Opinions

Ik vond het een wat vlakke bedoening, met weinig interessante karakters en weinig om te lachen, met uitzondering van wat flauwe scenes in het begin. Misschien had ik beter moeten opletten, als ik de vorige recensies zo even nalees... maar chemie kon ik ook al niet echt ontdekken, het was me ietwat een raadsel waar de hele bedoening nou om ging. Kostte me moeite om uit te kijken.

Een absurd verhaal. De absolute brutaliteit van Stander en zijn mannen lijkt geen grenzen te kennen - vooral daardoor blijft het verhaal spannend tot het welhaast onvermijdelijke einde. Het motief van Stander komt er wel uit, maar had wellicht wat beter onderbouwd kunnen worden.

Leuk gespeeld wel, en niet alleen door Thomas Jane, en een paar erg mooie beelden van het landschap. Wat wel weer even schrikken is hoe de mensen er bij lopen, de jaren-70 kapsels blijven toch altijd vreemd op me overkomen. Even slikken als ik me bedenk dat ik er ook zo bijgelopen heb

Ik vond de film wat tegenvallen, het toch wat te gezochte en gemaakte plot redt het niet tot het einde van de toch vrij korte speelduur. Thomas Jane vond ik dan ook nog eens niet echt sterk, en Fishburne verdient de Oscar voor overacting met een aantal van zijn scenes. Beide hadden beter een voorbeeld kunnen nemen aan Ella Ballentine - die is namelijk wel weer goed bezig. Het einde is dan nog net een tikkie boven het teveel ingedutte middenstuk, daarmee nog net een heeel mager twee-en-een-halfje.

Het verhaal trek ik nog wel, maar de casting van De Niro is echt een enorme vergissing. Met alle hype indertijd over zijn method acting komt deze rol er toch maar erg matigjes uit, en je vraagt je af wat regisseur Martin Ritt allemaal in beweging gezet moet hebben om er desondanks toch nog zoveel mogelijk uit te trekken. Terwijl het Jane Fonda tegelijkertijd wél, en kennelijk zonder enige moeite, lukt om een geloofwaardige rol neer te zetten. Het is dan ook niet echt een heel bijzonder moeilijk script met ondoorgrondelijke emoties of iets van dien aard.

Laat ik het dus daar maar bij houden - een redelijke film die zònder De Niro misschien goed of zelfs heel goed had kunnen zijn. Maar dus niet. Jammer.

Wat me daarnaast ook echt verkeerd schiet is het ultra-Amerikaanse sprookje dat als je maar je best doet en 'hard werkt' het verder allemaal wel helemaal goed komt. Das war einmal, vielleicht, aber nicht für Leute wie uns.

Cooper doet het best goed in zijn regiedebuut.

Daar is het verder ook wel mee gezegd, vind ik, want deze zoveelste herhaling van het bekende verhaal is ook wel wat erg aan de makkelijke en uitgetreden kant. De dapperste keuze die hij maakt is wellicht om zichzelf te casten als de romantische tragische figuur. Maar daar staat tegenover dat alle andere keuzes knap laf zijn.

Inderdaad is denk ik het bedoelde hoofdmotief dat als je jezelf trouw blijft je ten onder gaat, en dat succes alleen mogelijk is als je je ziel verkoopt. Helaas geldt dat ook voor de film zelf. Ik hoop maar dat de cast en crew hierna weer iets behoorlijks kiezen. Als dat nog kan.

You can't begin to imagine the life you denied yourself

Iets van die aard hebben meerdere vrouwen ooit wel tegen me gezegd, maar nooit had ik een even sterk antwoord als Jean-Luc Picard. Nouja, ik ben dan ook geen Starfleet Captain. Wel dat het elke keer ongeveer even vals overkwam als het moment dat Alice Krige die zin uitspreekt, met haar verborgen agenda in de mouw. Ik had dan weer wel in minder dan 0.68 seconden door wat precies de strekking van die boodschap was.

