Opinions

Redelijk saaie romantische film; voorspelbaar en suikerzoet. Ziet er een beetje knullig uit.

Een emotionele film over rouwverwerking en schuldgevoelens na de zelfmoord van een beste vriendin. Je wordt bepaald niet vrolijk van deze film met flashbacks over de relatie tussen de protagoniste en haar vriendin.

"Counselor, do you wish to make an opening statement?"

- "Uh, uh, ... everything that guy just said is bullshit. Thank you."

Prachtige komedie, rijkelijk gevuld met hilarische dialogen en one-liners. Joe Pesci en vooral Marisa Tomei (een terechte Oscar) zijn in topvorm, maar ook de vertolkingen van Fred Gwynne (de rechter) en Austin Pendleton (de toegewezen advocaat) mogen er zijn. Zonder meer een van de betere Hollywood-komedies. Een film, die ook na een paar keer kijken nog steeds niet verveelt.

"I got no more use for this guy."

Een van de vele varianten van het verhaal over de legendarische afrekening bij Tombstone in 1881.

Zeker niet de beste verfilming van dat incident. En ook zeker niet de beste film van John Ford.

Niettemin kan de film er alleszins mee door, dankzij het goede acteerwerk van de hoofdrolspelers.

Opvallend dat ook in deze film Tombstone gesitueerd wordt in het 800 km verder naar het noorden gelegen Monument Valley, een favoriete locatie voor westerns vanwege de spectaculaire, panoramische omgeving.

Nog maar eens een film over de gevaren van sociale media, die door een ziekelijke geest gebruikt worden om compromitterende foto’s te verspreiden. Wat opvallend veel van deze films met elkaar gemeen hebben is het leedvermaak onder de medestudenten. Ik weet niet of dat overeenkomt met de werkelijkheid, maar die reacties stuiten mij steevast tegen de borst. Naar het einde toe gaat de film enigszins over de top. Het voorafgaande deel over de ongelijke strijd tegen een ongrijpbaar monster is best oké.

Voor de zoveelste keer gekeken, nu op BluRay.

Heerlijke film met een geweldige Audrey Hepburn. Wat een ongelooflijk goede actrice! Ze ziet er bovendien prachtig uit en speelt als mid-dertiger heel geloofwaardig een meisje van begin 20.

Echt een klassieker onder de musicals met muziek, die nooit gaat vervelen. Marni Nixon, die het zanggedeelte van Eliza voor haar rekening neemt, heeft een prachtige stem.

Enig minpuntje is dat in het laatste kwart van de film (na het hofbal) de vaart er een beetje uitgaat, waardoor het verhaal naar het einde toe naar het langdradige neigt. Maar dat kan de pret drukken. Het is en blijft bijna drie uur puur kijkgenot.

Come on, Dover! Move your bloomin' arse!

Sympathieke film over twee jonge enkelingen, ieder met een bleke toekomst voor zich. Hoewel zij elkaars tegenpolen lijken, vinden zij bij elkaar genegenheid en een zekere vorm van geborgenheid. Een warme film met verrassend sterke optredens van de jeugdige cast. Vooral Markella Kavenagh is goed bezig. Heel mooi.

Vier opgeschoten jongens, die ongetraind gewoon ingezet worden voor oorlogshandelingen alsof ze al jaren ervaring hebben. Een knappe verpleegster, die anno 1942 (!) rondloopt in een minirokje. Duitsers, die altijd misschieten wanneer ze de jongens in hun vizier hebben.

Uit de losse pols zo maar wat dingetjes, die mij meteen opvielen en die aangeven hoe slordig deze film in elkaar zit. Bij het schrijven van het scenario is elke vorm van logica bij het grof vuil gezet. Neem daarbij het bedroevende camerawerk en idem dito acteerwerk en je hebt één groot wanproduct, dat aan alle kanten rammelt. In feite te belachelijk om er veel woorden aan vuil te maken.

Heel aardige film over een prostitué, haar gewelddadige pooier en een gestolen identiteit. Het voorspelbare “Kleenex”-einde is nogal over de top, maar over het geheel genomen niet slecht voor een televisiefilm.

