Opinions

Eindelijk weer eens een echte Bondfilm.

Dan even gerekend vanaf Goldeneye - hoewel die toch misschien nog wel een klein tikkie sterker was. Maar toch, deze film heeft precies dat wat voor mij een Bondfilm hebben moet - ongeloofwaardige actiescenes, idiote achtervolgingen, snedige oneliners, en een stevig tikkie nostalgie en verwijzingen naar de voormalige grootheid van het Verenigd Koninkrijk en de goeie ouwe tijd - waarbij ondertussen zeker ook de vorige Bondfilms horen. En spannend moet het ook zijn, natuurlijk.

Dat zit hier echt goed, vanaf de openingsscene. Waarbij ik - ook zonder 3D - in m'n stoeltje weg zit te duiken als de achtervolging onder een obstakel doorgaat. Erg goed. Net als de manier waarop Q terugkomt - met precies het goede aplomb, en precies de passende gadgets om zijn herintrede mee te vast te stellen. En ook de locaties, de nostalgie van de verlaten metrotunnels en de Churchill-bunker - da's precies wat ik in een Bondfilm wil zien.

Wat dan wel weer tegenvalt is dat Javier Bardem niet heel erg overkomt. Hij krijgt al niet de beste badguy ooit te spelen - wat wil hij nou eigenlijk van M, en waarom gaat hij daar zo halfhartig mee om. Alsof hij graag verliezen wil, twijfelt tussen wraak en vragen om moederliefde. Op zich natuurlijk zou zo'n motief in een complexere film - iets John-le-Carre achtigs - best kunnen passen, maar in een Bondfilm heeft dat geen plaats. Maar wat nog wat meer miszit is dat hij ook niet echt overtuigt in die rol. En Daniel Craig heeft - zeker in het begin van de film - ook nog steeds voor mij niet een echte James Bond kop. Hij komt meer op me over als de Russische bad-guy. Had hem dan de rol van Bardem gegeven, denk ik dan. En de Bondgirl mag ook wel net iets meer screentime krijgen, Severine gaat maar heel kort mee.

Maar dat zijn details. Want waar ik mee begon: het is gewoon een heel goeie Bondfilm. En daarbij de eerste in best lang.

Liefde, dood en oliemiljoenen.

Spannend ingewikkeld verhaal, mooi gefilmd en erg goed gespeeld door Trine Dyrholm en Kim Bodnia. Helemaal geloofwaardig is het misschien niet allemaal, maar in de vaart van het verhaal doet dat weinig kwaad. Over Nikolaj Lie Kaas maakte ik me wat zorgen - hij lijkt wat vaak een typetje te spelen en overheerst daar nogal gauw in, maar hij heeft maar een klein rolletje en valt dus nauwelijks op. Trine Dyrholm is in tegenstelling daarmee volstrekt geloofwaardig als de door de wol geverfde journaliste.

Vakwerk.

Laat ik maar met de positieve kant beginnen.

Geen voor mij Bekende Nederlanders in de hoofdrollen - of eigenlijk helemaal niet, lijkt het. Nou kijk ik al een jaar of tien geen tv meer, dus wellicht heb ik iets gemist daarmee, maar toch. Best een leuke en frisse cast, en heel slecht spelen ze ook beslist niet. In ieder geval een heerlijk gebrek aan overdreven sterallures en overacting. En ook echt prima dat iedereen toch wel zo'n beetje zijn eigen taal spreekt. Dat mag echt vaker zo.

Maarja, het verhaaltje dan. Waarom moest die oostfront-NSBer er weer bijgesleept worden, en waarom moest die hele verhaallijn van de neergeschoten glider er bij. Alsof die beelden per ongeluk voor een andere film al geschoten waren, zo komt het op me over. Met de slag om de Schelde heeft het allemaal niet zoveel te maken.

En even onzinnig is de ontknoping dan. Tsja, veel schieten en veel modder, maar elke keer dat de 88 vuur geeft volgt er iets wat nog het meest op legaal vuurwerk lijkt, en de helden vegen wat aarde van hun smoeltje en vechten verder. Tsjesus, dan snap je er echt helemaal niks van.

Het is geen documentaire, dat snap ik ook wel. Maar de dichterlijke vrijheid die de makers zichzelf hier gunnen maken ook direct dat het geen film meer is maar een visueel sprookje. Leuke plaatjes, maar het heeft geen plaats in dit universum. En dan begin ik nog niet eens over die Duitse meneer die fijntjes uitlegt dat de helft van de scenes per ongeluk verkeerd om in beeld gebracht zijn (dat de uniformen niet kloppen laat ik er maar even bij). Erg slordig, en ook erg onnodig.

What kind of phones you guys have?

