Opinions

Misschien had ik dit twintig jaar geleden wel een goede film gevonden.

Ondertussen zijn we met z'n allen wel even zoveel jaren doodgegooid met Huppert in de ene rol na de andere, en haar acteerkunst blijkt toch wel erg vaak op wéér hetzelfde typetje neer te komen. Ze kan wel anders - of moet ik zeggen, ze kòn anders - maar dat komt er maar heel zeldzaam uit, en niet in deze film.

Wat natuurlijk ook niet helpt is dat ze ook nog eens uitermate onsympathiek is - en behalve dat ze dus zoals ik al zei eerst en vooral Huppert speelt, is het ook nog eens een sekreet van een Huppert, een etter dat de levensvreugde van iedereen binnen een halve mijl opzuigt. Het absolute tegenpool van haar filmzus Frot dus, die behalve een veel aimabeler karakter daarmee ook nog eens de betere actrice lijkt.

De rest is dan maar wat beeldvulling, lijdend voorwerp, hangt er bij. Ook dat maakt het tot een film die vooral steken laat vallen, want ook dat had de regie moeten oppakken. Nu was dit voor Alexandra Leclère pas haar eerste film, en ga er dan maar eens aan staan om zo'n over het paard getild fenomeen als Huppert in het gareel te houden. Wellicht dat haar latere werk beter gelukt is, dit is pas de eerste die ik van haar zie. Ik kan nog niet zeggen dat ze nu bovenop mijn lijstje staat, deze film beviel me allerminst. Tot en met het typisch-Frans ludieke muziekje bij de titelrol, yuk. In alle opzichten zo'n beetje de antithese van wat ik leuk vind aan de Franse cinema.

Wazig verhaaltje en wat foutjes - de vhs band die in de fik vliegt, wat een onzin. En de clou in het plot is een beetje makkelijk en zie je ook vanaf minuut 5 al aankomen.

Wat het nog net redt is het een tikkeltje vreemd aandoende Oost-Europese sausje dat er overheen ligt. Daardoor nog net op de rand van interessant.

Bleh. Tsja, er zijn echt zulke mensen, die hun eigen falen, hun eigen tekortkomingen, en zelfs hun eigen domme pech elke keer weer projecteren op iemand anders. Elke dag, dag in dag uit, jaar na jaar. En nog erger, ze geloven het zelf ook nog, en ze hebben ook nog een aanhang die hun houding met graagte verdedigt - een paar voorbeelden zijn al simpel te vinden in de reacties op imdb.

Araujo maakt er een indringend geheel van, de single camera en real time gimmicks werken verrassend goed. En er wordt door de voor mij onbekende cast ook prima gespeeld - tenminste, ik neem maar even aan dat ze niet een rol spelen die heel dichtbij ze staat, en dan is het toch best knap gedaan. En je moet er ook maar zin in hebben.


Of het verder nou echt een goede of zelfs maar zinvolle film is, hmm, ik weet het niet. Niet echt prettig om naar te kijken, en het soort bruinhemdfetisjisten waar het echt over gaat bereik je toch niet - ook dat is simpel te zien in de reacties op imdb. Gelukkig blijven die hier vooralsnog achter, dat geeft weer iets hoop.

Vandaag, op 5 mei, is dit vanzelf de enige film die op het programma staat.

Wel voor het eerst in een jaar of 25 of zo, moet ik er dan meteen bij zeggen. Tsja, wat zal ik er eens van zeggen. Zowat de enige Nederlandse film die ook maar enigszins in de buurt van 'episch' komt als betiteling. Maar aan de andere kant is de kneuterigheid ook nooit ver weg - en nee, dat is niet om het bloot, maar om de platte manier waarop Verhoeven dat toont. Oh wacht, het is natuurlijk wel Verhoeven, dus elke kans om te shockeren moet vanzelfsprekend aangegrepen worden.

