Opinions

Fijne kleine film.

Vooral mooi door de dialogen tussen de twee mensen die elkaar nauwelijks verstaan, de eerbied voor de kennis van de authentieke bevolking van het barre poolgebied, en de verlaten landschappen. Bijzonder in dat Barry Pepper een keer geen bijrol speelt, en door de aanwezigheid van de mooie Annabella Piugattuk. Beiden spelen overtuigend, en de actiescenes zijn knap gedaan.

Jammer dat er een soort flauw sausje van trauma's over het karakter van Charlie heen ligt, de flashbacks die gebruikt worden om dat in het verhaal te brengen doen de film weinig goed.

Annabella Piugattuk leek zich indertijd met deze rol in de kijker gespeeld te hebben, maar dat heeft zich helaas niet vertaald in grotere rollen in meer films. Jammer, ik had best meer van haar willen zien.

Sneeuwwitje met vieze nagels.

En dan bedoel ik nog niet eens de meest letterlijk voor de hand liggende flauwe grap 'wie is het schoonste in het land', maar het is wel meteen wat me dwarszit. Kristen Stewart vind ik hier echt heel erg miscast - nog volkomen los van haar pers de afgelopen maanden, overtuigt ze wat mij betreft absoluut geen moment als mooie en onschuldige schone slaapster van het zuiverste bloed. De veelgenoemde speech doet ze op zich wel aardig vind ik, de tekst slaat misschien nergens op maar ze brengt het wel goed. Het had misschien beter gepast in een film over Jeanne d'Arc. Net zoals dat kittige malienrokje daar ook beter in gepast had. Sneeuwwitje heeft zo'n garderobe niet.

Wat leuk is is de duistere sfeer, mooie locaties, mooie beelden, goeie cgi - nouja, grotendeels, aan het einde lijkt het er niet op. En helaas staat tegenover de beeldenpracht de af en toe te nadrukkelijke invloed van de muziek. Altijd, altijd weer die violen. Deze keer zetten ze de meest dramatische momenten op zo'n storende overdreven manier kracht bij dat het echt afleidt. Prutserig vind ik het.

Dat het ouderwetse sprookje een beetje makkelijk en slordig verbouwd wordt vind ik ook geen sterk punt. Daardoor worden de rollen er een beetje raar bijgesleept - de dwergen krijgen nauwelijks invulling, bijvoorbeeld. En wat de jager nou precies in het verhaal te doen heeft? Hij had ongeveer net zo goed door een timmerman gespeeld kunnen worden. Karakter krijgt het hele zooitje niet - behalve dan de ster van de film, onze geliefde boze schoonmoeder Charlize Theron. Nouja, voor een halve nacht is ze dat. Maar wel heerlijk ongenuanceerd evil gespeeld, ook al verslapt het in het laatste halfuurtje wat. Net als de rest van de film in het laatste halfuurtje wat afgeraffeld aanvoelt - waarom kan ons prinsesje zo makkelijk ontsnappen uit de melee en onbewaakt tegen de trap oprennen, bijvoorbeeld. Lijkt me toch een weeffoutje in het verhaal.

Maar het grootste probleem is toch wel Kristen Stewart. Had daar een prinsesje voor genomen.

Snowden door de bril van Stone.

Niet bepaald onbekende materie, de kranten hebben vol gestaan over Snowden en zijn onthullingen - en af en toe komt er nog wel eens wat langs. De verontwaardiging is wel een beetje weggeebt, en eigenlijk is dat vreemd, want behalve wat halfslachtige concessies die vooral op de VS zelf betrekking hebben is er niet echt iets veranderd. En de Nederlandse regering is nu zelf stevig aan het doorslaan, niet alleen met de beruchte sleepnetwet, maar ook met het te pas en te onpas plaatsen van nog maar weer meer camera's. Het is me een raadsel waarom we dat allemaal maar goed vinden - een ding is er van het begin af aan duidelijk, boeven worden er met dit soort technologie niet gepakt, het gaat toch eerst en vooral om het bespionneren en controleren van de gewone burger 'die niets te verbergen heeft'. En terwijl Snowden nog steeds in Moskou zit, staat de technologie niet stil - de mogelijkheden die in de film getoond worden, zijn ondertussen allang weer achterhaald.

