Opinions

Leuk filmpje over een intrigerend onderwerp - niet helemaal origineel, want een van de boeken van Heinlein ging nogal in dezelfde richting. Maar wel leuk uitgewerkt en wat mij betreft ook wel met voldoende diepgang. Wel vooral gericht op visueel spektakel en een beroemde cast, maar dat komt er in beide gevallen ook best goed uit. Waar het wat sterker had gekund is misschien vooral in de timing en de manier van vertellen - en dat intrigeert me dan weer terwijl ik het opschrijf, of dat het nou is of toch iets anders. Op de lijst om nog eens te zien, voorlopig maar even 3.5 - zo goed vond ik het wel.

Strategy and Planning!

Het idee is goed, de uitwerking nogal marginaal. Als je dit soort film maakt, een spelletje met het genre en de eerdere serieuzere films, dan moet je ook echt over de top gaan, niet dit half-half gedoe wat er uiteindelijk van komt. Want doe je dat, dan blijft er alleen iets middelmatigs over dat overmatig ruikt naar gemiste kansen.

Van Raimi verwacht je dan toch meer dan dit. Ja, zuiver op het regievak. de cast is goed en levert fraai werk, de beelden zijn mooi, de timing is ok, de verplichte momenten en verrassingen komen allemaal langs. Het is alleen dat de vonk ontbreekt, de inspiratie die het verschil is tussen op maandagochtend naar je werk gaan terwijl je al denkt aan de vrijmibo of er iets van maken. En wellicht had voor deze film nog iets meer nodig geweest dan dat. Een vonk, een idee. Iets in de richting van de aap die aan het einde al uit de mouw komt, maar dan beter.

Maar dat is er allemaal niet echt, en wat overblijft is wel ok maar ook teleurstellend, en morgen alweer vergeten. Daar maak je toch geen film voor, als je Raimi heet?

Flauw, maar ook wel grappig af en toe.

Wat ik me even afvraag is wat de doelgroep precies is. Die mensen die de originele high school films van twintig, dertig jaar geleden leuk vonden, en daar nu de echo in zien. Maar de aansluiting met andere leeftijdscategorieen mist misschien gewoon te ver. Toch, ik vind het dan wel leuk om de hele woke hype een stevige trap te zien krijgen. Ga met de tijd mee, of hou je bek.

Is het een goede film? nou nee, het hangt wat teveel op Rebel Wilson, en daar kom je best ver mee. Zeker tot de helft.

Best leuk, dit sprookje in de alpen. Hoewel het misschien iets spannender had kunnen zijn, hoe het afloopt wordt al verklapt ruim voordat het verhaal zelf zo ver is - de raamconstructie is toch niet zo geslaagd daarmee. Kennelijk gebaseerd op een daadwerkelijke urban legend, ehh, maar dan op het platteland vanzelf. Ehh nee, ehh, ik bedoel, in de bergen. Hoe noem je dat.

De drie hoofdrollen van de heikneuters en die van Mesquida zijn behoorlijk goed voor dit soort productie. De politieman van Ofczarek vond ik wel wat tegenvallen. Heel erg stoort dat overigens ook niet, want er wordt niet echt heel veel van de acteurs gevraagd tenslotte. Het is grotendeels gewoon fijn plaatjeskijken, zowel in het dorp als hoog op de alp. En de soundtrack is fijn met Dust’ From a Dry Camel bij de aftiteling. Zo’n vergeten stukje jaren-70.

Raadselachtig wel waarom de film deels in Oostenrijk is gedraaid. Alsof ze in Zwitserland geen geschikte Alpen hebben.

Tsja, het boek zal wel beter zijn. Denk ik.

Als film vond ik het toch wel wat underwhelming in het narratief, een belofte die niet uitkomt en welhaast aanzet tot een ernstig gemene brief aan de makers. Ergens deed de opbouw me ook denken aan de van sfeer wat vergelijkbare film Atonement (2007) - en ook dat is een boekverfilming.

Qua cast kon het niet op kennelijk, en ze laten ook allemaal wel wat moois zien. Jammer dat het niet in een wat leukere of betere film was.

