Opinions

Swell.

Het vierde deel alweer. Harry heeft een nieuw stopwoordje, maakt het in San Francisco zo bont dat zijn bazen hem naar een dorpje aan zee sturen - maar natuurlijk niet totdat eerst meerdere bad guys hun onvermijdelijke doem ontmoet hebben.

In het dorpje ontspint zich vervolgens het echte verhaal pas - wat we tot dan te zien krijgen is niet meer dan een kader, een wat overbodige introductie van Harry's universum. Wel precies hetzelfde patroon als de eerdere films, maar toch misschien wat overbodig. Aangekomen in het dorpje gaat het tenslotte meteen op de bekende manier verder, de bad guys lopen tegen de lamp - in de vorm van een .44 - en Harry heeft meteen slaande bonje met de baas. Niks nieuws, zou je denken.

Maar dan krijgt Harry tegenspel. Van Sondra Locke, zelfs, mevrouw Eastwood in het dagelijkse leven. Ze zet de nogal getroebleerde mevrouw zo goed neer dat ik me indertijd wel eens afgevraagd heb wat Clint dan wel in haar zou zien. Knap werk, en ze doet zeker niet voor Clint zelf onder. Wel kan je hier en daar ietwat in zien dat ze elkaar erg goed kennen, er hangt een soort van vertrouwelijkheid over de scenes die ze samen hebben die niet erg passen bij Clint's gewone rollen. Subtiel, maar ik meen het er toch in te zien.

Qua verhaal vind ik dit misschien wel de meest volledige aflevering, maar de spanning ontbreekt aan de andere kant ook wel wat teveel. Het ligt allemaal wel wat erg voor de hand hoe het afloopt, en daar komt ook nauwelijks meer een verrassing bij. Weer een iets minder deel, daarom.

Nog eentje te gaan...

Death by dialog.

Dat dat in een theaterstuk werkt, betekent niet dat het dan een goed idee is om er maar een film van te maken. En een theaterstuk dat 80 jaar geleden werkte omdat het voor toen nogal een onontgonnen onderwerp aanstak, betekent niet dat dat nu nog steeds zou werken. [i[These are powers and passions without precedent in motion pictures[/i] geeft daar eigenlijk al genoeg in aan - als er in 1959 nog niemand op het idee was gekomen, dan was het misschien ook beter om er maar niet aan te beginnen.

Bovendien ben ik nooit zo onder de indruk geweest van Elizabeth Taylor - niet van haar voorkomen, en ook niet van haar acteren. Ook hier heeft ze weer een paar scenes die je volgens mij gewoon mislukt kan noemen. Montgomery Clift krijgt hier nogal wat kritiek, maar ik vond hem als enige gedoseerd spelen, een relatief rustpunt tussen alle overacting en gedoe.

Er zijn in dezelfde setting en uit dezelfde tijd nogal wat films die me veel beter bevallen - nog niet zo lang geleden zag ik bijvoorbeeld Lilith (1964). Wat een verschil.

Een mooie en nuttige film - want dit is nou precies zo'n stukje geschiedenis waarvan je denkt dat je dat wel zo'n beetje weet, maar wat achteraf toch een heleboel detail en drama in zich heeft wat ik in ieder gevoel niet erg in mijn hoofd had. De ellende van de gewone Brit in het begin van de vorige eeuw komt er goed uit - zo'n honderd jaar geleden nog maar. Maar daar bovenop nog de positie als tweederangsburger van de vrouw - of erger nog, want zulke bazen als die van Maud Watts zullen er wel meer geweest zijn. Het geeft toch wel te denken, en dan vooral over alle geklaag en gejank waar de kranten en websites nu van vol staan. Zo slecht hebben we het niet, als je tenminste niet uit het verkeerde land komt of een mooi kleurtje vel hebt - en zelfs dan valt het misschien eigenlijk wel mee vergeleken met wat we in deze film te zien krijgen.

Close is natuurlijk een enorme misser van de casting - tsja, er moest kennelijk zonodig weer een 'grote' naam op de poster. Gelukkig heeft ze maar weinig te doen. HBC doet het dan wel iets beter, hoewel ook haar rol zonder enig bezwaar door een minder bekende actrice gespeeld had kunnen worden - zo goed is ze niet in deze film. Mulligan doet het dan als hoofdrol gewoon prima - en heeft meer dan genoeg inhoud om geen tegenspel nodig te hebben van bekende acteurs.

