Opinions

De belerende ondertoon in de film 'sex is slecht' schiet me verkeerd. Niet dat dat expliciet zo gezegd wordt, maar de manier waarop de overduidelijk getroebleerde hoofdpersonen in beeld gebracht worden en daar keer op keer de associatie met hun onplezierige sexleven wordt gemaakt lijkt mij echt wat teveel op de puriteinse EO-benadering - als je sex hebt buiten het huwelijk, bah, vies. Met de soundtrack er nog bij, voelt het alsof we even geconditioneerd moeten worden tot de 'betere' mening. Alsof je plotseling de hoofdpersoon in A Clockwork Orange geworden bent.

En voor de rest vind ik het verhaal ook heel erg mager. Behalve het gegeven dat Brandon en Sissy niet heel goed in hun vel zitten komt er erg weinig uit - geen karakterontwikkeling, geen achtergrond, geen diepgang, geen oorzaak, geen gevolg. De relatie tussen Brandon en Sissy blijft onduidelijk, de moeilijkheden die Brandon heeft met relaties blijven vaag. Dan wordt het excuus van 'aan de kijker overlaten' wel heel makkelijk - dan kan je het testbeeld ook een studie naar het existentialisme noemen. En het maakt ook dat de belerende boodschap op mij overkomt als het enige doel van de film, en dat ruikt naar een heel kwalijke moraal van de makers.

Wel goed gespeeld en mooi gefilmd. Dat dan weer wel. Verspilde moeite, wat mij betreft.

Mooie en indrukwekkende film - absoluut geen film noir, dat vind ik toch echt iets heel anders - en ook absoluut geen vergelijking met Casablanca - dat is echt een heel ander soort film.

Of het nou is omdat ik niet goed opgelet heb of omdat het verhaal te warrig is, ik vond zeker de eerste helft niet heel spannend. De tweede helft dan wat meer, maar ook toen wat moeite om m'n aandacht er bij te houden.

Shanghai als achtergrond, gebouwen en bijpassende locaties qua interieur zijn mooi in beeld. Ook de nogal vaak langskomende regenbuien passen goed en dragen bij aan de donkere sfeer die over de film ligt. Qua camerawerk is wat mij betreft alles prima in orde.

David Morse heeft een kleine rol, waarin hij gelukkig eens niet op mijn zenuwen werkt - ik vond hem in St. Elsewhere al irritant en onsympathiek, en dat is nooit meer goed gekomen. Franka Potente heeft een veel te klein rolletje, jammer. Ken Watanabe en Chow Yun-Fat - allebei favorieten - zitten prima in hun rol. Gong Li ook, en ze is ook precies het soort opvallend mooie maar ook mysterieuze verschijning die je in dit soort spionnenmysterie zou verwachten. Maar de chemie met Cusack die er toch zou moeten zijn om het verhaal daarin wat diepte te geven mist. Cusack's personage zelf heeft motieven genoeg om gepassioneerd te zijn, maar dat komt op mij ook niet echt over - hij wordt schijnbaar nooit boos, loopt geen stap harder, laat geen traan om wat er allemaal gebeurt.

Vooral dat is het wat de film voor mij echt mist - en daardoor komt het verhaal ook niet op gang, denk ik. Binnenkort maar eens herzien, benieuwd of ik dan op hetzelfde uitkom.

Sociaal engagement alleen maakt nog geen goede film. Daarvan toch maar weer eens het overtuigende bewijs. Anderhalf uur gepruts en gedoe zonder dat daar ook maar iets nieuws uit komt. Dat zou nog te doen zijn als er nog iets van waarde in het vertellen van het uitgekauwde verhaal zat. Maar nee.

Visueel mooi.

Overdadig veel orange and teal, dat dan wel, en wellicht ook wat weinig dapper in de vormgeving. Maar toch is het echt wel mooi. Veel van de locaties deden me qua stijl ietwat denken aan de diorama's in het Musée Cinéma & Miniature in Lyon - en ook qua kleurzetting, het ietwat waterachtige blauwgroene teal doet daar waarschijnlijk een hoop aan.