Maar deze film is zoveel meer dan dat. Rutger Hauer en Terang Bulan, de ledigheid van het corps. Rutger Hauer en Van der Zande - oh wacht, nee, mét een n, want zonder was die collega. Rutger Hauer en Jeroen Krabbe, de naïviteit van het verzet. Rutger Hauer en Derek de Lint, de, ehh, cynische beschouwing van de film over respect en vriendschap in oorlogstijd. En wellicht vooral ook Rutger Hauer - zijn mooiste rol, zijn grootste held.

En ja, dat is dan naar het verhaal van dat vrindje van Bernhard, die zelf naar verluidt ook nogal wat van zijn invloed heeft aangewend om er voor te zorgen dat de luchtmacht en de marine ruimhartig geholpen hebben aan de film. En als dat ook zo was, dan past dat wel ietwat in het straatje vanzelf - de aartsvader van alle overly entitled, ehh, 'gauner', is geloof ik het enige passende woord dat me tebinnen schiet - zou vanzelf graag bijdragen aan een film over een van zijn matties.

Dat is waar de schoen wel echt wringt. De niet helemaal waarheidsgetrouwe geschiedschrijving van de historie van ons mooie vaderland, met hulp en duiding van een partij die bepaald niet boven de partijen stond, integriteit vaker aan zijn laars lapte dan dat die dingen gepoetst werden. Door de bril van een volwassene valt dit jongenssprookje dan al erg gauw door de mand als nog maar weer een fabel waarvan de feiten toch wel wat twijfelachtig zijn - mooier dan de waarheid, is wellicht een mooie omschrijving. En ja, die hele saus van verheerlijking van het koningshuis, daar ben ik al heel lang heel erg klaar mee. Doe mij maar een republiek.

Ohja, dan moet ik er ook nog een nummertje op plakken. Tsja, ik kan echt alles tussen de 2 en 5 uitleggen - wat zal ik eens kiezen. 3.5 dan maar, dat is dan zo'n beetje halverwege. Dat doet dan ook recht aan de mooie soundtrack. Rogier van Otterloo, dat was indertijd een erg bekende naam - misschien wel de grootste naam van de hele titelrol, als ik daar even bij nadenk.

Deze film verdient een cultstatus.

Met een heerlijk eendimensionaal script, geen enkele nuance tussen goed en kwaad. Met een hoofdpersoon die de wereld verdeelt in vijanden en medesoldaten en verder iedereen voor de zekerheid maar met 'Sir' aanspreekt - maar wel op een heel logische manier contact krijgt met de lokale bevolking van de zelfkant waarin hij terecht komt.

Mooie beelden van de afvalplaneet, niks mis met de effecten - goed genoeg om niet te storen, en niet zo goed dat ze afleiden van het verhaal. Maar wel met een heleboel aardig bedachte en volgens mij ook behoorlijk originele details verwerkt in de achtergrond. De veiligheidslijnen opgehangen aan ouwe parkeermeters bijvoorbeeld.

Mooi gespeeld door Kurt Russel - ondanks dat het misschien zo lijkt dat daar weinig acteren voor nodig is, zie ik er toch ook maar heel weinig fouten in. Die emotieloze kop straalt wel degelijk van alles uit. En dat de man weinig tekst heeft, geeft dan weer net iets meer kracht aan de paar oneliners die hij dan wel mag zeggen.

En dat het verhaal dan wat voorspelbaar is, ach, dat hoort wel wat bij het genre natuurlijk.

Beter goed gejat dan zelf bedacht.

Dat lijkt wel de beste samenvatting van deze film, die ongegeneerd 'leentje'buur speelt bij James Bond voor de skiscenes, bij de Pink Panther bij de grote held thuis, wellicht zelfs bij Potemkin voor de opening. Zelfs Tangerine Dream recyclet het grootste deel van de soundtrack zonder schaamte uit hun eerdere werk. Wellicht is dat ook het enige wat de film inhoudelijk toevoegt: het geeft een beeld van hoe Tangerine Dream hun muziek ontwikkelden.

