Opinions

De belachelijke ontknoping is de doodsteek voor dit onevenwichtige misdaaddrama, dat de verwachtingen na een spectaculair begin niet kan waarmaken. De gewetenloze moordenaar en zijn al even meedogenloze vriendin doen hun best om er een spannende thriller te maken, maar dat lukt maar half. Sommige scènes zijn ronduit lachwekkend (met als dieptepunt de wijze, waarop de verpleegster zich verschuilt in de kamer van het slachtoffer). De maniertjes van Ana Alvarez maken op d’n duur ook geen indruk meer. Met veel goede wil krap aan een voldoende. Wel een mooie, toepasselijke poster trouwens.

Ik heb gemengde gevoelens overgehouden aan deze film. De primaire verhaallijn over de twee ongehuwde moeders sprak mij wel aan, hoewel de crux van dat verhaal lang van tevoren min of meer aangekondigd wordt. De secundaire verhaallijn over het nationale trauma van Spanje (de Burgeroorlog en zijn naweeën) wist mij niet echt te raken. Over het geheel genomen wel een mooie film.

Een rauwe film over seksuele uitbuiting. De vrijscènes (een handvol) worden relatief discreet in beeld gebracht, wat evenwel niet kan verhullen dat de beide dames er goed uitzien. Ik sluit niet uit dat de geldsjacheraar, die de vrouwen misbruikt, het kunstje afgekeken heeft van konijnen.

Het acteerwerk laat nogal wat te wensen over, maar daar is het regisseur Sang-woo Lee volgens mij niet om te doen. Over het geheel genomen een matige, weinig opwindende film.

Het duurt even voor de dwarsverbanden tussen de aanvankelijke, "Wet van Murphy"-achtige verhaallijnen duidelijk worden, maar achteraf moet je constateren dat regisseur Villeneuve een heel knap, waterdicht scenario geschreven heeft. Daarbij wil ik meteen opmerken dat de m.i. overbodige, bloederige overgangen met de sprekende vissen op het hakblok eerder storend dan verhelderend werken.

Maar voor de rest is het een prima film, die langzaam in je kruipt. Met groeiende interesse zie je hoe de puzzelstukjes van lieverlee in elkaar passen. Uitstekende regie en andermaal een uitmuntende vertolking van Marie-Josée Croze.

90% van deze grauwe film speelt zich af in een uiteraard smerig rioleringssysteem. Mooie plaatsjes hoef je dus niet te verwachten. Daarnaast hangt het slordige script over een seriemoordenaar en zijn vaak irrationeel handelende slachtoffers als los zand aan elkaar. Alles bij elkaar niet best dus. Daar kan zelfs een bekwame actrice als Sae-ron Kim geen verbetering in brengen.

Het is opmerkelijk en teleurstellend dat een biopic over Leonard Bernstein relatief weinig aandacht schenkt aan zijn muziek (West Side Story) en zich veel meer richt op het biseksuele leven van de beroemde componist/dirigent en de spanningen en (on)begrip die dat met zich meebrengt. De mooie rol van Carey Mulligan zal ik mij nog wel een tijdje bijblijven, maar ik vrees dat ik de rest van de film snel vergeten zal zijn.

Gelaagd psychologisch drama over een taxichauffeur, die worstelt met zijn niet zo fraaie militaire verleden, wanneer hij bij toeval geconfronteerd worden met een van de onschuldige slachtoffers van de strijd tegen een terreurbeweging ("Lichtend Pad").

Seksuele terreur, afpersing, ontvoering, berouw, genoegdoening, enz. Het komt allemaal voorbij in het inventieve verhaal, dat een beeld schetst van een verscheurd land waar men het niet zo nauw neemt met normen en waarden.

Prima regiedebuut van acteur Salvador del Solar. Het acteer- en camerawerk zijn uitstekend.

P.S. Het commentaar van RaphaHoet kan ik van harte aanbevelen.

