Opinions

Mooi gefilmd, mooie locaties en een paar notoir mooie mensen in de hoofdrollen.

Helaas is het plot erg zwak. De twists kan ik nog wel hebben, maar aan het einde lijkt Soderbergh zich te verslikken, het komt over als een twist te ver. Dat Mara's karakter nadat de aap uit de mouw is zomaar uit de kliniek ontslagen wordt, en in de handen van haar psychiater valt is echt te ongeloofwaardig.

Jammer, daardoor komt de vraag meer te liggen op 'waar ging dit nou over' dan dat het in je hoofd blijft hangen als een leuke of zelfs goede film.

Ierland rekent af met Jadotville.

Na de film zat ik me even af te vragen hoeveel van dit soort missies de UN eigenlijk organiseert. Dat blijkt dus een volslagen waslijst te zijn - en ik kende er ook nog eens schrikbarend veel van, en dat was gemiddeld niet omdat die missies nou zo'n doorslaand succes waren. En dit is ook al niet de enige waar een film van gemaakt is - denk even aan Rwanda, aan Joegoslavie, en je hebt er al makkelijk een tiental. Maar er zijn er dus nog veel meer... en ik ben toch wat bang allemaal met eenzelfde volslagen kansloze missie en een erg vergelijkbaar verhaal. Daar lijkt de UN dus niet echt iets van te leren...

Deze film dan. Ik vond het verhaal best goed gebracht worden - misschien een beetje gekleurd en zeker wat eenzijdig, maar nergens zo dat het voor mij storend werd. De acteurs zijn misschien niet ieders favoriet, maar ze voldoen prima in wat er van ze verwacht mag worden - ook Dornan, die ik overigens niet herkend had. En ja Seigner, een beetje uitgerangeerd, maar wel goed gecast als de Belgische ooit-Grande Dame die ook al ietwat uitgerangeerd is.

Maar wellicht is dit ook niet zo'n acteursfilm. Als je net als ik je laat meenemen door het verhaal over het toch wat wrange lot van de dappere Ieren, dan overheerst toch wel wat de woede over de idioterie van de politiek. Die boodschap komt echt duidelijk over.

Vooral de geniale timing en de heerlijk zwarte humor. En natuurlijk ook de manier waarop - heel onverwachts eigenlijk - Tina "groeit" in de relatie. Grappig, mooi gedaan, goed gespeeld. En met een prima soundtrack. En verder niet te veel nadenken, anders zie je er alleen maar een slap aftreksel van C'est Arrivé près de chez Vous (1992) in.

En veel meer ga ik er geloof ik maar niet over zeggen - er staan al veel te veel spoilers in deze draad.

Leuk en verfrissend.

Het plot is misschien hier en daar wat onvolledig, maar slaagt er wel prima in om de kijker een paar verrassingen te bezorgen waardoor het mij niet stoorde dat het tempo af en toe wat onevenwichtig is. De af en toe wat groezelige beelden dragen leuk bij aan de sfeer, de CGI is misschien wat simpel maar wel origineel en daardoor eigenlijk juist beter dan alle overdreven geweld dat de laatste tijd zo in de mode is.

Veel voor mij onbekende namen, maar wel goed gespeeld. Laurence Fishburne eigenlijk als enige bekende is altijd leuk in zo'n soort rol.

Niet alleen een moordend lange zit, maar ook een verhaal voor, ahem, een beperkt publiek. Ik twijfel er wat aan of ik daar bijhoor - met religie heb ik niet zoveel op eigenlijk, en eerlijk gezegd vond ik het aspect van de kracht van de geloofsovertuiging en de strijd daarmee er maar matig uitkomen. En zeker nogal overweldigd door de inquisiteur Inoue, die als enige dan wel wat indruk weet te maken. Al is het dan niet bepaald in positieve zin.

Hier en daar wel een interessant beeld, maar dat vond ik dan meer uit historisch oogpunt ('oh, deden ze dat zo toen') dan dat het nou mooie cinematografie was. Nogal tam en weinig opzienbarend, alweer. Misschien met uitzondering wel van de manier waarop Garfield en Driver in beeld gebracht worden - aiaiai, wat komt die Driver lelijk in beeld, ik neem aan dat die flaporen niet echt zijn want ze zijn me eerder nog niet zo opgevallen.