Ik zag de film ooit in Spanje, en de tekst 'Resistancio es inutil!' is me daar altijd van bijgebleven. Of de rest van het plot toen goed tot me doordrong durf ik niet te zeggen, met mijn Spaans ben ik nooit veel verder gekomen dan het bestellen van drank en eten. Toevallig dat ik nu weer in Spanje ben en de film weer tegenkom, maar nu dan wel met de originele audio.

Wat zal ik er eens van zeggen. Ja, het is duidelijk beter en fraaier dan een gemiddelde aflevering van TNG of Voyager, maar de production values zijn toch wel wat bedenkelijk - en ook voor die tijd. Maar wel een enorm rijke cast, al zijn daar ook wel wat slordigheidjes in te zien - niet iedereen presteert op de top van hun kunnen. Jammer ook dat we de mooie Krige alleen maar met een enorm dikke en zweterige laag make-up te zien krijgen. Doet toch wel wat af aan die mooie romantische kus met ons aller kapitein.

Hetzelfde soort gemengde gevoel heb ik bij het plot. Ja, het is een fijn idee om de tijdlijn van TNG en Voyager te betrekken in de First Contact, maar daar staat tegenover dat tijdreizen eigenlijk altijd een narratief zwaktebod is. Het opent aan de andere kant wel weer de mogelijkheid om de Borg te betrekken in het verhaal, en dat is wel altijd een pluspunt - dat zijn op de een of andere manier toch wel de betere afleveringen, al is dat misschien vooral door Jeri Ryan. En in dit geval dus Alice Krige, en al zien haar scenes er nu af en toe wat knullig uit, ik herinner me nog heel goed dat dat indertijd echt best overweldigend was. Die scene waarin ze, ehh hoe leg ik dat uit, in haar jurk gehesen wordt, daar was indertijd de hele zaal muisstil bij.

De rest van de film niet, daarbij was het geluid van het knagen op popcorn en chips oorverdovend. Precies net als thuis indertijd in mijn studentenkot, tv kijken met de makkers. En dat is ook waarom ik dit eigenlijk nooit echt als een 'film' zal kunnen zien.

Het is vooral de verbazing die deze film opwekt - de verbazing 'hoe haal je het in je hoofd om zo'n absurd slechte film te maken' die de amusementswaarde bepaalt. Bespottelijk slechte special effects, houterige acteurs die bewegen alsof ze robots zijn, robots die bewegen alsof hun batterij leeg is, lelijke plastic decors en props, en een idioot script - even de tijd stilzetten en vervolgens een monoloog afsteken, dat soort. Alles vrolijk begeleid door overdreven dramatische muziek, die bewoon doorloopt als het drama al voorbij is...

En als enige daartegenover dan de flauwe lol om David Hasselhof - die eigenlijk zoals altijd een karikatuur van zichzelf speelt - en vooral Caroline Munro in steeds een ander ruimtepakje. Hoewel dat stukje budget halverwege de film kennelijk ook nog eens op raakte.

Best grappig om eens te zien, maar niet camp of cult genoeg om daardoor goed te worden.

Geniale verfilming van het boek van Neil Gaiman - dat vond ik een mooi boek, en dan is het toch een beetje eng om de film te gaan zien. Negen van de tien keer valt dat toch wat tegen, tenslotte. Maar deze keer valt het mee, of beter nog, deze film heeft al mijn verwachtingen overtroffen.

Er zitten echt wel wat verschillen tussen film en boek - die ga ik maar niet uitdiepen hier, dan moet je het boek zelf maar lezen - en dat is eigenlijk toch wel een goed idee, Neil Gaiman is een van de populairste auteurs in Engeland, en meerdere van zijn boeken zijn al verfilmd. Niet voor niets.