Terug naar de film dan maar. Van Stone had ik eigenlijk van te voren een veel hardere en meer kritische benadering verwacht. Maar het komt op mij vrij neutraal over, ingetogen zelfs haast - de afwijkingen van het echte verhaal lijken zich zo op het oog vooral te beperken tot wat extra uitleg van hoe het zaakje in elkaar zit, en wat van de obscuurdere technische details worden daargelaten. Met een verhaal zo bekend als dit is het ook niet zo goed mogelijk om allerlei creatieve interpretaties toe te passen, maar toch goed om dicht bij de werkelijkheid te blijven - ik verbaas me elke keer weer over hoeveel films dat niet doen.

Gordon-Levitt is onwaarschijnlijk goed gecast, en weet precies de maniertjes over te brengen die we van de 'echte' Snowden kennen, en precies met het goeie brilletje en de juiste soort overhemden. Erg knap gedaan, niet vaak dat je kan zien dat een acteur zo volledig opgaat in de rol die hij speelt. In vergelijking heeft Woodley wat minder om mee te werken - Lindsay is dan ook veel minder bekend, en wellicht moeten we dat ook respecteren.

Waar veel mensen over struikelen is de scene met Cage, in het begin. Terwijl dat toch even later voor mij in ieder geval pijnlijk helder wordt uitgelegd - de man die Cage speelt is uitgerangeerd, aan de kant gezet, weggepromoveerd - en het interesseert hem allemaal niet meer zoveel. Dan is het makkelijk om je voor te stellen dat hij wellicht in de ogen van de officiele richtlijn ietwat 'uit de school klapt', en de nieuwkomer wat meer en scherper uitlegt waar hij terecht gekomen is dan je in een normale situatie zou verwachten.

Naast de documentaire over Snowden - Citizenfour - geeft deze film een iets meer ingevulde en meer speelfilm-achtige benadering, maar toch nog steeds behoorlijk neutraal. Waar ik al mee begon, van Stone zou je wat scherpers en spectaculairders verwachten, maar dit is wat mij betreft wel de best denkbare keuze om de boodschap nog eens te brengen. En een erg, erg goede film.

Nogal onevenwichtig.

Er is wel een mooie cast aanwezig, maar het verhaal slaat af en toe een stapje teveel over, terwijl er ook weer te veel bijgesleept wordt. En ook de wat overdreven duistere bedoening en ietsje overdreven scene aan het eind, ook dat kan te veel zijn. Belangrijkste mispunt is wel dat de hoofdpersoon nogal een houten hark blijft - om maar iets met dezelfde initialen te verzinnen. Ohja, Engels in een Nordic film, hmm, het past toch niet heel goed vind ik.

Hardcore raar.

De gang van de ene coupe naar de andere lijkt een soort crossover tussen wat je zelf doet als je een plaatsje zoekt in een volle trein en het lezen van een boek van Jules Verne. Wat kwaadaardiger misschien wel. En misschien moet je daar dan ook nog iets van een diepgang van goed en kwaad, een beschouwing van de klassenmaatschappij, en iets met de zin van het leven bij nemen. Wat veel voor in een enkele film. Maar spannend blijft het daar wel door, als je tenminste niet afhaakt bij de nogal vaak langskomende losse draden in het verhaal.

Toch blijft het vooral een rariteitenkabinet. Tenminste, als er iets op een begrijpelijke manier als conclusie bij elkaar komt dan heb ik dat gemist. Niet dat dat erg is, maar daarom schiet me dat woord te binnen: rariteitenkabinet.

Ongegeneerd simpel verhaaltje dat alleen dient om Miley Cyrus een uurtje of wat door het beeld te laten huppelen. Verder nergens hoogdravend, geen bijzonder acteerwerk, geen geloofwaardig verhaal, geen geloofwaardige personages, niks. Maar wel best grappig. De felle reacties die Miley hier en daar oproept hebben misschien meer te maken met een overdosis Hannah Montana dan met Miley zelf.

Kijkvoer. Niks mis mee.