En al vaker genoemd, de taal stoort toch wel vaak. Misschien was Scorsese dan toch niet de juiste man om deze film te maken - had dat misschien liever aan een geheel Japanse crew overgelaten. Maar ja, of die daar zin in gehad hadden...

De hardcore versie van The Ramen Girl (2008). Waar daar de afstandelijkheid en ondoorgrondelijkheid nog overbrugbaar lijkt, komt Rosa hier in een isolement terecht waarin een gesprek met een dooie vis het hoogtepunt van de dag wordt. Lost in translation, omdat niemand uberhaupt de moeite doet een woord te zeggen. En toch blijft Rosa haar doel nastreven, met af en toe een mooie aanstekelijke lach er bij.

Heel erg gestileerd en daarmee gaat het eigenlijk vooral om de beelden. Daar zonder meer niks mis mee, het ziet er schitterend uit. Maar er is nog een ietsje extra waardoor het toch meer is dan alleen plaatjes kijken, want Laurence Roothooft maakt het tot een leuke film die je toch weet te raken, waardoor het iets aandoenlijks krijgt. Mooi gespeeld.

Toch wel een onderwerp waar een film van te maken is. Jammer dat er wat veel zijplotjes bijgesleept worden, daar wordt het niet beter van. En waarom de Oostenrijkers nou Engels spreken terwijl de Italianen gewoon Italiaans spreken... raadselachtig. De production values zijn ook nogal twijfelachtig, het schijnt dat de film nogal door pech achtervolgd werd bij de buitenopnames en er nogal wat scenes in het water gevallen zijn.

Er zijn nog niet heel veel films verschenen over dit stukje geschiedenis, ik had wel ietwat verwacht dat daar vanwege de 100e verjaardag wat meer aandacht voor zou zijn. Misschien komt er nog wat.

Eindelijk een gelegenheid om deze film tot zijn recht te laten komen - op de naarste avond van het jaar, als afsluiting van een dag familieverplichtingen en opgelegde kerstellende. Het einde van de wereld, kom maar door. Hoe sneller hoe liever, en vóór oud-en-nieuw alsjeblieft - nog zo'n verplicht gedoe en dan nog met al die puberale ellende van het vuurwerk ook. De week waarin je je vrienden en kennissen door leert kennen als de kleuters die ze zijn.

Gelukkig is er dus hoop - een film die belooft dat al die ellende, en alle ellende die we met ons economische systeem aan de planeet hebben opgelegd met een simpel klein pilletje op te lossen is. Erg fraai gespeeld door de hele cast, waarvan ik me dan toch wel wat afvraag in hoeverre ze allemaal deelgenoot waren van de boodschap en uitwerking. Niettemin, als het voor mij ooit nog eens zover komt dat er een laatste avondmaal gepland gaat zijn, dan hoop ik dat er toch een van de dames zo'n jurkje aanheeft als Annabelle Wallis. Voor die speciale gelegenheid dan.

Als film is het wel een beetje mislukt wellicht - wat ik er in zie, een wat harde satire op hoe het economische systeem van alledag winst boven leefbaarheid stelt lijkt vooral niet begrepen te worden. Terwijl het toch zo'n herkenbare en belangrijke boodschap is.

Maar om een of andere reden wil haast iedereen daar pas naar luisteren als dat systeem instort. Als het tijd is om die pil dan toch maar door te slikken. Je zou toch denken dat er ergens in de zogenaamde homo 'sapiens' iets is dat in staat is tot iets van nadenken. Maar ja, ook de krant van vandaag bewijst weer het tegenovergestelde.

Flop.

Op zich in potentie een heel mooi verhaal. De eerste waarschuwing dat het toch mis gaat is al de wat zeurderige voiceover van Michael Pitt, die zijn rol speelt alsof hij vol aan de slaappillen of zo zit. Traag, emotieloos, vlak - er is gewoon geen beweging in te krijgen.