Verder is het vooral armoe troef, been there done that better. De Cannon-versie van een Bondfilm? Wellicht dan eerder The Asylum.

De vierde film in mijn 'Tangerine Dream soundtrack' retrospectief. Waarvan me opvalt dat in deze net als in Risky Business een Porsche total loss gaat, en Alberta Watson speelt hierin, net als in The Keep. Dat is ook verder wel het enige wat die film met dit matige werkje gemeen heeft.

Bah, wat triest. Dat een hele troep vroeger toch echt goede acteurs zo ver naar beneden zakt dat ze in zo'n prul als dit langskomen. Lijkt er even op dat het een parodie op de B-film is. Maar nee, dat is toch niet serieus te nemen. Het is gewoon slecht, slecht, slecht.

En wat ik nog bijna vergeten zou, naast het tenenkrommende script, het gehark van de voorheen beroemde acteurs, en het doorsnee camerawerk: de afgrijselijk afgezaagde soundtrack. Violen bij een schietpartij.

Overslaan, is mijn advies. Het testbeeld is beter.

Sommige 'oude' films blijven moeiteloos overeind. Sommige vallen heel erg tegen.

Dit is er zo een die tegenvalt. Het bespottelijk slechte geluid bijvoorbeeld, elke scene waarin een paard loopt wordt begeleid door iemand die kataklop geluiden aan het maken is. Vreselijk nep. De beelden zijn ofwel door veroudering wat vlak en grauw, ofwel het regende op iedere draaidag. En het geniale shot aan het einde van de film, dat ik me nog herinnerde van een jaar of vijfentwintig geleden, blijkt met de huidige stand van de techniek toch niet helemaal op het goede punt in focus te zijn... Mooi uitgekaderd, van daar af prutserig uitgevoerd.

Het verhaal is flinterdun en valt van het ene stereotiep in het andere. Vooral de rol die de Indianen spelen is echt een miskleun - behalve dat het een nogal erg plat en denigrerend beeld van de Indianen geeft, voegt het ook niks toe aan het verhaal. Die tijd had beter opgevuld kunnen worden met iets in de verdieping van de relatie Oost-West, of iets in de as goed-fout, dief-Bushido.

Wat er nu overblijft is als een boodschappenlijstje van clichés - ohja, een western, er moet een scene met roodhuiden in. De goede acteurs krijgen dan ook weinig ruimte om hun talent te laten zien. Ursula Andress krijgt gelukkig nog net wel de ruimte om haar talenten uit te spreiden - en da's dan ook meteen een van de weinige momenten waar de film net ietsje minder triest overkomt.

Viel me dus erg tegen. De samenvatting is: een om te beginnen al niet te beste film, die door het verstrijken van veertig jaar genadeloos gedateerd is.

Een rammelend en tobberig plot, de plaats van handeling is een ruimtecapsule. En daarin moeten twee derderangsacteurs dan bijna 90 minuten vol zien te krijgen. Wellicht dat dat gelukt was met een (veel) beter en in de verte geloofwaardig script, ietsje betere acteurs - maar het is vooral de filmmuziek die het tot een volstrekte misser maakt. De setting doet heel in de verte denken aan A.I. Rising (2018) - maar dat is een heel veel betere film.

Met de flashbacks is het eigenlijk al snel duidelijk hoe het afloopt. Nouja, waar gebeurd, en met de ‘echte’ Álvaro ook nog even een momentje in beeld. Ziet er overigens een heel stuk sympathieker uit dan Hernandez, die kop staat me meteen al tegen. Maar, het is een mooi zonnige film middenin een donkere en depressieve winter, en zo krijg ik nog een beetje licht in mijn woonkamer. Nou ik daaraan denk, wauw wat een landschap daar. Misschien moet ik me toch maar eens over mijn tegenzin tegen vliegen heen zetten.

