Opinions

Onderhoudende film over een klein behuisd gezin, dat groter wil gaan wonen en daarbij van het ene probleem in het andere strompelt. De film heeft een aantal kostelijke momenten en kent uitermate gevatte dialogen, vooral dankzij de droogkomische Myrna Loy in topvorm. Let vooral op de scène waarin zij de aannemer uitlegt welke kleuren ze wil hebben in de diverse vertrekken van het nieuwe huis.

Best leuk voor een keer.

Eigenlijk had Ik Eddie Murphy jaren geleden al afgeschreven en plotseling staat hij daar weer eieren te bakken in de keuken. Alsof hij nooit is weggeweest. De toon is gezet voor een warme film over voor- en tegenspoed tot de dood hen scheidt.

Een puike film —geïnspireerd door een ware vriendschap— over oprechte relaties tussen mensen, die elkaars leven verrijken. De cast, met naast Murphy, een charmante Britt Robertson en een zoals altijd stralende Natascha McElhone is bijzonder sterk bezig.

Dat geldt eveneens voor regisseur Bruce Beresford, naar mijn gevoel ook terug van weggeweest. Het is volgens mij van Tender Mercies en Driving Miss Daisy geleden dat hij nog zo’n hartverwarmende film heeft gemaakt. Ik heb hier uitzonderlijk van genoten. Daar kunnen de gebruikelijke cynische commentaren, die ik hier en daar lees, niets aan veranderen. Een pareltje.

Boeiende film van regisseur Frank Capra en scenarist Robert Riskin over altruïsme, hebzucht en riooljournalistiek tijdens de Grote Depressie van de jaren ’30. Gary Cooper en Jean Arthur laten opnieuw zien goed uit de voeten te kunnen in een romantische tragikomedie. Mooie rol ook van Lionel Stander. Naar mijn mening niet Capra’s beste, maar wel heel erg goed. Pixilated!

Regisseur Agnieszka Holland staat doorgaans garant voor de pakkende films, vaak over mensen die in de verdrukking komen. In dit schokkend docudrama vertelt zij het verhaal van Gareth Jones, de journalist die uit eerste hand verslag deed van de kolossale hongersnood (met miljoenen slachtoffers) in de Oekraïne begin jaren 30. Het middengedeelte waarin de hongersnood in beeld wordt gebracht, is verbijsterend. Eigenlijk geldt dat evenzeer voor de manipulaties om het verhaal van Jones vanwege “hoger belang” in discredit te brengen.

Geen absolute topper, maar ik schrik toch een beetje van de matige waarderingen op dit forum. O, ironie.

Bij vlagen ontroerende film over een oude man, die na de dood van zijn vrouw aan het einde van zijn Latijn is, en een jonge vrouw, die zijn lethargie langzaam maar zeker weet te doorbreken. Een film over eenzaamheid, vriendschap, verstoorde familierelaties en liefde. Naast het verhaal zit de kracht van deze film vooral in het puike acteerwerk, in het bijzonder van Michael Caine, die min of meer zichzelf lijkt te spelen, en de bekoorlijke Clémence Poésy. De fraaie opnamen van Parijs doen de rest. Erg mooi.

Naar verluidt heeft Jaco van Dormael meer dan 10 jaar nagedacht over deze film. Van mij had hij zich de moeite kunnen besparen, want ik vind de film tamelijk waardeloos. Toegegeven, je krijgt regelmatig mooie plaatsjes voorgeschoteld en ook het acteerwerk is vrij behoorlijk, maar van het verhaal - over de gevolgen van ongelukkige keuzes - dat op de meest onwaarschijnlijke momenten vrij willekeurig heen en weer schakelt tussen het heden en meerdere, parallelle varianten van het verleden, wordt je op d'n duur tureluurs. Ik vermoed dat deze film wel als cult movie in het art house circuit terecht zal komen, maar daar heb ik niet zo veel mee.

Grappig filmpje over een gesjeesde comédienne, die na het overlijden van haar kat naar “huis” terugkeert en daar niet alleen haar vroegere vriend en diens nieuwe vriendin tegen het lijf loopt, maar ook van de ene frustratie in de andere verzeild raakt. Geen baanbrekende cinema, maar een alleraardigst regiedebuut van Noël Wells. Als komische karakterstudie zeker niet slecht.