Dat gebrek aan tempo ligt misschien niet alleen aan hem, er is ook wat weinig inhoud om te vertellen. Dat had toch vrij makkelijk wat meer ingevuld kunnen worden - over drie reizen naar Japan kan je toch echt wel wat meer avonturen kwijt. Dat had misschien dan ook wat geholpen om Pitt wat geloofwaardiger te laten zijn als de doorknepen handelsreiziger - zoals Fran al opmerkt komt dat nu echt niet aan. Pitt's wat wezenloze blotebillengezicht helpt daar ook al niet bij.

Keira Knightley heeft wat minder zendtijd, maar doet het op zich best goed. Wat me nogal eens irriteert aan haar spelen is dat ze emoties uitdrukt door rare bekken te gaan trekken. Niet in deze film. De tuin die ze bedenkt is wel wat donker en somber vind ik - en lelies zijn natuurlijk vooral begrafenisbloemen.

Wel is het allemaal wat rustig, stilletjes, ingetogen. De op zich mooie soundtrack helpt daar ook niet echt bij, en er zit ook af en toe wat teveel herhaling in. Dat slaat dan nog eens extra het tempo uit de film. En het einde is dan voor mij wat aan de flauwe kant - ik kan dat toch niet zo heel romantisch vinden, en het laat ook wat vragen onbeantwoord.

Wat de film met alle ellende toch nog wel de moeite waard maakt is dat de beelden echt heel erg mooi zijn. En dan niet alleen in het besneeuwde Japan, ook de scènes in het dorp en in de molen zijn echt prachtig.

Plaatjeskijken.

Met de onbegrijpelijke opleving van enthousiasme over kernenergie, kan ik me niets beters voorstellen dan dat de voorstanders daarvan worden gedwongen naar deze film te kijken. Op de manier van A Clockwork Orange, dus de oogleden opengetrokken met omgebogen paperclips, om er maar zeker van te zijn dat ze niet stiekem ergens de ogen voor sluiten.

Het verhaal van Karen Silkwood (ja, dit is dus allemaal gewoon echt gebeurd) is een schoolvoorbeeld van waarom kernenergie een heel, heel slecht idee is. Grote economische belangen en grote risico's gaan nou een keer niet goed samen, en dat is ook precies wat onder de bekende grote rampen hoort van al die plaatsnamen die we allemaal maar om een reden kennen: Harrisburg, Sellafield, Chernobyl, Fukushima. Elke keer precies hetzelfde - de problemen waren bekend, maar de belangen waren te groot om er iets aan te doen.

De film vertelt het verhaal fijn neutraal, met understated rollen van Streep (ja, dat kan ze dus echt wel), Cher (toen nog nauwelijks bekend als actrice) en Russell (eigenlijk alleen bekend van actierollen). Erg fraai werk, en het bevalt me ook prima dat de film zich gewoon bij de bekende en onaanvechtbare feiten houdt. Die zijn tenslotte al ruim erg genoeg.

Million Dollar Baby op de dansvloer.

Tsja, op de een of andere manier doet deze film me enorm aan Million Dollar Baby denken. Overduidelijk parallel is de sfeer, en de hoofdrol die een Oscar wint. Verder dan dat kom ik eigenlijk niet. Maar toch blijft dat ergens knagen.

J-Law (mooie bijnaam) speelt erg, erg goed. In deze film doet ze me vooral denken aan Juliette Lewis, maar dan wel een die veel subtieler en breder spelen kan. Vrijwel onherkenbaar als het meiske dat Catnip speelt. Of haar rol in precies deze film dan een Oscar verdient, tsja, het is goed, heel goed, maar zo bijzonder dat je het de rol van het jaar moet vinden? Nouja, iemand moet dat ding krijgen natuurlijk, en haar verdienste hier is duidelijk genoeg, zonder haar was dit een bloedsaaie film geworden. Bradley Cooper is daarbij toch wat teveel een dooie diender, gespeeld onder de pillen of niet - maar er gaat wat weinig vanuit om een hele film aan op te hangen.