Daarom ook de hele lijst van bekende en minder bekende acteurs die graag wilden meedoen aan deze film - ook als ze maar een relatief onbelangrijk rolletje krijgen. Claire Danes krijgt een grote rol - ze is goed gecast als de net niet helemaal aardse Yvaine, waaraan je net als Tristran in het boek even wennen moet. Maar de chemie met Charlie Cox komt - niet vanaf het begin, maar op het goede moment is het er wel. Dan Robert de Niro - het verrassingseffect is vooral als je het boek kent echt compleet. En Michelle Pfeiffer is gepast eng, of heel eng. Alleen Sienna Miller had van mij wel wat langer in beeld mogen zijn - sinds Interview staat ze op mijn lijstje van actrices waar ik een film om zien ga.

De effecten zijn niet in alle opzichten perfect, zeker niet als je op de details let. Dat stoort nauwelijks - het merendeel van de beelden zijn 'gewoon' met zorg gemaakte decors of mooie locaties.

Al met al een prachtig uitgewerkt sprookje - niet helemaal trouw aan het boek, maar nergens zo dat het ergert.

You want to do Mankind a service? Tell funnier stories!

En ook die verwijzing naar het jatten van 8 1/2, en met wat goeie wil Bergman. En dan beweert Allen nog steeds dat deze film niet autobiografisch is. Alsof de wat vuige knipoog naar zijn aanbiddende aanhang daar al geen overtuigend bewijs voor was. Niet narcistisch, maar het is wel duidelijk dat hij M. Bates speelt.

En behalve dat al ligt er net als over al zijn films ook over deze weer die walmende dikke spruitjeslucht. Van het neurotische gedoe tot de onleuke teksten en dialogen, van het lettertypetje tot de muziek. Ik kan er allemaal helemaal niets mee.

Waarom kijk je dan naar die films van Allen, als je er toch niks mee kan, vragen mensen soms. In dit geval was dat omdat Charlotte Rampling er in mee speelt, en zij is alles wat Allen niet is. Ja, die zoenscene vond ik inderdaad moeilijk om naar te kijken.

1.5* - voor Rampling en voor Louis Armstrong.

Ai.

Ik had ergens in mijn hoofd dat dit best een ok filmpje was. Mooi voorbeeld van dat sommige dingen in de herinnering mooier zijn dan de werkelijkheid ooit was - 'de goeie ouwe tijd', bleh. Want wat valt dit geval genadeloos hard door de mand. Flauw leentjebuur spelen bij een paar films die wel gelukt zijn, en daar wat cliches uit jatten en door elkaar husselen - met wat talent komt dat dan nog wel goed, maar dat ontbrak in deze crew kennelijk echt volledig. De eerste tien, twintig minuten gaan nog wel, maar daarna gaat het helemaal mis. Jammer want er was echt wel wat potentie, en dat er een hele serie vervolgen gemaakt zijn toont dat ook wel wat aan - al is het op basis van deze film wel erg moeilijk te begrijpen waar dat vandaan gekomen is. Misschien dat het indertijd leuker leek.

Ai, een nieuw deel van een serie die al erg lang uitgemolken wordt. En een erg lage rating ook.

Nouja, dat valt dan toch nog wel wat mee. Het was al duidelijk dat er wel wat gekeken was naar Indiana Jones voor het origineel, en dat komt er nu nog wel wat dikker uit. Toch best aardig gevonden, het idee van een ambitieuze Nazi om het plot wat op te leuken.

Maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Het budget was nogal duidelijk niet zo hoog, de effecten en beelden zijn hier en daar lachwekkend slecht, en dan de belabberde ontknoping nog. Dan wou ik nog wat aardigs zeggen over Ellie Gall, maar veel verder dan ‘dat sjaaltje staat haar wel leuk’ kom ik eigenlijk niet.

Dus ja, dan kom ik eigenlijk al met al toch ook op zo’n lage score uit.

Apart en heel eigenzinnig.

