Opinions

Sterk script, herkenbaar en ondanks de zware materie behoorlijk neutraal in de beschouwing van een nare ziekte die niet alleen de patient maar ook de omgeving hard raakt. Herkenbaar in dat het overeenkomt met hoe het met mijn vader ging - al ging dat veel langzamer en toen hij al veel ouder was, maar de effecten komen wel heel erg overeen. Neutraal in de zin dat het geen echt loodzwaar drama is, ondanks wat schrijnend scherpe momenten, maar ook af en toe wat - relatief - positiefs laat zien, zonder daar een oordeel over aan je op te dringen. En zonder gezocht drama erbij, dit is zover ik het beoordelen kan een behoorlijk realistisch verhaal zonder overdrijving of understatement.

Julianne Moore speelt weer eens een erg sterke rol - waarbij dit wellicht wel een soort rol is die haar goed ligt, maar nog steeds. Misschien niet de leukste film om een oscar voor te krijgen, maar zeker wel verdiend. Verrassender is Kirsten Stewart, hoewel dat eigenlijk geen verrassing meer zou mogen zijn, ze heeft tenslotte in de afgelopen anderhalf jaar of zo al vaker op een overtuigende manier afstand genomen van de karikaturale stereotypes die om haar heen hingen.

Een heleboel voiceover, maar op de een of andere manier is dat niet zo heel erg als het de stem van Billy Connolly is. Ook helpt het een heleboel dat een behoorlijk deel in de half-jaren-90 derderangs clubs in ons eigen platte Nederland speelt. Niet dat het overal klopt, toch is er wel veel herkenbaar.

Dat is dan ook wel de positieve kant, verder is de film nogal doelloos - wellicht net als de band zelf. De hoeveelheid grappen is voor een komedie wat aan de erg dunne kant. Het dobbert wel vermakelijk, meer kan ik er niet van maken.

Cultuurcrash.

Geen film voor een groot publiek, kennelijk, want veel negatieve reviews. Misschien deels door de wat ongebruikelijke rol van Damon - geen actie maar veel gepraat en moeizaam gedoe, en ook niet precies een heel sympathieke rol die hij speelt. Net als de andere karakters die de film bevolken eigenlijk, het is wel een stel mensen die ik liever niet in mijn kennissenkring hoef geloof ik.

Maar dat neemt niet weg dat een heel groot deel van het verhaal op microniveau wel erg goed getroffen is, en de interactie tussen de lompe Amerikaan en de Fransen is af en toe gewoon geniaal - al moet je misschien redelijk vloeiend zijn in beide talen om daar de subtiliteiten in op te pakken. Wellicht inderdaad vooral interessant als sociaal drama - de vaker genoemde link met de zaak van Amanda Knox zie ik in ieder geval niet zo, al was het maar omdat dat in een ander land speelt en Knox' vader volgens mij ook geen enkele rol speelde.

Erg sterk geacteerd, eigenlijk door alle rollen, maar behalve Damon vond ik ook Cottin erg goed. Ook wel erg fijn dat ze ongenuanceerd Frans is in alle manieren en gedragingen - nou zou je denken 'ja maar ze is ook Frans' maar in films gaat dat nogal eens mis vanzelf. De hele sfeer van Marseille is ook behoorlijk scherp getroffen.

Jammer wel dat er aan het einde een paar steekjes vallen, ik vond een deel van het laatste halfuur net iets te gemakkelijk. Dat had toch wel wat beter gekund misschien - maar, wellicht dat het zwaartepunt van de regie daar ook niet op lag, en het met de sfeer verder gewoon een beetje op was.

Mooie sfeer.

Mooie beelden.

Perfect spel met licht en donker, camerawerk om jaloers op te worden.

Mooi spel van Mia Wasikowska.

Maar daar houdt het dan op. Het verhaal komt niet bij me door, ik moet er echt moeite voor doen om m'n aandacht er bij te houden. De personages zijn me allemaal, zonder uitzondering, onaangenaam. Interessant kan ik ze ook al niet vinden. Lelijk wel - vooral Kidman met die karikaturale Botoxkop van 'er. Gadverdamme, wat onecht is dat.

