Opinions

Donker psychologisch drama over een disfunctioneel gezin, dat helemaal uit elkaar valt nadat de oudste dochter is weggelopen en in de handen van een criminele drugsverslaafde is gevallen.
Het verhaal en het acteerwerk zijn dik in orde. Ik vind het wel jammer dat regisseur Björn Runge het onnodig verwarrend maakt door overbodige nevenverhaallijntjes (o.a. uitmondend in incest) aan te boren. Mede daardoor geen gemakkelijke film, maar beslist de moeite waard.

De film schetst de scheiding der geesten in het naoorlogse Japan. Sommigen willen vasthouden aan oude tradities en culturele erfstukken uit het verleden. Anderen zijn gevoelig voor de westerse invloeden en moeten weinig tot niets hebben van dat ‘ouderwetse’ gedoe.

Dit is de tiende film van regisseur Yasujirō Ozu die ik gezien heb en het is in mijn ogen de minste in die reeks. Probleem is vooral het acteerwerk. Dat heeft meer weg van declameren dan van acteren. Best verrassend eigenlijk, omdat de cast talrijke vertrouwde gezichten herbergt. Vooral de charmante Hideko Takamine heeft in andere films talloze malen laten zien, dat ze veel beter kan b.v. in Nijûshi no Hitomi [aka: Twenty-four Eyes] (1954).

Goeddeels mislukte docuthriller van Spielberg over de afrekening van de Israëli’s met de verantwoordelijken voor de aanslag tijdens de Olympische Spelen 1972 in München. Ik houd doorgaans best van lange films, maar dan moeten ze wel spannend en/of boeiend zijn. Dat is deze film maar op een paar momenten. Een regelrechte tegenvaller.

Alleraardigste klucht over een onderwereldfiguur, die omwille van zijn ouders zich aanmeldt voor een doktersstudie en gaandeweg in het ziekenhuis ieders hart verovert, behalve dat van de directeur. Een vlotte film met een leuke soundtrack. Een opvallende, kolderieke rol van Arshad Warsi als Sanjay Dutt’s sidekick.

Zwaarmoedig drama over rouwverwerking. Op het acteer- en camerawerk valt weinig aan te merken, maar ik hield een deprimerend gevoel over aan de film.

Sombere, neo-realistische film van René Clement, een beetje vergeten regisseur die toch een paar mooie films op zijn naam heeft staan (Jeux Interdits; Plein Soleil). Het script is van de hand van o.a. Cesare Zavattini, een van de grondleggers van het neo-realisme. Mooie, ingetogen rollen van Jean Gabin en Isa Miranda.

Ondanks zijn vergevorderde leeftijd nog steeds een film, die blijft resoneren. De film won in 1950 de speciale onderscheiding voor beste niet-Engelstalige film, uitgebracht in de Verenigde Staten (de voorloper van de Oscar).

Een enkele uitzondering daargelaten (Reign over Me) kunnen de films van Adam Sandler mij niet bekoren. Daar brengt deze who-done-it komedie geen verandering in, ondanks (of dankzij?) de aanwezigheid van Jennifer Aniston.

Flauwe sequel met meer van hetzelfde. Niet grappig en niet spannend. Ik hoop dat we verschoond blijven van nog meer vervolgen, want van mij hoeven dit soort films niet.

Een van de mindere exemplaren uit de reeks Philip Marlowe-verfilmingen. Dat is volgens mij vooral te wijten aan de miscasting van Dick Powell. Powell hoort veel meer thuis in romantische musicals. Het karakter van een whiskyslurpende, rokkenjagende, bijdehante privédetective past helemaal niet bij hem, vind ik. Hij is bovendien niet morsig genoeg (vgl. Bogart, Mitchum e.a.).

Net als de andere verhalen van Raymond Chandler bevat het plot voldoende twists om het toch wel spannend te houden en daardoor zakt de film niet helemaal door het ijs, maar het houdt niet over.

Donker drama over een jonge moslima, die zich wil onttrekken aan een gedwongen huwelijk en daarvoor uiteindelijk de ultieme prijs betaalt. Net als vrijwel alle films over eerwraak een bijzonder ongemakkelijke zit.

Indrukwekkend coming of age drama over een tiener die de komst van een vroegere familievriend aangrijpt voor een poging om te ontsnappen aan haar heetgebakerde, tirannieke vader. De paradijselijke omgeving van de zonovergoten Dalmatische kust staat in scherp contrast met de donkere wolken, die voortdurend dreigend boven het gezin hangen. Een film boordevol onderhuidse spanningen, die regelmatig boven komen drijven.

Het onberispelijke acteerwerk en de cinematografie zijn een lust voor het oog. De slotscène is qua inhoud en qua vormgeving de spreekwoordelijke kers op de taart. IJzersterk debuut van regisseur Antoneta Alamat Kusijanović.