Het soort stereotype Franse klucht dat (gelukkig) haast nooit buiten het Franse taalgebied komt. Overdreven gevat gedoe, opgeklopte personages, en een bijna behoorlijk verhaal. Had er nou net iets meer aandacht aan gegeven, net iets meer beheersing, en een hoofdrolspeler die wel ergens in de verte enige uitstraling heeft. Dan had het wat kunnen worden misschien. Hoe zeg ik dat ook alweer, 'Pardonnez moi, je voudrais reimboursement parce que ce film c'est juste merde. Vraiment'. Zoiets, excuse my french.

Een meesterwerk.

Het verhaal begint simpel, maar het wordt met elke stap een beetje ingewikkelder als er met een perfecte timing steeds iets nieuws bijkomt. Het beeld, het verhaal, de mimiek van de acteurs en het geluid van hun stemmen vullen elkaar perfect aan. Een van de mooiste voorbeelden van het opbouwen van spanning die ik ooit gezien heb, en een prachtig spel met eer en hypocrisie, huichelarij en waarachtigheid, zwart en wit.

Tatsuya Nakadai domineert vrijwel elke scene, zowel in het verhaal als in zijn uitstraling, zijn blik en zijn stem vertellen het verhaal zonder dat je de woorden hoeft te verstaan. Het contrast tussen de tegenwoordige tijd en de flashbacks komen daar perfect in over, en dat komt ook nog eens extra sterk over door het harde zwart-witte contrast waardoor zijn ogen van het scherm spatten.

Het zwartwit-materiaal wordt perfect uitgenut, er zijn maar weinig films waarin er zo mooi met licht en donker gespeeld wordt, en waarin de belichting zo mooi is. De scene van het gevecht in de wind is daar wel het hoogtepunt in, maar de rest is nauwelijks minder.

Opvallend ook dat deze film zowat 50 jaar geleden gemaakt is, maar op geen enkele manier gedateerd aanvoelt. Zonder overdrijven, echt een tijdloos meesterwerk.

Een heleboel erg gemengde gevoelens.

Om mee te beginnen, er zijn zo van die stukken geschiedenis waarvan ik het gevoel heb dat alleen een heel strikt documentaire aanpak aanvaardbaar is, en daar hoort de Palestijnse terreur van de jaren-70 beslist bij.

Het volgende is dat ik niet zo happig ben op achter-de-schermen gedoe - of nog erger, navelstaren door de media of de filmindustrie.

Toch werkt deze film wel, ondanks dat. De focus op de tv-ploeg is beperkt genoeg om het vrij makkelijk op de algemeen bekende feiten te houden, en dat maakt het ook ietwat uitlegbaar om de moreel eigenlijk verplichte duiding grotendeels achterwege te laten. Blijft over een scherp veroordelend vingerwijzen naar de Duitse autoriteiten - maar dat is geen nieuws, en die schoen hadden ze in de jaren-70 direct al aangetrokken. En zelfs dat wordt nog ietwat vergoelijkt doordat de hoofdrolspelers zelf ook zo overduidelijk fout bezig zijn in hun haast het verhaal in eigen handen te houden in plaats van de ervaren nieuwscollega's daar hun werk mee te laten doen.

Voer voor een maatschappelijke discussie wellicht - wat is het belang er van om berichtgeving op deze bijna interactieve manier te doen, bijna deel te nemen aan het terrorisme - en hoever was deze nieuwsploeg daarmee gegaan als ze daar meer ruimte in hadden gekregen. Als de ietwat meer realistische variant van C'est arrivé pres de chez vous, haast.

Van mij hoeft dat eerlijk gezegd niet, en je kan in de afloop ook een sterk argument zien waarom nieuws vaak beter een paar uurtjes kan wachten. Minder sensatie, meer feiten - daar zouden we allemaal een heel stuk mee opschieten.

Daarmee kom ik onvermijdelijk ook weer terug bij de vraag of de tijd al gekomen was om een niet-strict-documentaire film over deze gebeurtenis te maken, en daarmee onvermijdelijk ook een vorm van exploitatie op de nagedachtenis van de slachtoffers te plegen. Ik ben daar niet zo van overtuigd eerlijk gezegd. Zeker niet omdat het achterliggende conflict onverminderd voortduurt. Dan voelt het toch niet als ok om hiermee zo'n overduidelijke gooi naar de Oscars te doen.

Als film is het verder overduidelijk wel erg fraai vakwerk - alles wat in beeld is klopt, van de sfeer van de jaren-70 tot de omgeving van het Olympisch Stadion, en er wordt overtuigend gespeeld waarbij vooral Benesch me positief opviel.