Een absolute topper. Staat vanaf de eerste keer, dat ik hem gezien heb in mijn lijstje van favoriete films. Bijzonder aangrijpend drama, dat opnieuw uiterst actueel is geworden. Helaas.

Misdaadkomedie die vergeet grappig en/of spannend te worden. Hier en daar een leuke scène, maar het geheel is niet om over naar huis te schrijven.

Ontspannen(de) film over een uitgebluste schrijver en diens alleenstaande buurvrouw en haar drie kinderen die om uiteenlopende redenen allemaal hun leven weer op de rails moeten zien te krijgen. Vooral de enigszins filosofisch getinte dialogen zijn van een hoog niveau. Bovendien zorgen Freeman en de hond voor kostelijke intermezzo’s. Naast de schier onverslijtbare, altijd betrouwbare Freeman zetten ook de jonkies prima acteerprestaties neer.

Prototype van een goedgevoel film met af en toe een kippenvelmomentje. Hoewel geen absolute topper, vond ik het toch jammer dat de film afgelopen was. Ik was dit gezelschap en hun verhaal nog lang niet beu.

Film met een turbulente ontstaansgeschiedenis. Richard Jewell schrijft in zijn boek “The RKO Story” (Octopus Books, 1982) op blz. 173 over de eerste voorvertoning in een bioscoop in Pomona in maart 1942: “The Pomona audience kidded the picture, laughed in the wrong places and talked back to the performers. Flabbergasted by the crowd reaction ( ... …) the president ordered editor Robert Wise to cut approximately 40 minutes out of it.”

Dat slagerswerk is goed te zien. Zeker naar het einde toe wanneer het verhaal op schokkerige wijze afgeraffeld wordt. Helaas zijn de geknipte delen definitief verloren gegaan, dus zullen we nooit weten waarop Orson Welles zijn publiek heeft willen trakteren.

Ondanks het prima acteerwerk ontstijgt deze eindversie al met al nauwelijks de middelmaat. Zonde.

Beste mozaiekfilm ooit gemaakt. Een film over het leven in al z'n facetten. Echt geweldig!

”Is dit het uniform voor aanstaande werklozen?”

Leuke film over vier vriendinnen, die na hun afstuderen aan de universiteit met wisselend succes hun weg proberen te vinden in de maatschappij. Mee- en tegenvallers en onderlinge afgunst roepen binnen het clubje op gezette tijden de nodige spanningen op. Na Shinbu Sueob mijn tweede film van regisseur In-mu Heo. Net als bij deze voorganger het geval was, zakt de verhaal af en toe wat in. Niettemin is de film door zijn luchtige vormgeving goed voor aangenaam vertier. Voor een verklaring van de titel moet je wachten tot de slotscène.

Een wonderlijk verhaal over twee rivaliserende soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog in niet minder dan drie (!) verschillende legers dienst hebben gedaan. Naar verluidt gebaseerd op waargebeurde feiten.

Oorlogsfilms die de nadruk leggen op het geweld aan het front zijn niet mijn pakkie-an. Ook in deze film wordt het opmerkelijke verhaal over de interactie tussen de beide protagonisten te veel overschaduwd door dat geweld, dat er in al dit soort film hetzelfde uitziet en niets nieuws brengt. Jammer.

Een ongewoon Bollywood drama, zonder de gebruikelijke zang en dans, over dementie en de impact, die dat heeft op de huisgenoten van de dementerende. Het plot is zo ver gezocht, dat de film ondanks een gerenommeerde cast met alleszins redelijk acteerwerk en prima camerawerk toch weinig indruk maakt.

Een regelrechte tranentrekker met een handvol verrassende wendingen. Een soms rauwe, soms ontroerende tragedie; een mix die ik eerder ben tegengekomen in de Koreaanse film Man in Love (2014). Prima regie van Young-jun Kim, die passend gebruik maakt van flashbacks en droomscènes. Overtuigend acteerwerk van de hele cast, maar het is de kleine Soo-min Jo die met haar hoge knuffelgehalte zonder meer de show steelt.

