Shoshana (2023)

Winterbottom doet maar weer eens een stukje geschiedenis. Dit keer maakt hij het zichzelf echt niet makkelijk met de keuze voor een ietwat obscuur detail uit de wording van de staat Israel in de tijd dat dat nog het mandaatgebied Palestina heette en namens de VN door het VK bestuurd werd. Een nogal moeizame periode, en daarbij nog dat zo ongeveer alles wat je daarover probeert te vertellen door minstens een van de partijen (en dat zijn er natuurlijk beslist meer dan twee) als aanvechtbaar beschouwd zal worden. Misschien met uitzondering van precies dit verhaal dan overigens - want behalve dat de relatie tussen Shoshana en Tom Wilkin redelijk goed gedocumenteerd is, het vormt ook een soort miniatuurversie van het conflict en neemt daardoor de critici bij voorbaat grotendeels de wind uit de zeilen. Helaas is de weerszijde daarvan dan ook weer dat de film niet echt bijster spannend of boeiend wil worden. Wat wel erg goed zit is hoe de film er uitziet. Niet alleen de cinematografie is erg fijn, met een overdaad aan de architectuur van net voor de tweede wereldoorlog in beeld en een listig vermijden van alle denkbare cliche's in de omgeving. En behalve dat erg fijn spel, waarvan vooral Starshenbaum met haar hoofdrol, en de af en toe ietwat akelige rol van Harry Melling er positief uit springen. Booth aan de andere kant vond ik wat te licht voor zijn rol, en wellicht ook dat zijn karakter wat meer ruimte had kunnen krijgen.