Super film.

Ik hou sowieso altijd wel van het idee om maar één ding te doen, en dan gewoon echt erg goed. Altijd beter dan heel veel te proberen en het dan allemaal maar een beetje zo-zo af te raffelen. De setting in de flat werkt perfect voor het concept, de morsige en donkere sfeer versterkt de claustrofobische setting nog eens mooi. En dan de matpartijen, lang geleden dat ik een film tegenkwam die daar zoveel indruk mee kon maken. En ook lang geleden dat ik in de lach schoot bij de aftiteling van de film - niet elke acteur brengt het tot een karakter met een naam, zeg maar. En voor de weinigen die dat wel voor elkaar brengen - Uwais en Ruhian voorop - is het toch wel echt hard werken.

Knap gemaakt, origineel, en de manier waarop de film tot stand gekomen is als versimpelde, goedkopere versie van wat het oorspronkelijke plan was... erg, erg goed.

Op grote afstand van het strakke concept van Serbuan Maut, speelt dit tweede deel wel in dezelfde omgeving en gaat het verhaal over dezelfde hoofdpersonen, maar het is wel een volstrekt andere film. De timing is absoluut niet te vergelijken, de structuur is heel anders.

En ja, vergeleken met de geniale monomanie van Serbuan Maut valt dat dan toch best hard tegen. Toch, Berandal begint met een paar erg, erg knappe shots, en er zijn weer een paar epische gevechten te zien - knap gechoreografeerd, en mooi in beeld. Dat maakt het op zich zeker wel tot een bijzondere film, maar wel op een heel andere manier dan de eerste.

Traag drama dat mooi uitgewerkt wordt, en tot een onhollywoodiaans einde komt. Prima in beeld en naar verwachting behoorlijk geacteerd door een goede cast.

Maar wat me mateloos irriteert is de lelijke manier waarop J-Law opgetut is, met haar blonde pruik en onder millimeters dik plamuur verborgen smoeltje. Lelijk, storend en ongeloofwaardig, en het verpest de film meer dan het wat simpele en langzame verhaal en de weeffoutjes die ik daarin denk te zien.

Misschien niet het beste acteerwerk ooit, maar wel heel knap hoe de serie met dit verhaal wordt afgemaakt, hoe de losse eindjes in elkaar vallen en er een grand finale uit komt - zowel allerlei kleine details worden netjes afgehecht, maar ook het hoe en waarom van het Firefly-universum komt boven water.

En natuurlijk een heel dikke vinger naar de network bosses die Firefly zonodig moesten stilleggen. Dan geeft het net wat minder dat de film af en toe - zeker in het begin - een beetje televisiefilm-achtig aanvoelt. En dan nog, het was tenslotte een serie, en om de crew terug te zien is een feest van herkenning. Wat daarbij nog eens extra knap is - behalve het verhaal al - om ook nog eens een heel behoorlijke film in elkaar te zette met een behoorlijk krap budget. Wel meer dan een aflevering van de serie schat ik, maar toch. Er zijn nogal wat films die met veel meer poeha en geld worden geproduceerd, en toch veel slechter zijn.

De hoogste score haalt de film net niet - die moet tenslotte beschikbaar blijven voor de aflevering Objects in Space. Daar komt niks overheen.

Meh.

Een volslagen mislukte combinatie van een idioot gegeven en het regurgiteren van wat Caraibische filmcliches. Maar dan zonder dat dat een prettig stuk kijkvoer oplevert, en al helemaal zonder dat dat een knipoog naar de echt goeie films uit dat genre waardig is. En dan de cast - wellicht dat McConaughey er nog mee wegkomt, maar Hathaway mag wel haar geld gaan terughalen bij de kapper - en de plastische chirurg ook, ben ik bang, ik durfde er gewoon niet echt naar te kijken. Toegetakeld is nog een te vriendelijk woord. Had haar rol dan gewisseld met die van Lane, die er nu maar een beetje doelloos bij hangt. Qua spel vind ik beiden niet overtuigen - de beste rollen zijn duidelijk voor Hounsou en Lane.

Maar niets van dat was echt een probleem geworden als het verhaal niet zo afgrijselijk belabberd was geweest. Hoe haal je het in je hoofd, is wat ik me afvraag.

