Opinions

Karen Allen.

Als ik een alien was en een plekkie moest uitzoeken om te landen, dan zou ik wellicht ook haar achtertuin kiezen. Wat een geweldig mens is het toch - misschien vooral bekend van haar net iets eerdere rol als Marion in de Indiana Jones films. Of ze heel goed acteert laat ik maar in het midden, de karakters lijken tenslotte allemaal nogal op elkaar. Aan de andere kant, waarom zou je iemand proberen te spelen als je Karen Allen zijn kan.

In deze film tegenover een wat mij betreft even mythische Jeff Bridges, maar zijn films zijn toch gemiddeld veel bekender geworden en gebleven. En Charles Martin Smith, die we kennen uit wat mij betreft een van de beste films ooit: Never Cry Wolf (1983), en vreemd genoeg lijkt de sfeer aan het eind van die film voor mij precies op die van deze. Wellicht door het meditatieve einde en de subtiele synthesizermuziek.

Vergelijkingen met E.T. kan ik slecht maken (want die heb ik nog nooit gezien), maar het ligt voor de hand om aan te nemen dat Spielberg daar zijn gebruikelijke mierzoete sentimentele brij van gemaakt heeft. Dat heeft Carpenter gelukkig niet.

Ohwiegotta.

Een mooi voorbeeld van hoe verschillend je naar een film kan kijken. Zo eensgezind als mijn voorgangers elk denkbaar aspect afkraken, zo enthousiast ben ik over de film. Denis weet precies de juiste sfeer van verwarring en dreiging neer te zetten, met Qualley als stuurloos dobberende hoofdpersoon en net-niet-helemaal hulpeloos slachtoffer middenin. Prettig ambigue allemaal, en daardoor overtuigend. Fijn ook dat het einde niet helemaal uitgelegd wordt.

Zoals zowat alle films van Denis ook hier weer een prettige soundtrack van de hand van Tindersticks - nergens overheersend, maar ondersteunend aan de sfeerzetting en het narratief. Ook dat is erg prettig, en een opvallend contrast met de waan van de dag waarbij het soms lijkt alsof je naar een playlist zit te kijken in plaats van een film.

Eigenlijk het enige wat me echt niet bevalt aan de film is precies dat wat starbright boy als positief noemt - de scene met het ingepakte uniform vind ik gewoon slecht, en Safdie is wat mij betreft ernstig miscast, nergens ook maar in de verte overtuigend als CIA agent, al komt dat misschien omdat hij nogal lijkt op iemand die ik ken.

Wellicht de enige kritiek waar ik iets in herken is de keuze om het onderliggende boek te verplaatsen naar de huidige tijd - als je daar niet doorheen kijken wilt of kunt dan zijn er talloze punten om je aan te irriteren. Voor mij geen issue, ik zie het motief van de film meer als een sfeertekening dan als een documentaire over ware gebeurtenissen. Wel een aanzet om het boek eens te gaan lezen.

Icoon.

Of je er nu vermaak, satire, of iets anders in ziet, onontkoombaar is dat Paul Verhoeven hier een meesterwerk mee afgeleverd heeft, met een simpel basisgegeven en een handjevol onbekende of B-lijst acteurs zo'n film neerzetten. Niets op aan te merken, alles past precies in elkaar - van de platte karikaturale rollen tot de domme grijns van Denise Richards, van de bedenkelijke logo's tot de zware leren jas van Neil Patrick Harris. Heerlijk over the top allemaal, vlot verteld met een perfecte timing, en met een serie stijlfiguren erin die hun weg gevonden hebben buiten de film.

Would you like to know more. Ja doe maar.

Een beetje voorspelbaar maar toch wel een aangenaam stukkie kijkvoer. Wat me in het begin wel wat verkeerd schoot was de gemakzuchtige soundtrack die je even in het goede tijdsframe moet krijgen. Dat had toch wel iets dapperder gemogen. Maar de cast is goed, en het is best leuk om herinnerd te worden aan de quiz uit die tijd - want die heb ik indertijd ook gezien.