Sally Field speelt leuk, en ook leuk dat ze daar zoveel erkenning voor krijgt. Toch een hele afstand met de no-budgetproductie Happy-Go-Lucky (2008) waar ik haar nog van ken. Maar of wat zij laat zien zover uitsteekt boven de rest van de crew, mwah - ik vind de rest het ook behoorlijk goed doen eigenlijk. En sowieso altijd leuk om de Russen ook Russisch te horen spreken.

Goed dat Del Toro zich wat heeft herpakt na het toch best tegenvallende Crimson Peak.

Niet onaardig.

Maar ook niets meer dan dat, want het is wel een beetje erg gladjes en op veilig allemaal. Maar toch, het is leuk plaatjeskijken in het mooie huis van Decker, en Sky - Lily Krug - doet ook geen pijn aan mijn ogen. Jammer dat Malkovich niet wat onverwachts te doen krijgt, of zelfs Grillo dan. Een beetje teveel gemakzucht van de regie wellicht.

Het einde dan, dat is dan toch wel een beetje al te onbevredigend. Sowieso, een ijsbijl, die had toch wel even geintroduceerd mogen worden. En dat het niet tot een fraai georchestreerd gevecht met de katana en de ijsbijl komt is al helemaal een gemiste kans.

Simon Pegg.

Eigenlijk ben ik niet zo'n fan van 'm, en de vrij stereotype wat onderkoelde humor die hij meestal brengt. Ook hier heb ik daar wat moeite mee, zombiekomedie is niet het meest voor de hand liggende genre om subtiele grappen over te maken - het leent zich vind ik wat beter voor over the top idioterie en veel gore.

Toch zitten er wel een paar erg goeie dingen in de film. Het begin bijvoorbeeld, waar je je zit af te vragen wat eigenlijk het verschil is tussen onze suffe held en de zombies. En het einde is ook onvergelijkbaar sterk.

Wright, Pegg en Frost hebben later een ietwat vergelijkbaar iets opgeleverd met Hot Fuzz (nog te zien, maar volgens de scores beter dan deze) en The World's End (2013) (die ik zeker een heel stuk beter vond).

Aardig.

En wellicht ook vooral doordat er weinig echt fout gedaan wordt. Maar ook niet zo heel veel echt goed. Ok, het verhaal is redelijk en het wordt met een prima timing gebracht. Maar de cinematografie is wat weinig dapper. Morgan Freeman zet een degelijke rol neer maar acteert precies zo als altijd - je gaat je afvragen of hij acteert of alleen zichzelf is. Tim Robbins is ok, maar ook niet veel meer dan dat. En verder overheerst het meh nogal. Ohja, het einde is wel wat erg magisch.

En dat levert dan de beste film ooit op. Kennelijk houdt dat vooral in dat niemand er een hekel aan heeft. Nouja, ik ook niet.

Wat een strontvervelende film.

Als er een ding nog erger is dan een film van Woody Allen, dan is het wel dat iemand probeert Allen na te doen. Overspannen gedoe van vervelende mensen die zichzelf heel, héél interessant vinden maar dat absoluut niet zijn. Flauwe dialogen met veel te veel gezeur, cliche situaties, en als uitsmijter Tarantino in een cameo. En dan ook nog zo'n lettertypetje en muziekje bij de aftiteling, en met een paar treppenwitzen zodat het plezier dat de film ten einde is en je verlost bent ook nog teniet gedaan wordt. Man man man. Erger dan dit wordt het toch nauwelijks.

Het enige positieve wat ik er nog over melden kan is dat Poots meedoet. Maar ja, ook Aniston.

Bogdanovich had zijn eerste successen begin jaren-70 - net als Allen, overigens. Het was misschien beter geweest als ze toen met pensioen waren gegaan.

Leuk filmpje. Allemaal zo doorzichtig als ikweeniewat, maar, verstand op nul en fijn kijken. Alleen de gezichtsuitdrukkingen van Amanda Bynes zijn al geweldig - het ene moment als blikken konden doden, het andere moment weer poeslief.

Vinnie Jones is net als altijd weer supercool. Wat een mooie rollen weet die man altijd binnen te halen en wat speelt hij ook goed. Het is dat we Johan Cruyff al hebben... anders zou hij m'n favoriete voetbalbejaarde zijn

Indrukwekkend.