Leuk, vlot en met veel enthousiasme gemaakt - en een heel stuk origineler dan de meeste drab die we uit Hollywood krijgen tegenwoordig. De cast is onbekend maar acteert fijn naturel, geen sterallures of overdreven gedoe hier. Authentieke kinders uit een klein dorp, die bezig zijn met de dingen waar alle kinders mee bezig zijn. En nog wat aliens en zo, vanzelf.

Mooie en overtuigende beelden van het dorp en de omgeving, en ook de dieren komen overtuigend over - meer dan met het gebruikelijke CGI geweld waardoor we zover van de realiteit af lijken te raken, eigenlijk. Ook de aliens zijn verrassend origineel en creatief. Jammer dat het geweer af en toe wat teveel Hollywood is en meer schoten afvuurt dan mechanisch haalbaar. Toch doet dat nauwelijks af van het plezier dat er van de hele productie af straalt.

Meer van dit soort films, wat mij betreft.

Amazing grass!

Pegg en Frost, maar niet als duo in de hoofdrol. Geen vervolg op de Cornetto trilogie, maar wel Michael Sheen als de hoofdmeester, of wat daarvoor doorgaat - hoe dan ook, een van de beste bad guys in de business. Een mooie achtervang voor een verhaal wat in hoofdzaak toch een coming-of-age op een kostschool is, al is het dan als horrorcomedy. Geen makkelijk genre, maar het lukt best aardig. Met zo’n quote als The only connection you’ll make around here is with my boot! weet je al wel zo’n beetje waar het heen gaat. En dan komt Clemsie er ook nog bij.

In de uitwerking van het horrordeel gaat het wel een beetje moeizaam. Het idee van de groene vlammetjes is op zich niet slecht, maar visueel werkt het gewoon niet en in het totaal ziet het er knullig en lelijk uit. Jammer, het doet af aan het totaal, terwijl de wat meer traditionele gore met tandjes en ingewanden dan wel weer redelijk is - maar ook wellicht niet meer dan dat.

De film bevalt me in ieder geval een stuk beter dan de andere van regisseur Mills (en ook met Pegg overigens).

Heel, heel lang geleden, (want, in de jaren-80, toen big-hair kapsels nog net in de mode waren) en ver, ver weg (in een universum waar niemand zich zorgen maakte over scripts en dat soort futiliteiten). Daar speelt zich dit epos af, over de slavinnen van voorbij de oneindigheid. Welke oneindigheid, hoor ik vragen? maar om die vraag te beantwoorden, zal je de film zelf moeten zien. Misschien wel meerdere keren - en als je het dan snapt, leg het mij dan uit. En al net zo - slavinnen? damsels in distress, dat dan wel, maar ja, dat klinkt niet voor een titel.

Waar zal ik eens beginnen. Wellicht met de absoluut geniale teksten. Zoals Daria aan het einde te zeggen krijgt is daarvan misschien wel de beste samenvatting: ‘Our universe is vast... Full of wonders!’ - maar voor het zover is, krijg je talloze even sterke of nog veel betere dialogen langs. Vaak met dubbele betekenis, bijbedoeling en al wat daar verder nog voor te verzinnen is - en absurde situaties, en elk daarvan met een schuine knipoog.

De slavenmeisjes uit de titel hebben ook zoals beloofd de hoofdrol. En dan vooral Elizabeth Kaitan (ook wel Caytan), die met haar enorme bos blonde krullen en haar zeemleren bikini zo uit een tekening van Rowena Morrill gestapt lijkt - precies passend in het tijdsbeeld van de jaren 80 en de voorplaat van talloze boeken die ik in die tijd las. Verder nooit iets van haar gezien, maar een nogal onderschatte actrice als je afgaat op wat ze in deze film doet. Ofwel dat, of echt geniale casting, want het klopt gewoon allemaal precies - campy, cult, pulp, hoe je het noemen wil is me om het even. En met een uitstraling waar zelfs een robot het warm van krijgt - of nee, dat was het andere slavenmeisje, Cindy Beal. Het is maar goed dat het allemaal fantasy is.

En dat geldt ook voor het script. Vol met enorme plotholes en volstrekt onwaarschijnlijk, en ook dat is precies juist. Want het script dient overduidelijk maar een doel, en dat is om de supermooie slavinnetjes van de ene onwaarschijnlijke damsel-in-distress situatie naar de andere te krijgen, met een excuus om dan weer gekleed te gaan in een klein konijnenvelletje, dan weer in een zijden niemendalletje voor de nacht, en dan af en toe nog wat charmant glanzende chroomstalen bondage. Is het met de helden dan wat dun gezaaid, gelukkig zijn de dames meer dan capabel om zichzelf te redden - en ja, ook daarover heeft Daria een paar mooie lines. Als er al een ding is waarin het script steken laat vallen dan is het wel dat de beide blondines veruit meer aandacht krijgen dan Brinke Stevens. Hoewel, ahem, zij ook wel weer ‘haar’ scene heeft.

