Opinions

Eigenlijk nogal een vreemde film. Eerder 'interessant' dan 'goed'.

Het verhaal is volstrekt ondergeschikt aan het beeld. Veel mooie glimmende vliegtuigen, veel mooie blauwe luchten met condensstrepen eroverheen. In historische zin erg interessant, want de vliegtuigen die we te zien krijgen waren stuk voor stuk grensverleggende toestellen, en we krijgen er ook heel wat van te zien - het verbaast me eigenlijk dat dat zomaar kon, middenin de koude oorlog. Of is er soms ergens in de verte een verborgen agenda geweest om de Russen eens even stevig te intimideren met al deze blinkende vernietigingswapens - waarvan dan toch wel eventjes dunnetjes ingewreven wordt dat slechts een van die B-47's meer vernietigende kracht in zich had dan alle vliegtuigen in de tweede wereldoorlog bij elkaar. Ik als argeloze kijker ben er al best van onder de indruk - dik vijftig jaar verder. Dat zal indertijd best aangekomen zijn.

Wat daar dan ook het idee bij was tot daar aan toe. June Allyson en haar romantische onderdeeltje in het plot doet eigenlijk voor spek en bonen mee, het leidt vooral af van de hoofdzaak - het dient nog maar nauwelijks het doel om het verhaal mee te beginnen en te eindigen. Alsof er niet goed geedit is, en er per ongeluk een stukje is blijven zitten van een andere film.

James Stewart speelt in ieder geval eens een heel andere rol - nog steeds wel ietwat sloom, maar in tegenstelling tot het ietwat stereotiep van aardig en vriendelijk kiest hij hier niet voor zijn vrienden of zijn vrouw, maar voor de plicht en zijn land - en misschien nog wel erger, gewoon voor waar hij zelf zin in heeft. Het vliegen gaat hem prima af - wat misschien een wat minder bekend iets is is dat hij ook echt piloot was, en zeer zeker niet voor de show. Aan het einde van de tweede wereldoorlog was hij kolonel, en daarna reservist - en zelfs nog tot in de Vietnamoorlog actief. De film is daarmee zeker een tikkeltje autobiografisch - wat we hier zien is bijna zijn alter ego, zijn onbekende andere leven. En het lijkt daarmee ook wel waarschijnlijk dat hij zelf de hand heeft gehad in het maken van deze film, een grote rol heeft gespeeld in de manier waarop het Strategic Air Command hier te zien is. Want dat is toch best bijzonder. Bommenwerpers zijn ondertussen toch wel wat minder populair. En dat geldt al zeker voor de nucleaire variant.

Een monument uit een tijd dat patriottisme nog geen vies woord was.

Ik heb de originele film niet gezien - en ik denk ook niet dat ik dat ga doen eigenlijk, want Dustin Hoffman irriteert me eigenlijk altijd mateloos. Een zuiver oordeel welke variant 'beter' is zit er dan toch al niet in, en is natuurlijk toch al tijdverspilling.

Het onderwerp is natuurlijk de edele kunst van de escalatie. Die wat langzaam op gang komt, maar toch zeker zijn loop zal hebben. Eens de berenval gespannen is, zal hij zeker sluiten, zo zou een oud spreekwoord kunnen luiden. En even onafwendbaar is de manier waarop dit verhaal een einde krijgt, lijkt het. Maar hoe onafwendbaar ook, we lijken er een beetje vlakjes en emotieloos te komen uiteindelijk, het lijkt allemaal toch net een tikje zakelijk te verlopen.

En dat is in het begin ook al een beetje teveel het probleem. David Sumner, die toch tot het uiterst getergd wordt, blijft een beetje te emotieloos. En Amy eigenlijk net zo. Daardoor komt het allemaal niet echt aan denk ik.

Toch nog best een leuke film om gezien te hebben. Niet een voor op de stapel om te gaan herzien.

Leuk en simpel verhaaltje.

Van de hoofdrolspeler - nouja, die mens bedoel ik - was ik dan wat minder onder de indruk, en ik zag ook tot mijn verbazing dat Roger Spottiswoode de regisseur is. Had ik toch een wat hogere pet van op, want er zitten hier en daar toch wel wat slordigheidjes in vond ik. Nouja, wellicht was het budget niet eindeloos.

De kat is de held van de dag, natuurlijk, maar de muis vond ik ook bijzonder grappig.

Guilty pleasure.