La Voiture: AMC Pacer Break 1979

Die vermelding op de titelrol - in rood, terwijl de rest gewoon zwartwit, nouja blauw-wit is - geeft me veel te veel de indruk dat de film eigenlijk alleen daarom ging - dat de regisseur, de producent of een van hun vriendjes die auto had en er iets mee gedaan moest worden. Tom Poes verzin een film.

En zo komt het verhaal dan dus ook nogal over. Waar het over gaat is op zich best interessant, maar dan zou je toch verwachten dat daar een inhoud aan wordt gegeven. Een progressie desnoods. Maar toch op zijn minst iets van een boodschap, iets wat mensen in een vergelijkbare situatie kenschetst, en bij voorkeur ook een beetje op weg helpt - of als henzelf niet, dan de mensen om hen heen helpt om dat te herkennen en het een plaats te geven. Niets van dat alles, en in de plaats daarvan speelt het script lange tijd verstoppertje met waar het om gaat.

Maar het gaat dus eigenlijk wellicht gewoon alleen om die auto. Past wel wat bij het materialisme en nihilisme dat hoogtij lijkt te vieren in de maatschappij. Meeliften op het leed van iemand anders, omdat je een kans zoekt je autootje te showen. Is het te ver dat ik er zoiets achter zoek? Wellicht, maar met het gedrag van de oligarchen tegenwoordig is het toch niet bepaald ongerijmd.

Verder, ja, Krieps speelt geloof ik wel goed, hoewel dat moeilijk beoordelen is als het verhaal zo absurd is. Voor de rest roep ik daar maar helemaal niets over. En Amalric, met ondertussen alweer zijn 14e film als regisseur, lijkt zich toch lelijk te verslikken in het concept, hoewel de regie in strikt technische zin wellicht wel ok is. Maar maak je daar een behoorlijke film mee?

Clichefeestje.

Alsof het een genre op zich is - de romantische comedy die op de redactie van een of ander blad speelt, vanzelf compleet bevolkt door hipsters en yogameisjes - ok, er is dan geen asana te zien, maar het straalt er wel vanaf. En vanzelf al helemaal nergens een drupje regen. Een verrassing heeft het plot ook niet in petto, en camerawerk en soundtrack zijn over the top gemiddeld.

Maar Deutch is leuk, dat dan weer wel. Jammer dat haar tegenspelers zulke dooie dienders zijn - ik had nog gehoopt dat Lucy Liu iemand een mooie karatekick zou geven, maar nee. Meh.

Visueel best mooi gelukt, wel is het verhaal wat aan de dunne kant voor een speelduur van zo’n honderd minuten. Boutella is leuk, van de andere acteurs was ik niet beslist kapot. Nouja, het robotdinges is leuk minimalistisch, en algemener beviel de hele vormgeving van de onderkomens en de boel op de rode planeet me eigenlijk wel aardig. Niet heel aanlokkelijk om te willen wonen, dat is dan weer iets anders.

Nog even op dat onderwerp doorbordurend, het is me echt een raadsel dat sommige mensen kennelijk een kolonie op Mars als een reeel alternatief zien voor een behoorlijk milieu hier op aarde. Dan geloof je toch wel erg makkelijk in sprookjes.

Mijn moeder vindt dit zo ongeveer de beste film ooit - ze is 93 nu, licht dement en diep in de fabeltjesfuik. Maar zelfs dan geeft ze nog toe dat het vooral is omdat ze ooit verkikkerd was op Howard Keel, inclusief zangstem - over het verhaal moet je niet vragen, want daar weet ze niets meer van.

Je kan er op twee manieren naar kijken, door de nostalgische blik van mijn moeder, en daarbij vergeten dat de omgangsvormen die je in de film langs krijgt in haar jeugd al ver uit de tijd waren. Of met de bril van nu, en dan is het wel heel, heel erg, ehh, 'ouderwets' allemaal. Toch, binnen de kaders van het keurslijf is Milly overduidelijk de baas, net als mijn moeder dat altijd was - en nog steeds denkt te zijn.

Gelukkig leven we niet meer in die tijd, en zijn zowel man als vrouw nu veel vrijer in de invulling die ze voor hun leven kunnen kiezen, en kunnen we deze film beschouwen als een curiosum uit een vervlogen tijd. Als een familiealbum, waarin alleen de positieve zaken opgenomen zijn, en de negatieve onbesproken blijven.