Maar opvallender zijn de fraaie decors, hoewel we daar ondertussen uit dezelfde periode natuurlijk wel vaker erg goede beelden gezien hebben. Peaky Blinders, om maar even een dwarsstraat te noemen. Zo'n beetje dezelfde tijd, maar weer een wat andere sfeer. Mooi als contrast.

Ik had er helemaal niks van verwacht - en dan blijkt het in het genre nog niet zo'n heel beroerd geval te zijn. Waarbij ik het genre dan maar even bedoel als 'graantje meepikken van de superhero blockbusters'. En ondertussen ruim knipogen naar een hele serie andere films.

Bij de acteurs zijn het vooral Margot Robbie en Will Smith die ik best leuk bezig vond. Maar daar is het positieve nieuws dan ook wel een beetje mee op, de actie is nogal wat onder de maat op de schaal van opzienbarendheid, de skills van de superheros zijn ook wat magertjes, en zelfs de echte bad guys zijn wat mak.

Tsja.

Dat we in Nederland vooral goed zijn in leeghoofdige komedies waar niet echt iets om te lachen valt is niet echt een groot verborgen geheim, maar dat dat al zo lang geleden begon was me niet zo duidelijk. Buiten dat ook teleurstellend dat de film vrijwel geheel in de studio in Amsterdam is opgenomen, en is de restauratie (uch) niet geheel perfect.

Ik had eigenlijk gehoopt op wat beelden van Indonesie toen, iets in de richting van Rubber die ik een tijdje geleden zag. Maar door dit misbaksel kwam ik er acher dat Eye nog heel veel meer heeft, er is een joetjoep playlist van 132 films, meest documentaires, en sommige urenlang.

Vrij zwak.

Al vaker genoemd, maar wel best pijnlijk - het gedoe met de talen. Waarom spreken de Fransen geen Frans, en waarom spreken de Duitsers af en toe wel Duits maar ook af en toe Engels. Maar behalve dat is het verhaal ook van het kaliber boeketreeks, en het idee van de liefde tussen Williams en Schoenaerts wat afgezaagd - waarbij me vooral erg onduidelijk bleef wat ze dan wel in elkaar zagen. Ondersteund door een gebrek aan voor mij herkenbare chemie tussen de twee acteurs.

Het begin gaat dan nog wel een beetje, maar vanaf de helft ontspoort het dan ook nog eens met de onwaarschijnlijkheden, krijgt KST ineens een draai qua sympathie te verwerken. Nogal wat stappen teveel, wat mij betreft - tegen die tijd was ik al het woord 'afhaken' aan het uitbeelden.

Qua aankleding, locaties en dergelijke nog wel redelijk op orde. Daar zijn de punten mee verdiend wat mij betreft.

Meh.

Waargebeurd, en veel te braaf allemaal. En bijzonder teleurstellend, want toen ik er aan begon dacht ik eerst dat het een andere verfilming van het verhaal van Flight (2012) was - en dat is toch wel een veel interessantere en betere film eerlijk gezegd.

Nog even los van dat het verhaal al veel te braaf is, wordt de hoofdrol ook nog eens gespeeld door Tom Hanks, die hier wel een heel erg dooie diender van maakt. In combinatie met de regie van Eastwood - zoals ik dat omschrijf beslist een solide vakman, maar niet heel vaak erg dapper in zijn keuzes - levert het een domweg saaie film op. Een van zijn minste films, wat mij betreft.

Tove Jansson.

Ik ben opgegroeid met haar boeken, en dat was altijd een feest. En naarmate ik als volwassene meer over haar en haar leven te weten kom verandert dat langzamerhand in een diepe bewondering voor een prachtig mens dat ondanks alle moeilijkheden die ze ondervond altijd koos voor het luchtige, het vrolijke, het liefdevolle.

En deze film is daarvan een viering, een zomer van een oma met haar kleindochter - en een zomer van een kleindochter met haar oma. Alsof je de moomins tot leven ziet komen. Volgens mij met gemak de mooiste rol van Glenn Close ever, en haar filmkleindochter Emily Matthews komt aardig mee.

Jessica Biel speelt er in mee dus het is een goede film!