Na het zien van het grandioze The Secret Life of Words heb ik er maar een Coixet-Polley avondje van gemaakt en aansluitend hun My Life without Me opgezet. Ik had deze film al eerder gezien en wist dat ik getrakteerd zou worden op een onroerend verhaal met een andermaal pakkende vertolking door Sarah Polley.

Film haalt weliswaar naar mijn mening niet het niveau van The Secret Life..., maar is een tweede keer bekijken meer dan waard, al was het alleen maar om Polley opnieuw te zien schitteren. Ook de bijrollen worden goed ingevuld, in het bijzonder door Deborah “Blondie” Harry als Ann’s moeder. Bovendien wederom sterk geregisseerd door Isabel Coixet.

Bij vlagen aangrijpende film over een spastische vader wiens dochter op de kunstacademie slachtoffer wordt van pesterijen door invloedrijke klasgenoten. Ik heb begrepen dat hersenverlammingen in allerlei soorten en maten voorkomen, maar de wijze waarop Jung-kyoon Kim deze rol invult komt op mij nogal vet aangezet over. Ye-sul Oh daarentegen zet als het slachtoffer van de pesterijen een fraaie vertolking neer. Het komt mij voor dat sommige onderdelen van het script “geleend” zijn van de mooie Mexicaanse film Después de Lucía (2012) .

Heerlijke klucht met een absolute topbezetting, waarvan de acteurs destijds vrijwel allemaal genomineerd werden voor een Oscar (echter: niet één verzilverd).

Film, gesitueerd in de depressiejaren, heeft door zijn spitsvondige dialogen nog niets van z’n charme verloren. Vooral de chemie tussen William Powell en Carole Lombard –ooit een echtpaar in het echte leven– is heel bijzonder.

Een aanrader voor anderhalf uur lekker ouderwets lachen.

Een typisch sociaal-psychologisch drama van Ken Loach over de moeizame worsteling van een man om te ontsnappen aan de zelfkant van de samenleving. Naast de “eerlijke” personages, draagt ook de deprimerende aanblik van Glasgow (inclusief enorme gaten in het wegdek) bij aan het realistisch gehalte van de film. Mooie, overtuigende rollen van Peter Mullan en Louise Goodall.

Deze emotionele rollercoaster draait om de les, die Rizwan Khan in zijn jeugd meekrijgt van zijn moeder: “Remember one thing, son. There are only two kinds of people in this world. Good people who do good deeds. And bad people who do bad. That is the only difference in human beings. There is no other difference.”

Door het Asperger-syndroom heeft Khan (Shah Rukh Khan) de gave om deze boodschap en alle andere signalen uit zijn omgeving letterlijk te nemen, zonder bedenkingen, zonder mitsen of maren. Tegen de wil van zijn broer trouwt hij daarom als moslim met een hindoe vrouw, want het onderscheid tussen goed en kwaad heeft niets te maken met religie.

Als zijn vrouw hem in een dramatische uitbarsting vertelt, dat hij naar de president van de Verenigde Staten moet gaan om daar zijn boodschap over te brengen, gaat hij daadwerkelijk op pad om de president te ontmoeten. En tijdens zijn tocht door Amerika blijft Khan onder alle omstandigheden trouw aan de les van mijn moeder inzake goed en kwaad.
Een voorbeeld: wanneer hij aanbelandt bij een geldinzamelingsactie tegen de honger in Afrika, schenkt hij $500. Als Khan vervolgens te horen krijgt dat het alleen voor christenen is, antwoordt hij: “Keep it, honey. For those who are not Christian in Africa.” Want van onderscheid tussen goed en kwaad in religies wil Khan niets weten.
Met deze en andere voorbeelden houdt de film de kijker een spiegel voor met betrekking tot onze alledaagse vooroordelen. Na 9/11 kregen de moslims het in Amerika (en in de rest van de westerse wereld), door ze allemaal over één kam te scheren, zwaar te verduren, soms met dramatische gevolgen.