Bref, waar ga ik eigenlijk heen met mijn betoog, ik raak er al haast de draad van kwijt - grotendeels omdat ik de film terwijl ik schrijf alweer loopt. Het is gewoon pure cult, exploitation uit een tijd toen dat nog nauwelijks een woord was, maar ook volledig in lijn met de beeldvorming van het fantasy genre zoals dat toen heel populair was - wat ik al noemde, alles perfect in de stijl van de fantasy tekenaars in die tijd die op het omslag van talloze boeken stonden. Maar ook enorm grappig, onserieus en toch precies in stijl. Eigenlijk gewoon perfect gemaakt, en volstrekt ondergewaardeerd. Jammer dat de aangever op het einde nooit een vervolg gekregen heeft - hoe geweldig zou dat geweest zijn, een hele serie films met de avonturen van Daria en Tisa. Beyond infinity.

Nauwelijks iets om de film mee te vergelijken verder - het genre ‘big-hair blonde bad-ass heroine slavegirl exploitation comedy’ is tenslotte maar wat smal. Eigenlijk ken ik nu dus alleen deze film - als iemand suggesties heeft, ik hoor ze graag...

Intrigerende film. Wel een die uitnodigt om niet de moeite te doen om uit te vinden waar het nou om draait, want de verborgen boodschap is erg goed verborgen, en het lijkt ook wel voorspelbaar dat het verborgene niet zo'n vrolijk wereldbeeld is. Maar raadselachtig blijft het, en om meteen te zeggen dat er geen diepgang in zit is toch wat te makkelijk.

Welke rol speelt Birdman, en wat bindt Lucy aan hem? Waarom is Lucy zo zelfdestructief - of is ze dat eigenlijk wel? Waarom is ze zo ijverig bezig met haar rotbaantjes, en wat beweegt haar om dat dan toch te laten versloffen?

Niet iets wat ik in een enkele kijkbeurt doorzie. Maar ik weet niet of ik het de moeite vind om nog een paar keer te gaan kijken. Net als Dreiecke (goed verhaal trouwens!) denk ik niet dat ik er vrolijk van word.

En voordat ik dat nog vergeet, Emily Browning is hier natuurlijk wel echt heel goed aan het acteren. Niet op de traditionele manier van netjes en met een mooie dictie de teksten zeggen, maar dat wil niet zeggen dat het niet bewonderenswaardig is. Kijk die scene in het laboratorium maar eens terug.

Ik vond het niet zo geweldig eigenlijk.

Op zich kabbelt het verhaal wel aardig door, maar met een paar kleine uitzonderingen kon ik niet erg lachen om de grappen. De hoofdpersonen werden me ook niet echt sympathiek, en dat is wel een soort voorwaarde om er iets mee te kunnen denk ik. Chemie tussen het stel niet-lovers heb ik ook niet echt gezien - gemiddeld zie ik al meer vonken vliegen als ik bij de Albert Heijn in de rij voor de kassa sta.

Indertijd in de bioscoop gezien, en dat maakte genoeg indruk kennelijk dat het hele script me nog goed voor de geest stond nu - zo'n 33, 34 jaar later. Het is ook nogal een onderwerp natuurlijk, en waar in die tijd het nog niet zo duidelijk was dat zulke dingen dus echt gebeuren, nu is dat zowat dagelijks nieuws. Of het vaker voorkomt dan vroeger, ik twijfel daar nogal aan - dertig, veertig jaar geleden had je ook al overvolle blijf-van-mijn-lijf huizen, en dat gaat dus zo ongeveer precies over deze problematiek. En wat ik me ook nog herinner van mijn prille jeugd is die mevrouw die twee hoog in de volgende straat woonde, en waarvan mijn moeder zei dat ze teveel dronk. Maar van teveel drinken krijg je geen blauw oog.

Wat de film best goed doet is de problematiek in een verder nogal onbeladen thrillermotiefje te vatten - inclusief wat horrortrucjes met de handdoeken. Maar daar staat tegenover dat ik Bergin en Anderson eigenlijk gewoon knap slecht vind spelen - en ook dat hun karakters gewoon bar slecht zijn uitgewerkt. Alsof het echt geen moeite mocht kosten. En buiten dat en wellicht veel erger, het verhaal is prut. Te flauw, met teveel gaten en onwaarschijnlijkheid in het plot. Luie schrijvers, luie regie, luie productie. Gewoon een leuk smoeltje casten als heldin, dan vreet het volk het wel.

