State and Main (2000)

Matige film over een Hollywood filmcrew die neerstrijkt in een klein stadje om daar op locatie te filmen. En uiteraard gaat dit gepaard met de nodige problemen. De dialogen zijn absoluut minder scherp als het overige werk van David Mamet, en er gebeurd simpelweg te veel waardoor het geheel aanvoelt als een farce. Een uitgebreide cast met veel bekende namen, maar noemenswaardige rollen.

Ik heb meerdere films gezien waarvan Mamet het script schreef, maar dit is de eerste die ik zag die hij ook regisseerde. Het resultaat bleek een stuk minder. Mamet is meer een naam in het theater dan in film (al heeft hij daar ook enig aanzien, natuurlijk) en op basis van State and Main snap ik wel waarom. Het is een erg statisch geregisseerde film, met matig gebruik van camera, montage, geluid of andere filmische middelen. Ondanks de vele locaties lijkt het nog steeds een beetje op theater. Dan moet het van het script en de acteurs komen, iets wat Mamet zou moet liggen, maar op die gebieden was het ook maar af en toe echt goed. Het verhaal zelf valt al tegen. Hollywoodsatire is altijd wel leuk, maar eigenlijk waren het hier toch vooral typische grappen die je altijd hoort in verband met filmmaken. Ook de problemen die komen kijken bij zo'n productie werden al sterker gevangen door Truffaut in La Nuit Américaine. De dialogen bevatte enkele scherpe opmerkingen ("It's not a lie, it's a gift for fiction"), maar voelde ook vaak onnatuurlijk en houterig aan. Hetzelfde geldt voor de acteurs. Dit is een briljante cast die uniform matig speelt. Ik zette deze aan ter nagedachtenis van Philip Seymour Hoffman, maar het bleek helaas de minste rol te zijn die ik van hem zag. Alleen Macy overtuigd nog enigszins. Ik lees hier en daar dat die houterige manier van acteren en dat gekunstelde van de dialogen zo bedoelt zijn door Mamet en typisch zijn voor zijn werk, maar ik kon er niet inkomen. Het leek mij toch meer slecht schrijf- en acteerwerk dan een stilistische keuze. Jammer, want op papier is dit best leuk en helemaal onplezierig om te volgen is dit ook niet. Zo nu en dan zelfs echt grappig of scherp, maar meestal toch vooral niet. 2,5*

Arghhhh, veel te veel dialoog. Als je zoveel dialoog hebt, ga dan een boek schrijven. En dan de muziek nog die dat af en toe ondersteunt, afgrijselijk - nog al een bewijs van dat het medium film niet begrepen en niet gerespecteerd wordt. Toch, ergens vanaf het stukje over het paard en de credits als associate producer komt het los. It’s not a lie, it’s a gift for fiction. What’s a tuna BLT? it’s for the movie people. Communism’s over, that’s what they said about Warner Bros in 1985. Anguish, by Joseph Turner White. Half of the time the darn wheel is under water, but still it rises up, as high as it can go. In the name of justice Sir, I beg you pause, for she is our queen. How do I do a film called The Old Mill when I don’t have an old mill. Well first you have to change the title. What’s the problem, the country can draw her tits from memory. I found this moleskin for the collar. En in al die chaos, ineens de reddende engel, de Ann van Rebecca Pigeon. Iemand die snapt dat je in een film over een molen geen molen nodig hebt. Dan begint langzaam ook PSH los te komen, krijgt William H. zijn personage in een hoek waar hij toch sympathiek blijkt te zijn - en Sarah Jessica Parker vanzelf niet, maar dat was vanzelf ook al bij voorbaat kansloos. Jammer wel dat Julia Stiles zoals wel vaker toch maar een klein bijrolletje blijkt te hebben. Zoals ik wel vaker zeg, een film in een film is eigenlijk gewoon de overtreffende trap van navelstaren en eigenlijk ook haast nooit bijster interessant. Toch lukt het soms wel, en dit is dan zo’n geval.