Dit Hollywood debuut van Billy Wilder als regisseur valt niet mee. Voornaamste probleem van deze one-joke film is dat de grap veel te lang wordt volgehouden, terwijl die vrij snel aan slijtage onderhevig is. Het hele gedoe op de militaire academie is gewoon niet leuk. Daarnaast past een stijve hendrik als Ray Milland voor geen meter bij de fruitige Ginger Rogers.

Billy Wilder heeft een aantal erg mooie films op zijn conto staan. Deze hoort daar zeker niet bij.

Voor zo ver ik mij kan herinneren de slechtse dansfilm, die ik ooit gezien heb. Miss Winstead ziet er aardig uit, maar daarmee heb je het wel gehad. Weinig verhaal, matige dansscènes en een flinterdun liefdesverhaaltje. Dat is het wel zo'n beetje.

Prachtige, tijdloze film met een schrijnend verhaal over een bejaard echtpaar en de problemen, die zij en hun kinderen hebben wanneer zij op hun oude dag noodgedwongen hun huis moeten verlaten. Iedereen heeft zo z’n besognes en eigenlijk is er voor hen nergens plaats. Deed met denken aan De Sica’s Umberto D.
De dramatische slotscène met een fantastische Beulah Bondi is waarlijk subliem en niet licht te vergeten. Maar dat geldt eigenlijk voor heel het laatste deel van de film, wanneer de oudjes besluiten samen op stap te gaan en de boel verder de boel te laten. De scène in de taxi met het aloude “Let me call you sweetheart” hakt er al evenzeer in.
Deze film was destijds inspiratiebron voor Tôkyô Monogatari (1953) van Yasujirô Ozu. Ook het verhaal van Love Is Strange (2014) is enigszins vergelijkbaar, maar kan in de verste verte niet tippen aan dit pareltje van Leo McCarey.

Sloom psychologisch drama, dat pas in het laatste deel enigszins op gang wil komen en uiteindelijk wel eindigt met een fraaie slotscène. Het is evenwel te weinig en te laat. De mooie cinematografie en —zoals te verwachten— het optreden van Marion Cotillard zijn verreweg de beste onderdelen van deze toch wat teleurstellende film.

Oei! Ik heb blijkbaar zitten kijken naar kinderporno. Althans, naar het oordeel van de rechter. Er zitten inderdaad een aantal naaktscènes van jonge tieners in, maar erg prikkelend of storend heb ik dat niet ervaren. De al dan niet gespeelde wreedheden van de kinderen jegens elkaar en het doodschieten van een vogeltje vond ik veel schokkender.

Mij is niet geheel duidelijk, wat de makers met deze film bedoeld hebben. Veel verhaal zit er in ieder geval niet in. Maar de bergachtige omgeving levert af en toe fraaie beelden op en Laura (Lara Wendel) is een leuk meisje om te zien. De beide andere hoofdrolspelers wekken voornamelijk irritatie op, niet alleen door hun gedrag, maar vooral door hun zwak acteerwerk

Ik wilde deze film eigenlijk alleen zien vanwege het meespelen van Leonor Watling. Het blijkt een reuze meevaller te zijn. Een knap mozaïek over mensen, die bepaald niet toegelachen worden door het leven, maar wat meer diepgang en wat meer achtergrondinformatie zouden niet misstaan hebben.

Het is alsof Malcolm en Marie in een tredmolen zitten, waarin ze elkaar beurtelings de maat nemen. In het begin is het nog wel leuk, maar geleidelijk aan komt er sleet op waardoor de monologen gaandeweg vervelend beginnen te worden.

Dat doet niets af aan het feit dat Zendaya en Washington degelijke vertolkingen neerzetten in weerwil van het nogal monotone script. Ik heb begrepen dat dit een vluggertje is van Sam Levinson en dat is te merken.