Aardige scandinavische film over een moeilijk en weinig begrepen onderwerp. Niet dat je verwachten moet dat de film daar nou een verandering in gaat brengen... want ik ben het toch wat met mijn voorganger oneens, de aan soaps toegeschreven leegte gaapt hier net zo wijd. Ik zie de verwijzing meer als de plaatsing van de situatie in de alledaagsheid. Daardoor heel herkenbaar, en daardoor worden de emoties makkelijk toegankelijk. Da's ook kenmerkend voor soaps trouwens.

Trine Dyrholm acteert prima, maar dat zou ik ook niet anders verwachten. David Dencik zet zeker ook een knappe prestatie neer.

Zolang er nog mensen zijn die van Facebook opzeggen maar nog wel Instagram gebruiken...

Ik ben bang dat het wellicht gewoon een bewuste zet is van Netflix. Denk je eens in, stel dat als gevolg van deze doc, 1 procent van de social media gebruikers hun account opzeggen - en al de vrijgekomen tijd aan Netflix besteden. Ik durf niet uit te rekenen hoeveel dat waard is. Netflix is vanzelf evenmin een filantropisch bedrijf als Facebook of Google of Amazon - het gaat om de kille harde dollar. En als je denkt dat wat je per maand aan ze betaalt genoeg is, mouhahahahahahahaha.

Zoals in het verhaal ook al gezegd wordt, een procentje of wat de gewenste kant uit is al genoeg. En Netflix is in een veel gevaarlijkere positie nog dan de gebruikelijke social media al, want ze hebben veel meer toegang tot ongestoorde aandacht, en daarmee veel meer kansen om daadwerkelijke gedragsverandering te bewerkstelligen.

Bijzonder eng ook hoe ze er steeds harder op drukken dat we allemaal hetzelfde kijken. Het aanbod is al enorm smal, en als je dan nog ziet hoeveel moeite ze doen om te zorgen dat we allemaal deze documentaire gezien hebben, deze week. Volgende week hebben ze een documentaire klaar staan waarin Trump de geestelijke vader van Moeder Theresa blijkt te zijn, en QAnon een alter ego van JP2 is. Ik vind het te eng voor woorden.

Hoog tijd om Netflix maar eens op te zeggen. Een serie afkijken nog, dan ben ik er helemaal klaar mee.

Toch wel interessant verhaaltje. Wat een stelletje assholes zijn de facebook-'vrienden' eigenlijk - ik ga die bagger meteen maar eens opzeggen. Of moet ik eerst nog maar eens even checken of het wel allemaal 'echt' gebeurd is?

Jesse Eisenberg speelt denk ik behoorlijk goed - het is wel een maatstaf voor de kwaliteit van een acteur als hij of zij een heel ander soort rol speelt als wat je eerder gezien hebt, en voor die test slaagt hij echt grandioos. Voorheen heb ik hem alleen nerds zien spelen - nu speelt hij een klootzak, en het overtuigt ook nog.

Is het daarmee een goede film, heeft het iets te brengen, is de regisseur of de cameraman goed bezig geweest, is het scenario echt helemaal in orde, zijn de locaties goed gekozen, is de grime goed, zijn de special effects vernieuwend, is de kleedster op dreef geweest? Ik mis het allemaal even, denk ik. Leuk om gezien te hebben, maar meer een aardige documentaire dan een goede film.

Tijdsbeeld.

Het geheel van het verhaal van Jeannine Deckers komt nu wat wonderlijk over - het naïeve meiske dat het klooster in gaat als voorbereiding op zendingswerk in Afrika. Niet meer heel erg van deze tijd, en nogal op wat afstand van de tegenwoordige manier van leven van veel mensen - waaronder ikzelf, waarschijnlijk, hoe idealistisch ik op z'n tijd ook ben. En hoewel het verhaal vrij documentair verteld wordt, geeft het niet echt het gevoel van volledigheid; vooral in het latere deel van het leven van Deckers lijken er wat gaten te vallen. Wellicht omdat daar minder van bekend is.

De sfeertekening en het tijdsbeeld zijn wel erg sterk, en dat Cecile de France alle liedjes zelf ingezongen heeft - en erg goed ook nog - geeft ook wel wat extras mee. Cecile de France speelt overigens bijzonder goed en trekt de hele film naar zich toe. Mooie hoofdrol.

Misschien had ik dit twintig jaar geleden wel een goede film gevonden.