De film dan. Een erg tobberig verhaal eigenlijk, en nogal aan de slome kant. Zeker de eerste helft of zo is nogal aan de saaie kant, toch wordt er daar nogal wat verteld dat later in de film dan hier en daar weer op z'n pootjes gaat komen. Qua timing en spanningsboog had dat toch wel wat vlotter gekund vind ik.

De hele serie bijrolletjes is wat wisselend tussen ok en irritant. De Niro doet het verrassend genoeg bij mij weer eens goed, zonder dat zijn wat gebruikelijke overacting irriteert. Maar veel van de andere bijrollen - de shrink, Veronica, Nikki etc - lijken vooral als tijd- en beeldvulling te dienen, krijgen geen inhoud en leiden vooral af.

Dus, wat mij betreft toch meer een bijzondere film dan een echt goede. En als ik er nog even aan terugdenk ligt dat vooral aan J-Law. Kennelijk dus toch terecht, die Oscar.

Onder de maat.

Als komedie werkt het niet echt - het is gewoon te vaak dat ik Kendrick niet echt grappig kan vinden. En als film noir werkt het zeker ook niet, daarvoor trekt Lively te weinig de aandacht en is ze te vaak niet in beeld. En dan het plot, daar kan ik ook niet echt een behoorlijk mysterie van maken, het zwalkt teveel alle kanten uit. Wat er dan overblijft is iets dat een beetje aanvoelt als een misplaatste poging om een feelgood movie te maken - daar past het luchtige gedoe en gehuppel van Kendrick dan nog het beste bij. Maarja, of dat dan de moeite is? ik vond eerlijk gezegd van niet. In de vergelijking met Gone Girl die ik hier een paar keer gemaakt zie worden komt deze film er wel heel veel slechter uit.

Ja dit is dus best wel slecht.

Triest om Jordana Brewster in zo’n productie te zien eigenlijk. Niet dat ze nou de beste actrice ooit was, maar ze had wel wat - maar als je deze film ziet is dat wel snel vergeten. Net als de hele film hoop ik snel vergeten is, want ik kan er toch echt niet iets in vinden om trots op te zijn. Lelijke en veel te donkere beelden, matige acteurs, een ronduit slecht verhaal zonder originaliteit, zonder spanning en zonder dat een van de karakters los komt van de platte dimensies.

Herzien, voor het eerst sinds 2005, en vanzelf de 'recut en extended version'.

En ouch, wat een misser is dat. Recut en extended lijkt toch vooral te betekenen dat je vier keer extra de titelrollen langs krijgt, maar zonder echt nieuwe content, nieuwe scenes, of zelfs maar iets wat echt anders is in het narratief of in de beelden - misschien dat ik ergens in de 17-of zo jaar tussen 2005 en nu wat vergeten ben van het originele plot, er vallen me geen duidelijke verbeteringen of veranderingen op behalve dat titelgedoe. Jammer, het haalt de flow totaal uit de film.

Grafisch is het nog steeds allemaal even geniaal als de originele versie, dat staat echt als een huis. Net als de enorm rijke cast - en van Willis, Alba en Rourke misschien wel hun mooiste rollen ooit. Qua sfeer ben ik wel minder onder de indruk nu dan dat ik 17 jaar geleden was - of is dat wellicht dan wat er veranderd is in de 'extended cut'. Note to self: over 17 jaar bij de volgende kijkbeurt toch maar weer het origineel.

Sin City 2 roept vooral de vergelijking op met 300: Rise of an Empire. Ook die film is het tweede deel van een geniaal eerste deel, maar haalt dat niveau nergens. Ook die film wordt nog enigszins opgeleukt door de aanwezigheid van Eva Green.

In vergelijking met het eerste deel mis ik vooral de rauwheid van het verhaal, de inktzwarte slechtheid van de bad guys, en de grafische pracht van de beelden. Het is er op zich wel allemaal, maar net een tandje te weinig. Jammer.

Films uit Korea zijn een heel eigen genre.