Interessant wel is dat ongeveer hetzelfde soort gevoel is als waarmee ik uit Olduboi kwam - ik had de naam van Park eerst niet gezien, dus dit kwartje valt achteraf. Maar toch is het wel voor allebei de films hetzelfde verhaal: Mooie film, in technisch opzicht - knap gemaakt. Maar ik kan er eigenlijk niks mee.

Tobberig gedoe met geloof en worstelingen met levensbeschouwing zijn geen garantie voor een goede film. Dit prul neemt maar liefst 105 minuten de tijd om daar een volstrekt overtuigend bewijs voor te leveren.
De karakters blijven volkomen plat en ongeloofwaardig, onsympatiek, onherkenbaar, leeg. Robert de Niro en Edward Norton acteren nauwelijks, ze draaien gevoelloos hun lijnen af. Vooral Robert de Niro trekt daarbij dezelfde bekken als altijd, er is geen spoortje expressie te bekennen - bijna alsof hij vers gebotoxt is. Milla Jovovich doet het op zich wel aardig vind ik, maar haar karakter is zo ongeloofwaardig dat er uiteindelijk ook niets achterblijft - en aan het eind van de film, nadat Stone vrij is lijkt het alsof haar rol verder vergeten is.

Daar komt nog bij het bespottelijke motiefje van de - overigens niet bestaande - stroming waar Stone zich toe bekeert en het misselijkmakende gedoe met de soundtrack wat daarbij hoort. Dat maakt deze mislukking echt volledig.

Volkomen vergetenswaardig prul dat een enkele reis richting vuilnisbak meer dan verdient.

Leuk geprobeerd.

Het is vooral de beeldstijl en visuele trucjes die het begin interessant maken. Jammer, die gimmicks zijn te dun om de film ook tot de titels interessant te houden, en er is verder gewoon te weinig. Terwijl er toch best een aardige cast rondloopt - misschien niet een topcast, maar je kan er echt wel een film mee maken. Kiernan doet het best leuk als blondje in de hoofdrol, Sutherland is gepast ouwezakkerig, en Krysten (dat spreek ik thuis uit als Krijs-tuh) Ritter is, ehh, wat te flauw. Nou kan je zeggen dat dat ook haar lotsbestemming is in deze film, maar dat is precies het probleem ook weer.

Want jammer dat het verhaaltje zo flauw blijft, het is niet serieus en ook niet leuk. Gemiste kans.

Ik kende Lucille Ball alleen van The Lucy Show, daar moet ik indertijd talloze uren van gezien hebben. Maar in deze film blijkt ze veel meer te kunnen dan dat cliche typetje, al is het maar een tv-film en krijgt ze niet echt serieus tegenspel van een van de andere acteurs.

Toch, het komt me over dat de film een van de inspiratiebronnen voor Gilliam geweest is toen hij met zijn The Fisher King (1991) bezig was, en als twee enorm verschillende kanten van dezelfde medaille zijn de films samen eigenlijk een geniaal tweeluik waaruit blijkt dat je geen grootse plannen en megabudget nodig hebt voor een goede film - alleen maar een beetje talent en wat goede wil. En iemand die dat er in zien wil.

Best een prettige film, met een mooi sfeerbeeld van de jaren-70. Zolang je er maar niet iets over de Stones in wilt zien gaat het best - sowieso natuurlijk volstrekt onmogelijk om voor Jagger en Richards passende acteurs te vinden. En ook voor Jones, vanzelf, en daar gaat het nou juist om.

Niet dat Gregory het nou slecht doet, echt niet - en gedurende de film groeit hij duidelijk in zijn rol. Considine is ook welhaast perfect, en de setting in de erg fraaie boerderij, of moet ik zeggen, landhuis - mooier vind je het eigenlijk niet.

Waar de film dan wel volstrekt in faalt in het willen zoeken van een verhaal wat er niet is. Er is nooit ook maar enig bewijs gevonden dat Jones aan iets anders dan veel te veel drank en een zwembad is overleden. Laat het daar dan bij, als je daar niet genoeg film van kan maken, zoek dan een ander onderwerp.