Het eerste deel is wel wat beter dan het tweede, dat zich wat veel in cliches en melodrama verliest, maar zeker tot en met het 'geleende' huis vond ik het verhaal overdonderend sterk - zowel inhoudelijk als hoe het gebracht werd. Erg mooi gebracht ook door Mackie en Connelly, waarbij Connelly er nog eens verbluffend ziek en verwaarloosd uitziet - knap gedaan, ik neem tenminste aan dat ze er niet de hele week zo bijloopt.

Bettany zet een mooi regie- en schrijfdebuut neer met deze film. Er zijn bepaald slechtere hobbyprojecten, als ik het even oneerbiedig zo noemen mag.

Van de verwarring in de scherpte. Van de herrie naar de stilte. Van de rommel naar de zekerheid.

Wellicht de mooiste film die ik tot zover gezien heb. En dat is dan inclusief het wat onbevredigend aanvoelende eerste deel waarin we de hoofdpersonen leren kennen, met al hun beperkingen, nare karaktertrekken en al. Tot dan de wending komt, want dan verandert er ook iets aan de film - veel meer abstract, beschouwend en zonder oordeel liefdevol waarnemend - en dat op een van de mooiste plekken die je daarvoor uit had kunnen zoeken. Niet per ongeluk natuurlijk.

Waarbij het tweede deel niet zonde het eerste kan bestaan natuurlijk, want het is vooral het contrast wat het tot iets interessants maakt - in het beeld, maar ook in het gedrag van de mensen, het gebrek van dialoog en het verrassende gebrek aan het onbegrip, elkaar niet willen begrijpen en elkaar niet willen aanvoelen van de personen in de eerste helft. Maar toch geeft het ook aanleiding tot een interessante vraag - als het vertrek van het grootste deel van de cast, en het vrijwel niet meer in de traditionele zin 'acteren' van de hoofdrol, de film zo voelbaar beter maakt in de tweede helft. Geeft dat niet aanleiding om iets te denken in de richting dat films veel beter zouden zijn als er minder geacteerd werd - en dan bedoel ik, meer mensen in beeld die niet spelen maar zijn, misschien nog met wat uitzondering voor de 'echt' goede acteurs. Misschien moet ik die gedachte even rustig laten bezinken, maar het lijkt er nu even op alsof ik daarmee heel simpelweg een samenvatting geef van de films die me buitengewoon goed bevallen...

Buiten die mijmering is er zeker nog wel iets aan de hand in deze film. De cinematografie wordt dan wel een handje geholpen door de exotische en vooral ook erg, erg mooie woestijn en de onherbergzame dorpjes daarin, maar er is toch op zeker ook wel iemand aan het werk die daar het uiterste uit weet te krijgen. En even geniaal natuurlijk Ryuichi Sakamoto. Heeft toch wel een weekje of wat geduurd voordat ik dit muziekje niet meer te pas en te onpas in mijn hoofd had, het wilde er gewoon niet meer uit. En misschien ga ik het boek ook nog eens opzoeken.

Een volslagen onzinnig feelgood-filmpje, waarin een stelletje wannabes probeert een fijne vakantie te combineren met wat gehobby in de drugshandel. Het slaat allemaal nergens op, maar de beelden zijn fraai en flitsend, de meiden zijn bloedmooi en alle fouten verdwijnen als vanzelf in de volgende scene.

Met Luss, Day, Fuhrman en Jackson in de cast en ongetwijfeld evenveel budget voor kleding en optutting als er ruimte voor hun gage was? ziet het er allemaal fraai en vlot uit. Verder moet je niet willen kijken, zo'n film is dit echt niet, maar binnen wat je verwachten kan is het gewoon perfect op orde. Fijn kijkvoer.

De zelfkant van Amerika.

De andere kant van de American Dream, zoals al vaker gezegd is. Een rol zonder glamour of opsmuk voor Maggie Gyllenhaal. White trash, noemen ze dat - ontstellend discriminerend is die betiteling eigenlijk. Mooi gespeeld, heel naturel en daardoor precies raak - en hoe onsympathiek Sherry zich ook gedraagt af en toe, je krijgt er wel begrip voor waarom ze dat doet.

Danny Trejo is ook erg goed als de spirituele makker, de betrouwbare steun en toeverlaat - ik weet eigenlijk zogauw geen film waarin ik hem beter heb zien spelen. Hij kan het dus wel.

Het verhaal is misschien wat aan de simpele kant, maar het laat de problemen waarin Sherry zit wel erg helder en geloofwaardig zien.