De film is op zich niet heel best, maar de sfeer spreekt me wel precies aan - het wat vreemde taalgebruik, de doenerigheid van de personages. Sowieso een leuke cast, het gaat niet alleen maar om Kreuk. En ja, het zijn dan wellicht geen doodgeverfde A-lijst acteurs, maar ze zetten wel geloofwaardig hun rol neer, al is er dan wellicht wel wat aan te merken op sommige scenes.

Ik heb de spellen nooit gespeeld, dat is wellicht ook maar beter wil je de film op z'n waarde te kunnen appreciëren. En toch, in het genre van films-naar-een-spel is het zeker niet slecht - ik denk dan even aan de laatste Tomb Raider mislukking, met een enorm budget een even enorme teleurstelling. In die vergelijking is dit welhaast een meesterwerk.

De afloop is dan misschien niet in alle details al van het begin af voorspelbaar, maar spannend kan ik deze film toch echt niet vinden. Het blijft bij een beetje rondrennen en schieten - mooier kan ik het niet maken. Keanu Reeves slaagt er op geen moment in om sympathie voor zijn karakter op te wekken, Forest Whitaker's rol was door een strijkplank beter gespeeld, Hugh Laurie is volstrekt miscast - al was het alleen al omdat je elke keer dat zijn kop verschijnt denkt dat je in een aflevering van House beland bent.

Aiaiaiai, wat is dit alweer lang geleden.

En wat een geniale film is dit nog steeds. Wel een ietsje doordat het wel een ontzettend brok jeugdsentiment is. Maar toch ook door de onvergetelijke scenes - de overval en de vechtpartij, om maar eens mee te beginnen. De heldenrol van Michael Paré, de allesovertreffende badguy van Willem Dafoe, en de ultieme damsel-in-distress Diane Lane.

De soundtrack speelt een grote rol vanzelf. Die heb ik indertijd ook meteen gekocht - en dat viel nog niet eens mee, je had toen nog geen webwinkels . En verreweg het beste nummer, Sorcerer, staat op de soundtrack niet in dezelfde geniale versie als die in de film zit. En de versie van Stevie Nicks, die het nummer schreef, is al helemaal niet om aan te horen.

Mooie foute stijl - er is natuurlijk nooit een tijd geweest dat alle stijlelementen die we zien tegelijk over straat liepen, van de jaren-50 politieuniformen tot de rubber tuinbroek van Willem Dafoe inderdaad, of de big-hair kapsels van de meiden en de ouwe auto's. En mooi blauwig allemaal om de nachtsfeer te benadrukken.

Het plan was ooit dat dit de eerste van drie films zou worden. Jammer dat dat er nooit van gekomen is.

Slecht.

B-film zonder production value, Sarah Allen is verreweg de beste actrice van het zooitje - de rest bakt er helemaal niks van. Waarschijnlijk in een weekeindje in elkaar geflanst.

Meest triest is het suffe verhaal nog wel. Dom en dommer, meer is er niet nodig voor het script.

Wat een paar behoorlijke acteurs en actrices in deze film te zoeken hebben, dat is de vraag die alles overtreft. Burt Reynolds is vooral opvallend omdat zijn rol een soort prequel is van alles wat Billy-Bob Thornton ooit als karakter heeft neergezet. Maar daar tegenover staat de wat al te platte rol van Moore, met haar overinflated pornotieten - als die dan van haarzelf zijn in plaats van een body double. De lust ontgaat me, en echt in alle opzichten. De enige acteur die met zelfrespect de credits haalt is Ving Rhames.

En dan toch. Was het dan de bedoeling van deze film om een realistisch beeld te geven van wat The American Dream dan daadwerkelijk inhoudt voor normale mensen - van je geboorte tot je dood slaaf van de paar honderd die het in de VS voor het zeggen hebben. Maatschappijkritiek op een fenomeen dat in de jaren-90 nog niet in de buurt kwam van hoe ver het nu gaat.

Ofwel dat, ofwel het gaat gewoon om de borsten van Moore. Exploitatie, either way.

Een bijzondere film, al is dat in dit geval niet precies alleen positief uit te leggen.

Bergman als het slachtoffer van de omstandigheden, die zich van het ene dode spoor in het andere wringt. Symboliek alom, maar toch blijft die wat mij betreft wat onsamenhangend en te weinig tastbaar, en Bergman's karakter wordt maar weinig sympathiek - ze lijkt nergens de ruimte te zoeken om er ondanks de omstandigheden toch wat van te willen maken.