Basta, en rust in vrede.

(en ja, een vol punt aftrek omdat de speculatie me gewoon echt verkeerd schiet)

Een film waarin de kunst van het weglaten goed gedoseerd gebruikt wordt, er blijft genoeg te raden en te discussieren eens de titelrol over het scherm loopt. Past mooi bij het onderwerp, maar het is wel een beetje meer een acteursding dan een gewoon narratief. Élodie Bouchez en vooral Didda Jónsdóttir zetten sterke rollen neer, en dat maakt voor mij de film tot meer dan voldoende - het enige dat me wat irriteert is dat het onverklaard blijft waarom Cora haar patient achterna reist. Dat onderwerpje had toch wel een beetje minder mysterieus gemogen.

Wat een heerlijke film.

Sowieso is het waargebeurde verhaal natuurlijk al geniaal. Maar de uitwerking die Lynch hiervan maakt, en de ijzersterke karakters die hij in de film oproept. Farnsworth voorop als de onverzettelijke ouwe knar die zich door niets laat tegenhouden om te doen wat hij in zijn hoofd heeft - en al zeker niet door de redelijkheid of het gezonde verstand. Traag, maar dat valt nauwelijks op met zoveel mooie beelden onderweg en eigenlijk altijd wel iets dat aan het gebeuren is of net gebeurd is - zoals dat gaat op een roadtrip, of dan toch later als je er aan terugdenkt en alle saaie momenten vergeten bent.

Echt mega niet mijn ding.

Sowieso al bla over inhoud - als je interessant wil doen met je analoge film, doe dan tenminste 70mm. En dan ook nog eens hoofdstuktiteltjes en gepruts met de chronologie om een saai verhaal wat op te leuken. Dan kan je lyrisch worden over mindfucks, maar het ligt er veel te dik op voor mijn gevoel. En buiten dat, als de personages zo plat blijven dat het je geen ruk kan schelen hoe het met ze afloopt is het gefuck ook niet bijster interessant.

Kortom, ik wil die twee uur terug. Oh, het was maar anderhalf uur, nouja het voelde als drie.

Herzien, voor de zoveelste keer alweer - en alweer dik een half jaar na Reinbo's commentaar ben ik het volstrekt eens dat deze film totaal niet gedateerd is.

Angela Bassett en Ralph Fiennes spelen heel sterk. Juliette Lewis speelt - nouja, zichzelf, denk ik, grotendeels. Bij de vorige kijkbeurten was ik daar wel behoorlijk van onder de indruk, nu vallen vooral haar andere talenten me op - haar acteren niet.

Spannend verhaal, interessant gegeven, spannende uitwerking, mooi gefilmd - echt de moeite waard, dit filmpje. Ook al is het alweer een ouwetje. Misschien dat het wel wat aan kracht verliest voor wie zich niet voorbereid had op een 2000-feest, met alle verwachtingen daaromheen - voor mij speelt dat toch wel een rol bij deze film.

Niet mijn film.

Sowieso had ik een paar keer een minuutje niet heel goed opgelet en dacht daarna dat ik een essentiele clue gemist had. Als ik het hier zo lees valt dat dus wel mee. Op zich geen probleem mee, maar je komt wel wat raar uit de film.

Kidman ziet er in deze film eens wat gewoner en minder emotieloos-gebotoxt uit - en je zou haar ook niet voor bijna 50 aanzien. Best knap gedaan, in vergelijking met de haast karikaturale versie van een paar jaar geleden, en het enige dat me er wat bij opviel is dat ze nog maar weinig lijkt op de Nicole van Bangkok Hilton indertijd. En hoewel ze wel weer wat dicht bij haar gewone soort rol blijft hier, speelt ze wel weer goed. Beter dan de rest wat mij betreft - Weaving en Fiennes vond ik geen indruk maken.

Eigenlijk nogal een vreemde film. Eerder 'interessant' dan 'goed'.