Mooi.

Zo af en toe kom ik dan weer eens een klassieker tegen waar ik niet heel zeker van ben of ik 'm eigenlijk ooit wel eens 'echt' gezien heb - helemaal van begin tot eind, en niet alleen een paar van de meest bekende scenes. Zoals bij deze dan, 'Here's Johnny' kende ik vanzelf wel. Maar de hele film had ik dus nooit gezien, bleek al gauw.

Dan is het begin toch wel overdonderend. Wat een perfect mooie beelden, en wat een super locaties, en hoe super mooi weet Kubrick daar nog iets bovenop te leggen - en in alle aspecten ook nog. En dan komt Nicholson met zijn rare, woeste en angstaanjagende kop, de wat vreemde Duvall, en hun onbehaaglijke zoontje Lloyd. Geniaal hoe dan ook nog de spanning steeds een beetje opgevoerd wordt, het onbehaaglijke steeds een tikkie erger wordt - en dat allemaal tegelijk met de ene, zeker toen, ongeziene truc met cinematografie na de andere.

En dan gaat het ergens in de vertelling toch nog mis. Vanaf zo ongeveer het gedoe met de radio geloof ik, en het is me nog niet precies heel duidelijk waar het nou mis gaat, maar de laatste helft, misschien het laatste derde deel weet me absoluut niet te boeien. Het verhaal loopt niet meer, de beelden zijn ineens veel tammer, Nicholson is niet eng meer - en zelfs de scene die ik hierboven al noemde komt nauwelijks over. Van meesterwerk tot tam tussendoortje - dat ging best snel, en het viel aan het eind best tegen. Jammer.

Als een verhaal van John Irving, waar de duvel, z'n ouwe moer en the kitchen sink bijgehaald wordt. Van de ene absurditeit in de andere. Misschien dat Hallstrom door zijn hiervoorgaande verfilming van een boek van Irving geïnspireerd was om nog eens zoiets te doen?

Leuke cast, Cate Blanchett onherkenbaar als het sekreet Petal, Judi Dench als de niet helemaal sporende tante, maar ook een hoop kleinere rolletjes van leuke acteurs. Eigenlijk is Spacey de enige waar ik nou niet zo heel erg van onder de indruk ben, hij doet een beetje vlakjes en suffig. Misschien omdat de rol dat vraagt, maar indrukwekkend is het zeker niet.

Leuke over de top actiefilm. Goeie acties, heerlijk ongeloofwaardig allemaal. Goed geacteerd, vooral door Giamatti.

Indertijd in de bios gezien, en of ik 'm later ook van de tv had opgenomen of dat ik de vhs gekocht had weet ik niet meer, maar toen dus best vaak gezien. Toch wel een heleboel van vergeten, kennelijk, want er waren toch wel wat details die me niet meer voor de geest stonden. Die scene met die beer bijvoorbeeld.

Toch net iets meer dan de gemiddelde politiefilm. Sowieso is het slim verzonnen dat je de helft van de film in het ongewisse wordt gehouden wie precies de bad guy is - en dat de mogelijke kandidaten allemaal bad guys gespeeld hebben in eerdere rollen. Boeventronies 'r us, zeg maar. En dan de hele achtervolging door de wildernis, en de beer. Nogal onterecht dat die niet op de credits staat, want na Poitier verreweg de beste acteur. Berenger en vooral ook Alley vond ik toch wel behoorlijk door de mand vallen. Gelukkig doet de bad guy het dan nog net een tandje beter.

Aan de andere kant is net iets te veel van het buddy gedoe afgekeken van het iets eerdere eerste deel van de Lethal Weapon films, of zo komt het toch over - al is het misschien vooral die zwemscene vlak voor het einde waardoor die associatie boven komt. Niettemin, dat had voorkomen moeten worden, het voelt als plagiaat.

Fijn eendimensionaal filmpje. Goed en kwaad, en niks daar tussen in.

Evengoed nog een behoorlijk spannende intrige tussendoor, met de nodige ingewikkelde stukkies om het plot nog wat interessant te houden. En een heleboel acteurs om de tegenstelling tussen goed en kwaad mooi uit te werken - en da's zeker een mooie cast bij elkaar. Danny Glover in een mooie rol, en eens niet als sidekick - en hij doet het goed. Markie Mark, wel een beetje meer de actieheld dan dat hij echt een rol te spelen heeft, maar ook daar niks te klagen over. En Kate Mara, wat zeg ik. Niks mis met die cast.