Dat zal de producer wellicht ook gedacht hebben. En het heeft ook wel wat, de mooie Biel die op een mooie zomeravond door een mooi onderhouden landschapje dartelt in haar bikini.

Helaas is dat ook wel zowat het enige positieve aan de film. Het verhaal is te cliché voor woorden - zelfs in het genre, dat tenslotte ook al niet echt bekend is om de verrassende plots. Maar het lijkt ook wel alsof daarbovenop men nog moeite gedaan heeft om alle acteurs zorgvuldig te typecasten. Niet alleen Biel, maar ook Prinze, Lillard, Dennehy, Murphy spelen typetjes waar ze bekend om staan. Maakt het nog een stuk minder verrassend, en het maakt ook dat de film te saai voor woorden wordt. Eigenlijk is haast elke andere film in het genre beter - en heeft in ieder geval meer verrassing te brengen.

Ik dacht bij deze film een gevat citaat te plaatsen, in cursiefjes zoals dat dan hoort. Maar er komen in het laatste kwartiertje zoveel voor de hand liggende quotes langs dat ik gewoon niet meer weet welke ik dan zou moeten kiezen.

Different things happen to different people?

Never said no to anyone in my life?

How can she go to Virginia?

No better medicine than lying in your mama's bed?

No, I can't go with you?

No, I'm going to?

En dan vanzelf ook nog een liedje van Kim Carnes met haar doorgezopen stem en iets over een hart dat een home moet hebben. Ja, het is een onvolmaakte film, met een veel te sentimenteel en flauw plot, maar ja, Lori Singer speelt er in, en dat maakt een heleboel goed, en dat is dan niet alleen maar het idee dat er vijf mensen voor een jaar of wat hun brood hebben verdiend aan dat big hair kapsel van onze Lori, en daarmee voor de eeuwigheid worden geëerd in de credits voor 'hair'. Ja, zo veel big hair krijg je niet zomaar in beeld.

Toch is er meer, want Lori's enorme blauwe ogen komen ook regelmatig in beeld. Nogal gratuit, eigenlijk, want het plot doet er nauwelijks iets mee, hoe mooi ze eigenlijk is. Het verhaal gaat eigenlijk meer over de mannen, en hun nogal manosphere gedrag. Gelukkig krijgen ze daar dan nog net wel hun verdiende loon voor, maar het doet op geen enkele manier recht aan Lori.

Toch een van de meest veelbelovende actrices uit die tijd die het achteraf niet echt gemaakt heeft. En waarom precies? Als je die ogen in die paar gelukte shots in deze film ziet, dan snap je dat niet. Zelfs als ze actrice niet meer talent dan de strijkplank gehad had, dan nog zouden de regisseurs in de rij moeten hebben staan. Voor dat ene beeld van die ogen desnoods.

Serieus, was er dan niemand die daar een film mee kon maken. Toen niet, en kennelijk nu nog niet.

Onleuk, dus mislukt als komedie. Ook maar niet het minste beetje eng, dus ook mislukt als horror. In plaats daarvan krijgen we oeverloos en langdradig gezeur van een loser die met oninteressante dialogen de tijd vult. Iets artistieks heb ik er niet in kunnen ontdekken, en een parodie kan ik het ook niet vinden - ik heb niet de indruk dat de makers ook maar iets van het genre begrepen hebben, en dat is toch wel het eerste vereiste om een parodie te kunnen maken.

De acteurs vond ik erg tegenvallen, en het camerawerk amateuristisch. Komt wat over als een schoolproject, maar dan hoop ik maar dat men inziet dat deze carriere het niet gaat worden.

Zinloze flutfilm, volslagen tijdverspilling, zonder enige inspiratie.

De naamswijziging is denk ik een goedkope poging om een beetje mee te liften op deel 2 van de twilight films - tenminste, het lettertype dat ze voor de titels gebruiken zet me op dat spoor.

Gemma Arterton wordt alleen maar mooier met de jaren.

En wellicht past dit soort rol haar ook gewoon goed. Als ietwat apart en wereldvreemd persoon verstopt in een mooie landelijke setting - een ideale plek voor het arme jochie Frank die een veilig onderkomen nodig heeft, een schuilplaats voor de vallende bommen en de vallende emoties. Daar kan je dan allerlei nihilistische overwegingen tegenover zetten, maar dat verandert er niets aan dat het gewoon een sterke en prettige film oplevert.