Ondertussen zijn we met z'n allen wel even zoveel jaren doodgegooid met Huppert in de ene rol na de andere, en haar acteerkunst blijkt toch wel erg vaak op wéér hetzelfde typetje neer te komen. Ze kan wel anders - of moet ik zeggen, ze kòn anders - maar dat komt er maar heel zeldzaam uit, en niet in deze film.

Wat natuurlijk ook niet helpt is dat ze ook nog eens uitermate onsympathiek is - en behalve dat ze dus zoals ik al zei eerst en vooral Huppert speelt, is het ook nog eens een sekreet van een Huppert, een etter dat de levensvreugde van iedereen binnen een halve mijl opzuigt. Het absolute tegenpool van haar filmzus Frot dus, die behalve een veel aimabeler karakter daarmee ook nog eens de betere actrice lijkt.

De rest is dan maar wat beeldvulling, lijdend voorwerp, hangt er bij. Ook dat maakt het tot een film die vooral steken laat vallen, want ook dat had de regie moeten oppakken. Nu was dit voor Alexandra Leclère pas haar eerste film, en ga er dan maar eens aan staan om zo'n over het paard getild fenomeen als Huppert in het gareel te houden. Wellicht dat haar latere werk beter gelukt is, dit is pas de eerste die ik van haar zie. Ik kan nog niet zeggen dat ze nu bovenop mijn lijstje staat, deze film beviel me allerminst. Tot en met het typisch-Frans ludieke muziekje bij de titelrol, yuk. In alle opzichten zo'n beetje de antithese van wat ik leuk vind aan de Franse cinema.

Wazig verhaaltje en wat foutjes - de vhs band die in de fik vliegt, wat een onzin. En de clou in het plot is een beetje makkelijk en zie je ook vanaf minuut 5 al aankomen.

Wat het nog net redt is het een tikkeltje vreemd aandoende Oost-Europese sausje dat er overheen ligt. Daardoor nog net op de rand van interessant.

Bleh. Tsja, er zijn echt zulke mensen, die hun eigen falen, hun eigen tekortkomingen, en zelfs hun eigen domme pech elke keer weer projecteren op iemand anders. Elke dag, dag in dag uit, jaar na jaar. En nog erger, ze geloven het zelf ook nog, en ze hebben ook nog een aanhang die hun houding met graagte verdedigt - een paar voorbeelden zijn al simpel te vinden in de reacties op imdb.

Araujo maakt er een indringend geheel van, de single camera en real time gimmicks werken verrassend goed. En er wordt door de voor mij onbekende cast ook prima gespeeld - tenminste, ik neem maar even aan dat ze niet een rol spelen die heel dichtbij ze staat, en dan is het toch best knap gedaan. En je moet er ook maar zin in hebben.


Of het verder nou echt een goede of zelfs maar zinvolle film is, hmm, ik weet het niet. Niet echt prettig om naar te kijken, en het soort bruinhemdfetisjisten waar het echt over gaat bereik je toch niet - ook dat is simpel te zien in de reacties op imdb. Gelukkig blijven die hier vooralsnog achter, dat geeft weer iets hoop.

Vandaag, op 5 mei, is dit vanzelf de enige film die op het programma staat.

Wel voor het eerst in een jaar of 25 of zo, moet ik er dan meteen bij zeggen. Tsja, wat zal ik er eens van zeggen. Zowat de enige Nederlandse film die ook maar enigszins in de buurt van 'episch' komt als betiteling. Maar aan de andere kant is de kneuterigheid ook nooit ver weg - en nee, dat is niet om het bloot, maar om de platte manier waarop Verhoeven dat toont. Oh wacht, het is natuurlijk wel Verhoeven, dus elke kans om te shockeren moet vanzelfsprekend aangegrepen worden.

Maar deze film is zoveel meer dan dat. Rutger Hauer en Terang Bulan, de ledigheid van het corps. Rutger Hauer en Van der Zande - oh wacht, nee, mét een n, want zonder was die collega. Rutger Hauer en Jeroen Krabbe, de naïviteit van het verzet. Rutger Hauer en Derek de Lint, de, ehh, cynische beschouwing van de film over respect en vriendschap in oorlogstijd. En wellicht vooral ook Rutger Hauer - zijn mooiste rol, zijn grootste held.