Arghhhh, veel te veel dialoog. Als je zoveel dialoog hebt, ga dan een boek schrijven. En dan de muziek nog die dat af en toe ondersteunt, afgrijselijk - nog al een bewijs van dat het medium film niet begrepen en niet gerespecteerd wordt.

Toch, ergens vanaf het stukje over het paard en de credits als associate producer komt het los. It’s not a lie, it’s a gift for fiction. What’s a tuna BLT? it’s for the movie people. Communism’s over, that’s what they said about Warner Bros in 1985. Anguish, by Joseph Turner White. Half of the time the darn wheel is under water, but still it rises up, as high as it can go. In the name of justice Sir, I beg you pause, for she is our queen. How do I do a film called The Old Mill when I don’t have an old mill. Well first you have to change the title. What’s the problem, the country can draw her tits from memory. I found this moleskin for the collar.

En in al die chaos, ineens de reddende engel, de Ann van Rebecca Pigeon. Iemand die snapt dat je in een film over een molen geen molen nodig hebt. Dan begint langzaam ook PSH los te komen, krijgt William H. zijn personage in een hoek waar hij toch sympathiek blijkt te zijn - en Sarah Jessica Parker vanzelf niet, maar dat was vanzelf ook al bij voorbaat kansloos. Jammer wel dat Julia Stiles zoals wel vaker toch maar een klein bijrolletje blijkt te hebben.

Zoals ik wel vaker zeg, een film in een film is eigenlijk gewoon de overtreffende trap van navelstaren en eigenlijk ook haast nooit bijster interessant. Toch lukt het soms wel, en dit is dan zo’n geval.

Conspiracy theory.

Een leuk kat-en-muis spel tussen de twee geëngageerde journalisten - met elk hun eigen motivatie om zo geëngageerd te zijn - en de politiek en de vieze, vuile commerciële belangen van het grootkapitaal. Met een redelijke Crow, een wisselvallige Affleck - een paar scenes doet hij het toch boven verwachting goed - en een goede McAdams. Het plot is leuk ingewikkeld, springt van de ene verwikkeling in de andere, maar draait ook de film de nek om door net te veel te willen - die laatste aap had niet uit de mouw moeten komen. Tenminste, ik vind het niets toevoegen aan de film wat er in de laatste minuut of tien of zo gebeurt.

En nou ik er bij nadenk, qua cinematografie en muziek is het allemaal wat gewoontjes. En de actiescene in de parkeergarage is echt veel te voorspelbaar.

Tsja.

De serie begint wel ietwat veelbelovend, maar aan het einde blijf ik toch wat teleurgesteld achter. Alleen al dat de wat ontnuchterende slides voor de aftiteling geen hoop op een goede afloop, op verbetering geven - maar eigenlijk ook als mosterd na de maaltijd komen. We hebben dan net uit de doeken gekregen wat het verhaal van Amir precies is, en welke keuzes hij daardoor moet maken. En Sofie/Eva heeft haar wat voorspelbare rol gespeeld - en, ergerlijk als dat is, de aanleiding voor de afloop die in voornoemde slides staat - ik hou me maar een beetje op de vlakte om spoilers te vermijden, maar het is wel tenenkrommend. Een echt goede serie kan ik het ook niet echt vinden, de bekende acteurs laten niet echt bijzondere prestaties zien en het verhaal had van mij wel wat dringender en scherper gemogen.

Komedie zonder grappen.

Er is overduidelijk weinig moeite of talent verspild aan deze film. Leuk is het allemaal niet, en een ander verplicht ingredient - mooie dames - is ook wat teveel vergeten. Niets te brengen, en al helemaal niets nieuws.

Niet helemaal Arnie’s acteerdebut, maar wel de eerste ‘echte’ film geloof ik. En verder ook met Jeff Bridges en Sally Field, dat haalt iedereen er wel uit, maar wie weet nog wie Roger E. Mosley ook alweer was - ik herkende hem overigens nog eerder aan zijn stem dan aan zijn gezicht, want dat ziet er hier toch beduidend jonger uit dan in de rol waar we ‘m nog van kennen. Een mooie scene heeft hij in deze film ook, daar zal hij later nog trots aan teruggedacht hebben. Ons in 2022 ontvallen na een auto-ongeluk, en alweer 83.