Over ons'Zjuul vanzelf geen kritiek, die is zoals altijd schattig, intelligent en mooi, met een heel eigen mix van stoere zelfredzaamheid en romantische klutziness, en dat alles terwijl er geen haartje uit model zit. Daar had de regie kennelijk wél tijd voor.

Comedy?

Wat hier dan precies leuk aan zou moeten zijn ontgaat me volledig. De film zelf is niet grappig, en de grappen die onze hoofdpersoon vertelt zijn van het type 'je lacht er wel om, maar leuk vind je het niet'. Het levensverhaal van de komediant wekt ook geen sympathie op, het geeft eerder een beeld van een egoistisch mannetje dat geen aandacht wil hebben voor de mensen om hem heen en op een erg moeizame manier heel langzaamaan een klein beetje volwassenheid en verantwoording leert. Nogal een naar persoon eigenlijk.

En dan is de film nog slaapverwekkend saai ook. Je zou wensen dat je de zaal uitslaapgewandeld was.

Geniet, maar mindfuck met mate.

Met de 109 minuten duurt het al veel te lang om tot de ontknoping op te bouwen, en het einde is dan ook nog eens enorm teleurstellend. De ontknoping waar het op lijkt af te stevenen is flauw maar wel ok, maar de twist op het laatste moment is inherent strijdig met zo ongeveer alles tot dat moment - en de enige oplossing daarvoor (ach het zit toch allemaal in zijn hoofd!) is de ultieme dooddoener waarmee je alle plotholes rechtpraat.

Daarmee zwak, en het doet af aan wat in potentie nog wel een redelijke film had kunnen zijn. Want Affleck is goed op dreef, goed geholpen door de erg mooi gestylede Beecham en ietwat gehinderd door de teveel getypecaste Fishburne. En de styling van het ruimteschip is ook best ok, net als de cameravoering.

Typisch voorbeeld van een regisseur en writer die denken dat ze slimmer zijn dan hun publiek. Dat heeft altijd dezelfde uitkomst: daar zet je jezelf mee te kakken.

Een mislukte poging om de naam die Stone met Basic Instinct gemaakt had wat verder uit te melken.

Mislukt, want in vergelijking met dat voorbeeld ontbreekt er nogal wat. Ja, Stone is even een beetje bloot te zien, maar sexy is het nauwelijks. Spannend is het ook al niet, als het al niet voorspelbaar was hoe het afloopt dan zou nog tellen dat de personages je koud laten. Vooral Stone laat nogal wat steken vallen qua acteren, komt stuntelig en onzeker over. Dan doet Baldwin het beter - al liggen de verwachtingen bij zijn naam al niet heel hoog. Wellicht Berenger nog als grootste teleurstelling.

Waarbij ik me dan even afvraag hoe zo'n flater ontstaat. Noyce heeft toch ook wel eens wat beters laten zien. Misschien allemaal te gemakzuchtig even willen cashen, of misschien had de hele crew & cast collectief hun dag niet.

Of ligt het misschien aan mezelf. Ik meen toch dat ik er een jaartje of twintig geleden wel een beetje meer in zag.

Op zich was het best een goed idee, maar de uitwerking is echt helemaal mis, want voor een komedie valt er opmerkelijk weinig te lachen, en voor een horror is het toch wel wat weinig eng. Het idee om voor de luiaard een overduidelijk zelf geklust speelgoedbeest te gebruiken (‘no animals were used in this film’) was ook best goed, maar net te weinig over the top uitgewerkt om goed aan te komen.

En het grootste gebrek van het hele ding. Zoiets vraagt om tankwagens vol fake blood, body parts die van het plafond af druipen, en een body count waar je de tel al na twee tellen van kwijt bent. Dat laatste is dan nog net wel gelukt, maar dat kwam omdat ik in slaap viel. Jammer.

Ouch wat een miskleun.

Het varkentje redt de cast - verreweg de beste acteur.trice, met voorop wel de tenenkrommend slechte Momoa die zijn Jack Sparrow imitatie ten beste geeft. Kennelijk opgenomen toen Depp nog in de rechtbank zat. Maar ook Barkley lukt het niet om haar eigen knuffel te overtreffen. Alleen O'Dowd komt heel af en toe een beetje in de buurt.

Narratief is het ook allemaal heel erg meh - niet dat ik er geweest ben of gedaan heb, maar wel veel beter gezien. Visueel erg gemakzuchtig ook, niet alleen dat de effecten gewoon meh en prut zijn maar er is ook maar nauwelijks detail in te ontdekken. Mocht niks kosten, zo komt het over. Bijna aan het einde is er een, ja 1 shot dat ergens op lijkt.

En dan die muziek nog. De violen waren in de bonus kennelijk. Bleeeh.