Het verhaal is volstrekt ondergeschikt aan het beeld. Veel mooie glimmende vliegtuigen, veel mooie blauwe luchten met condensstrepen eroverheen. In historische zin erg interessant, want de vliegtuigen die we te zien krijgen waren stuk voor stuk grensverleggende toestellen, en we krijgen er ook heel wat van te zien - het verbaast me eigenlijk dat dat zomaar kon, middenin de koude oorlog. Of is er soms ergens in de verte een verborgen agenda geweest om de Russen eens even stevig te intimideren met al deze blinkende vernietigingswapens - waarvan dan toch wel eventjes dunnetjes ingewreven wordt dat slechts een van die B-47's meer vernietigende kracht in zich had dan alle vliegtuigen in de tweede wereldoorlog bij elkaar. Ik als argeloze kijker ben er al best van onder de indruk - dik vijftig jaar verder. Dat zal indertijd best aangekomen zijn.

Wat daar dan ook het idee bij was tot daar aan toe. June Allyson en haar romantische onderdeeltje in het plot doet eigenlijk voor spek en bonen mee, het leidt vooral af van de hoofdzaak - het dient nog maar nauwelijks het doel om het verhaal mee te beginnen en te eindigen. Alsof er niet goed geedit is, en er per ongeluk een stukje is blijven zitten van een andere film.

James Stewart speelt in ieder geval eens een heel andere rol - nog steeds wel ietwat sloom, maar in tegenstelling tot het ietwat stereotiep van aardig en vriendelijk kiest hij hier niet voor zijn vrienden of zijn vrouw, maar voor de plicht en zijn land - en misschien nog wel erger, gewoon voor waar hij zelf zin in heeft. Het vliegen gaat hem prima af - wat misschien een wat minder bekend iets is is dat hij ook echt piloot was, en zeer zeker niet voor de show. Aan het einde van de tweede wereldoorlog was hij kolonel, en daarna reservist - en zelfs nog tot in de Vietnamoorlog actief. De film is daarmee zeker een tikkeltje autobiografisch - wat we hier zien is bijna zijn alter ego, zijn onbekende andere leven. En het lijkt daarmee ook wel waarschijnlijk dat hij zelf de hand heeft gehad in het maken van deze film, een grote rol heeft gespeeld in de manier waarop het Strategic Air Command hier te zien is. Want dat is toch best bijzonder. Bommenwerpers zijn ondertussen toch wel wat minder populair. En dat geldt al zeker voor de nucleaire variant.

Een monument uit een tijd dat patriottisme nog geen vies woord was.

Super mooi.

Niet eens zozeer qua animatie, want die vond ik af en toe wat, wat, wat. Minder overdonderend dan ik er van verwacht had, dat is misschien de beste omschrijving, want met alle hype had ik net iets meer verwacht.

Maar de vormgeving is erg, erg goed, en dat is wellicht belangrijker. En terwijl de dieren af en toe wat al te antropomorfisch worden, het klopt allemaal wel in de context, en er zijn een paar erg aangrijpende scenes.

In het verhaal kan je van alles vinden - fijn dat de makers het aandurfden om een film te maken zonder dialoog, zonder opgelegd verhaal, en zonder duiding. Dat mag van mij wel een nieuwe trend worden eigenlijk.

Net als de fraaie integratie van beeld en geluid, overigens. Niet veel films die daar in de buurt komen.

Ik heb de originele film niet gezien - en ik denk ook niet dat ik dat ga doen eigenlijk, want Dustin Hoffman irriteert me eigenlijk altijd mateloos. Een zuiver oordeel welke variant 'beter' is zit er dan toch al niet in, en is natuurlijk toch al tijdverspilling.

Het onderwerp is natuurlijk de edele kunst van de escalatie. Die wat langzaam op gang komt, maar toch zeker zijn loop zal hebben. Eens de berenval gespannen is, zal hij zeker sluiten, zo zou een oud spreekwoord kunnen luiden. En even onafwendbaar is de manier waarop dit verhaal een einde krijgt, lijkt het. Maar hoe onafwendbaar ook, we lijken er een beetje vlakjes en emotieloos te komen uiteindelijk, het lijkt allemaal toch net een tikje zakelijk te verlopen.