Echt een film die erom vraagt om een kans te krijgen. Want, als je maar even oppervlakkig kijkt en een beetje doorzapt mis je het. Want er zit een heel scherp, schrijnend drama onder de oppervlakte, en de vraag waarom het nou eigenlijk helemaal om gaat. Wat is je identiteit, wat zijn vrienden, en wie zijn dat dan - wat hebben ze meegemaakt in hun leven, en liegen ze erover - en wat geeft ze het recht om zich met je te bemoeien, een vriend te zijn. Die vragen krijg je voorgeschoteld in het kader van de twee volstrekt onwaarschijnlijke mensen die elkaar vinden, de onwaarschijnlijke vriendschap die heel broos lijkt, maar toch zo sterk is - want ze vullen elkaars behoefte zo goed in, ze hebben elkaar zo nodig.

Dree Hemingway is overduidelijk de dochter van Mariel, als je de foto's naast elkaar ziet. Maar in de film leidt dat nergens af - achteraf is het vooral eigenlijk het gevoel dat ze een heel veel betere actrice is dan haar moeder dat overheerst. En even bijzonder natuurlijk al dan Besedka Johnson als Sadie - haar eerste en enige rol. Wat een natuurtalent. Net als nogal wat andere rollen - onbekende actrices, aangevuld met nogal wat mensen uit de pornowereld 'as themselves'. Daar kunnen een heleboel gewone acteurs toch alleen met rode wangen naar kijken - uit schaamte, omdat ze zo overduidelijk overklast worden.

En net zo bijzonder om daar dan een film van te zien met een beeldstijl die me heel erg aan Sofie Coppola doet denken - verstilde beelden die je lang genoeg stil laten zitten om rustig rond te kijken naar een mooie blauwe hemel, met een daar scherp tegen contrasterend uithangbord en een fel rood hemdje aan het dunne lijf van Dree Hemingway. Arty-farty maar dan zoals het moet - mooi maar nergens elitair, irritant, of over het paard getild. En mocht daar nog enige twijfel over bestaan, de eindscene bevestigt dat dat allemaal niet per ongeluk zo mooi uitkomt - want daaruit blijkt dat de regisseur, Sean Baker, wel degelijk heel erg goed weet waar hij mee bezig is. En er blijkt ook uit dat Dree Hemingway een erg goede actrice is.

Echt heel erg goed.

Karen Allen.

Als ik een alien was en een plekkie moest uitzoeken om te landen, dan zou ik wellicht ook haar achtertuin kiezen. Wat een geweldig mens is het toch - misschien vooral bekend van haar net iets eerdere rol als Marion in de Indiana Jones films. Of ze heel goed acteert laat ik maar in het midden, de karakters lijken tenslotte allemaal nogal op elkaar. Aan de andere kant, waarom zou je iemand proberen te spelen als je Karen Allen zijn kan.

In deze film tegenover een wat mij betreft even mythische Jeff Bridges, maar zijn films zijn toch gemiddeld veel bekender geworden en gebleven. En Charles Martin Smith, die we kennen uit wat mij betreft een van de beste films ooit: Never Cry Wolf (1983), en vreemd genoeg lijkt de sfeer aan het eind van die film voor mij precies op die van deze. Wellicht door het meditatieve einde en de subtiele synthesizermuziek.

Vergelijkingen met E.T. kan ik slecht maken (want die heb ik nog nooit gezien), maar het ligt voor de hand om aan te nemen dat Spielberg daar zijn gebruikelijke mierzoete sentimentele brij van gemaakt heeft. Dat heeft Carpenter gelukkig niet.

Ohwiegotta.

Een mooi voorbeeld van hoe verschillend je naar een film kan kijken. Zo eensgezind als mijn voorgangers elk denkbaar aspect afkraken, zo enthousiast ben ik over de film. Denis weet precies de juiste sfeer van verwarring en dreiging neer te zetten, met Qualley als stuurloos dobberende hoofdpersoon en net-niet-helemaal hulpeloos slachtoffer middenin. Prettig ambigue allemaal, en daardoor overtuigend. Fijn ook dat het einde niet helemaal uitgelegd wordt.