Goed dat we als mensheid verder gekomen zijn. En ook wat jammer dat de musical niet mee achtergebleven is in die tijd.

Oh, voor de volledigheid, ik vond het verder een best slechte film, met de bordkartonnen achtergronden, de gezochte liedjes, de halfhartige acteerprestaties, de musical onzin, alle overdreven gedoe en te veel opgedrongen moraal. En nee, vrouwen kidnappen leidt in het echt nooit, nee echt nooit tot een happily ever after.

Knap slecht, maar dat mag op zich ook niet echt verbazen vanzelf. Toch, het basisidee is best wel ok, en de cast is dan wel niet best maar gelooft er wel in. Het gaat vooral mis met de regie, die de timing van de grappen en grollen niet rond krijgt - tsja, daar ging het nou net om.

Wel fijn om Trejo weer eens een hele film te zien spelen - in de laatste paar films waarin ik hem zag had hij alleen een cameo als publiekstrekker op de poster.

Met een paar mooie scenes maak je geen goeie film.

Hij heeft echt z'n momenten wel, deze rolprent. Maar het verhaal is te gezocht, te krampachtig - het komt toch vooral op me over als een moeizaam bij elkaar geraapte manier om te verbergen dat er geen behoorlijk lopend script te vinden was. Geen goed verhaal, doe dan maar een film in een film. Oh het wordt toch wat saai - ok, dan vallen we even uit de rol en stoppen we er een meta-scene tussen. Bijna als parodie op de filmwereld - maar zo beschouwend is het dan ook net weer niet.

Wat het dan weer mee heeft is dat er een paar erg mooie scenes tussen zitten, in het golden hour in de woestijn met precies de goeie achtergrond. De ideale locatie voor de shootout, zeg maar. En wat ook werkt is Woody Harrelson, de beste man wordt op zijn ouwe dag nog een goeie acteur ook. En Colin Farrell misschien ook wel.

Toch is de optelsom echt wel onvoldoende. Beter een halve film dan een lege dop.

I've been asked to make this personal. So I will.

Geen beter verhaal om de moeizame relatie tussen ouder en kind aan op te hangen dan de vertelling van Salome.

Jammer wel dat Egoyan daar de versie van Strauss in gebruikt, in plaats van het onderliggende spel van Oscar Wilde. Ik heb niets met die muziek, maar het toneelstuk is geniaal - zo ongeveer het enige ooit dat in de buurt komt van Shakespeare in kracht, in duiding, in timing, in taalkunde.

De film dan. Regisseur Jeanine neemt met enige bedenkingen de eervolle opdracht aan om de uitvoering waar haar vader beroemd door werd nogmaals op te voeren als ode aan zijn leven - maar met haar eigen interpretatie I've been asked to make this personal. So I will.

Dat confronteert haar met haar jeugdherinneringen, en die blijken bij nader inzien toch niet zo ongedwongen en gelukkig te zijn geweest als ze tot dusver dacht. Sterker, haar vader was een monster dat zijn dochter meedogenloos misbruikte voor zijn eigen doelen, en daar draagt ze de zichtbare en onzichtbare littekens van - en die hebben haar relaties met haar moeder en haar vriendje onherstelbaar beschadigd.

Parallel daaraan het verhaal van props artist Clea, een super leuke spontane meid die alles voor elkaar lijkt te hebben, behalve dat Jan en alleman graag op een fysieke manier van haar succes en haar eigengereidheid wil proeven - en dat als ze daar openheid van zaken in wil geven I've been asked to make this personal. So I will, de steun die ze van haar werkgever dacht te krijgen ineens nietbestaand blijkt, want the show must go on, het gaat om geld tenslotte.

Egoyan dist het verhaal dat in de basis toch vrij eenvoudig is op in een aantal lagen, zoals je van hem verwachten zou. Het openingsshot is al erg knap - drie films in een, en dan zo dat de projectie overlapt zoals het bedoeld is, maar zonder dat dat gemaakt overkomt - simpel maar meesterlijk werk van Egoyan, en als dat op zich nog niet duidelijk genoeg was, het komt ook terug in het narratief - het is geen losse mooifilmerij zoals je wellicht van een mindere regisseur kon verwachten.