Qua beelden hetzelfde wisselende beeld. De scene met de vissers is magnifiek, maar van de vulkaan wordt maar weinig effectief gebruik gemaakt, en net zo van het desolate dorpje en het landschap. Misschien dat de leeftijd van het materiaal daar ook wel een rol in speelt, het heeft de tand des tijds niet heel best doorstaan.

Narratief volgt de film schijnbaar dezelfde aanpak als Bergman's karakter. Ietwat stuurloos en doelloos op weg naar het einde - en dat is dan ook niet bepaald het sterkste punt van de film. Onbevredigend.

Tijdverspilling.

Op zich voor een Nederlandse film wat ongebruikelijk - het is tenminste eens een keer geen romcom, en de hoofdpersoon is ook niet iemand die je er van verdenkt met een babboebakfiets rond te rijden. Maar narratief is het wel gewoon om te janken - en de grootste fout is nog wel dat de hoofdpersoon nergens ook maar in de verte iets herkenbaars of charmants heeft. Met het voorspelbare gevolg dat je de hele film lang zit te wachten of die vulkaan nog eens uitbarst, want dat lijkt het enige positieve einde aan wat verder als een te lange zit aanvoelt. Wel een leuke cast op zich, maar ik had ze liever in een betere film zien spelen.

Ik vond het een onzinnig slechte film. Plotholes waar het gat in het raam een speldenprikje bij is en een verzameling bedenkelijk domme en slechte mensen bij elkaar. Het kan dan op waar gebeurde dingen gebaseerd zijn, maar het verhaal is me echt te onwaarschijnlijk voor woorden. Het enige wat er qua thrillerelement overblijft is welk einde er aan gebreid gaat worden.

Van acteren, cinematografie, soundtrack, opbouw en timing van het verhaal was ik ook al niet onder de indruk. Zonde van m'n tijd.

Een dobberende film over dobberende liefdes. Met de mooie Jennifer Connelly en haar even mooie filmdochter Lily Collins. Heel veel gebeurt er eigenlijk niet, afgezien van een soort rustig beschouwende sfeer over het voortdobberende leven is er maar weinig te beleven. Geen film die me lang zal bijblijven, wel prettig kijkvoer voor tussendoor.

Leuk.

Misschien vooral of zelfs alleen voor de fans van de Foo Fighters of Dave Grohl, want daar draait het natuurlijk vooral om - als ‘gewone’ horrorfilm is het wellicht wat aan de matige kant, en dan zou je misschien zelfs opmerken dat er niet heel best geacteerd wordt. Maar zodra je de context erbij neemt, dan is het gewoon een grote grap - al kan je dan wel zeggen dat het er af en toe wat op lijkt alsof Dave zelf het toch wel het leukste vindt. Stoort dat? nou mij niet.

En ook een droevig tintje vanwege dat Taylor Hawkins niet meer onder ons is. Net vijftig maar. R.I.P.

Tsja.

Het plot is warrig en onlogisch, weet geen keuze te maken tussen over the top of geloofwaardig. De waangedachtes van Lizzie zijn vooral verwarrend, geven geen bruikbaar inzicht in haar personage, maar zetten je als kijker vooral op het verkeerde been. De casting is vreemd - met Westra en Cabau als volkomen onwaarschijnlijk politiekoppel als raarste uitschieter. Jackie van Parijs doet het dan nog wel goed, maar ook af en toe wat teveel maniertjes en trekjes ertussendoor.

Nogal onvoldoende, vind ik. Casting, script en regie laten echt een paar grote steken vallen.

Prachtige film. Sterk verhaal. Perfect gespeeld.

Heel opvallend door de schitterende rol van Sylvie Testud - die ik wel eens eerder had gezien, maar nooit zo had zien spelen. Overtuigen als vloeiend Japans sprekende expat in Japan, da's niet zo makkelijk. En dan daarbij er nog voor zorgen dat de taal- en cultuurbarrieres doorbroken worden door haar mimiek en uitdrukking. Heel indrukwekkend. Dan zijn de Japanners in de cast toch een beetje in haar schaduw terecht gekomen - terwijl ze toch zonder uitzondering erg goed spelen.