Leuk vlot verteld verhaal verder, mooie actiescenes en onwaarschijnlijk goed schietwerk tussendoor de af en toe mooie plaatjes van weer een of ander onherbergzaam landschapje vol met tot de tanden bewapende mannekes. Waar dat wel een beetje stroef wordt is bij dat verhaal, want achteraf nadenken over hoe dat plot nou ook alweer ergens in de buurt van making sense komt is niet echt een goed idee - het rammelt echt aan alle kanten, als je je even verplaatst in de rol van de bad guys. Of je moet psychologisch zo in de knoop zitten dat je uit alle macht tegen de lamp lopen wilt, dan misschien heel in de verte. Maar dan nog, waarom op zo'n idioot onhandige manier.

Grappig.

En tot mijn opluchting ook prima te doen als je geen hardcore Smiths fan bent. Wellicht juist leuker dan, want daarmee is er net iets meer te ontdekken - want hoewel ik me veel van de muziek nog wel vagelijks herinner uit die tijd, is er toch ook wel veel weggezakt. Verder is de toon luchtig en prettig onserieus, zijn de (voor mij) onbekende acteurs best goed en enthousiast, en klopt het qua beelden allemaal best. Oh, Manganiello kende ik vanzelf wel, en die past wel in zijn rol als laid-back DJ.

Winterbottom doet maar weer eens een stukje geschiedenis.

Dit keer maakt hij het zichzelf echt niet makkelijk met de keuze voor een ietwat obscuur detail uit de wording van de staat Israel in de tijd dat dat nog het mandaatgebied Palestina heette en namens de VN door het VK bestuurd werd. Een nogal moeizame periode, en daarbij nog dat zo ongeveer alles wat je daarover probeert te vertellen door minstens een van de partijen (en dat zijn er natuurlijk beslist meer dan twee) als aanvechtbaar beschouwd zal worden.

Misschien met uitzondering van precies dit verhaal dan overigens - want behalve dat de relatie tussen Shoshana en Tom Wilkin redelijk goed gedocumenteerd is, het vormt ook een soort miniatuurversie van het conflict en neemt daardoor de critici bij voorbaat grotendeels de wind uit de zeilen. Helaas is de weerszijde daarvan dan ook weer dat de film niet echt bijster spannend of boeiend wil worden.

Wat wel erg goed zit is hoe de film er uitziet. Niet alleen de cinematografie is erg fijn, met een overdaad aan de architectuur van net voor de tweede wereldoorlog in beeld en een listig vermijden van alle denkbare cliche's in de omgeving. En behalve dat erg fijn spel, waarvan vooral Starshenbaum met haar hoofdrol, en de af en toe ietwat akelige rol van Harry Melling er positief uit springen. Booth aan de andere kant vond ik wat te licht voor zijn rol, en wellicht ook dat zijn karakter wat meer ruimte had kunnen krijgen.

Tsja, wat zal ik er van zeggen. Lopez valt niet tegen, al moet daar wel een ietwat denigrerend ‘voor haar leeftijd’ bij gedacht worden. Leuk om Lenny weer eens te zien. Zelfs in zo’n film als dit, want heel eerlijk, veel is het niet. Het is allemaal al heel, heel veel beter gedaan, en vooral veel leuker - de meeste afleveringen van een willekeurige soap zijn al beter.

Mooie cast.

Ook de soundtrack is fijn, en dat begint al bij de opening, met dank aan Robbie Robertson en zijn Fallen Angel, en hij komt nog een keer of wat langs. Beetje anachronistisch vanzelf, maar dat deert niet. Travolta mag ook een stukje zingen, en de kinders doen verder ook nog een stukje.

Verder is het een wat gemiddelde coming of age zonder veel verrassingen, de sjeu komt vooral van de setting in het doorbreken van de rock & roll - al lijkt dat er wat met de haren bijgesleept. En van de cast, want daar is nogal wat over te zeggen. De hoofdrol van Jamie Walters - en kennelijk beviel dat niet zo goed, want het bleef hierna bij wat tv series en b-films, totdat hij in 2000 brandweerman werd. Sic transit, zeg maar. En Richard Jordan - wellicht beter bekend als de overserieuze adviseur uit Hunt for Red October speelt een van zijn laatste rollen, twee jaar later overleed hij aan een hersentumor, meh - echt veel te jong.