Het zal allicht niet de bedoeling geweest, maar ik vond dit een kinderlijke film over naïeve jongemannen die snel rijk denken te worden door historische kunstschatten te stelen uit een archeologisch museum. De huislijke entourage van het verhaal is met voorsprong het leukste deel van de film.

Semi-autobiografisch regiedebuut van Rudy Mancuso. De film heeft zo zijn momenten, maar over het geheel genomen ben ik niet erg onder in druk. De aanwezigheid van de charmante Camilla Mendes maakt evenwel veel goed.

Ik ben niet onverdeeld gelukkig met de keuze van de filmmakers om een verhaal over een echtpaar, dat onderdak biedt aan een onderduiker tijdens de Tweede Wereldoorlog, op zo’n luchtige wijze vorm te geven. Het creëert een ietwat rare sfeer, die ik niet goed kan plaatsen. Afgezien daarvan is het mooie film met een paar verrassende twists, die je dwingen bij de les te blijven.

Onschuldige tienerfilm over kalverliefde volgens een geijkt patroon: op zoek naar een meisje ziet een buurjongen zijn tomboy-achtige jeugdliefde over het hoofd. Het voorspelbare verhaal doet in de verte wel wat denken aan het overigens veel betere Some Kind of Wonderful (1987).

Mijn tweede film van het duo Bernardo - Padilla. Het acteerwerk van Kathryn Bernardo kan ermee door, maar Daniel Padilla —naar verluidt een tieneridool in eigen land— heeft bij het uitdelen van acteertalent volgens mij ergens achteraan gestaan.

Knappe romantische thriller over een driehoeksverhouding, waarbij de focus vooral ligt op de interactie tussen de intrigante echtgenote en de argeloze maîtresse. De film kent een aantal interessante wendingen. Gaandeweg komen de personages steeds meer op superglad ijs (“zwart ijs”) terecht. Best spannend al met al.

Intrigerende film waarin schokkende en luchtige momenten elkaar afwisselen. Regisseur Ergüven heeft zich naar eigen zeggen laten inspireren door The Virgin Suicides (1999) van Sofia Coppola. De overeenkomsten (met name het isolement) bevestigen dat, maar de huwelijksproblematiek van de jonge meisjes zorgt daarnaast voor een extra dimensie. Dat maakt dat het centrale thema van de film tevens de generatiekloof betreft tussen het traditionele, conservatieve Turkije enerzijds en het naar vrijheid en eigen keuzes hunkerende moderne Turkije anderzijds.

Ik weet niet of Ergüven de film bedoeld heeft als metafoor voor het hedendaagse Turkije, maar ik sluit dat niet uit. Hoe dat ook zij, zij heeft een pakkende film in elkaar gezet die mij van begin tot einde boeide. Het fraaie slot is er een om in te lijsten!

Yōji Yamada, naar verluidt een “leerling” van “meester” Yasujirō Ozu, is in korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete regisseurs van de Japanse cinema (net als zijn leermeester).

Deze film over de moeizame band tussen een oude tabaksboer en zijn kinderen draagt daar zeker ook aan bij. Het is een charmante film met een mooi verhaal over de dagelijkse beslommeringen van gewone mensen. Hij bevat een aantal ontroerende scènes. Vooral de scène waarin de vader kennismaakt met de vriendin van zijn jongste zoon springt eruit.

Een prachtige film, want spekje naar mijn bekje.

Epische film over een familie, die langzaam maar zeker dreigt te bezwijken onder de egoïstische opstelling van de diverse familieleden. Te midden van dat egocentrisme straalt het altruïsme van een ietwat naïeve Setsuko Hara. Vakkundig weet regisseur Naruse de scherpste kantjes enigszins weg te slijpen.

Film komt wat moeizaam op gang om zich uiteindelijk te ontwikkelen tot een boeiend familieverhaal. Ik heb nog niet zo veel ervaring met Japanse films uit het verleden, maar er komen zoveel bekende gezichten voorbij in deze film dat ik me niet aan de indruk kan ontrekken dat het crème de la crème van de toenmalige Japanse cinema op de rol staat, inclusief Ozu’s vaste waarde Chishū Ryū in een cameo.

Net als Villaverde’s Transe (2006) een verbijsterende film, weliswaar niet zo gruwelijk maar dat hoeft van mij ook niet. Deze film over verdwaalde en in de steek gelaten straatkinderen in Lissabon bevat sowieso genoeg heftige beelden. Vooral de bevalling van Andreia in het tankstation hakt er nogal in. Geweldige, emotierijke rol van Ana Moreira, die ook al een indrukwekkende hoofdrol speelde het eerder vermelde Transe.

Na Hoop-La (de alleszins bezienswaardige afscheidsfilm van Hollywood-icoon Clara Bow) mijn tweede film van regisseur Frank Lloyd. Opnieuw weet hij mij prima te vermaken met deze incidentrijke avonturenfilm, geïnspireerd door ware feiten. Met dank aan de voortreffelijke cast: Clark Gable, Franchot Tone, scheepsdokter Dudley Digges en uiteraard Charles Laughton, sowieso een acteur van de buitencategorie.