Niet mijn film.

Of ik nou in de verkeerde stemming ben voor zoiets als dit, of dat het verhaal me daarbuiten ook niet ligt - daar krijg ik de vinger niet echt achter. Maar het geheel komt als extreem langdradig op me over, met veel op zich mooie shots tussendoor - maar wat voegen ze aan het verhaal toe? En net zo met de abstracte kleuren tijdens de beethovenvoorstelling - irritant, meer dan dat het iets neerzet.

Wel mooi gespeeld, maar alleen daarmee blijft het toch wat teveel hangen. De moraal druipt er hier en daar ook wel wat vanaf. Hoewel er ook wel een paar erg zinnige dingen gezegd worden, het citaat van de anger management begeleider legt iets uit dat mensen in de psychiatrie goed zouden moeten begrijpen. Helaas is dat meestal anders.

Verhaal is een beetje cliché, en er komen ook weinig verrassingen uit. Wel af en toe behoorlijk eng, de schrikmomenten komen er best goed uit.

Seyfried staat wel op de poster, maar heeft maar een heel klein rolletje - deze film is nog ietwat van voor haar recent verworven sterrenstatus. Dus daar hoef je echt niet voor te kijken.

Een praatfilm.

In de meeste films is het gebruikelijk dat het verhaal zich ontvouwt, en langzamerhand de details beginnen samen te lopen totdat de puzzelstukjes een voor een op hun plaats vallen. Hier niet. Tenminste, bij mij komen er tijdens de looptijd steeds meer vraagtekens bij wat de hoofdpersoon nou eigenlijk drijft, naar wat voor een soort persoon we eigenlijk zitten te kijken, waarom hij op reis is. Of daar een antwoord op komt is misschien aan elke individuele kijker om zelf te bepalen... ik in ieder geval kan er weinig van maken. De dialogen lijken in het begin van de film tot een interessante beschouwing te leiden. Maar die belofte komt er dan niet echt uit. Maar wat ik al zei, dat is misschien persoonlijk.

Met de hoeveelheid dialogen en de setting in een paar hotelkamers zou je dan denken dat het visueel niet zo interessant is. Maar dat dan weer wel. Niet alleen de hotelkamers worden mooi in beeld gebracht - de vijf dames die langskomen, Kristen Bell, Zoe Kazan, Jennifer Morrison, Mia Maestro, en Emily Watson zijn allemaal een lust voor het oog, prachtig in beeld gebracht.

Er wordt overigens prima gespeeld door de hele cast. Ook dat is dan wel weer mooi om te zien.

Een komedie zonder al te veel grappen, en romantiek zonder happy ending. Dat zou nog wel te verteren zijn, maar de film is ook wat te traag en te flauw. Daar tegenover staat dan dat het een van de eerste rollen van Jennifer Connelly is, en met haar big-hair zussen is dat niet mis.

Jammer dat het verhaal niet wat beter uitgewerkt is, want het concept is echt wel interessant. Maar hoe het precies beter gemaakt had kunnen worden is geen eenvoudige vraag.

Wat flauwe en rustig voortkabbelend gedoetje. Een komedie is het niet, want er valt weinig te lachen, en romantisch wordt het ook niet. En het geheel is hier en daar nogal stevig ongeloofwaardig. Wel mooie plaatjes - mooi huis voor zo'n studente - en Hayek mag er zijn, zoals gewoonlijk.

Echt de moeite wordt het niet, de acteurs lijken nog wel ietwat hun best te doen maar er komt evengoed niet veel uit, en het verhaal is gewoon te zwak. Regenachtigemiddagfilm, maar je kan ook gaan stofzuigen - je mist er niet veel aan.