Feelgood vind ik niet precies de goede term dan, want er zit wel degelijk een hoop drama en leed in. Voedsel voor de ziel, dat zeker wel. En minder hoogdravend is het gewoon af en toe ook fijn om mooie plaatjes te zien en te mijmeren over de komende zomer.

Leuke plaatjes van de bergen en Chamonix - een feest van herkenning als je het daar kent, niet alleen het dorp zelf maar ook de bergen er omheen. En de Eiger, ook niet mis. En Mathilde Warnier in de cast en Matt Groom als extra, hoe kan het dan misgaan.

Nou zo dus. Het verhaal trekt op niets - oppervlakkig gezien klopt het misschien nog wel, maar er is geen klimmer ter wereld die zich echt zo gedraagt, of anders gezegd, ik ken ze niet. Niet zozeer qua risico’s, maar de half-onberedeneerde manier van omgang ermee, in het echt ligt dat toch wel op een heel ander level. En in technische zin, ze hebben wel de goeie dingen in hun handen, maar overduidelijk onwennig. En de klimbewegingen kloppen ook al niet. Jammer, dat had toch echt beter gekund en gemoeten, Chamonix zit vol met mensen die dit beter zouden doen.

2* voor de beelden en Mathilde, daar blijft het bij.

Natuurlijk ooit wel eens op tv gezien - wel meer dan een keer zelfs, denk ik. In tegenstelling tot veel klassiekers komt deze film op de een of andere manier minder gedateerd over. Misschien wat meer een 'tijdloze' klassieker...

Wat me niet bijgebleven was, maar nu wel erg opviel, is dat bij de stierenvechtscenes alle wat meer spannende beelden erg weinig subtiel wegblijven. Was stierenvechten toen deze film gemaakt werd ook al zo controversieel dan?

Jammer, evengoed - het boek, en Hemingway daarbuiten ook, heeft een nogal duidelijke boodschap over stierenvechten. Of je het daar nou mee eens bent of niet (en ik weet eigenlijk niet welke houding ik daarin heb) doet het aan de film af dat er wel veel scenes in de arena zijn, maar dat deze toch nogal onlosmakelijke beelden toch net losgemaakt zijn.

Echt een film die je beter met zo min mogelijk informatie van te voren kan gaan zien - en wellicht ook zo’n film die je vaker dan een keer zien moet om alle subtiliteiten volledig door te laten komen. Roth is geniaal als de onpeilbare Neil Bennet, die er de hele film over doet voordat hij echt inzicht in zijn beweegredenen geeft - als al. En Gainsbourg als zijn zus Alice, die er niets van begrijpt wat er gebeurt - maar Gainsbourg is natuurlijk altijd geniaal, en haar verwarring en verontwaardiging beeldt perfect uit wat je als kijker ervan denkt.

Wellicht dat het einde dan net iets teveel weggeeft. Maar tot het zover is is het een mooie zit.

Een best prettige film zonder al te veel boodschap, inhoud of verhaal - langzaam dobberen door het leven van Frances de schilderes die in het noorden van Noorwegen terecht komt. Niet overal even helder of geloofwaardig misschien, maar wel aardig plaatjeskijken en met een fijne warme sfeer. Jenny Slate is perfect goed gecast - en het helpt ook wel dat die rode trui en witte tuinbroek de goede uitstraling hebben voor de wat geitenwollensokkenachtige rol die ze speelt. De rest van de cast, de cameo van Gillian Anderson incluis, vond ik minder overtuigen.

Prachtig acteergeweld. Het script, de tekst die de beide acteerkanonnen te doen krijgen is daarmee niet helemaal in balans.