En ja, dat is dan naar het verhaal van dat vrindje van Bernhard, die zelf naar verluidt ook nogal wat van zijn invloed heeft aangewend om er voor te zorgen dat de luchtmacht en de marine ruimhartig geholpen hebben aan de film. En als dat ook zo was, dan past dat wel ietwat in het straatje vanzelf - de aartsvader van alle overly entitled, ehh, 'gauner', is geloof ik het enige passende woord dat me tebinnen schiet - zou vanzelf graag bijdragen aan een film over een van zijn matties.

Dat is waar de schoen wel echt wringt. De niet helemaal waarheidsgetrouwe geschiedschrijving van de historie van ons mooie vaderland, met hulp en duiding van een partij die bepaald niet boven de partijen stond, integriteit vaker aan zijn laars lapte dan dat die dingen gepoetst werden. Door de bril van een volwassene valt dit jongenssprookje dan al erg gauw door de mand als nog maar weer een fabel waarvan de feiten toch wel wat twijfelachtig zijn - mooier dan de waarheid, is wellicht een mooie omschrijving. En ja, die hele saus van verheerlijking van het koningshuis, daar ben ik al heel lang heel erg klaar mee. Doe mij maar een republiek.

Ohja, dan moet ik er ook nog een nummertje op plakken. Tsja, ik kan echt alles tussen de 2 en 5 uitleggen - wat zal ik eens kiezen. 3.5 dan maar, dat is dan zo'n beetje halverwege. Dat doet dan ook recht aan de mooie soundtrack. Rogier van Otterloo, dat was indertijd een erg bekende naam - misschien wel de grootste naam van de hele titelrol, als ik daar even bij nadenk.

Deze film verdient een cultstatus.

Met een heerlijk eendimensionaal script, geen enkele nuance tussen goed en kwaad. Met een hoofdpersoon die de wereld verdeelt in vijanden en medesoldaten en verder iedereen voor de zekerheid maar met 'Sir' aanspreekt - maar wel op een heel logische manier contact krijgt met de lokale bevolking van de zelfkant waarin hij terecht komt.

Mooie beelden van de afvalplaneet, niks mis met de effecten - goed genoeg om niet te storen, en niet zo goed dat ze afleiden van het verhaal. Maar wel met een heleboel aardig bedachte en volgens mij ook behoorlijk originele details verwerkt in de achtergrond. De veiligheidslijnen opgehangen aan ouwe parkeermeters bijvoorbeeld.

Mooi gespeeld door Kurt Russel - ondanks dat het misschien zo lijkt dat daar weinig acteren voor nodig is, zie ik er toch ook maar heel weinig fouten in. Die emotieloze kop straalt wel degelijk van alles uit. En dat de man weinig tekst heeft, geeft dan weer net iets meer kracht aan de paar oneliners die hij dan wel mag zeggen.

En dat het verhaal dan wat voorspelbaar is, ach, dat hoort wel wat bij het genre natuurlijk.

Beter goed gejat dan zelf bedacht.

Dat lijkt wel de beste samenvatting van deze film, die ongegeneerd 'leentje'buur speelt bij James Bond voor de skiscenes, bij de Pink Panther bij de grote held thuis, wellicht zelfs bij Potemkin voor de opening. Zelfs Tangerine Dream recyclet het grootste deel van de soundtrack zonder schaamte uit hun eerdere werk. Wellicht is dat ook het enige wat de film inhoudelijk toevoegt: het geeft een beeld van hoe Tangerine Dream hun muziek ontwikkelden.

Verder is het vooral armoe troef, been there done that better. De Cannon-versie van een Bondfilm? Wellicht dan eerder The Asylum.

De vierde film in mijn 'Tangerine Dream soundtrack' retrospectief. Waarvan me opvalt dat in deze net als in Risky Business een Porsche total loss gaat, en Alberta Watson speelt hierin, net als in The Keep. Dat is ook verder wel het enige wat die film met dit matige werkje gemeen heeft.

Bah, wat triest. Dat een hele troep vroeger toch echt goede acteurs zo ver naar beneden zakt dat ze in zo'n prul als dit langskomen. Lijkt er even op dat het een parodie op de B-film is. Maar nee, dat is toch niet serieus te nemen. Het is gewoon slecht, slecht, slecht.