Frank Capra heeft heel wat klassiekers op zijn naam staan. Dit is een van zijn beste. Ik heb deze film voor het eerst gezien, ruim een halve eeuw geleden op de middelbare school. Het secuur opgebouwde verhaal over normen en waarden in de politiek, over corruptie en het gevecht daartegen heeft nog niets aan actualiteit verloren. Schitterende rol van James Stewart, wellicht zijn beste ooit. En Jean Arthur en Claude Rains doen nauwelijks voor hem onder.

Een fascinerende film, die iedere film liefhebber minstens één keer gezien moet hebben.

Beklemmend oorlogsdrama over de impact van de etnische strijd in Kosovo in het voorjaar van 2004. Onder uiterst miserabele omstandigheden probeert een jong meisje samen met haar moeder te overleven, terwijl overal gevaar dreigt, maar haar paranoïde grootvader weigert een veiliger heenkomen te zoeken. In meerdere opzichten een donkere film, die je niet in de koude kleren gaat zitten.

Een feministische film in de vorm van een misdaadkomedie. De opening is tamelijk schokkend. Radhika Apte laat met een geschakeerde vertolking andermaal zien dat zij een van de beste Bollywood-sterren is.

Sfeervolle film over de jaren 50 met een puike hoofdrol van Lesley Manville als de eenvoudige huisvrouw, die de kans krijgt haar droom waar te maken en en passant anderen een lesje leert in oprechtheid. Je wordt er als vanzelf vrolijk van.

Deze film is in alle opzichten een klassieker, die in 1943 het merendeel van de Oscars in de wacht sleepte. Terecht, naar mijn mening. Vooral het acteerwerk is van zo’n uitzonderlijk hoog niveau, dat het nu –70 jaar later– nog steeds een genot is om naar te kijken, zelfs bij de zoveelste kijkbeurt (ik ben de tel kwijt). De als altijd charmante Greer Garson, de lieftallige Teresa Wright en de onverslijtbare Dame May Whitty zetten vertolkingen neer, die moeilijk te evenaren zijn. Zij worden daarbij geholpen door de geweldige regie van grootmeester William Wyler. Zoals o.a. in de scène, waarin Kay en Carol naast elkaar met de rug naar de camera staan te kijken naar de trap in afwachting van Vin, die op z’n kamer zijn spullen aan het pakken is. Subliem! En zo telt de film meerdere momenten, die beklijven. Vaak scènes ook waarin met lichaamstaal gecommuniceerd wordt.

Is de film propaganda? Ja, natuurlijk, maar het stoort geen moment. De film is gemaakt om het Amerikaanse publiek een half jaar na Pearl Harbour eraan te herinneren, dat er aan de andere kant van de wereld ook nog een oorlog woedde, die het leven van doodgewone mensen niet enkel volkomen overhoop haalde, maar ook verwoestte. (De onverwachte dood van Carol, die iedereen op ruwe wijze herinnert aan de ongekende wreedheid van de oorlog!) William Wyler heeft met succes de Amerikanen wakker geschud door een oorlogsfilm te maken zonder militaire oorlogshelden en alleen maar burgerhelden en -heldinnen. Een film met romantiek, drama en in gepaste mate humor

Ik heb de oorlog zelf niet meegemaakt. Maar ik probeer me voor te stellen welk een impact deze film midden in de oorlog gehad kan hebben op het publiek. Dat moet enorm zijn geweest. Veel meer nog dan de soortgelijke, maar veel mindere Amerikaanse versie over het thuisfront, Since You Went Away, van een jaar later.
Voor nu, 70 jaar na dato, is de film een belangrijk tijdsdocument, omdat William Wyler laat zien hoe angstig en moeilijk het dagelijks leven was in die bange tijden. Wyler heeft die lijn kort na de oorlog doorgetrokken door in zijn The Best Years of Our Lives (opnieuw met Teresa Wright) de focus te richten op de problemen, waarmee soldaten en hun families geconfronteerd werden na hun terugkeer van het front. Ook dat is een klassieker en iedereen, die iets van het verleden wil leren, moet zijn klassiekers kennen.

Matige misdaadfilm. Het acteerwerk is niet onaardig, maar het verhaal is maar zozo. Het einde was dermate tenenkrommende dat de veters uit mijn schoenen schoten. Zonde van het talent van Do-yeon Jeon.