Zoals zowat alle films van Denis ook hier weer een prettige soundtrack van de hand van Tindersticks - nergens overheersend, maar ondersteunend aan de sfeerzetting en het narratief. Ook dat is erg prettig, en een opvallend contrast met de waan van de dag waarbij het soms lijkt alsof je naar een playlist zit te kijken in plaats van een film.

Eigenlijk het enige wat me echt niet bevalt aan de film is precies dat wat starbright boy als positief noemt - de scene met het ingepakte uniform vind ik gewoon slecht, en Safdie is wat mij betreft ernstig miscast, nergens ook maar in de verte overtuigend als CIA agent, al komt dat misschien omdat hij nogal lijkt op iemand die ik ken.

Wellicht de enige kritiek waar ik iets in herken is de keuze om het onderliggende boek te verplaatsen naar de huidige tijd - als je daar niet doorheen kijken wilt of kunt dan zijn er talloze punten om je aan te irriteren. Voor mij geen issue, ik zie het motief van de film meer als een sfeertekening dan als een documentaire over ware gebeurtenissen. Wel een aanzet om het boek eens te gaan lezen.

Icoon.

Of je er nu vermaak, satire, of iets anders in ziet, onontkoombaar is dat Paul Verhoeven hier een meesterwerk mee afgeleverd heeft, met een simpel basisgegeven en een handjevol onbekende of B-lijst acteurs zo'n film neerzetten. Niets op aan te merken, alles past precies in elkaar - van de platte karikaturale rollen tot de domme grijns van Denise Richards, van de bedenkelijke logo's tot de zware leren jas van Neil Patrick Harris. Heerlijk over the top allemaal, vlot verteld met een perfecte timing, en met een serie stijlfiguren erin die hun weg gevonden hebben buiten de film.

Would you like to know more. Ja doe maar.

Een beetje voorspelbaar maar toch wel een aangenaam stukkie kijkvoer. Wat me in het begin wel wat verkeerd schoot was de gemakzuchtige soundtrack die je even in het goede tijdsframe moet krijgen. Dat had toch wel iets dapperder gemogen. Maar de cast is goed, en het is best leuk om herinnerd te worden aan de quiz uit die tijd - want die heb ik indertijd ook gezien.

Arghhhh, veel te veel dialoog. Als je zoveel dialoog hebt, ga dan een boek schrijven. En dan de muziek nog die dat af en toe ondersteunt, afgrijselijk - nog al een bewijs van dat het medium film niet begrepen en niet gerespecteerd wordt.

Toch, ergens vanaf het stukje over het paard en de credits als associate producer komt het los. It’s not a lie, it’s a gift for fiction. What’s a tuna BLT? it’s for the movie people. Communism’s over, that’s what they said about Warner Bros in 1985. Anguish, by Joseph Turner White. Half of the time the darn wheel is under water, but still it rises up, as high as it can go. In the name of justice Sir, I beg you pause, for she is our queen. How do I do a film called The Old Mill when I don’t have an old mill. Well first you have to change the title. What’s the problem, the country can draw her tits from memory. I found this moleskin for the collar.

En in al die chaos, ineens de reddende engel, de Ann van Rebecca Pigeon. Iemand die snapt dat je in een film over een molen geen molen nodig hebt. Dan begint langzaam ook PSH los te komen, krijgt William H. zijn personage in een hoek waar hij toch sympathiek blijkt te zijn - en Sarah Jessica Parker vanzelf niet, maar dat was vanzelf ook al bij voorbaat kansloos. Jammer wel dat Julia Stiles zoals wel vaker toch maar een klein bijrolletje blijkt te hebben.

