. Hoewel ze hier stukken beter is dan in Leap Year, dat vond ik een verschrikking. Emily Blunt krijgt dan weer een beetje te weinig aandacht van de camera, jammer. En ik zie nu pas dat Alan Arkin de opa speelt, had hem in de film niet herkend.