Mijn derde Trân film is mij goed bevallen. Het is een onthaastende film over een familie, waar de nodige sores schuilgaat achter een façade van liefde, saamhorigheid en begrip. Uitstekend geacteerd en een mooie soundtrack, maar het zijn vooral de fraaie beelden, die indruk maken; in het bijzonder van de omgeving (die gorge met dat binnenmeer !). Je zou zo op vakantie daarheen willen.

Karakterstudie over twee vergevingsgezinde zusjes, die door hun gedrag een sterke invloed uitoefenen op een godsdienstleraar, die door gebeurtenissen uit zijn eigen jeugd worstelt met zijn identiteit en met de relatie met zijn moeder. Een enigszins zonderlinge film met een tamelijk hoog EO-gehalte, maar echt hinderlijk is dat niet omdat er ook plaats is voor een aantal luchtige scènes. Het acteer- en camerawerk ziet er goed uit.

Dit was de enige bioscoopfilm met Ye-jin Son, die ik nog niet gezien had. Deze bij vlagen rauwe film over rivaliserende zakkenrollersbendes is niet helemaal mijn ding, net zo min als andere Koreaanse misdaadfilms trouwens. In feite vind ik de secundaire verhaallijn over de familierelaties van de detective (Myung-min Kim) nog het meest interessant. En verder maakt de aanwezigheid van Miss Son natuurlijk veel goed, zeker nu zij er in de rol van manipulerende bendeleidster sexier uitziet dan ooit tevoren. Vooral daarom toch nog een nipte voldoende.

Goede Shakespeare-verfilming met een enthousiaste cast (m.u.v. houten klaas Reeves). Speciaal gekeken omdat het de eerste bioscoopfilm was van de jonge schoonheid Kate Beckinsale. Emma Thompson is erg goed in deze film, die geleidelijk aan steeds leuker wordt. 3* voor het eerste deel, 4* voor het tweede.

Aardige film over de huichelachtige positie van prostituees in de Arabische leefwereld. Enerzijds vormen ze het middelpunt van lust en plezier voor de rijkere "bovenklasse", anderzijds worden ze met de nek aangekeken en als verschoppelingen behandeld omdat dit beroep zogenaamd niet thuishoort in de islamitische wereld. Bullshit. Logischerwijs leidt die bejegening in weerwil van onderlinge spanningen tot saamhorigheid en camaraderie. Regisseur Nabil Ayouch heeft niet alleen voor een passende titel gekozen, maar hij weet ook de ambivalente positie van de prostituees en de hypocrisie over het voetlicht te brengen. Prima film.

Evenals het voorafgaande Take Shelter opnieuw een teleurstellende film van Jeff Nichols. Hij wil te veel verhaallijnen (vriendschap, wraak en gezinsproblemen) in één film stoppen, waardoor die allemaal een beetje in de lucht blijven hangen en het uiteindelijk geen vlees én geen vis wordt. Film gaat in feite niet over Mud (Matthew McConaughey), maar over de avonturen van de jonge Ellis (Tye Sheridan).

Aangrijpende film over racisme en discriminatie in het zuiden van de Verenigde Staten. Het verhaal speelt pakweg 70 jaren geleden, maar is in feite nog steeds actueel. Immers, hoewel het uiterlijk vertoon inmiddels een stuk minder is dan toen, is het racisme in het dagelijks leven nog steeds voelbaar.

Hoewel ik al talloze films over dit thema heb gezien, zal ik er nooit aan wennen dat mensen elkaar op deze manier bejegenen, louter en alleen gebaseerd op bekrompen vooroordelen.

Ook in deze film, waarin de emoties regelmatig hoog oplopen, legio scènes die je van de kaart brengen. Daarom vind ik de slotscène bijzonder mooi. Ondanks z’n simplisme schonk die mij enige genoegdoening.

Muziek, actie, romantiek, drama, humor; het zit allemaal in deze film, die tenslotte uitmondt in een politieke thriller met corruptie als rode draad. Op zich is het een aardig verhaal, maar het voornaamste probleem is dat het te overdreven in beeld wordt gebracht. Past wellicht goed bij de politieke cultuur in het zuiden van India, maar het is niet direct een film die lang zal blijven hangen.

Beklemmende psychologische studie over overspel, schuldgevoelens, chantage en egoïsme, waarbij de mores van de sociale bovenlaag flink wordt gehekeld. Somber verfilmd; zelfs de straten zijn voortdurend donker en nat. Van de films, die ik van haar gezien heb, is dit de beste rol van de aantrekkelijke Lucia Bosè.