Arnie is in de film in volle wedstrijdconditie, en won even later zijn zoveelste Mr. Olympia titel. We krijgen ook even een stukje te zien van hoe extreem dat is, maar interessanter wellicht is hoe makkelijk en schijnbaar naturel hij zijn rol speelt. Ook dat is overigens nauwelijks de moeite waard om de film voor te gaan zien, net zo min als het verhaal - het is allemaal dan wel niet echt slecht, maar zeker ook niet goed. Wellicht het meest stoort dat de hele productie in jaren-70 technicolor is - veel lelijke kapsels, pastelkleuren overal. De scenes van de in de stad op hun blote voeten rondrennende bodybuilders vatten de film wellicht het beste samen. Maffe boel, maar ook wel erg grappig, en het verdient eigenlijk wel een cultstatus.

Lelijk in de luier, mooi in de sluier.

Lang, lang geleden was ik op kraamvisite - ik ben allang vergeten bij wie, en ook met wie ik in discussie raakte over dit oude gezegde waarvan zij dacht dat het andersom was - mooi in de luier, lelijk in de sluier. Maar mijn gedachte daarbij was, als dat al bestaat, dan zou je dat toch nooit tegen een pasgeboren moeder over haar kindje zeggen? Zo van, ze is nu wel mooi, maar wacht maar tot later?

Waarom begin ik daarover, nou precies omdat dat voor mij van toepassing is op Liv Tyler. Vroeger een onwezenlijk mooi meisje, maar de vrouw die daar later uit groeide. Bertolucci als ervaren vieze ouwe man heeft dat toch heel scherp gezien, en het had ook geen week later moeten zijn geloof ik. Je ziet de verandering al tijdens de speelduur.

De film is erg fijn in de cinematografie, met de mooie zonnige Italiaanse landschapjes en de weelderige villas met zwembadjes uit de Romeinse tijd. En even weelderig is de rijkdom aan karakters die die ruimte invullen, tegenover de nogal platte en flauwe verhaallijn die onze gevierde vieze ouwe man daarmee vertellen wil. In een af en toe geforceerd aanvoelende hippe stijl, met een soundtrack die een voorbode lijkt van die afgrijselijke trend van een paar jaar later waarbij een film alleen nog maar over de soundtrack lijkt te gaan. Ik vergeef het Bertolucci maar, en meer dan iets anders omdat zijn keuzes toch vooral zo raak zijn. Ook daarin toont hij zich wel een meester in het vak - een stijl overklassen die hoort bij regisseurs die nog nauwelijks in de puberteit waren.

Evengoed is het een gemankeerde film, want behalve het vieze-ouwe-mannen motiefje gaat het eigenlijk gewoon veel te veel nergens over. Tekenend daarvoor ook dat de beelden tijdens de aftiteling haast mooier en indrukwekkender zijn dan die tijdens de film zelf. Een gemiste kans.

Maar wat een weergaloze rol van Jeremy Irons weer. Toch een vol punt extra alleen daarvoor.

Onzinnig slechte film wat mij betreft. Geen spanning, geen verhaal, geen behoorlijke special effects - in ieder geval niet met de standaard van vandaag. En geen behoorlijke acteurs. Enige reden om er nog naar te kijken is het mooie smoeltje van Jessica Biel, maar daar kan je ook beter een andere film voor uitzoeken.

Steekspelletje.

De korte speelduur werkt goed, het verhaal is leuk over the top, en er zit een erg mooie scene in die verwijst naar de titel. De cast is goed en leuk bezig, met een kleine uitzondering in Robert de Hoog die wat irriteert. Maar dat kan aan mij liggen.

Een afgrijselijke film over een stel strontvervelende mensen die de godganse dag bezig zijn met strontvervelende dingen, zonder dat daar ook maar het minste aan verzachtende omstandigheden tegenover staat. Wat kan een Sally Field, een Dolly Parton, ons'Zjuul toch bewogen hebben hier aan mee te doen - van de rest verbaast me dat ergens minder.