Wat me behoorlijk dwarszit is de tegenstelling in termen van zwart en wit, en dat daar zonodig een nogal overdreven stereotiepe zwart-Amerikaanse geloofsovertuiging tegenover een sterk stereotiep blank gekleurd atheisme moet staan. Was dat beter geweest als TLJ en SLJ van rol gewisseld waren? Nee, dan was het nog afgrijselijker politiek correct geweest - en had het geheel nog veel meer dan nu al als een links politiek reclamespotje overgekomen. MLK heeft iets heel belangrijks en heel moois in gang gezet, maar het is jammer genoeg echt nog lang niet klaar - en net na het zien van deze film is dat echt de overheersende emotie. Waarom is het kennelijk toch op de een of andere manier zo van belang dat de ene acteur blank is en de andere zwart? Waarom is dat een deel van het onderscheid, van de tegenstelling die de discussie in deze film vormgeeft? En, als ik het op mezelf betrek, waarom weet ik - bewust of onbewust - van al mijn kennissen precies welke kleur vel ze hebben? Triest dat dat kennelijk toch nog steeds zo belangrijk is - en dat het hoeveel moeite ik ook doe nog steeds een of andere rol blijkt te spelen. En, ik vind het - terugkomend bij deze film - echt een zwaktebod om dat in het script op deze manier een rol te laten spelen, uit te laten komen. Misschien dat het voor Amerikaanse begrippen grensverleggend is - mij irriteert het eigenlijk mateloos.

TLJ en SLJ zijn allebei in vorm en spelen geniaal en laten allebei hun prachtige karakterkoppen breeduit zien. Tommy Lee Jones is trouwens snel op weg om mijn favoriete acteur te worden - de laatste vijf of zo films waarin ik hem gezien heb waren allemaal echt goed. Deze ook weer. SLJ komt daar trouwens wel heel dicht in de buurt - en maakt een grote kans om binnen een jaar of vijf a tien een even doorleefde karakterkop te hebben als TLJ - die er nu net wel ietsje ouder uitziet - of dat zo is durf ik maar even niet op te zoeken.

Conclusie, mooie film om gezien te hebben, maar zeker niet zonder kanttekeningen - en met een randje waar ik een wat naar gevoel aan overhoud. Daarom ook een relatief lage score.

De film geeft op zich een mooie schets van hoe het leven er in de bewuste periode in Schotland aan toeging, maar van een literaire klassieker had ik toch misschien iets meer focus op de kantelingen in dat bestaan verwacht. Dat kan je er nu wel een beetje in zoeken, maar dat is het dan ook wel - zoeken. En de grote kanteling, die van de wereldoorlog, komt me dan in vergelijking weer veel te rauw op m'n dak vallen, net als m'n voorganger vind ik dat er te dik op liggen. Zeker omdat zoals ik het verhaal begrijp Ewan dan nog helemaal niet in de oorlog is geweest.

Er staat wel tegenover dat er erg mooie beelden te zien zijn, en het acteerwerk is grotendeels fenomenaal. Agyness Deyn speelt een mooie hoofdrol.

Szabo is, was, voor mij geen bekende naam.

Deze film brengt daar wel verandering in. Wat een episch werk is dit - waar in het eerste uur het idee van het volgen van zoveel generaties me nogal tedieus overkwam, ergens later daagde het me hoe belangrijk het is om duidelijk te zijn over wat de historie van ons continent, onze landen precies is - en vooral omdat de geschiedenis zich aan het herhalen is.

Een sterke reminder aan hoe de helden van dit soort verhaal eigenlijk gewone mensen zijn, en ook hoe de bad guys van dit soort verhaal eigenlijk gewone mensen zijn - ze wonen bij ons in de straat, je ziet ze langslopen, je zegt ze misschien gedag.

Maar zij zijn niet ons. Ze zullen er nooit bij horen, met hun bruine hemden en uniformen, met hun groepjes, hun wapens, hun status, hun zelfbedachte rechtvaardiging. Mensen die handelen uit vreemdelingenhaat, uit afgunst of eigenbelang zullen er nooit bijhoren. In hun eigen kliekje, maar daarbuiten rest hun niets dan medelijden, verachting en de wens om hun bestaan te vergeten.

Of het een gelukkige keuze was om Fiennes zoveel generaties te laten spelen, ik twijfel er wat aan - feit is wel dat hij er bewonderenswaardig zijn best voor doet. De schermkampioen werkt wel het beste, moet ik zeggen.

In zijn tegenspeelsters is het makkelijker - Ehle is te mooi voor woorden, Weisz krijgt te weinig ruimte in het script, en Deborah Kara Unger wint het met haar kleine rolletje evengoed bij mij omdat ik, ehh, sorry, gewoon vooringenomen ben. Sue me.