Eigenlijk best een interessante film. Een mevrouw die terug duikt in haar verleden en een voormalig vriendje tegenkomt die op het punt staat te gaan trouwen - en de vraag ontstaat of ze hem zijn geluk gunt in die nieuwe relatie, of dat ze hem terug slingert naar een vervolg van wat tussen hen twee al niet zo goed werkte. In mijn persoonlijke kennissenkring zou het al bij voorbaat duidelijk zijn hoe dat zou aflopen, maar de film houdt het redelijk beschaafd. Een soort Hollywood-sausje over de werkelijkheid wellicht, wie zal het zeggen - ik heb alleen mijn eigen belevingswereld om dat aan te staven.

Brie, Ellis en Clemens zetten hun hoofdrollen soliede maar redelijk onderkoeld neer. En in tegenstelling tot wat er in de draad hierboven nogal opgehypet wordt, ik heb maar weinig bloot gezien, en qua LHGTBI-content scoort de film ook ver onder het gemiddelde - waarmee ik maar zeggen wil dat ik uberhaupt eigenlijk niets in die richting geconstateerd heb. Wellicht was het net zo'n kort moment als dat sprintje over de golfbaan waar kennelijk alle bloot-hype over is.

Als dit prul bedoeld was als romantische komedie, dan zijn ze de komedie toch weer vergeten ergens. Er valt absoluut niets te lachen namelijk. En romantisch kan ik het ook al niet vinden, dit doelloze relatiegetob. De hoofdpersonen in het verhaal lijken een wedstrijd te houden wie het meest onsympathiek overkomt - en die eer lijkt toch volledig aan Colin Egglesfield toe te komen. Wat een afstotelijk lelijke gladjakker trouwens. En dan Kate Hudson, die hier een sekreet speelt - maar wel slecht, ik heb haar nog nooit zo slecht zien spelen. Ginnifer Goodwin speelt al helemaal niet, verder dan een beetje bekketrekken komt ze niet. Verreweg de beste is John Krasinski dan nog, maar die heeft misschien vijf zinnen.

Waardeloos.

Meh wat een flauwe boel.

Something to talk about behalve dat er eigenlijk gewoon niets is waarover nog ook maar een woord gesproken hoeft te worden, en er in de film ook zo ongeveer geen woord gezegd wordt over waar dan over gesproken zou moeten worden. En behalve dat al, als er iets is dat de woorden we moeten even ergens over hebben aangeven is het wel dat de relatie ten einde is. Misschien beter dan dat je blijft rondlopen met het gevoel dat er toch echt wel eens gepraat moet worden, maar hoe dan ook, de rode lijn blijft hetzelfde. Praten is einde relatie.

Het is wat het is, en het zij zo, maar wat me met deze film mateloos verkeerd schiet is de zemelige omweg waarmee het plot dat soort simpele wetmatigheid probeert te omzeilen, en dan ook op de een of andere manier dat nog probeert te verhullen in een soort standaard Hollywood-sausje. Niks aan de hand, doorlopen mensen. Even een beetje praten en alles is weer goed. En wellicht het meest ergerlijk van al, dat het hele spul speelt in een familie van zo overduidelijk letterlijk over het paard getilde mensen.

Het enige moment dat de film in de verte laat kloppen is als Dennis Quaid dat knietje krijgt - al is het overduidelijk gefaket. Serieus, wie leest dit soort script en denkt dan dat het een goed idee is om er een film van te maken - alsjeblieft, zoek een ander vak, ga bij de supermarkt achter de kassa zitten of zo. Misschien dat je dat wel kan.

Ik ben in m'n achtertuin een boom aan het omhalen. Echt zo'n klus waar ik al een tijdje tegenaan zat te hikken. Toch maar aan begonnen, voor de gelegenheid toch maar een kleine kettingzaag gekocht en daar het hele weekeind mee bezig geweest. Ergens tussendoor schoot me daarbij de scene te binnen van Paul Newman die het bureautje van de vakbondsman in tweejen zaagt. Die scene, en ook die met het stijgende water waren me bijgebleven - en dat terwijl het toch zeker dertig (!) jaar geleden is dat ik de film gezien heb.