Tom Skerrit dan. Hij verzorgt heel af en toe op homeopatische wijze iets van een comic relief. Maar net iets te vaak omdat je gewoon medelijden met hem hebt. Je zal het te stellen hebben met zo'n zooitje vervelende kwijven. Om je van kant te maken.

Het enige positieve wat ik aan deze film kan ontdekken is dat ik kennelijk toen al het instinct had om deze te vermijden, en dat al die tijd heb weten vol te houden.

Flauw voorspelbaar suf verhaaltje dat eigenlijk alleen boeit door de vraag of het nou wel of niet goed afloopt. En door de aanwezigheid van Amber Heard, die de halve film in haar bikini rondhuppelt. Dat maakt wel wat goed, maar niet genoeg om het geheel de moeite waard te laten maken. De beelden zijn op zich wel in orde, maar de soundtrack is een aaneenschakeling van missers - vooral door de verkeerde timing van de liedjes.

Ohja, het einde is echt helemaal te stompzinnig voor woorden. Echt een vergissing.

Een tranentrekker, en dat is dus echt niet mijn favoriete genre.

Ik had eigenlijk ietwat gehoopt op een traditionele boze stiefmoeder, maar alle boosaardigheid komt juist van de echte moeder - en daar is vervolgens veel te weinig van om de film mee te vullen. In plaats daarvan wordt het mierzoet, wordt de soundtrack stomvervelend, en duurt het allemaal nogal lang voordat het voorspelbare einde eindelijk daar is.

Bonuspuntje wel omdat ons'Zjuul (weer eens) een fotograaf speelt, en ook nog eens de goede spullen in haar vingers heeft. Ik bedoel natuurlijk omdat ze fraai speelt, net als Harris en Sarandon.

Acteursfeestje.

Wat vooral erg indruk maakt is dat Fassbender volstrekt geloofwaardig is in de rol van Jobs, en daarnaast dan nog eens Rogen die blijkt te kunnen acteren - in de films waarin hij meestal z'n ding doet merk je daar maar weinig van. Ook de verdere bijrollen zijn indrukwekkend, misschien met uitzondering van Jeff Daniels die ik niet zo sterk vond - minder sterk dan je van hem verwachten zou in ieder geval.

Het verhaal wordt ook bijzonder sterk gebracht. Maar op een punt faalt het wel nogal, het maakt op geen moment de indruk op me dat we naar de werkelijkheid zitten te kijken. Nou is het natuurlijk ook geen documentaire, en op zich is de karakterschets van Steve dan wel weer behoorlijk overtuigend. Hoewel ook daar wel een klein vraagtekentje bij rijst 'hoe zat dat dan echt'. Helaas is het levensverhaal van de man zo gehypet dat je daar denk ik niet echt meer uit komt.

Missy Peregrym steelt de show als de hardcore skater en rebelse turnster, die een revolutie ontketent - de revolutie die de turnwereld zo hard nodig heeft, als je de berichten in de pers van de afgelopen paar jaar leest. Misschien niet allemaal heel geloofwaardig, maar wel een leuk meeslepend verhaal, vlot gebracht en invoelbaar. Misschien wel een kans op verdieping gemist, het blijft allemaal best simpel en oppervlakkig. Toch, de charme heeft de overhand.

Peregrym heeft geen enkele moeite om Bridges te overklassen, en dat hij er niet echt zijn best voor lijkt te doen maakt daar niks voor uit. Alleen dat maakt de film al ruim een fijn kijkfeestje, de rest is alleen maar bonus. En voorop gesteld dat ik absoluut geen inzicht heb in turnen, ze lijkt best geloofwaardig in haar rol - het komt niet echt over alsof ze dat pakje nooit eerder aangehad had. De maniertjes bij de afsprong zitten er toch behoorlijk in.