Moeilijk wel om dit soort film te zien, terwijl er in Europa door de voor de hand liggende partijen weer openlijk wordt gemijmerd over het afvoeren van mensen naar 'ergens anders' - omdat ze een of ander geloof aanhangen, of omdat hun ouders of grootouders in een ander land geboren zijn.

Toen deze film in de bioscoop kwam was dat nog zo ongeveer volstrekt ondenkbaar. Wat is er veranderd in die jaren? Extreem rechts heeft weer een stem gekregen, en vooral als het 'ongehoorde' deel van de samenleving dat een ongehoord grote impact heeft op de publieke opinie. Social media heeft gekozen voor extreemrechts als verdienmodel. En genocide is terug, en de wereld staat er bij en kijkt er naar.

Aardig filmpje met een origineel verhaal. Verder wordt het nergens echt spannend of opvallend, het is allemaal weinig bijzonders.

Amy Adams is net te tolereren wat mij betreft - maar ik heb dan ook echt geen zwak voor haar. Hoewel ze hier stukken beter is dan in Leap Year, dat vond ik een verschrikking. Emily Blunt krijgt dan weer een beetje te weinig aandacht van de camera, jammer. En ik zie nu pas dat Alan Arkin de opa speelt, had hem in de film niet herkend.

Ode aan de zombie- en horrorfilms, ode aan de pulp science fiction films, ode aan de jeugdfilm, jaren-80 nostalgie. En echt goed gelukt in al die dingen, het is een superleuke en spannende film. Dat het verhaal van het ene cliche naar het andere gaat is eerder een pluspunt dan een zwakte. Wel vond ik het einde wat zwak en ongeinspireerd overkomen. Maar dat is dan ook het enige puntje van kritiek.

Leuk gespeeld door de kinders, die de volwassenen volledig van de plaat spelen. En de titelrol is ook de moeite waard.

Naaperij van Twister, vanzelf. Mooie plaatjes, een heel klein scheutje drama, maar verder is de vergelijking wel klaar. Nergens zelfs maar in de verte in de buurt van dat grote voorbeeld, en vooral narratief vallen er gewoon te veel steken.

Laatste film van Anne Heche geloof ik - al waren er nogal wat dingen in productie. Hoe dan ook, jammer, ze had nog zoveel moois te brengen.

Plussen en minnen.

Plus:

Mooie zonnige beelden van Argentinie, doet het prima in onze grauwe winter

Lichtvoetig en af en toe grappig verhaaltje

Behoorlijke acteurs, behalve...

Min:

Voiceover

Paprika Steen. Staat een beetje ongeïnteresseerd te hannesen, komt niks uit.

Flauw einde, vleesch noch visch

Het begin duurt veel te lang en bevat teveel flauwe grappen. Zodra de boel op gang komt wordt dat wel wat beter, maar dat duurt best lang en het blijft een nogal rare opbouw - het was wellicht beter als de Tcherkistan-grappen wat eerder begonnen waren. De ontknoping is een leuk contrast met de rest van de onzin en daardoor best leuk.

Dany Boon overdrijft en overacteert. Wellicht past dat bij wat er van hem gevraagd wordt, maar het zit wel erg dicht bij de rand van irritatie.

Een serieus interessante film.

Waarbij ik dan misschien wel moet uitleggen dat dat woord 'interessant' in het Angelsaksische spraakgebruik niet beslist iets positiefs aanduidt - als je dat op je werk tegenkomt, dan betekent het meestal 'een probleem' of 'iemand waar je met een boog omheen loopt'. Ja, dat heb ik toch een paar keer echt verkeerd zien gaan.

Deze film is beslist, ja, 'interessant'. Aan de ene kant lukt het Vassilopoulos om een vergelijk met de eerdere films van Lanthimos redelijk en zinvol te maken, aan de andere kant is de cinematografie af en toe op een duidelijk hoger plan dan dat, en de integratie met de soundtrack is ook echt serieus fraai gedaan. En dan nog het absurd baanbrekende idee om de hoofdrollen door een echte tweeling te laten spelen, in plaats van wat gemakzuchtig getruc in de techniek. Aan de andere kant is de film narratief zo homeopatisch dat ik er eerlijk gezegd niks van kan maken. Nou gebeurt me dat met Lanthimos ook wel eens, maar toch niet zo overweldigend - niet zo van 'ik miste misschien wat details' of 'ik heb wellicht de boodschap gemist', nee, ik snapte hier dus helemaal niks van.