Zoals ik wel vaker zeg, een film in een film is eigenlijk gewoon de overtreffende trap van navelstaren en eigenlijk ook haast nooit bijster interessant. Toch lukt het soms wel, en dit is dan zo’n geval.

Conspiracy theory.

Een leuk kat-en-muis spel tussen de twee geëngageerde journalisten - met elk hun eigen motivatie om zo geëngageerd te zijn - en de politiek en de vieze, vuile commerciële belangen van het grootkapitaal. Met een redelijke Crow, een wisselvallige Affleck - een paar scenes doet hij het toch boven verwachting goed - en een goede McAdams. Het plot is leuk ingewikkeld, springt van de ene verwikkeling in de andere, maar draait ook de film de nek om door net te veel te willen - die laatste aap had niet uit de mouw moeten komen. Tenminste, ik vind het niets toevoegen aan de film wat er in de laatste minuut of tien of zo gebeurt.

En nou ik er bij nadenk, qua cinematografie en muziek is het allemaal wat gewoontjes. En de actiescene in de parkeergarage is echt veel te voorspelbaar.

Tsja.

De serie begint wel ietwat veelbelovend, maar aan het einde blijf ik toch wat teleurgesteld achter. Alleen al dat de wat ontnuchterende slides voor de aftiteling geen hoop op een goede afloop, op verbetering geven - maar eigenlijk ook als mosterd na de maaltijd komen. We hebben dan net uit de doeken gekregen wat het verhaal van Amir precies is, en welke keuzes hij daardoor moet maken. En Sofie/Eva heeft haar wat voorspelbare rol gespeeld - en, ergerlijk als dat is, de aanleiding voor de afloop die in voornoemde slides staat - ik hou me maar een beetje op de vlakte om spoilers te vermijden, maar het is wel tenenkrommend. Een echt goede serie kan ik het ook niet echt vinden, de bekende acteurs laten niet echt bijzondere prestaties zien en het verhaal had van mij wel wat dringender en scherper gemogen.

Komedie zonder grappen.

Er is overduidelijk weinig moeite of talent verspild aan deze film. Leuk is het allemaal niet, en een ander verplicht ingredient - mooie dames - is ook wat teveel vergeten. Niets te brengen, en al helemaal niets nieuws.

Niet helemaal Arnie’s acteerdebut, maar wel de eerste ‘echte’ film geloof ik. En verder ook met Jeff Bridges en Sally Field, dat haalt iedereen er wel uit, maar wie weet nog wie Roger E. Mosley ook alweer was - ik herkende hem overigens nog eerder aan zijn stem dan aan zijn gezicht, want dat ziet er hier toch beduidend jonger uit dan in de rol waar we ‘m nog van kennen. Een mooie scene heeft hij in deze film ook, daar zal hij later nog trots aan teruggedacht hebben. Ons in 2022 ontvallen na een auto-ongeluk, en alweer 83.

Arnie is in de film in volle wedstrijdconditie, en won even later zijn zoveelste Mr. Olympia titel. We krijgen ook even een stukje te zien van hoe extreem dat is, maar interessanter wellicht is hoe makkelijk en schijnbaar naturel hij zijn rol speelt. Ook dat is overigens nauwelijks de moeite waard om de film voor te gaan zien, net zo min als het verhaal - het is allemaal dan wel niet echt slecht, maar zeker ook niet goed. Wellicht het meest stoort dat de hele productie in jaren-70 technicolor is - veel lelijke kapsels, pastelkleuren overal. De scenes van de in de stad op hun blote voeten rondrennende bodybuilders vatten de film wellicht het beste samen. Maffe boel, maar ook wel erg grappig, en het verdient eigenlijk wel een cultstatus.

Lelijk in de luier, mooi in de sluier.