Alex P. Keaton - was hij een voorbeeld voor de carriereyup met zijn eeuwige stropdas, of een karikatuur daarvan. Misschien wel allebei tegelijk. Moeilijk om te bevatten hoeveel invloed Michael J. Fox met zijn rollen heeft gehad, en daar geeft deze documentaire een fraai nostalgisch overzicht van - al ontbreekt er ook wel wat. Gedoe met de rechten wellicht.

Opvallend hoe sterk MJF veranderd is sinds de tijd van Family Ties en Back to the Future. Maar ook nog steeds herkenbaar hetzelfde - bijvoorbeeld in de timing van zijn delivery. Knap hoe hij met zijn ziekte omgaat en zich staande houdt - en dat al doet sinds de eerste signalen. Je kan als je heel goed oplet daar wel iets van herkennen als je met dat inzicht een van zijn oude films terugkijkt - ik heb daarvoor Doc Hollywood nog eens opgezocht.

Al met al een fijn retrospectief over een acteur die een beetje uit het geheugen geglipt is misschien, maar dat zeker niet verdient.

Sterk script, herkenbaar en ondanks de zware materie behoorlijk neutraal in de beschouwing van een nare ziekte die niet alleen de patient maar ook de omgeving hard raakt. Herkenbaar in dat het overeenkomt met hoe het met mijn vader ging - al ging dat veel langzamer en toen hij al veel ouder was, maar de effecten komen wel heel erg overeen. Neutraal in de zin dat het geen echt loodzwaar drama is, ondanks wat schrijnend scherpe momenten, maar ook af en toe wat - relatief - positiefs laat zien, zonder daar een oordeel over aan je op te dringen. En zonder gezocht drama erbij, dit is zover ik het beoordelen kan een behoorlijk realistisch verhaal zonder overdrijving of understatement.

Julianne Moore speelt weer eens een erg sterke rol - waarbij dit wellicht wel een soort rol is die haar goed ligt, maar nog steeds. Misschien niet de leukste film om een oscar voor te krijgen, maar zeker wel verdiend. Verrassender is Kirsten Stewart, hoewel dat eigenlijk geen verrassing meer zou mogen zijn, ze heeft tenslotte in de afgelopen anderhalf jaar of zo al vaker op een overtuigende manier afstand genomen van de karikaturale stereotypes die om haar heen hingen.

Een heleboel voiceover, maar op de een of andere manier is dat niet zo heel erg als het de stem van Billy Connolly is. Ook helpt het een heleboel dat een behoorlijk deel in de half-jaren-90 derderangs clubs in ons eigen platte Nederland speelt. Niet dat het overal klopt, toch is er wel veel herkenbaar.

Dat is dan ook wel de positieve kant, verder is de film nogal doelloos - wellicht net als de band zelf. De hoeveelheid grappen is voor een komedie wat aan de erg dunne kant. Het dobbert wel vermakelijk, meer kan ik er niet van maken.

Cultuurcrash.

Geen film voor een groot publiek, kennelijk, want veel negatieve reviews. Misschien deels door de wat ongebruikelijke rol van Damon - geen actie maar veel gepraat en moeizaam gedoe, en ook niet precies een heel sympathieke rol die hij speelt. Net als de andere karakters die de film bevolken eigenlijk, het is wel een stel mensen die ik liever niet in mijn kennissenkring hoef geloof ik.

Maar dat neemt niet weg dat een heel groot deel van het verhaal op microniveau wel erg goed getroffen is, en de interactie tussen de lompe Amerikaan en de Fransen is af en toe gewoon geniaal - al moet je misschien redelijk vloeiend zijn in beide talen om daar de subtiliteiten in op te pakken. Wellicht inderdaad vooral interessant als sociaal drama - de vaker genoemde link met de zaak van Amanda Knox zie ik in ieder geval niet zo, al was het maar omdat dat in een ander land speelt en Knox' vader volgens mij ook geen enkele rol speelde.

Erg sterk geacteerd, eigenlijk door alle rollen, maar behalve Damon vond ik ook Cottin erg goed. Ook wel erg fijn dat ze ongenuanceerd Frans is in alle manieren en gedragingen - nou zou je denken 'ja maar ze is ook Frans' maar in films gaat dat nogal eens mis vanzelf. De hele sfeer van Marseille is ook behoorlijk scherp getroffen.