Vandaar komen we in een wat formele introductie in waar het om gaat, en een veel speelsere uitleg van de Clea van Rebecca Liddiard. Het werk van Seyfried, en haar familiebeslommeringen. Nogal vervelende, met een demente moeder en een los van hand-en-moraal ietwat-ex-vriendje.

Een weelde aan detail en complexiteit, en tot in perfectie gespeeld door Seyfried, die toch wel overtuigend de hoofdrol heeft eens het spel zich ontvouwt - en daar glansrijk mee weg komt ook. Liddiard heeft zoals al genoemd een erg leuke bijrol die fraai op het makkelijke sentiment speelt, en verder in de cast zijn er nog een hele serie die allemaal tot in perfectie worden neergezet, ik zie er tenminste niet het minste foutje in. Het klopt allemaal zoals je van Egoyan verwachten zou.

En de materie is - ook precies zoals je van Egoyan zou verwachten - ongekend belangrijk. Relaties binnen een familie, en dan zeker tussen ouder en kind worden als vanzelfsprekend als bij gegeven gelukkig beschouwd, maar dat zijn ze toch maar heel, heel zelden echt. Je vrienden kan je kiezen, met je familie zit je opgezadeld. Laat ik het daar maar bij houden, anders wordt het wellicht al te persoonlijk.

Een hoofdstuk uit het interessante leven van Heinrich Harrer. Een wellicht wat omstreden figuur uit de historie van het alpinisme, maar ook iemand die haast onvoorstelbare dingen heeft beleefd.

Perfectionistisch verfilmd met veel ruimte voor indrukwekkende natuur en de fotogenieke gebouwen in Tibet, maar ook veel oog voor detail. Jean-Jacques Annaud laat zien dat het enorme budget niet alleen aan de gage van Pitt opgemaakt is. Pitt is wat mij betreft ook prima gecast voor de rol van Harrer en speelt overtuigend, net als Thewlis als Aufschaiter. Ook de kinders die de Dalai Lama mogen spelen zijn erg goed. Ondanks de lange speelduur voor mij een erg boeiend verhaal, met wel wat subtiele dramatisering maar echt storen doet dat niet, en door de beeldenpracht blijft de film ook na meerdere keren moeiteloos overeind.

Aardig sprookje.

Wel een beetje mak en tam, en niet echt wars van cliches, en het script springt af en toe een beetje al te makkelijk van de hak op de tak. Maar, het is mooi gefilmd zoals dat hoort voor het genre, en dat maakt weer een heleboel goed, en er is ook best een brede cast bezig. Jeff Bridges overdrijft vooral in het begin wat veel, terwijl Moore dan weer wat onderkoeld blijft en Vikander eigenlijk wat te weinig ruimte krijgt.

Voor de tweede keer gezien net, en dat ging een stuk beter dan de eerste keer. Geen andere verklaring voor dan dat ik kennelijk vandaag verdraagzamer was tegenover dit type film dan de vorige keer. En ach, een meesterwerk is het zeker niet, maar wel prettig kijkvoer.

Het gegeven is misschien een beetje flauw en simpel, maar er worden wel een paar mooie bijtende grappen tussendoor geslingerd. Vooral de vele erg ongemakkelijke situaties zijn best grappig. Niet onaardig, hoewel ik me afvraag of het voor mensen met kinderen niet een beetje al te herkenbaar wordt.

Leuk tussendoortje als je er voor in de stemming bent.

Niet echt grappig en weinig romantiek. Ontzettend suf verhaal. Wel een aardig rolletje voor Winona - en dat was alweer een tijd geleden geloof ik.

Erg cliche, en als onderdeel daarvan vleesch noch visch, veel geschreeuw en weinig wol, en nog zowat. Dat het toch nog een kijkbaar filmpje oplevert komt vooral door de vrolijk kleurige frisse beelden en door het aanstekelijke koppie van Abdalla. Gelukkig dat met het einde het laatste cliche nog op het randje vermeden wordt, dat helpt ook nog net een tikkie hoewel het scherpe randje daar toch ook wel erg ontbreekt.

En vanzelf wel even een kleine klap in het gezicht van de oudere medeburger. Ja, die Paris Jackson is dus inderdaad de dochter van. Da’s toch al een stevige meid geworden ondertussen, de tijd vliegt.