Waar het verhaal echt sterk in is is in de ontwapenende eerlijkheid. Want, zonder daar nou al te oordelend over te zijn, een deel van de situaties waar Amelie - zeker in het begin - in verzeild raakt heeft ze toch wel grotendeels aan haar eigen naïviteit te danken. De Japanners hadden haar wat meer kunnen helpen - ze weten tenslotte ook dat ze uit een andere cultuur komt - maar, aan de andere kant had ze zelf daar toch ook net iets bijdehanter mee kunnen zijn. Japans leer je niet op een dag, en inzicht in de cultuur van het land hoort daar toch echt wel een beetje bij. Of dat nou alle situaties voorkomen zou hebben is natuurlijk evengoed wat twijfelachtig - een beetje geluk moet je daar toch ook wel bij hebben.

Als je overigens door de letterlijke uitingen van de Japanse cultuur en de precieze invulling van de wraak en vernederingen heenkijkt en het geheel meer bekijkt als een allegorie, dan kan je best makkelijk een vertaling naar de Europese - en ook Nederlandse - bedrijfscultuur maken. Ook bij ons is het niet zomaar vanzelfsprekend om je baas te passeren, of om iemand anders' werk over te nemen. Ook bij ons wordt de - in woord beleden - loyaliteit erg op waarde geschat - misschien meer dan daadwerkelijke prestaties. Ook bij ons tellen dienstjaren vaak zwaarder dan herkenbare toegevoegde waarde - vooral als het tijd voor promoties of posities wordt. En ook bij ons heeft het als regel consequenties als je tegen de regels in denkt te gaan. Misschien niet zo bot als we hier te zien krijgen, maar heel ver ligt het er nou ook weer niet vandaan. Japan is dichterbij dan je denkt. Lees er zonodig een paar jaargangen Dilbert op na...

Meh.

Lelijke depressieve film over een sociale outcast, die zijn bespiegelingen via de voiceover aan ons meedeelt. Laat ik nou een bloedhekel aan voiceovers hebben - een zwaktebod, dat vooral gebruikt wordt als je niet in staat of bereid bent je narratief in dialoog te vervatten. Leuk voor documentaires, of voor filmpjes bij het nieuws. En lekker makkelijk voor de acteurs - acteren hoeven ze nauwelijks.

De beelden zijn overwegend loodgrijs, alsof het elk moment kan gaan regenen. Wat er in de beelden rondloopt is in dezelfde stemmige kleuren, geen sprankje of vonkje te bekennen. De paar visuele vondsten die ik hier zie noemen verwijzen denk ik vooral naar wat ongeïnspireerd jatwerk van zoiets als La Science des Reves (2006) - maar zonder ook maar op enig vlak in de buurt te komen van de genialiteit van die film. Verder is het camerawerk slordig, ongeïnspireerd en vooral lelijk.

Dan het verhaal nog. De grappen werken voor mij absoluut niet, en dan wordt het wel een heel trieste lijdensweg door een nare pubertijd. Zonder ook maar een sprankje hoop - of je moet geloven in het motto 'over 30 jaar vind ik dit niet meer zo erg'.

Nee, laat maar. Ik hoop dat ik deze film over 30 seconden vergeten ben.

Heel mooi gespeeld, erg sterke rollen van Cedergren en Plaugborg - de broers, maar vooral ook van Gustav Fischer Kjærulff als het zoontje van Plaugborg. Wel een oneindig triest verhaal. Wat ik dan wel heel knap vind is dat het einde toch net nog een sprankje hoop geeft...

Waar ik dan wel weer wat flauw van wordt is het eeuwige blauwe zweem. Kennelijk vindt men dat nodig om over te brengen dat het allemaal niet zo vrolijk is. Maar het is vooral ook lelijk.

Ok ik ben niet echt een fan van Wenders. En ook niet van Debie. Wel van Vikander, maar haar verhaallijn doet in deze film eigenlijk vooral aan alsof het er een beetje vergeten bijhangt. McAvoy dan, mwah, zijn verhaal is wel sterk, maar ook daar twijfel ik wat aan - niet dat hij nou echt slecht is, maar is hij de meest geschikte acteur om deze rol te brengen? misschien dat het vooral aan hem ligt dat de romance met Vikander niet overkomt.

Overigens is dit nou echt weer zo'n film waarvan ik niet zo goed weet wat ik er mee aanmoet of wat ik er over opschrijven ga - maar er zitten toch wel een paar erg memorabele scenes in. Dat krijgen Wenders en Debie wel voor elkaar.