Aardige film, maar Tornatore blijft toch vrij ver verwijderd van zijn meesterlijke Nuovo Cinema Paradiso. Probleem is niet zo zeer het verhaal en de mooie beelden, maar Monica Bellucci. Ze ziet er natuurlijk weer spectaculair uit. Het is echter duidelijk dat Bellucci bij het uitdelen van acteertalent niet vooraan gestaan heeft. Maar ze mag niet klagen, want ze is fysiek meer dan afdoende gecompenseerd.

Film over het leven tijdens de nadagen van de voormalige Sovjet-Unie. Het disfunctionele gezin, waar de onbeschroomde Vera de katalysator is van alle ellende, staat min of meer model voor de Sovjet-maatschappij ten tijde van Gorbatsjov’s perestrojka. Langzaam maar zeker valt het gezin helemaal uit elkaar.
Prima geregisseerd door Vasili Pichul en een uitstekende hoofdrol van Natalya Negoda als de rebelse tiener, die met alles en iedereen (incl. zichzelf) overhoop ligt. Film schijnt destijds nogal spraakmakend geweest te zijn vanwege de paar expliciete seksscènes, maar eigenlijk doen die volgens mij weinig ter zake.
Vreemd dat zo weinig mensen dit in mijn ogen belangwekkende tijdsdocument gezien hebben.

Laura Antonelli is zonder meer een prachtige vrouw. Dat kan ik helaas niet zeggen van de films die ik van haar gezien heb. Die zijn eerder middelmatig of zelfs nog minder van kwaliteit. Dat geldt ook voor deze flauwe, seksueel getinte komedie over een moederloos gezin, waarvan de leden ieder op hun eigen wijze toenadering zoeken tot de mooie huishoudster.

Ik heb de laatste maanden een aantal bijzonder leuke Italiaanse komedies gezien uit de eerste helft van de jaren ’50 met sterren als Gina Lollobrigida, Sophia Loren en Silvana Mangano. Vergeleken daarmee is dit een zwakke film, die de meeste kijkers snel zullen vergeten. Ik zeker.

Interessant tijdsbeeld van Zuid-Korea ten tijde van de militaire dictatuur. De meedogenloze discipline op de hoge school en onderlinge rivaliteit en vechtpartijen van de studenten staan wellicht symbool voor het maatschappelijk klimaat in die tijd. Wat daar ook van zij, ik vond het allesbehalve aangenaam om naar te kijken. Niet mijn ding.

Bepaald niet mijn ding. Ik had het van tevoren min of meer kunnen weten: Jason Lee, Jeremy London en Shannen Doherty op de titelrol, dat belooft niet veel goeds. Van-dik-hout-zaagt-men-planken humor en die spreekt mij niet aan.

Niet meer dan een handvol geslaagde grappen. De leukste (bij)rol was eigenlijk nog die van Joey Lauren Adams (het passen van de slipjes).

Valt bij herziening toch wat tegen. Op zich is het een prima verhaal. Maar het is natuurlijk een nadeel bij detectiveverhalen, dat die minder spannend zijn wanneer je van tevoren de afloop kent. Ik weet niet of dat de bedoeling was, maar Humphrey Bogart maakt van het beroemde Sam Spade personage naar mijn smaak een net iets te gelikte detective. Sowieso valt het acteren imo niet mee, met uitzondering van Sydney Greenstreet.

Drie heel losjes aan elkaar geknoopte verhalen over de bijzondere band van een moeder met haar kind. Vooraf verwachtte ik dat het één groot tranendal zou worden, maar dat valt reuze mee hoewel het op zich best wel ontroerende verhalen zijn. Het meest pakkend vond ik de gespannen relatie tussen de zangeres en haar terughoudende dochter. Qua acteerwerk springt Hae-sook Kim eruit als de moeder van de maffiabaas.