Fijne film met een stevige scheut feelgoodsaus.

Op zich heeft het niks nieuws, niks verrassends te brengen, alles verloopt precies midden in het uitgesleten spoor. Maar daar staat tegenover dat het zo'n prettige en warme film is dat ik er eigenlijk maar weinig negatiefs over bedenken kan - anders dan dat we het allemaal al talloze keren gezien hebben. Niet beter, dat dan weer niet. Leuke actrice, die Rakel Wärmländer, ze weet precies dat breekbare en toch aanstekelijke over te brengen dat de film nodig heeft.

Een vingeroefening.

Paar dagen geleden The Spectacular Now gezien van regisseur Ponsoldt, en dus eens gaan zoeken wat hij verder afgeleverd heeft. Deze film dus.

En ja nouja, slecht is het op zich niet. Het verhaal loopt teveel langs de gebaande paden, we hebben het allemaal al eens een beetje teveel gezien. Been there, drank that, didn't buy the tshirt. Een beetje meer durf had het geheel naar een heel ander plan kunnen trekken, nu voelt het meer aan als iets halverwege een televisiefilm en een vingeroefening. Waarbij eigenlijk alles behalve het verhaal prima in orde is. Nou alleen dat laatste dingetje nog.

Mary Elizabeth Winstead heeft eigenlijk de enige rol van echte betekenis en speelt erg goed, als je haar karakter gelooft - ik bedoel, als je gelooft dat haar karakter zich af en toe wat overdreven gedraagt. Neem je dat niet, dan zou je het overacting kunnen vinden. Ik geloof er wel in.

Een van de mooiste filmtitels ooit - het klinkt goed, het roept nieuwsgierigheid op en het komt ook terug in het plot. En het is ook een fijne film, al lijkt hij hier nogal ondergewaardeerd. Wellicht dat veel kijkers op het verkeerde been gezet worden doordat het plot een andere koers loopt dan gebruikelijk.

De cast is sowieso al een feestje, met een mooie hoofdrol van de knappe Ormond, en een heleboel grote namen in de soms kleine bijrollen, tot en met Vanessa Redgrave aan toe. De bad guy van Harris past hem prima, en de meer ambigue aanwezigheid van buurman Byrne is ook fraai getroffen.

En ja, er moet misschien nog wel van m’n hart dat die parka haar wel goed staat, maar Ormond evengoed niet heel erg overtuigend is als halve ijshondenvanger die zonder blikken of blozen een daagje gaat wandelen bij -40. Wel erg mooie plaatjes van de natuur.

Tsja.

Laat ik met het positieve beginnen. Er zijn in Nederland zat fantastische acteurs en actrices. En ook cameramensen en crew om het acteren perfect mooi in beeld te brengen.

Maar gottegot wat een volkomen infantiel script is dit. Het begint al met de voiceover. Voiceovers maken een film dood. Als iemand buiten beeld moet uitleggen wat er aan de hand is, dan heeft de schrijver het niet gesnapt. Dan nog dat de voiceover de stem van Eva, het kind is. De film gaat niet over haar, ze is weinig meer dan een toeschouwer in het geheel. Niet best. En dan komen we nog eens bij de inhoud van het verhaal. Gottegot wat een droefenis. Relatiegepruts in de marge, zonder boodschap, zonder moraal, zonder inhoud. Vergelijk het eens met de eerste de beste Franse film. Waarin familierelaties worden uitgediept tot in de vierde dimensie, en tot in de vierde generatie. Waarin een moraal zit die overkomt als het verloren hoofdstuk van Sun Tsu's werken.

Maar toch heeft de film wel een sterk punt. Susan Visser. De vrouw die met haar mooie glimlach elke denkbare zorg wegnemen kan, een belofte naar de goede afloop, naar de toekomst doet. Als zij in beeld is vervalt het zwakke script tot een bijzaak.

Als idee niet onaardig, en de uitwerking van de flashbacks is ook wel ok. Maar de tegenwoordige tijd ligt me wat minder goed, en misschien ligt dat aan de mimiek en kop van Ólaffson - die overigens in niets op zijn jongere versie lijkt. Wat me ook niet ligt is dat hij na al die tijd nu pas naar zijn verloren liefde op zoek gaat, waarom niet eerder? Of heb ik daar iets gemist? En andersom net zo goed, waarom is zij niet op zoek gegaan naar hem, waarom heeft ze niks laten horen?

Visueel is de flashback ook wel ok, en ook in dat opzicht bevalt de tegenwoordige tijd me minder. Narratief en emotioneel vind ik het toch wat te weinig authentiek overkomen - te gezocht, en met een te makkelijk spel op de emotie.

Zorgelijk.