Dus maar eens gaan zoeken, en jawel, gevonden ook nog (en dat viel nog niet mee, Paul Newman heeft nogal wat films op z'n naam staan). De film is haast nog sterker dan ik me herinnerde. Misschien dat de spanning wat langzaam opbouwt, maar aan de andere kant krijgen we daar wel de kans mee om de karakters van Paul Newman en Henry Fonda in al hun rouwdouwerige rechtdoorzeeheid te leren kennen - en zoals het motto van de film al aangeeft, daar zit echt geen millimeter beweging in. Daartegenover dan Michael Sarrazin en Lee Remick als de genuanceerdere helft van de familie, die tot vergelijk probeert te komen met de tegenpartij - de rest van het dorp.

Kennen we die situatie en de karakters, dan is het tijd om de ontknoping in te luiden. Er zijn maar weinig films waarin het tot zo'n harde, dramatische ontknoping komt, en waarna het verhaal dan toch een positieve draai weet te vinden voor de afsluiting - hoe wrang die ook is.

Er wordt perfect geacteerd, zeker door Newman en Fonda. Maar ook de prachtige beelden van het landschap en de houthakkers aan het werk, en het beeld dat je van het leven in de dunbevolkte Amerikaanse staten krijgt maken de film tot een bijzondere film die je lang bijblijft. En die paar bijzondere scenes natuurlijk.

Aardige sympathieke film met een wat nare boodschap... Dromen we allemaal al jaren van Ferrari's, paaldansende tweelingen, reizen van het ene hotel naar het andere - blijkt dat het toch ook weer niet te zijn

Mooi in beeld gebrachte ledigheid en verveling, vooral door het contrast als de dochter op bezoek is. Sofia Coppola heeft een prettige stijl van filmen, die goed bij dit verhaal aansluit. In dit geval levert dat een mooie sfeer op, en een fijne film - maar toch ook geen hoogvlieger.

Fijne film.

Een beetje het idee van Before Sunrise (1995), met een terloopse ontmoeting van twee jonge mensen die er daarna beiden niet veel voor voelen om weer uit elkaar te gaan, en het verhaal dat ze doorheen de nacht beleven. Toch ook heel anders en volstrekt eigen - deze film gaat veel meer over sfeer en situatie dan over de dialoog tussen de twee.

Mooi naturel in de beschouwing van het gebeuren, mooi gefilmd en goed gespeeld door een aantal voor mij onbekende acteurs. Doet me verlangen om weer eens zo op reis te gaan.

Wat langdradig en te sentimenteel, te gezocht 'romantisch' ook. Het verhaal is wat al te gezocht, en e manier waarop het tot een eind komt maakt dat niet echt beter.

Gere speelt vooral Gere, blijft in zijn gewone trekjes en maniertjes hangen - hij heeft wel betere rollen gespeeld dan dit, ondanks dat hij nou ook bepaald een gezegend acteur is in mijn boekje. Foster viel me in deze film ook wat tegen, niet echt onder de indruk van wat ze hier speelt. Ik wijt het maar aan de te ongeïnspireerde regie.

Luchtige, leuke, af en toe zelfs erg grappige film - een parodie op de gekkigheid van de media en de onzin die we ons vooral zelf aandoen. Met een heel goed passende soundtrack - grappig hoe af en toe de songtekst aansluit op de film. Maar ook met een nogal korte speelduur, de titelrol komt al na 70 minuten.

Leuk gespeeld, Heather Graham, Jamie-Lynn Sigler en Danny Glover zijn echt goed bezig vind ik. Van Joseph Cross ben ik dan weer wat minder onder de indruk, en da's jammer want hij heeft de hoofdrol... vooral de bijrollen, met als uitschieter Danny Glover, zijn het leukst.