Wel vermakelijk, maar ook extreem voorspelbaar en gemakzuchtig in de uitwerking - het komt nou niet echt over alsof er lang nagedacht is over dit script. Megan Fox als publiekstrekker, maar de rest van de cast is beter bezig - Fox loopt er een beetje versuft en bleekjes bij, Madeline Zima ziet er een stuk prettiger uit eigenlijk en speelt ook beter.

Verder mist de film precies alles waardoor ik me over een week of wat nog herinner waar het ook alweer om ging. Of misschien zelfs morgen al.

Een traditionele vampierenfilm, met houten staken, knappe blondines en al, en inclusief wat echte traditionele stukjes folklore uit het vampierenland. Jammer genoeg ook nogal fantasieloos, afgezien dan van de vreselijke miskleun met de duivelpoppetjes. Jammer, want met deze locatie en deze cast was er toch met weinig moeite iets veel indrukwekkenders van te maken geweest. De soundtrack is ook best lelijk - en overigens ook nogal traditioneel en fantasieloos.

Tsja, wat ga ik hier nou weer eens van zeggen. Leuk dat het einde weer terugkomt bij het begin, dat had ik niet verwacht.

Wat me verkeerd schiet is het te overdreven en van Barbie gejatte zuurstokroze beeld, en het van Requiem for a Dream gejatte zenuwachtige gefladder met beelden. Het concept is wellicht origineel maar ook veel te artificieel, en na de zoveelste twist is een olietanker al niet meer genoeg voor de suspension of disbelief die je nodig hebt. Narratieve armoede en luiheid, dat is het gewoon - net als tijdreizen, parallelle dimensies of superhelden, je hoeft geen goed idee meer te hebben want alles kan toch wel.

Je zou wellicht op afstand nog iets van respect kunnen hebben voor Moore die haar lijf laat gebruiken voor iets wat niet bepaald fraai in beeld komt - aan de andere kant, hetzelfde geldt voor Qualley, want zij ziet er precies even nep uit, het is gewoon te overduidelijk dat niets van wat je ziet ook maar iets met de werkelijkheid te maken heeft. Overigens duidelijk te zien tijdens de eerste 'overgang', waarbij een van de effecten op het verkeerde lijf gezet is - is dat per ongeluk of om een hype mee te veroorzaken, het is me om het even. Het geeft fraai aan waar de film over gaat, en dat is niet een of andere diep filosofische beschouwing van de maatschappij of de entertainmentwereld. Deze film wil geen stem zijn tegen exploitatie, deze film wil een stuk van de taart.

En wellicht is dat een levenshouding die we op zich moeten erkennen en voor waarde moeten aannemen, en dat doe ik dan hierbij ook. Mijn ding is het niet.

Prettig romcom filmpje met een leuke Sarah Michelle. Vooral in de eerste helft leuk, daarna is de vaart er een beetje uit en gaat de film ietwat teveel richting nachtkaars. Buffy is prima bezig, doet enthousiast haar best zonder teveel aan Buffy te doen denken, maar Alec Baldwin is wat weinig op dreef. Een bijrol, meer is het ook natuurlijk niet.

Het verhaal mist misschien de bite om het wat interessant te maken, maar dat hoort op zich ook wel ietwat bij het genre romcom/feelgood. Daar staat natuurlijk wel wat tegenover... morgen is de hele film allang weer vergeten.

Het is toch maar zelden dat ik zo'n overduidelijk gebrek aan zelfkritiek heb gezien.

Of we dat op het conto van Clooney moeten schuiven? wellicht wel. Grootste fout al in de keuze voor het script, want daar was denk ik niet echt iets van te maken. Van de gebroeders Coen verwacht je iets dat inderdaad zoals het genre hierboven aangeeft - 'Komedie/Misdaad', en dat is dit domweg niet. Maatschappijkritiek is best ok, maar dat werkt echt anders.

Maar in de uitwerking klopt er ook teveel niet. De beelden bijvoorbeeld. Daar kan je een artistieke keuze in zien, maar dat houdt dan wat mij betreft ook een bewuste keuze voor vervreemding en abstracte lelijkheid in. Niet meteen een setting om een doorleefd stuk maatschappijkritiek met invoelbare karakters in te maken. En voor een komedie werkt het ook niet zo gauw. En nog een ander voorbeeld in de afgrijselijke soundtrack, die zou gepast hebben voor een Hitchcock drama. Maar voor niets dat daarna kwam.