Lang, lang geleden was ik op kraamvisite - ik ben allang vergeten bij wie, en ook met wie ik in discussie raakte over dit oude gezegde waarvan zij dacht dat het andersom was - mooi in de luier, lelijk in de sluier. Maar mijn gedachte daarbij was, als dat al bestaat, dan zou je dat toch nooit tegen een pasgeboren moeder over haar kindje zeggen? Zo van, ze is nu wel mooi, maar wacht maar tot later?

Waarom begin ik daarover, nou precies omdat dat voor mij van toepassing is op Liv Tyler. Vroeger een onwezenlijk mooi meisje, maar de vrouw die daar later uit groeide. Bertolucci als ervaren vieze ouwe man heeft dat toch heel scherp gezien, en het had ook geen week later moeten zijn geloof ik. Je ziet de verandering al tijdens de speelduur.

De film is erg fijn in de cinematografie, met de mooie zonnige Italiaanse landschapjes en de weelderige villas met zwembadjes uit de Romeinse tijd. En even weelderig is de rijkdom aan karakters die die ruimte invullen, tegenover de nogal platte en flauwe verhaallijn die onze gevierde vieze ouwe man daarmee vertellen wil. In een af en toe geforceerd aanvoelende hippe stijl, met een soundtrack die een voorbode lijkt van die afgrijselijke trend van een paar jaar later waarbij een film alleen nog maar over de soundtrack lijkt te gaan. Ik vergeef het Bertolucci maar, en meer dan iets anders omdat zijn keuzes toch vooral zo raak zijn. Ook daarin toont hij zich wel een meester in het vak - een stijl overklassen die hoort bij regisseurs die nog nauwelijks in de puberteit waren.

Evengoed is het een gemankeerde film, want behalve het vieze-ouwe-mannen motiefje gaat het eigenlijk gewoon veel te veel nergens over. Tekenend daarvoor ook dat de beelden tijdens de aftiteling haast mooier en indrukwekkender zijn dan die tijdens de film zelf. Een gemiste kans.

Maar wat een weergaloze rol van Jeremy Irons weer. Toch een vol punt extra alleen daarvoor.

Onzinnig slechte film wat mij betreft. Geen spanning, geen verhaal, geen behoorlijke special effects - in ieder geval niet met de standaard van vandaag. En geen behoorlijke acteurs. Enige reden om er nog naar te kijken is het mooie smoeltje van Jessica Biel, maar daar kan je ook beter een andere film voor uitzoeken.

Steekspelletje.

De korte speelduur werkt goed, het verhaal is leuk over the top, en er zit een erg mooie scene in die verwijst naar de titel. De cast is goed en leuk bezig, met een kleine uitzondering in Robert de Hoog die wat irriteert. Maar dat kan aan mij liggen.

Een afgrijselijke film over een stel strontvervelende mensen die de godganse dag bezig zijn met strontvervelende dingen, zonder dat daar ook maar het minste aan verzachtende omstandigheden tegenover staat. Wat kan een Sally Field, een Dolly Parton, ons'Zjuul toch bewogen hebben hier aan mee te doen - van de rest verbaast me dat ergens minder.

Tom Skerrit dan. Hij verzorgt heel af en toe op homeopatische wijze iets van een comic relief. Maar net iets te vaak omdat je gewoon medelijden met hem hebt. Je zal het te stellen hebben met zo'n zooitje vervelende kwijven. Om je van kant te maken.

Het enige positieve wat ik aan deze film kan ontdekken is dat ik kennelijk toen al het instinct had om deze te vermijden, en dat al die tijd heb weten vol te houden.

Flauw voorspelbaar suf verhaaltje dat eigenlijk alleen boeit door de vraag of het nou wel of niet goed afloopt. En door de aanwezigheid van Amber Heard, die de halve film in haar bikini rondhuppelt. Dat maakt wel wat goed, maar niet genoeg om het geheel de moeite waard te laten maken. De beelden zijn op zich wel in orde, maar de soundtrack is een aaneenschakeling van missers - vooral door de verkeerde timing van de liedjes.