En dat is in het begin ook al een beetje teveel het probleem. David Sumner, die toch tot het uiterst getergd wordt, blijft een beetje te emotieloos. En Amy eigenlijk net zo. Daardoor komt het allemaal niet echt aan denk ik.

Toch nog best een leuke film om gezien te hebben. Niet een voor op de stapel om te gaan herzien.

Leuk en simpel verhaaltje.

Van de hoofdrolspeler - nouja, die mens bedoel ik - was ik dan wat minder onder de indruk, en ik zag ook tot mijn verbazing dat Roger Spottiswoode de regisseur is. Had ik toch een wat hogere pet van op, want er zitten hier en daar toch wel wat slordigheidjes in vond ik. Nouja, wellicht was het budget niet eindeloos.

De kat is de held van de dag, natuurlijk, maar de muis vond ik ook bijzonder grappig.

Guilty pleasure.

De film is op zich niet heel best, maar de sfeer spreekt me wel precies aan - het wat vreemde taalgebruik, de doenerigheid van de personages. Sowieso een leuke cast, het gaat niet alleen maar om Kreuk. En ja, het zijn dan wellicht geen doodgeverfde A-lijst acteurs, maar ze zetten wel geloofwaardig hun rol neer, al is er dan wellicht wel wat aan te merken op sommige scenes.

Ik heb de spellen nooit gespeeld, dat is wellicht ook maar beter wil je de film op z'n waarde te kunnen appreciëren. En toch, in het genre van films-naar-een-spel is het zeker niet slecht - ik denk dan even aan de laatste Tomb Raider mislukking, met een enorm budget een even enorme teleurstelling. In die vergelijking is dit welhaast een meesterwerk.

De afloop is dan misschien niet in alle details al van het begin af voorspelbaar, maar spannend kan ik deze film toch echt niet vinden. Het blijft bij een beetje rondrennen en schieten - mooier kan ik het niet maken. Keanu Reeves slaagt er op geen moment in om sympathie voor zijn karakter op te wekken, Forest Whitaker's rol was door een strijkplank beter gespeeld, Hugh Laurie is volstrekt miscast - al was het alleen al omdat je elke keer dat zijn kop verschijnt denkt dat je in een aflevering van House beland bent.

Aiaiaiai, wat is dit alweer lang geleden.

En wat een geniale film is dit nog steeds. Wel een ietsje doordat het wel een ontzettend brok jeugdsentiment is. Maar toch ook door de onvergetelijke scenes - de overval en de vechtpartij, om maar eens mee te beginnen. De heldenrol van Michael Paré, de allesovertreffende badguy van Willem Dafoe, en de ultieme damsel-in-distress Diane Lane.

De soundtrack speelt een grote rol vanzelf. Die heb ik indertijd ook meteen gekocht - en dat viel nog niet eens mee, je had toen nog geen webwinkels . En verreweg het beste nummer, Sorcerer, staat op de soundtrack niet in dezelfde geniale versie als die in de film zit. En de versie van Stevie Nicks, die het nummer schreef, is al helemaal niet om aan te horen.

Mooie foute stijl - er is natuurlijk nooit een tijd geweest dat alle stijlelementen die we zien tegelijk over straat liepen, van de jaren-50 politieuniformen tot de rubber tuinbroek van Willem Dafoe inderdaad, of de big-hair kapsels van de meiden en de ouwe auto's. En mooi blauwig allemaal om de nachtsfeer te benadrukken.

Het plan was ooit dat dit de eerste van drie films zou worden. Jammer dat dat er nooit van gekomen is.

Slecht.

B-film zonder production value, Sarah Allen is verreweg de beste actrice van het zooitje - de rest bakt er helemaal niks van. Waarschijnlijk in een weekeindje in elkaar geflanst.

Meest triest is het suffe verhaal nog wel. Dom en dommer, meer is er niet nodig voor het script.