Het uitstekende acteerwerk van Shah Rukh Khan, Kajol, Katie Amanda Keane (buurvrouw Sarah) en Jennifer Echols (Mama Jenny), het prachtige camerawerk én de duidelijke boodschap zorgen er voor dat je ruim 2½ uur op het puntje van je stoel blijft zitten om maar niets te missen.
Een prachtige film, waarbij wanstaltig en haatzaaiend prutswerk als Fitna helemaal in het niets verdwijnt. Gelukkig maar.

Niet de tranentrekker die ik vooraf verwachtte. Het is veeleer de observatie van een jongetje, die na gescheiden te zijn van zijn moeder en van zijn babybroertje, zich staande probeert te houden in een volwassenenwereld waarvan hij weinig begrijpt. Het optreden van de jonge Cole Martin in de titelrol komt heel naturel over.

Films over de Holocaust leveren steevast schrijnende verhalen op. Zo ook deze film over een joodse tiener uit Polen die onderduikt in een nabijgelegen boerderij in Oekraïne, in een omgeving waar het antisemitisme welig tiert, nog afgezien van de Nazi’s. Een bedachtzame film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Nieuwkomer Zusanna Surowy is een aangename verrassing in de titelrol.

Door de bank genomen kan ik de films van Paolo Virzì wel waarderen, maar dat geldt in iets mindere mate voor deze komedie. Naar mijn smaak zakt het verhaal te vaak in, waardoor het geheel tamelijk onevenwichtig overkomt. In meer dan één opzicht wel een opmerkelijk mainstream debuut van Rachel McAdams.

Decennia geleden had je de TV-series Beverly Hills, 90210 en wat later —als ik het mij goed herinner— Melrose Place. Aan die series moest ik onwillekeurig denken bij het zien van deze Filippijnse soap, gevuld met mooie mensen met niet zo mooie karaktertrekken. Het verhaal over twee bevriende echtparen is eendimensionaal en dat kan ook gezegd worden van het acteerwerk. De personages zouden niet misstaan op de cover van een of ander trendy tijdschrift, maar daarmee heb de positieve punten van deze film wel gehad.

Grappige, kleurige martial arts film met vijf wonderschone vrouwen. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en normaal gesproken ben ik niet zo dol op dit soort films, maar de mooie, fleurig geklede dames wisten deze keer mijn aandacht moeiteloos vast te houden. Vooral de voetvolley scènes waren erg leuk. Al met al een ontspannen anderhalf uurtje. Het was weer eens wat anders en dat is best lekker voor een keer.

Drama dat vanuit het heden terugkijkt op een driehoeksverhouding in een tijd dat homoseksualiteit nog gezien werd als een perverse, maar geneesbare geestelijke afwijking. Dat verleden is een stuk spannender en dynamischer dan het sombere, tamelijk statische heden. Over het geheel genomen een nogal lijzige film zonder veel hoogte- of dieptepunten.

Wat een belachelijk, reactionair commentaar.

Deze semi-autobiografische film geeft een treffend beeld van een commune begin jaren '70 in Amsterdam. Regisseur/scenariste Dorothée Van Den Berghe kan het weten, want ze heeft als jong meisje zelf een tijdje in zo'n commune gewoond.

Centraal thema van de film is de tweestrijd van Karo (een uitmuntende, innemende vertolking door Anna Franziska Jaeger) tussen de principiële opstelling van haar vader (een sterke vol van Matthias Schoenaerts) en de liefde voor haar pragmatische moeder (de mooie Déborah François). Zeker, er zit een handjevol naaktscènes in deze film, maar die zijn zeer ingetogen en verre van shockerend.

Zonder twijfel een van de beste Belgische films van het afgelopen decennium.

Voortkabbelende, onduidelijke film over een aspirant-schrijfster die in haar nieuwe baan bij een literair agentschap moeite heeft met het opgelegde keurslijf, dat botst met haar aspiraties. Een paar keer vroeg ik mezelf af wanneer de film nou eens echt zou beginnen. Matig.