Ohja, het einde is echt helemaal te stompzinnig voor woorden. Echt een vergissing.

Een tranentrekker, en dat is dus echt niet mijn favoriete genre.

Ik had eigenlijk ietwat gehoopt op een traditionele boze stiefmoeder, maar alle boosaardigheid komt juist van de echte moeder - en daar is vervolgens veel te weinig van om de film mee te vullen. In plaats daarvan wordt het mierzoet, wordt de soundtrack stomvervelend, en duurt het allemaal nogal lang voordat het voorspelbare einde eindelijk daar is.

Bonuspuntje wel omdat ons'Zjuul (weer eens) een fotograaf speelt, en ook nog eens de goede spullen in haar vingers heeft. Ik bedoel natuurlijk omdat ze fraai speelt, net als Harris en Sarandon.

Acteursfeestje.

Wat vooral erg indruk maakt is dat Fassbender volstrekt geloofwaardig is in de rol van Jobs, en daarnaast dan nog eens Rogen die blijkt te kunnen acteren - in de films waarin hij meestal z'n ding doet merk je daar maar weinig van. Ook de verdere bijrollen zijn indrukwekkend, misschien met uitzondering van Jeff Daniels die ik niet zo sterk vond - minder sterk dan je van hem verwachten zou in ieder geval.

Het verhaal wordt ook bijzonder sterk gebracht. Maar op een punt faalt het wel nogal, het maakt op geen moment de indruk op me dat we naar de werkelijkheid zitten te kijken. Nou is het natuurlijk ook geen documentaire, en op zich is de karakterschets van Steve dan wel weer behoorlijk overtuigend. Hoewel ook daar wel een klein vraagtekentje bij rijst 'hoe zat dat dan echt'. Helaas is het levensverhaal van de man zo gehypet dat je daar denk ik niet echt meer uit komt.

Missy Peregrym steelt de show als de hardcore skater en rebelse turnster, die een revolutie ontketent - de revolutie die de turnwereld zo hard nodig heeft, als je de berichten in de pers van de afgelopen paar jaar leest. Misschien niet allemaal heel geloofwaardig, maar wel een leuk meeslepend verhaal, vlot gebracht en invoelbaar. Misschien wel een kans op verdieping gemist, het blijft allemaal best simpel en oppervlakkig. Toch, de charme heeft de overhand.

Peregrym heeft geen enkele moeite om Bridges te overklassen, en dat hij er niet echt zijn best voor lijkt te doen maakt daar niks voor uit. Alleen dat maakt de film al ruim een fijn kijkfeestje, de rest is alleen maar bonus. En voorop gesteld dat ik absoluut geen inzicht heb in turnen, ze lijkt best geloofwaardig in haar rol - het komt niet echt over alsof ze dat pakje nooit eerder aangehad had. De maniertjes bij de afsprong zitten er toch behoorlijk in.

Alex P. Keaton - was hij een voorbeeld voor de carriereyup met zijn eeuwige stropdas, of een karikatuur daarvan. Misschien wel allebei tegelijk. Moeilijk om te bevatten hoeveel invloed Michael J. Fox met zijn rollen heeft gehad, en daar geeft deze documentaire een fraai nostalgisch overzicht van - al ontbreekt er ook wel wat. Gedoe met de rechten wellicht.

Opvallend hoe sterk MJF veranderd is sinds de tijd van Family Ties en Back to the Future. Maar ook nog steeds herkenbaar hetzelfde - bijvoorbeeld in de timing van zijn delivery. Knap hoe hij met zijn ziekte omgaat en zich staande houdt - en dat al doet sinds de eerste signalen. Je kan als je heel goed oplet daar wel iets van herkennen als je met dat inzicht een van zijn oude films terugkijkt - ik heb daarvoor Doc Hollywood nog eens opgezocht.

Al met al een fijn retrospectief over een acteur die een beetje uit het geheugen geglipt is misschien, maar dat zeker niet verdient.