Jammer wel dat er aan het einde een paar steekjes vallen, ik vond een deel van het laatste halfuur net iets te gemakkelijk. Dat had toch wel wat beter gekund misschien - maar, wellicht dat het zwaartepunt van de regie daar ook niet op lag, en het met de sfeer verder gewoon een beetje op was.

Mooie sfeer.

Mooie beelden.

Perfect spel met licht en donker, camerawerk om jaloers op te worden.

Mooi spel van Mia Wasikowska.

Maar daar houdt het dan op. Het verhaal komt niet bij me door, ik moet er echt moeite voor doen om m'n aandacht er bij te houden. De personages zijn me allemaal, zonder uitzondering, onaangenaam. Interessant kan ik ze ook al niet vinden. Lelijk wel - vooral Kidman met die karikaturale Botoxkop van 'er. Gadverdamme, wat onecht is dat.

Interessant wel is dat ongeveer hetzelfde soort gevoel is als waarmee ik uit Olduboi kwam - ik had de naam van Park eerst niet gezien, dus dit kwartje valt achteraf. Maar toch is het wel voor allebei de films hetzelfde verhaal: Mooie film, in technisch opzicht - knap gemaakt. Maar ik kan er eigenlijk niks mee.

Tobberig gedoe met geloof en worstelingen met levensbeschouwing zijn geen garantie voor een goede film. Dit prul neemt maar liefst 105 minuten de tijd om daar een volstrekt overtuigend bewijs voor te leveren.
De karakters blijven volkomen plat en ongeloofwaardig, onsympatiek, onherkenbaar, leeg. Robert de Niro en Edward Norton acteren nauwelijks, ze draaien gevoelloos hun lijnen af. Vooral Robert de Niro trekt daarbij dezelfde bekken als altijd, er is geen spoortje expressie te bekennen - bijna alsof hij vers gebotoxt is. Milla Jovovich doet het op zich wel aardig vind ik, maar haar karakter is zo ongeloofwaardig dat er uiteindelijk ook niets achterblijft - en aan het eind van de film, nadat Stone vrij is lijkt het alsof haar rol verder vergeten is.

Daar komt nog bij het bespottelijke motiefje van de - overigens niet bestaande - stroming waar Stone zich toe bekeert en het misselijkmakende gedoe met de soundtrack wat daarbij hoort. Dat maakt deze mislukking echt volledig.

Volkomen vergetenswaardig prul dat een enkele reis richting vuilnisbak meer dan verdient.

Leuk geprobeerd.

Het is vooral de beeldstijl en visuele trucjes die het begin interessant maken. Jammer, die gimmicks zijn te dun om de film ook tot de titels interessant te houden, en er is verder gewoon te weinig. Terwijl er toch best een aardige cast rondloopt - misschien niet een topcast, maar je kan er echt wel een film mee maken. Kiernan doet het best leuk als blondje in de hoofdrol, Sutherland is gepast ouwezakkerig, en Krysten (dat spreek ik thuis uit als Krijs-tuh) Ritter is, ehh, wat te flauw. Nou kan je zeggen dat dat ook haar lotsbestemming is in deze film, maar dat is precies het probleem ook weer.

Want jammer dat het verhaaltje zo flauw blijft, het is niet serieus en ook niet leuk. Gemiste kans.

Best een prettige film, met een mooi sfeerbeeld van de jaren-70. Zolang je er maar niet iets over de Stones in wilt zien gaat het best - sowieso natuurlijk volstrekt onmogelijk om voor Jagger en Richards passende acteurs te vinden. En ook voor Jones, vanzelf, en daar gaat het nou juist om.

Niet dat Gregory het nou slecht doet, echt niet - en gedurende de film groeit hij duidelijk in zijn rol. Considine is ook welhaast perfect, en de setting in de erg fraaie boerderij, of moet ik zeggen, landhuis - mooier vind je het eigenlijk niet.