Mooie, maar naargeestige film waar je niet vrolijk van wordt.

Maki Horikita vehicle over een jonge vrouw, die wrevelig reageert op de plotselinge confrontatie met haar moeder die ze nooit gekend heeft. Pas na het overlijden van de moeder komt de film echt tot leven, wanneer Mugiko ervaart hoeveel bewondering en waardering haar moeder in haar jeugd ontving van haar omgeving en Mugiko daarnaast haar eigen rebelse gedrag gereflecteerd ziet in het gedrag van anderen.
Met wat fantasie doet de film in de verte denken aan Tôkyô Monogatari (1953), al blijft deze film kwalitatief tamelijk ver verwijderd van die Ozu-klassieker. Niettemin het aanschouwen meer dan waard.

Een lieve, mooie film, die het vooral moet hebben van de sfeer en de fraaie beelden. Wat mij betreft had er best wat meer verhaal in mogen zitten, zoals in het erg mooie, laatste half uur. Zeker de moeite waard, maar een tweede keer kijken kan nog wel even duren.

Een onaangename film over een jongeman die worstelt met zijn geaardheid. Het thema is best schokkend, het verhaal goedbeschouwd eigenlijk niet. Het wordt nogal kleurloos en sober, om niet te zeggen tamelijk saai in beeld gebracht. Gelukkig maar, want meer hoeft dat van mij niet te zijn. Sowieso geen film waar ik een goed gevoel aan overhoud.

Kleine, maar intrigerende film over hartstocht en verantwoordelijkheden. Zorgvuldig opgebouwd verhaal met een paar verrassende wendingen en prima acteerwerk. Bárbara Mori is een openbaring voor mij.

Tijdens haar rouwproces over het plotselinge verlies van haar partner wordt een transgender geconfronteerd met wantrouwen van de politie en onverbloemde vijandigheden van de zijde van de familie van de overledene, ingegeven door onbegrip, vooroordelen en (valse) schaamte.

Regisseur Lelio levert een trieste, boeiende film af, die naast het verhaal vooral profiteert van de overtuigende, ingetogen titelrol van Daniela Vega.

Als de filmmakers de bedoeling hadden om een Chinees actiedrama te maken voor het hele gezin, dan zijn zij daar prima in geslaagd. De film volgt een rechtlijnig, eenvoudig verhaal en de vechtscènes zijn niet overdreven gewelddadig of bloederig. Ondanks de tekortkomingen een gelikte film met fraaie settings en dito camerawerk.

Yifei Liu doet het niet slecht in de titelrol, al zie ik haar liever in drama’s en romcoms. Het was al weer een tijdje geleden dat ik nog eens een film met Li Gong gezien heb. Ze heeft niet meer dan een bescheiden bijrol, maar ja, iets is beter dan niets.

Vrouwonvriendelijke film over een jonge vrouw, die op ruwe wijze geconfronteerd wordt met haar eigen seksualiteit. Geplaagd door de herinnering aan een afschuwelijke gebeurtenis in het verleden, zakt zij gaandeweg steeds dieper weg. Ondanks het uitstekende acteerwerk van Bo-yeong Lee, houd je geen goed gevoel aan over aan deze indringende film. Integendeel.

Een surrealistische film, die zoals David Lynch zelf toegeeft, zonder gebruiksaanwijzing eigenlijk niet te volgen is en dan nog...

Ik heb op internet het e.e.a. over deze film gelezen. Wat mij daarvan het meest is bijgebleven is dat uit interviews blijkt dat ook de cast (Watts, Harring en Theroux) tijdens het maken van de film geen idee hadden, waar de film nou eigenlijk over ging. Volgens Naomi Watts deden ze naar Lynch toe alsof dat wel het geval was, maar dat was volgens haar bluf. Dat leden van dit forum de film wel begrepen hebben, vind ik knap. Temeer omdat Lynch bij diverse interpretaties min of meer zelfvoldaan een aantal vraagtekens plaatst.

Als ik veel zin én niets anders te doen of te zien heb, zal ik de film nog wel eens opzetten. Omdat ik nog geen idee heb of de film 0,5 òf 5,0 sterren verdient, onthoud ik mij vooralsnog van het toekennen van enige waardering op MM.