En dan bedoel ik vooral dat ongeveer niemand zich lijkt te realiseren dat deze film een boodschap heeft - het is een aanklacht tegen het volledig verziekte rechtssysteem in Amerika. Waar, in naam van de oplossing van het drugsprobleem, de oude scheiding tussen aanklager, rechter en beul maar voor het gemak wordt overgeslagen. Des te zorgelijker omdat wij daar met open ogen hard achteraan lopen - ook bij ons staat de scheiding van de justitiele macht ter discussie, wordt er kortzichtig geroepen om hogere straffen en meer macht voor de uitvoerende arm, zonder dat iemand oog lijkt te hebben voor de gevolgen die dat heeft.

Daar gaat de film dus over. Over hoe Dwayne Johnson nietsvermoedend, terwijl hij "niets te verbergen" heeft, een kansloze speelbal wordt van een heel nare mevrouw met een niet zo fraaie politieke agenda - overigens mooi gespeeld door Susan Sarandon. Based on true events, want het grote verschil zal wel zijn dat de afloop in het echt heel anders uitpakt. Let in de aftiteling even op de link http://www.takepart.com/snitch. Dat geeft nog wat meer achtergrond aan hoe ernstig dit al uit de hand gelopen is.

Mooi te zien dat daar dan toch nog een spannende film van gemaakt is. Misschien niet heel veel actie, maar wel behoorlijk realistisch. En als je je dan realiseert dat dit soort dingen ook echt gebeurt, met mensen zoals wij zelf, dan komt het misschien iets beter aan. Niet voor niets dat het karakter van Barry Pepper zo weinig lacht.

Fijne kleine film.

Vooral mooi door de dialogen tussen de twee mensen die elkaar nauwelijks verstaan, de eerbied voor de kennis van de authentieke bevolking van het barre poolgebied, en de verlaten landschappen. Bijzonder in dat Barry Pepper een keer geen bijrol speelt, en door de aanwezigheid van de mooie Annabella Piugattuk. Beiden spelen overtuigend, en de actiescenes zijn knap gedaan.

Jammer dat er een soort flauw sausje van trauma's over het karakter van Charlie heen ligt, de flashbacks die gebruikt worden om dat in het verhaal te brengen doen de film weinig goed.

Annabella Piugattuk leek zich indertijd met deze rol in de kijker gespeeld te hebben, maar dat heeft zich helaas niet vertaald in grotere rollen in meer films. Jammer, ik had best meer van haar willen zien.

Sneeuwwitje met vieze nagels.

En dan bedoel ik nog niet eens de meest letterlijk voor de hand liggende flauwe grap 'wie is het schoonste in het land', maar het is wel meteen wat me dwarszit. Kristen Stewart vind ik hier echt heel erg miscast - nog volkomen los van haar pers de afgelopen maanden, overtuigt ze wat mij betreft absoluut geen moment als mooie en onschuldige schone slaapster van het zuiverste bloed. De veelgenoemde speech doet ze op zich wel aardig vind ik, de tekst slaat misschien nergens op maar ze brengt het wel goed. Het had misschien beter gepast in een film over Jeanne d'Arc. Net zoals dat kittige malienrokje daar ook beter in gepast had. Sneeuwwitje heeft zo'n garderobe niet.

Wat leuk is is de duistere sfeer, mooie locaties, mooie beelden, goeie cgi - nouja, grotendeels, aan het einde lijkt het er niet op. En helaas staat tegenover de beeldenpracht de af en toe te nadrukkelijke invloed van de muziek. Altijd, altijd weer die violen. Deze keer zetten ze de meest dramatische momenten op zo'n storende overdreven manier kracht bij dat het echt afleidt. Prutserig vind ik het.

Dat het ouderwetse sprookje een beetje makkelijk en slordig verbouwd wordt vind ik ook geen sterk punt. Daardoor worden de rollen er een beetje raar bijgesleept - de dwergen krijgen nauwelijks invulling, bijvoorbeeld. En wat de jager nou precies in het verhaal te doen heeft? Hij had ongeveer net zo goed door een timmerman gespeeld kunnen worden. Karakter krijgt het hele zooitje niet - behalve dan de ster van de film, onze geliefde boze schoonmoeder Charlize Theron. Nouja, voor een halve nacht is ze dat. Maar wel heerlijk ongenuanceerd evil gespeeld, ook al verslapt het in het laatste halfuurtje wat. Net als de rest van de film in het laatste halfuurtje wat afgeraffeld aanvoelt - waarom kan ons prinsesje zo makkelijk ontsnappen uit de melee en onbewaakt tegen de trap oprennen, bijvoorbeeld. Lijkt me toch een weeffoutje in het verhaal.