Kortom, en mjk87 neemt me de woorden uit de mond: Clooney faalt hard als regisseur.

Wat een prachtige film.

En dat is meteen ook eigenlijk de kern van de zaak: de vormgeving en de beelden zijn echt het sterke punt, met een stijl die je misschien moet aanspreken, maar die heel consistent blijft en - vind ik - erg mooi is. Met natuurlijk aan alle kanten visueel jatwerk uit spellen en films - of noem je dat dan 'verwijzingen'. Maakt niks uit - het doel heiligt de middelen.

Het verhaal is op zich ook best grappig gevonden - maar dient meer als raamwerk om de beelden in te presenteren dan als de boodschap die de film brengt - het verhaal dient de beelden, niet andersom. Is dat kwalijk? Niet als je daar zulke beelden mee brengt. En wat een heerlijk onzinnig fantasieverhaal is het hier en daar - en toch weer, hoe ongeloofwaardig ook - in een realiteit teruggebracht. Knap gedaan.

Leuk bijrolletje voor Scott Glenn trouwens - sinds Red October (oei da's lang geleden) een van mijn helden, en ook hier weer ubercool.

Acteren hoef ik geloof ik nauwelijks te noemen - de dames zijn toch vooral bezig om prettig en mooi tussen de CGI door te huppelen. Dat klinkt misschien oneerbiediger dan ik bedoel - het is gewoon ondergeschikt aan de beelden, en echte karakterrollen zie ik echt niet terug. En dat Baby Doll zeker wel de held van de film is ligt toch nauwelijks aan het mooie acteren.

Prettige soundtrack ook nog eens, goeie timing in de actiescene's, Enige kritiekpuntje dat ik bedenken kan is dat het taalgebruik van de Duitser in de Wolfenstein-scene niet klopt - de ene keer zegt hij Sie, de andere keer du - en dat klopt natuurlijk echt niet, no way dat een evil Duitser U zou zeggen tegen Baby Doll. Maar da's echt een klein detail.

Swell.

Het vierde deel alweer. Harry heeft een nieuw stopwoordje, maakt het in San Francisco zo bont dat zijn bazen hem naar een dorpje aan zee sturen - maar natuurlijk niet totdat eerst meerdere bad guys hun onvermijdelijke doem ontmoet hebben.

In het dorpje ontspint zich vervolgens het echte verhaal pas - wat we tot dan te zien krijgen is niet meer dan een kader, een wat overbodige introductie van Harry's universum. Wel precies hetzelfde patroon als de eerdere films, maar toch misschien wat overbodig. Aangekomen in het dorpje gaat het tenslotte meteen op de bekende manier verder, de bad guys lopen tegen de lamp - in de vorm van een .44 - en Harry heeft meteen slaande bonje met de baas. Niks nieuws, zou je denken.

Maar dan krijgt Harry tegenspel. Van Sondra Locke, zelfs, mevrouw Eastwood in het dagelijkse leven. Ze zet de nogal getroebleerde mevrouw zo goed neer dat ik me indertijd wel eens afgevraagd heb wat Clint dan wel in haar zou zien. Knap werk, en ze doet zeker niet voor Clint zelf onder. Wel kan je hier en daar ietwat in zien dat ze elkaar erg goed kennen, er hangt een soort van vertrouwelijkheid over de scenes die ze samen hebben die niet erg passen bij Clint's gewone rollen. Subtiel, maar ik meen het er toch in te zien.

Qua verhaal vind ik dit misschien wel de meest volledige aflevering, maar de spanning ontbreekt aan de andere kant ook wel wat teveel. Het ligt allemaal wel wat erg voor de hand hoe het afloopt, en daar komt ook nauwelijks meer een verrassing bij. Weer een iets minder deel, daarom.

Nog eentje te gaan...

Een mooie en nuttige film - want dit is nou precies zo'n stukje geschiedenis waarvan je denkt dat je dat wel zo'n beetje weet, maar wat achteraf toch een heleboel detail en drama in zich heeft wat ik in ieder gevoel niet erg in mijn hoofd had. De ellende van de gewone Brit in het begin van de vorige eeuw komt er goed uit - zo'n honderd jaar geleden nog maar. Maar daar bovenop nog de positie als tweederangsburger van de vrouw - of erger nog, want zulke bazen als die van Maud Watts zullen er wel meer geweest zijn. Het geeft toch wel te denken, en dan vooral over alle geklaag en gejank waar de kranten en websites nu van vol staan. Zo slecht hebben we het niet, als je tenminste niet uit het verkeerde land komt of een mooi kleurtje vel hebt - en zelfs dan valt het misschien eigenlijk wel mee vergeleken met wat we in deze film te zien krijgen.