En wat ik nog bijna vergeten zou, naast het tenenkrommende script, het gehark van de voorheen beroemde acteurs, en het doorsnee camerawerk: de afgrijselijk afgezaagde soundtrack. Violen bij een schietpartij.

Overslaan, is mijn advies. Het testbeeld is beter.

Sommige 'oude' films blijven moeiteloos overeind. Sommige vallen heel erg tegen.

Dit is er zo een die tegenvalt. Het bespottelijk slechte geluid bijvoorbeeld, elke scene waarin een paard loopt wordt begeleid door iemand die kataklop geluiden aan het maken is. Vreselijk nep. De beelden zijn ofwel door veroudering wat vlak en grauw, ofwel het regende op iedere draaidag. En het geniale shot aan het einde van de film, dat ik me nog herinnerde van een jaar of vijfentwintig geleden, blijkt met de huidige stand van de techniek toch niet helemaal op het goede punt in focus te zijn... Mooi uitgekaderd, van daar af prutserig uitgevoerd.

Het verhaal is flinterdun en valt van het ene stereotiep in het andere. Vooral de rol die de Indianen spelen is echt een miskleun - behalve dat het een nogal erg plat en denigrerend beeld van de Indianen geeft, voegt het ook niks toe aan het verhaal. Die tijd had beter opgevuld kunnen worden met iets in de verdieping van de relatie Oost-West, of iets in de as goed-fout, dief-Bushido.

Wat er nu overblijft is als een boodschappenlijstje van clichés - ohja, een western, er moet een scene met roodhuiden in. De goede acteurs krijgen dan ook weinig ruimte om hun talent te laten zien. Ursula Andress krijgt gelukkig nog net wel de ruimte om haar talenten uit te spreiden - en da's dan ook meteen een van de weinige momenten waar de film net ietsje minder triest overkomt.

Viel me dus erg tegen. De samenvatting is: een om te beginnen al niet te beste film, die door het verstrijken van veertig jaar genadeloos gedateerd is.

Een rammelend en tobberig plot, de plaats van handeling is een ruimtecapsule. En daarin moeten twee derderangsacteurs dan bijna 90 minuten vol zien te krijgen. Wellicht dat dat gelukt was met een (veel) beter en in de verte geloofwaardig script, ietsje betere acteurs - maar het is vooral de filmmuziek die het tot een volstrekte misser maakt. De setting doet heel in de verte denken aan A.I. Rising (2018) - maar dat is een heel veel betere film.

Met de flashbacks is het eigenlijk al snel duidelijk hoe het afloopt. Nouja, waar gebeurd, en met de ‘echte’ Álvaro ook nog even een momentje in beeld. Ziet er overigens een heel stuk sympathieker uit dan Hernandez, die kop staat me meteen al tegen. Maar, het is een mooi zonnige film middenin een donkere en depressieve winter, en zo krijg ik nog een beetje licht in mijn woonkamer. Nou ik daaraan denk, wauw wat een landschap daar. Misschien moet ik me toch maar eens over mijn tegenzin tegen vliegen heen zetten.

Niet mijn film.

Of ik nou in de verkeerde stemming ben voor zoiets als dit, of dat het verhaal me daarbuiten ook niet ligt - daar krijg ik de vinger niet echt achter. Maar het geheel komt als extreem langdradig op me over, met veel op zich mooie shots tussendoor - maar wat voegen ze aan het verhaal toe? En net zo met de abstracte kleuren tijdens de beethovenvoorstelling - irritant, meer dan dat het iets neerzet.

Wel mooi gespeeld, maar alleen daarmee blijft het toch wat teveel hangen. De moraal druipt er hier en daar ook wel wat vanaf. Hoewel er ook wel een paar erg zinnige dingen gezegd worden, het citaat van de anger management begeleider legt iets uit dat mensen in de psychiatrie goed zouden moeten begrijpen. Helaas is dat meestal anders.

Verhaal is een beetje cliché, en er komen ook weinig verrassingen uit. Wel af en toe behoorlijk eng, de schrikmomenten komen er best goed uit.

Seyfried staat wel op de poster, maar heeft maar een heel klein rolletje - deze film is nog ietwat van voor haar recent verworven sterrenstatus. Dus daar hoef je echt niet voor te kijken.