Voor Travolta was het een tussendoorrolletje, ergens halverwege zijn herkansing van de Grease periode, maar nog ver voor Pulp Fiction. Heather Graham kwam net vers en fris uit Twin Peaks, nog aan het begin van haar ondertussen best lange carriere van veel bijrolletjes. En de eerste rol van Gwyneth Paltrow - die unieke actrice waarvan ik altijd voor de zekerheid maar even opzoek of ze ook echt dat mens van die stinkkaarsen is. Ja dus.

Maar de reden om deze film op te zoeken was eigenlijk Linda Fiorentino. Helaas heeft zij maar een klein en nogal onbetekenend bijrolletje dat halverwege de film ietwat vergeten wordt. Misschien was er een plan mee dat op de snijtafel is achtergebleven, misschien was er ruimte zat in het budget. Niet echt de moeite om daar diep in te duiken, zo goed is de film nou ook weer niet.

Regisseur Jeffrey Hornaday maakte hiermee zijn debut na twee bijrolletjes, maar zou pas twintig jaar later opnieuw een film regisseren - en daarna nog twee. Alle drie zo te zien ver onder het niveau van deze. Ook daar blijft dan wel een vaag vraagteken achter, zo slecht was deze dan toch ook echt weer niet.

Wilbur Smith schrijft best aardige boeken - geen hoogdravende literatuur misschien, maar zeker wel spannend en beeldend. Toch komt daar in de verfilming meestal niet echt wat van terecht - het meest trieste voorbeeld wat me zo even te binnen schiet wel de serie The Seventh Scroll. Zo erg is het hier dan nog net niet, maar toch, heel best kan ik deze film ook niet vinden. Dat komt dan geloof ik vooral door de veel te slapstickachtige aanwezigheid van Roger Moore die enorm misstaat tegenover Lee Marvin - die past wel goed in zijn rol overigens. Hoewel als ik me goed herinner het karakter van Sebastian in het boek ook wel nogal slapstickachtig was. Dus wellicht was het ook wel zo bedoeld.

Prettig wel dat de Duitsers door ‘echte’ Duitsers gespeeld worden - al spreken ze niet hun eigen taal. Toch, het voegt meer toe dan de gepiekte helm van Fleischer.

Mooi gefilmd, prima gespeeld vooral door Kevin Spacey, maar zoals rep_robert al zegt: het kijkt lekker weg, maar je kijkt naar niks.

Dan zitten er maar een paar kleine pareltjes in de film, zoals Keke Palmer die recht in Robin Williams' gezicht mag zeggen dat hij maar eens in betere films moet gaan spelen. Zo'n scene, daar droomt elke actrice van, denk ik dan.

Hmm.

Zeker wel een heftig filmpje. Wel met de nodige misgivings, er mankeert bijvoorbeeld nogal wat aan het script. Wat doet die brave Mexicaanse meneer met zijn zoontje erin bijvoorbeeld - afleiden van wat toch de hoofdzaak van het verhaal had moeten zijn, en dat is dan wat mij betreft de rol van Emily Blunt. Kennelijk werd die boodschap dan toch weer niet sterk genoeg gevonden - absurd eigenlijk.

Verder is het wel een best sterke film, hoewel ik ook wel weer erg het gevoel krijg dat er te sterk op het shock-and-awe stokje gespeeld wordt. Misschien is het ook echt wel zo erg als we te zien krijgen - uit de media kom je het niet te weten, maar een tripje naar Ciudad Juarez gaat me dan ook weer wat ver. Wel vrij schokkend dat ondanks alle technologie, alle inbreuken op privacy en alle controles het kennelijk toch niet erg haalbaar is om een paar suffe drugshandelaren voor het gerecht te brengen - dat lukt dus nog steeds alleen de ouderwetse zandhaas. Of sicario, als het wat lomper mag.

Als algemeen beeld van de Mexicaanse drugshandel vond ik overigens The Counselor (2013) een veel sterkere film.

Ongeloofwaardig.