Close is natuurlijk een enorme misser van de casting - tsja, er moest kennelijk zonodig weer een 'grote' naam op de poster. Gelukkig heeft ze maar weinig te doen. HBC doet het dan wel iets beter, hoewel ook haar rol zonder enig bezwaar door een minder bekende actrice gespeeld had kunnen worden - zo goed is ze niet in deze film. Mulligan doet het dan als hoofdrol gewoon prima - en heeft meer dan genoeg inhoud om geen tegenspel nodig te hebben van bekende acteurs.

Maar opvallender zijn de fraaie decors, hoewel we daar ondertussen uit dezelfde periode natuurlijk wel vaker erg goede beelden gezien hebben. Peaky Blinders, om maar even een dwarsstraat te noemen. Zo'n beetje dezelfde tijd, maar weer een wat andere sfeer. Mooi als contrast.

Ik had er helemaal niks van verwacht - en dan blijkt het in het genre nog niet zo'n heel beroerd geval te zijn. Waarbij ik het genre dan maar even bedoel als 'graantje meepikken van de superhero blockbusters'. En ondertussen ruim knipogen naar een hele serie andere films.

Bij de acteurs zijn het vooral Margot Robbie en Will Smith die ik best leuk bezig vond. Maar daar is het positieve nieuws dan ook wel een beetje mee op, de actie is nogal wat onder de maat op de schaal van opzienbarendheid, de skills van de superheros zijn ook wat magertjes, en zelfs de echte bad guys zijn wat mak.

Tsja.

Dat we in Nederland vooral goed zijn in leeghoofdige komedies waar niet echt iets om te lachen valt is niet echt een groot verborgen geheim, maar dat dat al zo lang geleden begon was me niet zo duidelijk. Buiten dat ook teleurstellend dat de film vrijwel geheel in de studio in Amsterdam is opgenomen, en is de restauratie (uch) niet geheel perfect.

Ik had eigenlijk gehoopt op wat beelden van Indonesie toen, iets in de richting van Rubber die ik een tijdje geleden zag. Maar door dit misbaksel kwam ik er acher dat Eye nog heel veel meer heeft, er is een joetjoep playlist van 132 films, meest documentaires, en sommige urenlang.

Vrij zwak.

Al vaker genoemd, maar wel best pijnlijk - het gedoe met de talen. Waarom spreken de Fransen geen Frans, en waarom spreken de Duitsers af en toe wel Duits maar ook af en toe Engels. Maar behalve dat is het verhaal ook van het kaliber boeketreeks, en het idee van de liefde tussen Williams en Schoenaerts wat afgezaagd - waarbij me vooral erg onduidelijk bleef wat ze dan wel in elkaar zagen. Ondersteund door een gebrek aan voor mij herkenbare chemie tussen de twee acteurs.

Het begin gaat dan nog wel een beetje, maar vanaf de helft ontspoort het dan ook nog eens met de onwaarschijnlijkheden, krijgt KST ineens een draai qua sympathie te verwerken. Nogal wat stappen teveel, wat mij betreft - tegen die tijd was ik al het woord 'afhaken' aan het uitbeelden.

Qua aankleding, locaties en dergelijke nog wel redelijk op orde. Daar zijn de punten mee verdiend wat mij betreft.

Meh.

Waargebeurd, en veel te braaf allemaal. En bijzonder teleurstellend, want toen ik er aan begon dacht ik eerst dat het een andere verfilming van het verhaal van Flight (2012) was - en dat is toch wel een veel interessantere en betere film eerlijk gezegd.

Nog even los van dat het verhaal al veel te braaf is, wordt de hoofdrol ook nog eens gespeeld door Tom Hanks, die hier wel een heel erg dooie diender van maakt. In combinatie met de regie van Eastwood - zoals ik dat omschrijf beslist een solide vakman, maar niet heel vaak erg dapper in zijn keuzes - levert het een domweg saaie film op. Een van zijn minste films, wat mij betreft.