De betoverende openingsscène trekt je naar het puntje van je stoel. Je krijgt vervolgens twee uur lang niet de kans om achterover te leunen, want er ontwikkelt zich een fascinerend drama over oude gebruiken, familietrots, onderdrukking, gewetensstrijd, onthechting en beetje bij beetje liefde.
Een verhaal over het moderne Turkije tegenover het traditionele Turkije met zijn vastgeroeste gewoontes en ijzeren wetten. Een verhaal ook met talloze wendingen, die je telkens weer nieuwsgierig maken naar het vervolg. Een verhaal tenslotte met oog voor details, zoals de scène, waarin Meryem en haar neef Cemal voor de eerste keer samen aan tafel eten en Meryem als gedienstige jonge vrouw nederig bij het hoofd van de tafel blijft staan voor het geval dat haar neef misschien nog wat nodig zou hebben. En als kers op de taart: op het moment dat je de hele verkrachtingszaak min of meer al een beetje vergeten bent, wordt de ware toedracht als het ware terloops geopenbaard. Schokkend. Prachtig.

Dat alles wordt gegoten in schitterende beelden van een fabelachtig mooie omgeving. En dan is er ook nog het ijzersterke acteerwerk van de hele cast. Zeldzaam goed. Vooral Özgü Namal springt er wat dat betreft trouwens uit, met als hoogtepunt de scène waarin zij dreigt te stikken in een visgraat.

Kortom een fantastische film met een passend einde, dat je achterlaat met een goed gevoel. En ja, die openingsscène met de kudde schapen en het aangerande meisje. Zó mooi, die moet je gezien hebben om het te geloven. Filmkunst met een hoofdletter F.

Mijn eerste kennismaking met een film uit de Filipijnen. Het is een niet onaardige, zij het tamelijk zoetsappige romcom, die helaas nogal voorspelbaar en erg braaf is. Toch wel leuk genoeg —zeker de plottwist tegen het einde— om mijn interesse in meer films uit de eilandengroep te wekken.

Ik vind deze opgewekte satire die de draak steekt met mannen, die in bed ondermaats presteren, wel lollig. Niet alle grappen zijn geslaagd en het is uiteraard geen topfilm, maar dat is volgens mij ook nooit de bedoeling geweest van de filmmakers. Daarom snap ik eerlijk gezegd sommige tamelijk zure reacties niet.

Hoe dan ook, ik heb mij in ieder geval met deze film, die herinneringen oproept aan die andere Canadese sekskomedie (Young People F*cking), prima vermaakt.

Slappe komedie met niet meer dan een handvol grappige scènes. Het blijft toch vaak tobben met Jason Biggs en ook de filmcarrière van Kate Hudson zit eigenlijk vanaf het begin al op een dood spoor (m.u.v. Almost Famous, 2000), daar helpt geen lieve moedertje (Goldie Hawn) aan.

Alleraardigste romcom met prima acteerwerk met een paar verrassende wendingen. Erg leuk.

Best een aardige romcom tot aan de laatste tien minuten. Die zuigen de onderhuidse spanning uit het op zich originele verhaal, waarin de stereotype karakters zijn omgedraaid.

Verdienstelijke rol van Jenny Slate als het getroebleerde love interest. Geen topper, maar toch wel de moeite van het bekijken waard.

Luchtige shownummers aan de ene kant en anderzijds een min of meer serieus verhaal over adoptie; dat zijn de basiselementen van deze film. En die bijten elkaar toch wel een beetje. Maar afgezien daarvan is het een vlotte film met natuurlijk “pin-up” Betty Grable als de voornaamste attractie. Samen met Dan Dailey zorgt zij voor anderhalf uur aangenaam vertier. Ook de debuterende Mitzi Gaynor (South Pacific) draagt daaraan bij, vooral met haar mooie dansduet met Dailey.

Bevallig uitstapje van Wong naar Amerika. Gelukkig heeft hij zijn stijl meegenomen en ook inhoudelijk begeeft hij zich op bekend terrein: moeizame relaties tussen eenzame, wat contactarme mensen, die —zonder het zichzelf te willen toegeven— op zoek zijn naar liefde en/of geborgenheid. Prima film met een mooie soundtrack. Ik ben bovendien aangenaam verrast door het optreden van Norah Jones.

Aardige romcom die na een rommelig begin wat tijd nodig heeft om op gang te komen. Het tweede deel, waarin de vrienden alle drie te maken krijgen met romantiek, is veruit het beste deel van de film. Niets van bijzonders, maar aardig om een keer gezien te hebben.

Ik vermoed dat de Engelse titel “My Bossy Girl” gekozen is om aan te haken aan het succes van ”My Sassy Girl” uit 2001, een prachtige film die vele malen beter is.