Een praatfilm.

In de meeste films is het gebruikelijk dat het verhaal zich ontvouwt, en langzamerhand de details beginnen samen te lopen totdat de puzzelstukjes een voor een op hun plaats vallen. Hier niet. Tenminste, bij mij komen er tijdens de looptijd steeds meer vraagtekens bij wat de hoofdpersoon nou eigenlijk drijft, naar wat voor een soort persoon we eigenlijk zitten te kijken, waarom hij op reis is. Of daar een antwoord op komt is misschien aan elke individuele kijker om zelf te bepalen... ik in ieder geval kan er weinig van maken. De dialogen lijken in het begin van de film tot een interessante beschouwing te leiden. Maar die belofte komt er dan niet echt uit. Maar wat ik al zei, dat is misschien persoonlijk.

Met de hoeveelheid dialogen en de setting in een paar hotelkamers zou je dan denken dat het visueel niet zo interessant is. Maar dat dan weer wel. Niet alleen de hotelkamers worden mooi in beeld gebracht - de vijf dames die langskomen, Kristen Bell, Zoe Kazan, Jennifer Morrison, Mia Maestro, en Emily Watson zijn allemaal een lust voor het oog, prachtig in beeld gebracht.

Er wordt overigens prima gespeeld door de hele cast. Ook dat is dan wel weer mooi om te zien.

Een komedie zonder al te veel grappen, en romantiek zonder happy ending. Dat zou nog wel te verteren zijn, maar de film is ook wat te traag en te flauw. Daar tegenover staat dan dat het een van de eerste rollen van Jennifer Connelly is, en met haar big-hair zussen is dat niet mis.

Jammer dat het verhaal niet wat beter uitgewerkt is, want het concept is echt wel interessant. Maar hoe het precies beter gemaakt had kunnen worden is geen eenvoudige vraag.

Wat flauwe en rustig voortkabbelend gedoetje. Een komedie is het niet, want er valt weinig te lachen, en romantisch wordt het ook niet. En het geheel is hier en daar nogal stevig ongeloofwaardig. Wel mooie plaatjes - mooi huis voor zo'n studente - en Hayek mag er zijn, zoals gewoonlijk.

Echt de moeite wordt het niet, de acteurs lijken nog wel ietwat hun best te doen maar er komt evengoed niet veel uit, en het verhaal is gewoon te zwak. Regenachtigemiddagfilm, maar je kan ook gaan stofzuigen - je mist er niet veel aan.

Eigenlijk best een interessante film. Een mevrouw die terug duikt in haar verleden en een voormalig vriendje tegenkomt die op het punt staat te gaan trouwen - en de vraag ontstaat of ze hem zijn geluk gunt in die nieuwe relatie, of dat ze hem terug slingert naar een vervolg van wat tussen hen twee al niet zo goed werkte. In mijn persoonlijke kennissenkring zou het al bij voorbaat duidelijk zijn hoe dat zou aflopen, maar de film houdt het redelijk beschaafd. Een soort Hollywood-sausje over de werkelijkheid wellicht, wie zal het zeggen - ik heb alleen mijn eigen belevingswereld om dat aan te staven.

Brie, Ellis en Clemens zetten hun hoofdrollen soliede maar redelijk onderkoeld neer. En in tegenstelling tot wat er in de draad hierboven nogal opgehypet wordt, ik heb maar weinig bloot gezien, en qua LHGTBI-content scoort de film ook ver onder het gemiddelde - waarmee ik maar zeggen wil dat ik uberhaupt eigenlijk niets in die richting geconstateerd heb. Wellicht was het net zo'n kort moment als dat sprintje over de golfbaan waar kennelijk alle bloot-hype over is.

Als dit prul bedoeld was als romantische komedie, dan zijn ze de komedie toch weer vergeten ergens. Er valt absoluut niets te lachen namelijk. En romantisch kan ik het ook al niet vinden, dit doelloze relatiegetob. De hoofdpersonen in het verhaal lijken een wedstrijd te houden wie het meest onsympathiek overkomt - en die eer lijkt toch volledig aan Colin Egglesfield toe te komen. Wat een afstotelijk lelijke gladjakker trouwens. En dan Kate Hudson, die hier een sekreet speelt - maar wel slecht, ik heb haar nog nooit zo slecht zien spelen. Ginnifer Goodwin speelt al helemaal niet, verder dan een beetje bekketrekken komt ze niet. Verreweg de beste is John Krasinski dan nog, maar die heeft misschien vijf zinnen.