Een smakeloze remake van de prachtige Koreaanse film Yeopgijeogin Geunyeo (2001). Schaamteloos ook, want sommige dialogen zijn letterlijk hetzelfde als in het orgineel, zij het in een ander taal. Vergeleken met dat orgineel is dit 2x niks, ondanks het feit dat Elisha Cuthbert en Jesse Bradford hun uiterste best doen. Helaas komen zij qua talent veel te kort ten opzichte van hun Koreaanse counterparts. Ook het camerawerk is een stuk minder dan het orgineel.

Vergeet deze film en kijk het wonderschone, hilarische orgineel.

Emotionele film met veel ontroerende momenten, zoals wanneer Kate op het punt staat om met haar vriend naar het bal te gaan en aan haar vader vraagt: “Do I look pretty, daddy?”

Ik ben in korte tijd fan geworden van de kleine Abigail Breslin, maar ook Sofia Vassilieva en Jason Patric acteren voortreffelijk. Dat kan ik niet zeggen van Cameron Diaz. Ik vind haar sowieso een tamelijk waardeloze actrice, die zich volgens mij veel beter kan bepreken tot nietszeggende rollen in niemendalletjes.

Andermaal degelijk werk van Nick Cassavetes.

De pijnlijke realiteit van Koerdische vluchtelingen in Japan. Een coming-of-age film over een tiener, die de zorg krijgt over zichzelf en haar jongere zus en broertje wanneer hun verblijfsvergunning na 12 jaar (!) wordt ingetrokken en de vader in detentie wordt gehouden. Regisseur Emma Kawawada heeft het drama verpakt in een aansprekende film. Een aanrader! Opmerkelijk feit: de gezinsleden vormen in het echte leven ook een gezin. Dat draagt eraan bij dat de onderlinge interactie heel naturel overkomt.

Achteraf kreeg ik pas door dat dit een remake is van Christian Carion’s eigen Mon Garçon uit 2017. Ik heb dat origineel gemist. Jammer, want ik heb het doorgaans niet zo op remakes. Ik zal overigens weinig moeite hebben om de oorspronkelijke Franse film te laten voor wat het is, omdat het verhaal niet erg origineel overkomt en de film pas tegen het einde een beetje spannend wordt. Dat is te weinig en te laat.

Ik was wel toe aan iets luchtigs. Ik heb dat gevonden in deze (k)luchtige spionagekomedie met een uit de kluiten gewassen beroepsworstelaar in de rol van CIA-agent en een frêle klein meisje als zijn onwaarschijnlijke tegenspeelster. Het duo zorgt voor een gedachteloze klucht. Geen hoogstaande cinema, maar best leuk voor een keer.

Mooie film over de wederopbouw van Koerdistan na de val van Saddam Hussein. Robuuste, ietwat fragmentarische film over gezag, corruptie, loyaliteit, familie-eer, enz. De mooie muziek op de hang en de spaarzame momenten van oprechte tederheid maken het geheel tot een leerzaam en aangenaam kijkgenot. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan Golshifteh Farahani (Darbareye Elly (2009), een van mijn favorieten.

Michelle Williams stond voor de zware taak om een van de meest legendarische, meest onzekere en daarmee meest onhandelbare actrices uit de filmgeschiedenis te spelen in een lichtvoetig verteld verhaal over het maken van The Prince and the Showgirl (1957).

Het moet gezegd: Williams kwijt zich met verve van die moeilijke taak. Sinds haar rebelse jaren in de tv-serie Dawson’s Creek is zij als actrice enorm gegroeid.

Zoals Marilyn Monroe vroeger moeiteloos het middelpunt vormde van de films waarin zij speelde, zo is Michelle Williams de ster van déze film met een heel overtuigende vertolking, waarvoor zij terecht - voor de derde keer alweer in haar nog korte carrière - een Oscar-nominatie heeft gekregen. Het is vooral dankzij haar dat deze film enorm aan geloofwaardigheid wint en het bekijken meer dan waard is.

Op zich een aardig idee voor een film, dat evenwel helemaal wordt uitgemolken zonder dat zich noemenswaardige ontwikkelingen aandienen. Het gevolg is dat de film van lieverlee stoom verliest. Film had derhalve best een half uur korter kunnen zijn.