Maar het grootste probleem is toch wel Kristen Stewart. Had daar een prinsesje voor genomen.

Snowden door de bril van Stone.

Niet bepaald onbekende materie, de kranten hebben vol gestaan over Snowden en zijn onthullingen - en af en toe komt er nog wel eens wat langs. De verontwaardiging is wel een beetje weggeebt, en eigenlijk is dat vreemd, want behalve wat halfslachtige concessies die vooral op de VS zelf betrekking hebben is er niet echt iets veranderd. En de Nederlandse regering is nu zelf stevig aan het doorslaan, niet alleen met de beruchte sleepnetwet, maar ook met het te pas en te onpas plaatsen van nog maar weer meer camera's. Het is me een raadsel waarom we dat allemaal maar goed vinden - een ding is er van het begin af aan duidelijk, boeven worden er met dit soort technologie niet gepakt, het gaat toch eerst en vooral om het bespionneren en controleren van de gewone burger 'die niets te verbergen heeft'. En terwijl Snowden nog steeds in Moskou zit, staat de technologie niet stil - de mogelijkheden die in de film getoond worden, zijn ondertussen allang weer achterhaald.

Terug naar de film dan maar. Van Stone had ik eigenlijk van te voren een veel hardere en meer kritische benadering verwacht. Maar het komt op mij vrij neutraal over, ingetogen zelfs haast - de afwijkingen van het echte verhaal lijken zich zo op het oog vooral te beperken tot wat extra uitleg van hoe het zaakje in elkaar zit, en wat van de obscuurdere technische details worden daargelaten. Met een verhaal zo bekend als dit is het ook niet zo goed mogelijk om allerlei creatieve interpretaties toe te passen, maar toch goed om dicht bij de werkelijkheid te blijven - ik verbaas me elke keer weer over hoeveel films dat niet doen.

Gordon-Levitt is onwaarschijnlijk goed gecast, en weet precies de maniertjes over te brengen die we van de 'echte' Snowden kennen, en precies met het goeie brilletje en de juiste soort overhemden. Erg knap gedaan, niet vaak dat je kan zien dat een acteur zo volledig opgaat in de rol die hij speelt. In vergelijking heeft Woodley wat minder om mee te werken - Lindsay is dan ook veel minder bekend, en wellicht moeten we dat ook respecteren.

Waar veel mensen over struikelen is de scene met Cage, in het begin. Terwijl dat toch even later voor mij in ieder geval pijnlijk helder wordt uitgelegd - de man die Cage speelt is uitgerangeerd, aan de kant gezet, weggepromoveerd - en het interesseert hem allemaal niet meer zoveel. Dan is het makkelijk om je voor te stellen dat hij wellicht in de ogen van de officiele richtlijn ietwat 'uit de school klapt', en de nieuwkomer wat meer en scherper uitlegt waar hij terecht gekomen is dan je in een normale situatie zou verwachten.

Naast de documentaire over Snowden - Citizenfour - geeft deze film een iets meer ingevulde en meer speelfilm-achtige benadering, maar toch nog steeds behoorlijk neutraal. Waar ik al mee begon, van Stone zou je wat scherpers en spectaculairders verwachten, maar dit is wat mij betreft wel de best denkbare keuze om de boodschap nog eens te brengen. En een erg, erg goede film.

Nogal onevenwichtig.

Er is wel een mooie cast aanwezig, maar het verhaal slaat af en toe een stapje teveel over, terwijl er ook weer te veel bijgesleept wordt. En ook de wat overdreven duistere bedoening en ietsje overdreven scene aan het eind, ook dat kan te veel zijn. Belangrijkste mispunt is wel dat de hoofdpersoon nogal een houten hark blijft - om maar iets met dezelfde initialen te verzinnen. Ohja, Engels in een Nordic film, hmm, het past toch niet heel goed vind ik.

Hardcore raar.

De gang van de ene coupe naar de andere lijkt een soort crossover tussen wat je zelf doet als je een plaatsje zoekt in een volle trein en het lezen van een boek van Jules Verne. Wat kwaadaardiger misschien wel. En misschien moet je daar dan ook nog iets van een diepgang van goed en kwaad, een beschouwing van de klassenmaatschappij, en iets met de zin van het leven bij nemen. Wat veel voor in een enkele film. Maar spannend blijft het daar wel door, als je tenminste niet afhaakt bij de nogal vaak langskomende losse draden in het verhaal.

Toch blijft het vooral een rariteitenkabinet. Tenminste, als er iets op een begrijpelijke manier als conclusie bij elkaar komt dan heb ik dat gemist. Niet dat dat erg is, maar daarom schiet me dat woord te binnen: rariteitenkabinet.