Deze is daar wel een aardig voorbeeld van. Want, hoewel het verhaal in eerste aanzet best goed te doen lijkt, komen er ook weer een aantal dingen langs waarvan ik dan toch echt niet zoveel begrijp, waar de motieven van de karakters me op een of andere manier volstrekt duister blijven. Dat is voor mij het aparte Korea-achtige - kennelijk is er toch iets van een soort cultuurbarriere waar ik slecht doorheen kom. Met andere Aziatische films herken ik daar ook wel iets van, maar nooit zo sterk als met films uit Korea.

Zoals in de grote actiescene. Indrukwekkend. Maar ook vreemd. Waarom niet gewoon even op de ouderwetse Indiana Jones manier een pistool gepakt, vraag ik me dan af. Tegen de erecode kennelijk. Toch is de afloop - eeh, verbijsterend zou ik haast zeggen. En net zo onbegrijpelijk, waarom eindigt de film met die flashback. Het ontgaat me echt wat we daarvan zouden moeten opsteken. En dat zijn maar een paar willekeurige voorbeelden.

Toch is het een onderhoudende film. En, zoals wel meer films uit Korea, bijzonder mooi gefilmd met heel veel aandacht voor detail, kunstige cinematografie, knappe shots. Daarmee ook als het verhaal je ontgaat in technisch opzicht nog steeds wel de moeite waard. Net als het acteren op een heel hoog peil staat. Dat de emoties me niet duidelijk worden, ligt echt aan mij.

Alle films van John Carney volgen precies hetzelfde patroon - eerst wat getob, dan komt de muziek en wordt het steeds leuker totaan het onvermijdelijke feelgood einde. De ene is misschien een beetje sterker dan de andere, maar de overeenkomsten zijn zo sterk dat de titels na 'Once' toepasselijker 'Twice', 'Three Times' enzovoorts hadden kunnen zijn. Is dat erg? Zeker niet, want het levert toch elke keer weer fijne filmpjes op, waar ik met veel plezier naar kijken kan.

Deze aflevering heeft bij uitzondering nog een randje scherpte er in in de vorm van de trappen na naar de katholieke kerk en Brother Baxter - sterk neergezet door Don Wycherley. Je moet er maar zin in hebben, een rol te spelen die het treffendst omschreven wordt als 'eng vies mannetje'. Gelukkig zijn de andere rollen leuker, met vanzelf Walsh-Peelo en Boynton voorop.

En weer een paar leuke liedjes, leuk ingepast in het verhaal en slim meegelift op de muziek in die tijd. Alleen dat maakt het al een feest om te kijken - niet alleen maar het simpelweg op de nostalgie spelen door een afgedraaide gouwe ouwe nog maar eens af te draaien, maar er een nieuw liedje omheen schrijven. Zo mag Carney van mij nog wel een honderd films maken.

Donker en grimmig.

De sfeer speelt de hoofdrol in deze film. Onze held John Moon - Sam Rockwell - komt in een onontkoombare sliert van gebeurtenissen terecht waar geen keuze meer lijkt te zijn die daar een ontsnapping in biedt. Met veel donkere beelden van een plaats waar de zon nooit lijkt te schijnen - grauw, mistig, regenachtig is het allemaal. Goed gespeeld, mooi in beeld, maar de muziek is wel erg opdringerig en naargeestig. En langdradig is het ook wel.

Waarom Melissa Leo genoemd wordt is me niet duidelijk, heb haar niet gezien.

This negativity just makes me stronger, we will not retreat, this band is unstoppable!

De beste, de meest onovertrefbare film ooit over de Seattle-sound, de opkomst van de grunge die terwijl de film werd gemaakt nog nauwelijks bekend was, met talloze clips van concerten waar je bij had willen zijn, met cameo's van de bands die niet veel later zouden doorbreken en wereldberoemd zouden worden. Ergens in het begin zit de beroemde scene waarin Matt Dillon zegt "a big record just broke in Belgium" - maar dat was dus in Nederland, en het origineel ervan was een interview met Eddie Vedder van net daarvoor.