Nogal een onderkoeld geheel, nogal wat cliches en weinig verrassingen - het verhaal is niet bijster interessant, en het ietwat geforceerd hippe gedoe met het koor is ook wat aan de al te afgezaagde kant. Maar, Terence Stamp redt de film, meer dan Redgrave en Arterton. Zeker in de eindscene heeft hij het helemaal, beter dan het origineel van Billy Joel en vol erg echt overkomende emotie.

Een trage maar wel erg mooie film met wat foutjes.

Wat ik wat jammer vind is de wat obligate ophanging van het verhaal, het ongeluk en het daarop volgende gebeuren met de broer van Franny en de te flauwe manier waarop dat verloopt. Trekt de aandacht teveel weg van de kracht van de film, en dat is het zich vrijwel perfect naturel ontspinnende verhaal van Franny en James. Ook jammer is dat Mary Steenburgen een aantal scenes best zwak speelt. Gelukkig maar een kleine rol.

Eigenlijk de eerste film ooit waar ik niet fataal in wordt afgeleid door Anne Hathaway. Ik heb het al eens eerder gezegd, er is iets aan haar gezicht en ogen dat me onweerstaanbaar aan een bassethond doet denken, en da's geen compliment bij mij. Maar het kortere haar helpt daar erg bij, het staat haar veel beter - en ook dat is een vrij uitzonderlijk iets voor me. Daarmee de uiterlijkheden afgedaan, ze speelt zeker erg goed, zit bijzonder goed in haar rol - naturel, weifelachtig, emotioneel - precies wat gevraagd wordt voor de rol.

Johnny Flynn is zo mogelijk nog beter als een nogal kwetsbare, breekbare gitarist die ondanks de schare fans die achter hem aan lopen op zoek is naar de liefde - en die natuurlijk bij Anne vindt. Gelukkig valt de film niet in de valkuil precies uit te leggen waarom dat klikt, maar dat doet het zeker, en op een heel natuurlijke en vanzelfsprekende manier.

Erg sterke muziek in de soundtrack - Johhny Flynn zelf, natuurlijk. Vooral 'Little Yellow Dress' vind ik erg mooi. Jammer dat de versie die op de OST staat lang niet zo sterk is, precies de emotie die het in de filmversie zo sterk maakt ontbreekt.

Belevingscinematografie.

Narratief is het droef tot en met, zowel de manier van vertellen als de inhoud is het niet echt. Zelfs de manier waarop de voice over stemmen hun tekst afdraaien is af en toe als nagels op het spreekwoordelijke schoolbord - met de eerste twee zinnen van Mara wel als triest dieptepunt. Maar de film heeft wel wat meer dan alleen dat.

Want als je het verhaal laat gaan, er niet meer op let maar je laat meenemen door de beelden - ok, dan niet de eerste muziekscene - dan is het toch wel erg indrukwekkend wat Malick laat zien met zijn tot in de perfectie doorgevoerde mooifilmerij. En hoewel ik deze film eigenlijk veel minder toegankelijk denk te vinden dan KOC, kan ik hem beter hebben geloof ik. Misschien komt dat wel door de combinatie van de acteurs, Mara en Portman spatten dan ook zowat van het scherm af. En hoewel ik me nog steeds dringend afvraag of Malick's werk eigenlijk de titel 'film' wel dragen mag, intrigeerde deze me toch ook weer zoveel dat ik hem meteen maar voor een tweede keer wilde zien. Net als KOC indertijd overigens.

Qua oordeel blijf ik daar ook wel een beetje op hangen. Mooi, en het verdient lof dat Malick zijn visie zo nietsontziend durft door te voeren. Maar of het film is vraag ik me toch echt wel af.

Ik zag een bericht langskomen dat het 'derde deel van de Nederlandse Bridget Jones' binnenkort uit komt. Huh, wie? Oh Soof. En meteen dezelfde middag begint Netflix er ook over. Knap hoor, die AI. Niet echt een match met wat ik normaal gesproken graag kijk, maar ik hou graag een open mind.