Is dat slecht? Wellicht, maar er zijn ook andere aspecten die je daar bij zou kunnen benoemen. En dan kom ik weer terug op dat woord 'interessant'. Iets waar veel over gezegd zou kunnen worden - zonder daar direct een waardeoordeel aan te verbinden. In een professionele context is dat slecht, als je er veel over kan zeggen is kost het teveel moeite, teveel tijd. Maar voor een film is dat eerder iets goeds, wellicht.

Rest me nog even aan te halen, het maffe scheve gebouw op iets van twee derde in de film. Als er iemand is die weet wat dat is, waar dat voor is? Ja, het is als een metafoor voor de film zelf - het heeft ongetwijfeld een doel, een dringend nut en een noodzaak, alleen ik kom er niet in de buurt.

188 minuten Superman.

Ik zag er een beetje tegen op - zowel vanwege de speelduur als het onderwerp. Maar wat blijkt, in de jaren-70 konden ze best een superheldenfilm maken die leuk en onderhoudend is. Spannend zelfs.

Reeve is prima als de stoethaspelige Clark Kent en de oer-superheld Superman - het gaat hem beide leuk af, en Margot Kidder als zijn Lois Lane is een aardige match. En Lex Luthor is natuurlijk helemaal perfect met Hackman om hem kleur te geven. En Marlon Brando in een bijrolletje ook nog eens.

Verder is het zelfs voor mij - nooit iets van Superman gezien, nooit een van de strips gelezen - een feest van herkenning. Zo ver is de mythe van Superman doorgedrongen, dat je zelfs als onwetende al van alles meegekregen hebt. Erg fijn om het hele verhaal nu eens echt te zien, al waren die 188 minuten misschien net een paar te veel.

Nog maar eens 127 minuten Superman.

En na het erg prettige deel 1 valt dit deel een klein tikkeltje tegen, de sjeu straalt minder van de cast af al zal het vooral ook zijn dat het verhaal wat, hoe zeg ik dat, 'serieuzer' is met Generaal Zod als en serieuzere nieuwe antagonist. Overigens een fijn rolletje van Terence Stamp, al vond ik O'Halloran als Non daarnaast wat tegenvallen. Had liever Sarah Douglas wat meer ruimte gegeven denk ik dan. Maar, aan de andere kant, met de moeizame productiegeschiedenis in gedachte is het wellicht eigenlijk gewoon een enorm spektakelstuk dat de film er uberhaupt gekomen is.

En, minder tweede deel terzijde, het is nog steeds gewoon een grappige film die ook nu zowat vijftig jaar later nog weet te onderhouden. Ik vraag me af hoeveel van de tegenwoordige superheldenfilms dat halen.

Superman IV.

Wat ik enorm waardeer is dat de originele cast voor dit vervolg komt opdraven, ondanks dat het toch bijna tien jaar later is. Reeve, Kidder, Hackman - allemaal present. En voor dit deel versterking van een nog jonge en frisse Hemingway die de boel even fris opschudt.

En wellicht klopt de boodschap van het verhaal ook wel. Was het deze film die het einde van de koude oorlog bewerkstelligd heeft? Vast niet, maar het gevoel van dat tijdperk ligt er heerlijk overheen. Triest dat we dat nu weer helemaal kwijt lijken te zijn.

Erg mooie beelden, en de voice-over met de absurde teksten heeft wel wat grappigs. Doet me wel ergens een belletje rinkelen over een andere film waarin dat ook zo gedaan wordt, maar het komt niet door welke. Het verhaal zit best goed in elkaar, coming of age en uiterste verveling met elkaar gemengd - maar helaas voorkomt het niet dat de film zelf ook best saai en langdradig wordt - vervelend, kortweg. Qua acteren vond ik het geen hoogtepunt, niet omdat de acteurs het niet goed doen, maar omdat ze eigenlijk maar weinig te doen hebben - tenminste, zo lijkt het. De fysiek uitdagende rol van Helga Boettiger maakt nog het meeste indruk.

De soundtrack is best goed trouwens, en maakt samen met de beelden de film nog wel verdraaglijk.