Maar behalve dat is het ook gewoon een enorm leuke film, enorm herkenbaar in de schets van hoe het begin jaren-90 was als twintiger - precies zo op zoek als de scenes in de film laten zien, en van de ene gekkigheid in de andere. Met leuke rollen van de mooie Sedgwick en Fonda, de herkenbare Campbell Scott, Matt Dillon die zo door kan gaan voor Chris Cornell - die naar verluidt ook bijna die rol gekregen had.

Een van de weinige films die ik ook zonder te kijken graag zie - de soundtrack is een van de beste ooit.

Inleiding in de historie van de Bismarck.

De keuze om het verhaal te vertellen vanuit het gezichtspunt van de Engelse vlootleiding pakt best aardig uit, en geeft een behoorlijk inzicht in de toch wat complexe serie gebeurtenissen die tot de ondergang van wat wellicht het sterkste slagschip ooit was zouden gaan leiden. Toch ontbreken er ook zaken - wellicht vooral doordat de Duitse blik op de zaak ontbreekt. En buiten dat, de Duitsers worden überhaupt wat karikaturaal neergezet en spreken Engels met een Duits accent - behalve wat woorden als 'Hilfe' of 'Sanitater'. En die ene acteur die per ongeluk even een Frans accent gebruikt. Foutje.

De beelden van de zeegevechten zien er dan weer verrassend goed uit. Wel te zien dat er met miniaturen gewerkt is, maar storend wordt dat niet - en er is ook genoeg origineel beeldmateriaal gebruikt, en nieuw materiaal van details van vergelijkbare schepen. Dat geeft toch wel iets van een indruk van hoe het op zo'n slagschip toeging.

Het verhaal van de Bismarck is ondertussen in talloze documentaires beter verteld. Ook wel slechter overigens. Deze film voegt daar nu niet meer zoveel aan toe - niet meer dan een eerste inleiding die wellicht aanzet om meer informatie op te gaan zoeken. Maar even teruggedacht in de historie, voor de Engelsen was dit stukje geschiedenis in 1960 natuurlijk nog steeds heel interessant. En daarbij moet ook niet onderschat worden wat de impact van het vernietigen van Bismarck voor de oorlog geweest is - had dit schip ongeremd een jaartje of wat kunnen huishouden op de Atlantische Oceaan, dan was het verloop van de tweede wereldoorlog bepaald anders geweest. Maar in plaats daarvan ontwikkelde zich een soort voorbode van de Koude Oorlog, waarbij het inzetten van dit soort aanvalswapens een te hoge prijs kende - en ze dus vooral een rol gingen spelen in een wederzijdse patstelling.

Leuk

Mooi om te zien, een film waarin een heel originele draai aan Sinterklaas wordt gegeven, heerlijk de draak gestoken wordt met de overdreven 5-december onzin waarmee we ons elk jaar weer laten vercommercialiseren. Met als heel sterk punt het overduidelijke plezier waarmee de film gemaakt is. Dan geeft het helemaal niets dat er een paar foutjes gemaakt worden. De woeste achtervolging door de binnenstad is inderdaad een instant klassieker - als je de film gezien hebt, is dat echt wel een scene die je bij zal blijven.

De stijl van filmen past mooi in het verhaal en de vaart van de film maar zit wel op het randje van te, ik bedoel dan vooral de overdreven camerapositie - het is nog net niet irritant, maar wel gevaarlijk dichtbij.

Vooral Bert Luppes speelt een leuke rol - verder is het acteren niet zo heel opvallend. Wat me wel opvalt is dat Dick Maas weer een echt goede en leuke film gemaakt heeft - misschien niet het meest elitair hoogstaande beeldverhaal ooit, maar wel leuk en prettig vakwerk. En daar kijk ik graag naar.

Flauwe humor die misschien alleen grappig is voor de doelgroep - vrouwen van middelbare leeftijd wordt het dan. En dan nog. Hoewel als het feestje goed op gang is er heel af en toe wel wat leuks tussendoor komt. De dames Poehler en Fey zijn niet echt leuk of goed bezig, tolerabel is meer het passende woord.