En dat duurde zelfs een minuutje of tien, daarna begon het toch wel wat erg veel aan te voelen als een slordige tv productie, een aflevering van een serie waarvan ik de rest dan maar laat zitten. Slecht plot, veel te veel BN-ers die niks in het verhaal te zoeken hebben, bijrollen die niet werken, Van Huêt die na een minuut al irriteert, en dan die verwende kkinderen nog.

Leuk geprobeerd, maar niet gelukt.

Zoals het hoort, het tweede deel is een stuk minder dan het eerste. En dat was al best triest...

Even de hoofdzaken:

- ok, minder gratuitous BNers dan deel 1, maar deze heeft dan Daan Schuurmans. Dat kost gewoon echt een vol punt

- Gloria Gaynor in de soundtrack

- de kinderen die in deel 1 al strontvervelend waren, zijn nog een behoorlijk stuk erger geworden. Komt niet goed hoor

- het verhaal trekt nog steeds op niets. En voor wie is het herkenbaar? voor mij in ieder geval niets - wellicht voor uitlubberende moeders die tegen de menopause aanhikken, maar waarom zou je dan je tijd verspillen met zo'n triest filmpje als dit

Waar ik normaal gesproken zo woke als wat ben, krijg ik van het hipstergedoe van de Soof serie direct bultjes. En dit deel is nog erger dan de voorgaande, het moet allemaal kennelijk nog meer. Als het nou nog een beetje authentiek overkwam, maar nee - wellicht is dat het probleem juist. De babboebakfietsmentaliteit ligt er ook veel te dik overheen, en dat de toon deze keer serieuzer is maakt het eigenlijk alleen maar erger - weer de volgende serie levensproblemen waar de doelgroep zich vertrouwd mee moet maken, bij gebrek aan eigen empathisch vermogen.

Visschedijk zelf is nog wel in de verte charmant, als ze niet met haar bakfietsgedoe bezig is. De rest van de karakters die haar wereld bevolken zijn gewoon allemaal irritant. Bleh.

Indertijd was dit een wereldberoemde en veelgeprezen film, ik herinner me bijvoorbeeld dat mijn latere schoonzus er de poster van in haar appartementje had hangen. Niettemin was het me tot dusver gelukt om 'm nooit te zien, wellicht geholpen doordat ik nooit fan van Streep geworden ben.

En dat blijkt nu ook wel weer, want haar spel is niet heel indrukwekkend vond ik. En nou ben ik bepaald geen linguist of talenwonder, maar ik heb wel heel veel met Poolse mensen gewerkt, en die spraken beslist allemaal met een accent - maar wel heel anders dan Streep doet, en ook hun woordkeuze is nogal kenmerkend anders. Verder is het wat minder aanwezig dan meestal bij Streep, maar ook hier zit het te vaak over de rand van overacting al kan dat aan mij liggen, de tolerantie daarvoor is in het geval van Streep niet zo groot. Ook met Kline in de bijrol ben ik overigens niet zo blij. Toch een nogal beperkte acteur die eigenlijk altijd een beetje hetzelfde doet, en dat is ook in deze film gewoon niet erg passend. Blijft over Peter MacNicol - die met zijn 58 actor credits nog nooit in mijn geheugen is blijven hangen. En wellicht ook nu weer niet. Wat hij doet is op zich best goed, en goedbeschouwd ook veel beter dan Streep en Kline. Maar het valt nauwelijks op.

Blijft over het verhaal en de aanleiding voor de titel. Dat laat nogal wat draadjes liggen geloof ik, en het geeft ook niet echt inzicht in het karakter van Sophie of het hoe en waarom - en eigenlijk haalt dat ook precies de bodem onder de film vandaan. Ook daarbij jammer, er zijn zoveel films in het genre die ik veel indrukwekkender vind, het werd me niet precies duidelijk waarom deze film dan zo'n naam heeft.