Wat een paar behoorlijke acteurs en actrices in deze film te zoeken hebben, dat is de vraag die alles overtreft. Burt Reynolds is vooral opvallend omdat zijn rol een soort prequel is van alles wat Billy-Bob Thornton ooit als karakter heeft neergezet. Maar daar tegenover staat de wat al te platte rol van Moore, met haar overinflated pornotieten - als die dan van haarzelf zijn in plaats van een body double. De lust ontgaat me, en echt in alle opzichten. De enige acteur die met zelfrespect de credits haalt is Ving Rhames.

En dan toch. Was het dan de bedoeling van deze film om een realistisch beeld te geven van wat The American Dream dan daadwerkelijk inhoudt voor normale mensen - van je geboorte tot je dood slaaf van de paar honderd die het in de VS voor het zeggen hebben. Maatschappijkritiek op een fenomeen dat in de jaren-90 nog niet in de buurt kwam van hoe ver het nu gaat.

Ofwel dat, ofwel het gaat gewoon om de borsten van Moore. Exploitatie, either way.

Een bijzondere film, al is dat in dit geval niet precies alleen positief uit te leggen.

Bergman als het slachtoffer van de omstandigheden, die zich van het ene dode spoor in het andere wringt. Symboliek alom, maar toch blijft die wat mij betreft wat onsamenhangend en te weinig tastbaar, en Bergman's karakter wordt maar weinig sympathiek - ze lijkt nergens de ruimte te zoeken om er ondanks de omstandigheden toch wat van te willen maken.

Qua beelden hetzelfde wisselende beeld. De scene met de vissers is magnifiek, maar van de vulkaan wordt maar weinig effectief gebruik gemaakt, en net zo van het desolate dorpje en het landschap. Misschien dat de leeftijd van het materiaal daar ook wel een rol in speelt, het heeft de tand des tijds niet heel best doorstaan.

Narratief volgt de film schijnbaar dezelfde aanpak als Bergman's karakter. Ietwat stuurloos en doelloos op weg naar het einde - en dat is dan ook niet bepaald het sterkste punt van de film. Onbevredigend.

Tijdverspilling.

Op zich voor een Nederlandse film wat ongebruikelijk - het is tenminste eens een keer geen romcom, en de hoofdpersoon is ook niet iemand die je er van verdenkt met een babboebakfiets rond te rijden. Maar narratief is het wel gewoon om te janken - en de grootste fout is nog wel dat de hoofdpersoon nergens ook maar in de verte iets herkenbaars of charmants heeft. Met het voorspelbare gevolg dat je de hele film lang zit te wachten of die vulkaan nog eens uitbarst, want dat lijkt het enige positieve einde aan wat verder als een te lange zit aanvoelt. Wel een leuke cast op zich, maar ik had ze liever in een betere film zien spelen.

Ik vond het een onzinnig slechte film. Plotholes waar het gat in het raam een speldenprikje bij is en een verzameling bedenkelijk domme en slechte mensen bij elkaar. Het kan dan op waar gebeurde dingen gebaseerd zijn, maar het verhaal is me echt te onwaarschijnlijk voor woorden. Het enige wat er qua thrillerelement overblijft is welk einde er aan gebreid gaat worden.

Van acteren, cinematografie, soundtrack, opbouw en timing van het verhaal was ik ook al niet onder de indruk. Zonde van m'n tijd.

Een dobberende film over dobberende liefdes. Met de mooie Jennifer Connelly en haar even mooie filmdochter Lily Collins. Heel veel gebeurt er eigenlijk niet, afgezien van een soort rustig beschouwende sfeer over het voortdobberende leven is er maar weinig te beleven. Geen film die me lang zal bijblijven, wel prettig kijkvoer voor tussendoor.

Leuk.

Misschien vooral of zelfs alleen voor de fans van de Foo Fighters of Dave Grohl, want daar draait het natuurlijk vooral om - als ‘gewone’ horrorfilm is het wellicht wat aan de matige kant, en dan zou je misschien zelfs opmerken dat er niet heel best geacteerd wordt. Maar zodra je de context erbij neemt, dan is het gewoon een grote grap - al kan je dan wel zeggen dat het er af en toe wat op lijkt alsof Dave zelf het toch wel het leukste vindt. Stoort dat? nou mij niet.