Waar de film dan wel volstrekt in faalt in het willen zoeken van een verhaal wat er niet is. Er is nooit ook maar enig bewijs gevonden dat Jones aan iets anders dan veel te veel drank en een zwembad is overleden. Laat het daar dan bij, als je daar niet genoeg film van kan maken, zoek dan een ander onderwerp.

Basta, en rust in vrede.

(en ja, een vol punt aftrek omdat de speculatie me gewoon echt verkeerd schiet)

Een film waarin de kunst van het weglaten goed gedoseerd gebruikt wordt, er blijft genoeg te raden en te discussieren eens de titelrol over het scherm loopt. Past mooi bij het onderwerp, maar het is wel een beetje meer een acteursding dan een gewoon narratief. Élodie Bouchez en vooral Didda Jónsdóttir zetten sterke rollen neer, en dat maakt voor mij de film tot meer dan voldoende - het enige dat me wat irriteert is dat het onverklaard blijft waarom Cora haar patient achterna reist. Dat onderwerpje had toch wel een beetje minder mysterieus gemogen.

Wat een heerlijke film.

Sowieso is het waargebeurde verhaal natuurlijk al geniaal. Maar de uitwerking die Lynch hiervan maakt, en de ijzersterke karakters die hij in de film oproept. Farnsworth voorop als de onverzettelijke ouwe knar die zich door niets laat tegenhouden om te doen wat hij in zijn hoofd heeft - en al zeker niet door de redelijkheid of het gezonde verstand. Traag, maar dat valt nauwelijks op met zoveel mooie beelden onderweg en eigenlijk altijd wel iets dat aan het gebeuren is of net gebeurd is - zoals dat gaat op een roadtrip, of dan toch later als je er aan terugdenkt en alle saaie momenten vergeten bent.

Echt mega niet mijn ding.

Sowieso al bla over inhoud - als je interessant wil doen met je analoge film, doe dan tenminste 70mm. En dan ook nog eens hoofdstuktiteltjes en gepruts met de chronologie om een saai verhaal wat op te leuken. Dan kan je lyrisch worden over mindfucks, maar het ligt er veel te dik op voor mijn gevoel. En buiten dat, als de personages zo plat blijven dat het je geen ruk kan schelen hoe het met ze afloopt is het gefuck ook niet bijster interessant.

Kortom, ik wil die twee uur terug. Oh, het was maar anderhalf uur, nouja het voelde als drie.

Herzien, voor de zoveelste keer alweer - en alweer dik een half jaar na Reinbo's commentaar ben ik het volstrekt eens dat deze film totaal niet gedateerd is.

Angela Bassett en Ralph Fiennes spelen heel sterk. Juliette Lewis speelt - nouja, zichzelf, denk ik, grotendeels. Bij de vorige kijkbeurten was ik daar wel behoorlijk van onder de indruk, nu vallen vooral haar andere talenten me op - haar acteren niet.

Spannend verhaal, interessant gegeven, spannende uitwerking, mooi gefilmd - echt de moeite waard, dit filmpje. Ook al is het alweer een ouwetje. Misschien dat het wel wat aan kracht verliest voor wie zich niet voorbereid had op een 2000-feest, met alle verwachtingen daaromheen - voor mij speelt dat toch wel een rol bij deze film.

Niet mijn film.

Sowieso had ik een paar keer een minuutje niet heel goed opgelet en dacht daarna dat ik een essentiele clue gemist had. Als ik het hier zo lees valt dat dus wel mee. Op zich geen probleem mee, maar je komt wel wat raar uit de film.

Kidman ziet er in deze film eens wat gewoner en minder emotieloos-gebotoxt uit - en je zou haar ook niet voor bijna 50 aanzien. Best knap gedaan, in vergelijking met de haast karikaturale versie van een paar jaar geleden, en het enige dat me er wat bij opviel is dat ze nog maar weinig lijkt op de Nicole van Bangkok Hilton indertijd. En hoewel ze wel weer wat dicht bij haar gewone soort rol blijft hier, speelt ze wel weer goed. Beter dan de rest wat mij betreft - Weaving en Fiennes vond ik geen indruk maken.