Grappig niemendalletje, met een mooie zonnige sfeer erin. De combinatie Harrison Ford en Anne Heche werkt onverwacht goed, de interacties tussen die twee zijn grappig en de chemie is zeker aanwezig.

Wel erg cliche en erg voorspelbaar, maar dat hoort wel ietwat bij het genre.

Eddie Izzard is een heldin. Zomaar even het idee krijgen van een film die speelt in het dorp waarin je opgegroeid bent, en dat dan voor elkaar brengen ook, en niet alleen dat - Judi Dench strikken voor je cast, en een stel echt Duitse meiden voor precies het goede accent…

En als film zit het ook allemaal best erg goed in elkaar. Als er al iets van kritiek mogelijk is dan is het wel dat het net iets teveel een traditioneel jongensboek-verhaal is. Of meisjesboek, wellicht. En jammer dat de bad guys niet wat beter uitgewerkt zijn - zowel in het verhaal als in het acteren, en misschien had daar ook een ‘echte’ Duitser voor moeten worden gezocht. Maar de beelden zijn fijn, het verhaal is voldoende spannend, de spanningsboog is keurig op orde en brengt je in een nette anderhalf uur voorspelbaar naar een mooie ontknoping. Vakwerk, al is er iets voor te zeggen dat het wel wat over het uitgetreden pad gaat. Toch, doe het Eddie maar eens na.

Het relaas van de onvoorstelbare gebeurtenissen op 6 januari - en nog veel onvoorstelbaarder, hoe dat geen politieke gevolgen kreeg. En om het helemaal absurd te maken weten we ondertussen dat het hele stelletje raddraaiers van schroefje los tot staatsgevaarlijk weer vrij rondloopt - is losgelaten op de Verenigde Staten.

Wat me blijft verbazen is dat er kennelijk niemand wakker wordt van deze film die toch overduidelijk een onderkoeld en neutraal beeld van de werkelijkheid van die dag geeft. Met daarin onderdelen die je tot nadenken zouden moeten stemmen - zoals bijvoorbeeld dat het merendeel van de relschoppers overduidelijk zwaar aan de geestverruimende middelen zit, en elke grens van redelijkheid ver voorbij is.

Je zou denken dat een film als dit wordt opgepakt door iedereen die tegen dictaturen is. Maar nee, we willen ons kennelijk liever laten vermaken met een superheld dan de realiteit onder ogen zien. Liever het volgende hapklare brokje vermaak uit de koker van de oligarchie dan iets wat tot nadenken stemt. En wellicht is het ook gewoon zo dat de oligarchie er geen belang bij heeft dat deze film gezien wordt. Laat staan begrepen.

Dit lijkt dan eerst even het Deense antwoord - van Suzanne Bier ook nog eens - op A Good Year (2006) te worden. Maar er zit wel een extra randje aan. Want er komt toch een donker wolkje of wat langs.

Daarbij wordt het echte zwaar-sentimentele drama gelukkig vermeden, het blijft een erg positief en erg lichtvoetig verhaaltje. Met een paar moeilijke scènes - die bij de baai is erg goed gelukt, maar die van de jongere generatie dan weer helemaal niet.

Paprika Steen is wel een wat oude bekende - maar, die rol speelt ze hier ook wel wat. En van Line Kruse had ik wel wat meer willen zien. Maar wat echt opvalt is dat Pierce Brosnan echt perfect werk aflevert - zo karton als hij als James Bond was, zo geloofwaardig is hij hier. Trine Dyrholm is minstens even goed - niet moeilijk om daar een chemie in te zien.

Da's dan toch wel weer mooi. Daar gaat het ook over. Dus klopt het allemaal.

Vlakbij de studentenflat waar ik indertijd woonde was een videotheek, en daar gingen ik en mijn buren vaak een filmpje huren - en in de begintijd ook een videorecorder, want die had je toen nog niet zelf. Zo'n ouderwets zaakje met een bloedmooi blondje achter de toonbank, en een afdeling porno op de eerste verdieping - en iedereen die daar een film huurde kreeg dan een 'onopvallend' plastic tasje van haar mee, alleen die dingen waren nogal herkenbaar zwart-wit gestreept dus als je daarmee kwam aanlopen bij de flat kon je gejoel verwachten van de helft van de verdiepingen. Dus nee, doe maar geen tasje.