Waardeloos.

Meh wat een flauwe boel.

Something to talk about behalve dat er eigenlijk gewoon niets is waarover nog ook maar een woord gesproken hoeft te worden, en er in de film ook zo ongeveer geen woord gezegd wordt over waar dan over gesproken zou moeten worden. En behalve dat al, als er iets is dat de woorden we moeten even ergens over hebben aangeven is het wel dat de relatie ten einde is. Misschien beter dan dat je blijft rondlopen met het gevoel dat er toch echt wel eens gepraat moet worden, maar hoe dan ook, de rode lijn blijft hetzelfde. Praten is einde relatie.

Het is wat het is, en het zij zo, maar wat me met deze film mateloos verkeerd schiet is de zemelige omweg waarmee het plot dat soort simpele wetmatigheid probeert te omzeilen, en dan ook op de een of andere manier dat nog probeert te verhullen in een soort standaard Hollywood-sausje. Niks aan de hand, doorlopen mensen. Even een beetje praten en alles is weer goed. En wellicht het meest ergerlijk van al, dat het hele spul speelt in een familie van zo overduidelijk letterlijk over het paard getilde mensen.

Het enige moment dat de film in de verte laat kloppen is als Dennis Quaid dat knietje krijgt - al is het overduidelijk gefaket. Serieus, wie leest dit soort script en denkt dan dat het een goed idee is om er een film van te maken - alsjeblieft, zoek een ander vak, ga bij de supermarkt achter de kassa zitten of zo. Misschien dat je dat wel kan.

Ik ben in m'n achtertuin een boom aan het omhalen. Echt zo'n klus waar ik al een tijdje tegenaan zat te hikken. Toch maar aan begonnen, voor de gelegenheid toch maar een kleine kettingzaag gekocht en daar het hele weekeind mee bezig geweest. Ergens tussendoor schoot me daarbij de scene te binnen van Paul Newman die het bureautje van de vakbondsman in tweejen zaagt. Die scene, en ook die met het stijgende water waren me bijgebleven - en dat terwijl het toch zeker dertig (!) jaar geleden is dat ik de film gezien heb.

Dus maar eens gaan zoeken, en jawel, gevonden ook nog (en dat viel nog niet mee, Paul Newman heeft nogal wat films op z'n naam staan). De film is haast nog sterker dan ik me herinnerde. Misschien dat de spanning wat langzaam opbouwt, maar aan de andere kant krijgen we daar wel de kans mee om de karakters van Paul Newman en Henry Fonda in al hun rouwdouwerige rechtdoorzeeheid te leren kennen - en zoals het motto van de film al aangeeft, daar zit echt geen millimeter beweging in. Daartegenover dan Michael Sarrazin en Lee Remick als de genuanceerdere helft van de familie, die tot vergelijk probeert te komen met de tegenpartij - de rest van het dorp.

Kennen we die situatie en de karakters, dan is het tijd om de ontknoping in te luiden. Er zijn maar weinig films waarin het tot zo'n harde, dramatische ontknoping komt, en waarna het verhaal dan toch een positieve draai weet te vinden voor de afsluiting - hoe wrang die ook is.

Er wordt perfect geacteerd, zeker door Newman en Fonda. Maar ook de prachtige beelden van het landschap en de houthakkers aan het werk, en het beeld dat je van het leven in de dunbevolkte Amerikaanse staten krijgt maken de film tot een bijzondere film die je lang bijblijft. En die paar bijzondere scenes natuurlijk.

Aardige sympathieke film met een wat nare boodschap... Dromen we allemaal al jaren van Ferrari's, paaldansende tweelingen, reizen van het ene hotel naar het andere - blijkt dat het toch ook weer niet te zijn

Mooi in beeld gebrachte ledigheid en verveling, vooral door het contrast als de dochter op bezoek is. Sofia Coppola heeft een prettige stijl van filmen, die goed bij dit verhaal aansluit. In dit geval levert dat een mooie sfeer op, en een fijne film - maar toch ook geen hoogvlieger.