Waarmee ik niet wil zeggen dat zulke dingen niet gebeuren. Maar het einde is me echt een paar graden te theatraal, en buiten dat nog eens veel te veel debating class om niet als nagels over het schoolbord te gaan. En dan beginnen een hele serie details in de rest van het verhaal toch wel erg te rammelen, en bekruipt me het gevoel dat het geheel van begin tot eind in scene gezet is. Wat op zich niet precies betekent dat het niet 'echt waar' is, en misschien zelfs dat de man zelf El Sicario is - maar de ontboezeming is nep, nep, nep. En nee, dat daagt me niet door de inhoud van het einde, maar door de manier waarop het gebracht wordt.

Waarmee het op zich een knappe film is in dat het tot dan toe de aandacht behoorlijk vast weet te houden, maar ik kwam wel met een enorme kater buiten. Wil je iets over de mexicaanse kartels weten, lees dan liever de wikipedia.

Deel twee. En het einde lonkt overduidelijk naar deel drie.

En laat dat dan maar snel komen, want deze film vond ik nogal een vergeetbaar tussendoortje. Ja, Brolin en vooral Del Toro zijn leuk bezig, maar het verhaal is wel wat slap, ik had nogal moeite mijn aandacht er bij te houden.

Qua actie misschien onhollywoods, maar misschien ook juist realistischer. Dat heeft dan ook wel weer eens wat.

Waarom wilde ik deze film ook alweer zien, was dat vanwege Cimino als regisseur? Omdat Joss Ackland er in meespeelt? of zelfs maar vanwege Barbara Sukowa - volgens mijn buurman van lang geleden tenslotte Die Flambierte Frau in hoogsteigen persoon. Ik weet het niet meer, maar ik vond mezelf onderweg van nergenshuizen aan zee naar au milieu de nulle part met alleen deze film op mijn laptop.

Het blijft een raadsel hoe een toch behoorlijk door de wol geverfde regisseur als Cimino dit afgrijselijke misbaksel heeft kunnen afleveren. Soit, er is al geschiedenis geschreven waaruit blijkt dat hij achteraf zelf inzag dat de casting een aantal zeer serieuze missers in zich had, en de theatrical cut kunnen we hem na de hele rechtsgang misschien ook niet aanwrijven, maar zelfs dan nog. Verhalend is het toch wel een onthutsend warrig en onsamenhangend on-geheel, de editing is zelfs in de director's cut te rommelig voor woorden, de soundtrack klopt zo ongeveer nergens met wat er gebeurt en volgt af en toe de editing ook nog eens niet goed genoeg. Maar het ergste is wel de casting - wellicht toch echt de meest epische verzameling missers ooit in de geschiedenis van de film.

Het eeuwige vraagteken wat iemand toch in Godsnaam ooit in Lambert gezien heeft blijft ook nu weer onbeantwoord. De beste man is tenslotte niet alleen zo lelijk als de nacht, acteren kan hij ook maar nauwelijks en zijn dictie is als nagels op een schoolbord - echt alles waarin ik hem ooit heb gezien haalt hij door zijn aanwezigheid naar beneden, met als enige uitzondering die ene scene in Highlander die wél werkte, al kwam dat misschien eerder door Freddie Mercury en Beatie Edney. Hij verdient zoiets als een lifetime achievement award voor het grootste aantal volstrekt verprutste rollen, ver boven, eeh, ik noem maar even een Eric Roberts, een Nicholas Cage, een Depardieu zonder zijn vroegere succes, een Bruce Willis in zijn nadagen.

En dan hier weer in dit tobberige drama zonder paardekop. Gebaseerd op een boek van Mario Puzo - you have said the word 'no' to Don Masino, maar dat dat geen garantie voor enige kwaliteit is blijkt vanaf het begin. Nee, het is alleen Joss Ackland die de triestigheid een beetje weet op te fleuren met teksten als My son does not exist - for me that is en dan vanzelf met een gravitas die daar geen enkele ruimte in geeft. Maar Cimino had kennelijk gewoon absoluut niet in de gaten dat het uitmaakt wie een tekst uitspreekt, dat het moet passen om geloofwaardig te zijn. Nee, zelfs Ackland komt er niet mee weg - hij speelt dan wel geniaal, onovertrefbaar, en buiten de context van het script zijn zijn scenes enkele van de beste die ik ooit in een film zag - maar hij is ook nog steeds onmiskenbaar een Engelsman en geen Italiaan en al helemaal geen Siciliaan, en daarmee volslagen ongeloofwaardig in het verhaal.