Van dat zaakje, uit die tijd herinner ik me deze film dus, en het kan wel zijn dat ik hem meer dan een keer opgehaald heb zelfs - wellicht omdat ik toen nogal onder de indruk was van Drew Barrymore, en ook wel een beetje van Sean Young hoewel dat toen niet echt mijn ‘type’ was. Nu wel, geloof ik.

Als film valt het toch allemaal wel tegen, nu. De dames zijn er niet minder mooi op geworden, maar waar ik me toen wellicht verplaatste in de rol van Fahey vind ik dat nu maar een wat sullig karakter, en misschien ook niet zo aimabel. En het verhaal trekt natuurlijk op niets.

Echt zo’n film waar je eigenlijk alleen de eerste vijf minuten van moet kijken, de rest valt toch tegen.

Type casting.

En dan vooral natuurlijk voor Jürgen Prochnow, die toch vrijwel altijd een (tamelijk brave) Duitser moet spelen, en anders iets op het water. Nu weer de aan lager wal geraakte kapitein, die zijn noodlot tegemoet vaart met niet één maar zelfs twéé femmes fatale. Te diep in het glaasje gekeken, en in de glitterjurkjes van Liz Hurley en Patsy Kensit - die ook maar weer eens getypecast zijn als losse en platte Engelse blondjes.

Het levert wel fraaie plaatjes op van het leven aan boord, zeilend over de oceaan, en zo slecht is het verhaal eigenlijk ook weer niet. Behalve het einde wellicht, dat is toch wat al te makkelijk.

Roadtrip/drama.

En nogal langzaam ook. Behalve voor Gilles Lellouche, die is vrij snel klaar. Niettemin zet hij zijn karakter al dermate irritant neer dat dat eigenlijk een opluchting is.

Vervolgens kabbelt het maar een beetje voort, naar het voorspelbare overdreven dramatische einde. Dat had al gauw een vreselijke film op kunnen leveren, maar de mooie rol van Diane Kruger maakt het nog dragelijk. Net aan dan. En op zich ja, die naam past haar wel, moet ik dan ook nog kwijt. Zelfde kleur tenslotte.

Alsof je in de jaren-70 terugstapt. Disco-kapsels, flower-power-hippie-mentaliteit. Filmmuziek waar je onmiddellijk dorst van krijgt in - hoe heette dat spul ook alweer - ohja, Metaxa. En ohja, terroristen. Niet de wholesale variant van nu, maar de kleinschalige goedmoedige versie die we in de vorige eeuw kenden. Met een of andere overtuiging over marxisme, of zoiets goedaardigs. Die je dan misschien wel doodmaakten, maar dan gewoon met een mes of een geweer of zo. Best nette lui, eigenlijk.

Maar in deze film komen ze er dan toch weer wat minder fraai uit. En wat een karikaturaal verhaal is dit eigenlijk. Lekker bot in het begin - even de kinders kidnappen, en dan zonder nadenken over potentiele gevangenisstraf en dat soort onzin. En daarna komt de reddingsactie op gang. Waarbij zonder enig probleem de skyriders ook nog eens afgetrainde marine raiders blijken te zijn, die zonder enige aarzeling hun machinepistolen met ongelimiteerde munitie leegblaffen.

Onderhoudend is het dan toch weer wel. Vooral door de prachtige beelden - vooral als Meteora in beeld komt. Wat een mooi gebied is dat. Daar zou ik ook wel eens doorheen willen vliegen - of klimmen, en dat lijkt me dan op zich wel wat meer voor de hand liggend. Prachtige rots.

Daar ligt de waarde van de film ook vooral. Verwacht geen mooi acteren, geen karakterrollen, geen geniaal plot. Maar da's ook niet altijd nodig.