En ook een droevig tintje vanwege dat Taylor Hawkins niet meer onder ons is. Net vijftig maar. R.I.P.

Ere wie ere toekomt, ik was nooit op het idee gekomen om deze film op te zoeken zonder de tip van Jeroen Kraan, de milieuverslaggever van, jawel, nu.nl.

Als film is het nogal een wisselvallig gedoetje, met enorm twijfelachtig acteerwerk en een script om te janken. Maar ook wel weer erg fraaie citaten, vooral in het laatste uurtje of zo. Iets als

Oh, errhm, Colonel. I think you're moving in on my lady.

Well I wouldn't worry about that, son. You'll probably be a casualty.

En zo zijn er talloze. Maakt dat het tot een goede film? wellicht niet, maar wel een grappige. En hetzelfde over alle parallellen met de uit de hand gelopen zuivelindustrie. Ook daarvan kan je vragen of dat het tot een goede film maakt. Ja, wellicht wel.

Tsja.

Het plot is warrig en onlogisch, weet geen keuze te maken tussen over the top of geloofwaardig. De waangedachtes van Lizzie zijn vooral verwarrend, geven geen bruikbaar inzicht in haar personage, maar zetten je als kijker vooral op het verkeerde been. De casting is vreemd - met Westra en Cabau als volkomen onwaarschijnlijk politiekoppel als raarste uitschieter. Jackie van Parijs doet het dan nog wel goed, maar ook af en toe wat teveel maniertjes en trekjes ertussendoor.

Nogal onvoldoende, vind ik. Casting, script en regie laten echt een paar grote steken vallen.

Prachtige film. Sterk verhaal. Perfect gespeeld.

Heel opvallend door de schitterende rol van Sylvie Testud - die ik wel eens eerder had gezien, maar nooit zo had zien spelen. Overtuigen als vloeiend Japans sprekende expat in Japan, da's niet zo makkelijk. En dan daarbij er nog voor zorgen dat de taal- en cultuurbarrieres doorbroken worden door haar mimiek en uitdrukking. Heel indrukwekkend. Dan zijn de Japanners in de cast toch een beetje in haar schaduw terecht gekomen - terwijl ze toch zonder uitzondering erg goed spelen.

Waar het verhaal echt sterk in is is in de ontwapenende eerlijkheid. Want, zonder daar nou al te oordelend over te zijn, een deel van de situaties waar Amelie - zeker in het begin - in verzeild raakt heeft ze toch wel grotendeels aan haar eigen naïviteit te danken. De Japanners hadden haar wat meer kunnen helpen - ze weten tenslotte ook dat ze uit een andere cultuur komt - maar, aan de andere kant had ze zelf daar toch ook net iets bijdehanter mee kunnen zijn. Japans leer je niet op een dag, en inzicht in de cultuur van het land hoort daar toch echt wel een beetje bij. Of dat nou alle situaties voorkomen zou hebben is natuurlijk evengoed wat twijfelachtig - een beetje geluk moet je daar toch ook wel bij hebben.

Als je overigens door de letterlijke uitingen van de Japanse cultuur en de precieze invulling van de wraak en vernederingen heenkijkt en het geheel meer bekijkt als een allegorie, dan kan je best makkelijk een vertaling naar de Europese - en ook Nederlandse - bedrijfscultuur maken. Ook bij ons is het niet zomaar vanzelfsprekend om je baas te passeren, of om iemand anders' werk over te nemen. Ook bij ons wordt de - in woord beleden - loyaliteit erg op waarde geschat - misschien meer dan daadwerkelijke prestaties. Ook bij ons tellen dienstjaren vaak zwaarder dan herkenbare toegevoegde waarde - vooral als het tijd voor promoties of posities wordt. En ook bij ons heeft het als regel consequenties als je tegen de regels in denkt te gaan. Misschien niet zo bot als we hier te zien krijgen, maar heel ver ligt het er nou ook weer niet vandaan. Japan is dichterbij dan je denkt. Lees er zonodig een paar jaargangen Dilbert op na...