Hetzelfde lot treft ook Sukowa - toch echt geen tweederangs actrice dacht ik zo, maar ook haar scenes zijn af en toe tenenkrommend slecht. Een Duitse die nauwelijks behoorlijk Amerikaans-Engels spreekt, en dat moet dan overkomen als een Siciliaanse gravin. Als nagels op een schoolbord, en nog erger zijn de scenes waarin ze tegenover Lambert staat. Het slaat gewoon echt helemaal nergens meer op.

Het enige wat de film nog een beetje interessant maakt is de rol van Joss Ackland - hoe ongeloofwaardig hij misschien ook is als Italiaan, hij zit wel ongeëvenaard strak in zijn rol en hoe hij zijn There is nothing more that I can do uitspreekt - let op zijn ogen - is zonder moeite even sterk als de gekende meme Diplomatic Immunity. Waren alle acteurs maar zoals hij, hoe zouden we dan in een film wegvallen van de wereld.

Algemener komen eigenlijk alleen Turturro en Ackland ietwat ongeschonden uit dit debacle - Ackland op basis van zijn epische rol, hoe incongruent ook, en Turturro als jonge hond die niets fout kan doen met de kans die hij krijgt, en daarnaast omdat hij zo ongeveer als enige ietwat geloofwaardig is in zijn rol.

Voor Cimino had deze film vanaf het begin al alle denkbare rode vlaggen - Coppola, Scorsese en De Palma hadden al bedankt voor de eer, de naam Corleone mocht vanwege copyrights niet gebruikt worden ondanks het boek van Puzo. Dan zou je toch al moeten bedanken voor de eer. Kennelijk was de drang om nog maar een epische film te maken gewoon echt te sterk, en moeten we het hem daarmee niet kwalijk nemen.

Maar wat echt verbijstert is dat Lambert gewoon weer nieuwe rollen kreeg. Dat snap je toch niet.

Als erg recente historie interessant en indrukwekkend. Maar als film toch wel wat minder.

Vooral omdat er niet echt een duidelijke keuze wordt gemaakt tussen de historische kant van het verhaal en de dramatisering en thematiek die daarin een - erg - grote rol spelen, blijft de film wat wankel en warrig. Daardoor is het innerlijke conflict van Rita - wraak vs. gerechtigheid, eer en familie vs. doen wat juist is - nogal ontoegankelijk. Aan de andere kant geeft dat wel weer de ruimte voor de wat bakvisachtige charme van Veronica D'Agostino, en dat geeft de film dan juist weer iets persoonlijks.

Of die keuze daarmee een juiste is is wellicht alleen voor een Italiaanse kijker echt goed te bepalen. Vanuit het kille en afstandelijke Nederland is dat toch anders, en kunnen we alleen met een lichte verbazing kijken naar hoe dat in Italie kennelijk werkt. De normen en waarden die diep in het verhaal vervlochten zit zijn voor ons toch wat anders, hebben niet dezelfde zwaarte. Vandaar dat het hier en daar toch wat afstandelijk blijft, en anders aanvoelt dan een Amerikaanse maffiafilm, of een film over corruptie en misdaad in Nederland.

Maar daarom nog geen slechte film. Wel een eyeopener, een reden om even stil te staan bij de cultuurverschillen die er zelfs binnen Europa al zijn, en hoe diep die in de samenleving ingebed zijn. En laten we ook niet vergeten, het verhaal dat in deze film verteld wordt is helemaal nog niet zo lang geleden. Naief om te denken dat het nu allemaal heel anders is.

Wat meer een documentaire dan een romantische komedie. Had misschien beter uit de verf gekomen als er een duidelijkere keuze voor een van beide was genomen. Nu blijft het een beetje een rare film. En da's jammer, want het is wel heel duidelijk dat de misstanden die aangesneden worden er ook echt zijn - daar hoef je maar heel even over na te denken als je in de aftiteling de bedragen langs ziet komen die de farmaceutische industrie per jaar in dit soort praktijken steekt.

En ook wel wat vreemd en jammer dat deze film zo weinig aandacht krijgt!