Flauwe en moralistische onleuke komedie - niet dat ik het oneens ben met de boodschap, maar die wordt er wel wat weinig subtiel ingeramd. Een moedig gegeven wellicht als je in de Bible Belt van de USA woont, voor ons hier in het vrijzinnige Nederland wellicht toepasselijker dan we zelf willen snappen of toegeven - we zijn de breezersletjes misschien wel weer vergeten, maar ik denk niet dat daar echt iets veranderd is.

Hoe dan ook. Echt leuk is het niet, echt goed gespeeld wordt er ook niet, het onderwerp boeit me niet zo, en de uitwerking is wat flauw. Enige pluspuntje dat ik er nog van maken kan is dat Lorenza Izzo wel erg mooie koeienogen opzetten kan.

Cameron Diaz blinkt de laatste tijd vooral uit door een talent voor het kiezen van de verkeerde films.

Deze bijvoorbeeld. Toch mijlenver verwijderd van de leuke(re) films waar ze vroeger in speelde. de zoveelste komedie waar niets om te lachen valt. Overbraaf gedoe dat alleen op de poster iets uitstraalt, en dat niet kan waarmaken. Weer een film die zichzelf te serieus neemt, en tenonder gaat aan een gebrek aan zelfspot. Gemakzuchtig gemaakt, Flauwe grappen met een verkeerde timing. Nouja, op een na dan, maar die komt veel te laat.

De rest van de cast is al even bedenkelijk bezig als mevr. Diaz. Misschien geen wereldacteurs, maar ze kunnen echt meer dan dit gepruts.

Trieste boel. Onderweg naar de filmavond op de commerciele zenders, en naar de uitverkoopbak van de dvd-winkel. Ik zou 'm laten liggen, ook voor een euro.

Fijne film met een sterk nostalgische flashback naar een vervlogen tijdperk - toen Spader en MacDowell nog jonge frisse acteurs waren, vaak te zien in high profile films en tv series. Een kwart eeuw geleden is dat dus alweer.

Waarbij het verhaal misschien niet zoveel voorstelt, maar de manier waarop het gebracht wordt klopt wel helemaal. En de vier hoofdrollen zijn erg sterk aan het spelen. Het debuut van Soderbergh, en nou kan ik absoluut niet zeggen dat ik al zijn films gezien heb - meer dan de helft haal ik al niet - maar wellicht is dit debuut iets wat hij nooit meer verbeterd heeft. Ik moet er om zoeken in ieder geval.

Als ik het me nog goed herinner overigens was deze film er indertijd de oorzaak van dat er een run ontstond op Bundeswehr-parafernalia. En niet zonder reden, het staat San Giacomo erg goed.

Weekje terug zag ik I Origins (2014) met de mooie Astrid Bergès-Frisbey en haar dromerig-romantische rol daarin. Dus toen ik tegen deze film aanliep was dat een mooie aanleiding om deze ook maar eens te kijken.

Een heel ander verhaal, vanzelf - een wat studentikoos en postpuberaal aandoend zoeken naar de liefde en de wat ingewikkeldere vormen daarvan. Niet echt iets wat me heel erg aanspreekt, eigenlijk, maar het verhaal wordt wel charmant verteld en door de drie hoofdrollen subtiel en goed gespeeld. Nou zijn er, zoals mijn voorganger ook al meldt, wel eens vaker films gemaakt over dit onderwerp - mijn oude favoriet was altijd Three of Hearts (1993). Waar deze wel een puntje in voorheeft denk ik is in de ietwat onberekenende en onschuldige manier waarop de driehoek zich ontwikkelt. Aardige film, daarmee.

Alleen het breakdance en hiphop gebeuren vond ik wat te overdreven hip. Zal wel aan mij liggen.

De raamconstructie waarin het geheel gebracht wordt werkt niet echt - het deel van de schrijver is wat onvoldoende uitgewerkt ook lijkt het. Jammer, want zijn romcom is best een aardige, en de acteurs die daarin spelen slagen er prima in om een charmant en aardig verhaal te brengen. Hadden de makers het daarbij gehouden in plaats van zich aan een verhaal-in-een-verhaal te vertillen, dan was het best een prettig zij het niet hoogdravend filmpje geworden. Waar we nu op uitkomen is op z'n best een mislukte poging.