Ongegeneerd simpel verhaaltje dat alleen dient om Miley Cyrus een uurtje of wat door het beeld te laten huppelen. Verder nergens hoogdravend, geen bijzonder acteerwerk, geen geloofwaardig verhaal, geen geloofwaardige personages, niks. Maar wel best grappig. De felle reacties die Miley hier en daar oproept hebben misschien meer te maken met een overdosis Hannah Montana dan met Miley zelf.

Kijkvoer. Niks mis mee.

Aardige scandinavische film over een moeilijk en weinig begrepen onderwerp. Niet dat je verwachten moet dat de film daar nou een verandering in gaat brengen... want ik ben het toch wat met mijn voorganger oneens, de aan soaps toegeschreven leegte gaapt hier net zo wijd. Ik zie de verwijzing meer als de plaatsing van de situatie in de alledaagsheid. Daardoor heel herkenbaar, en daardoor worden de emoties makkelijk toegankelijk. Da's ook kenmerkend voor soaps trouwens.

Trine Dyrholm acteert prima, maar dat zou ik ook niet anders verwachten. David Dencik zet zeker ook een knappe prestatie neer.

Zolang er nog mensen zijn die van Facebook opzeggen maar nog wel Instagram gebruiken...

Ik ben bang dat het wellicht gewoon een bewuste zet is van Netflix. Denk je eens in, stel dat als gevolg van deze doc, 1 procent van de social media gebruikers hun account opzeggen - en al de vrijgekomen tijd aan Netflix besteden. Ik durf niet uit te rekenen hoeveel dat waard is. Netflix is vanzelf evenmin een filantropisch bedrijf als Facebook of Google of Amazon - het gaat om de kille harde dollar. En als je denkt dat wat je per maand aan ze betaalt genoeg is, mouhahahahahahahaha.

Zoals in het verhaal ook al gezegd wordt, een procentje of wat de gewenste kant uit is al genoeg. En Netflix is in een veel gevaarlijkere positie nog dan de gebruikelijke social media al, want ze hebben veel meer toegang tot ongestoorde aandacht, en daarmee veel meer kansen om daadwerkelijke gedragsverandering te bewerkstelligen.

Bijzonder eng ook hoe ze er steeds harder op drukken dat we allemaal hetzelfde kijken. Het aanbod is al enorm smal, en als je dan nog ziet hoeveel moeite ze doen om te zorgen dat we allemaal deze documentaire gezien hebben, deze week. Volgende week hebben ze een documentaire klaar staan waarin Trump de geestelijke vader van Moeder Theresa blijkt te zijn, en QAnon een alter ego van JP2 is. Ik vind het te eng voor woorden.

Hoog tijd om Netflix maar eens op te zeggen. Een serie afkijken nog, dan ben ik er helemaal klaar mee.

Toch wel interessant verhaaltje. Wat een stelletje assholes zijn de facebook-'vrienden' eigenlijk - ik ga die bagger meteen maar eens opzeggen. Of moet ik eerst nog maar eens even checken of het wel allemaal 'echt' gebeurd is?

Jesse Eisenberg speelt denk ik behoorlijk goed - het is wel een maatstaf voor de kwaliteit van een acteur als hij of zij een heel ander soort rol speelt als wat je eerder gezien hebt, en voor die test slaagt hij echt grandioos. Voorheen heb ik hem alleen nerds zien spelen - nu speelt hij een klootzak, en het overtuigt ook nog.

Is het daarmee een goede film, heeft het iets te brengen, is de regisseur of de cameraman goed bezig geweest, is het scenario echt helemaal in orde, zijn de locaties goed gekozen, is de grime goed, zijn de special effects vernieuwend, is de kleedster op dreef geweest? Ik mis het allemaal even, denk ik. Leuk om gezien te hebben, maar meer een aardige documentaire dan een goede film.

Tijdsbeeld.

Het geheel van het verhaal van Jeannine Deckers komt nu wat wonderlijk over - het naïeve meiske dat het klooster in gaat als voorbereiding op zendingswerk in Afrika. Niet meer heel erg van deze tijd, en nogal op wat afstand van de tegenwoordige manier van leven van veel mensen - waaronder ikzelf, waarschijnlijk, hoe idealistisch ik op z'n tijd ook ben. En hoewel het verhaal vrij documentair verteld wordt, geeft het niet echt het gevoel van volledigheid; vooral in het latere deel van het leven van Deckers lijken er wat gaten te vallen. Wellicht omdat daar minder van bekend is.

De sfeertekening en het tijdsbeeld zijn wel erg sterk, en dat Cecile de France alle liedjes zelf ingezongen heeft - en erg goed ook nog - geeft ook wel wat extras mee. Cecile de France speelt overigens bijzonder goed en trekt de hele film naar zich toe. Mooie hoofdrol.