Opinions

Dramedie over een verlegen, onervaren twintiger die valt voor een doorgewinterde bordeelhostess van middelbare leeftijd. Hij heeft thuis te maken met een overbezorgde, bemoeizuchtige moeder, zij met een zoon die zich met duistere zaakjes bezighoudt. In hun prille relatie ontmoeten de twintiger en de hostess respectievelijke tegenpolen daarvan. Een charmante goedgevoel film met een leuk slot.

Komedie over een echtpaar dat in scheiding ligt en daarna de handen vrij wil hebben door de partner de hemel in te prijzen als de meest geschikte ouder voor de kinderen. Af en toe wel grappig met wat slapstickachtige scènes, maar de humor komt te geforceerd over. Leuk voor een keer, maar daar blijft het bij.

Heel aardige muziekfilm over twee Cubaanse broers, die min of meer noodgedwongen uitwijken naar New York en daar met vallen en opstaan een vooraanstaande rol afdwingen in de nachtclubs en danszalen. De karakterverschillen tussen de twee zijn goed uitgewerkt al wordt de rol van de oudste broer (Armand Assante) iets te vet aangezet of uitgevoerd. Er is deze keer zowaar een ingetogen en geloofwaardige dramatische bijdrage van Maruschka Detmers.

Aanbevolen voor liefhebbers van Latijns-Amerikaanse dansmuziek.

Ik heb het genoegen gesmaakt om in Londen de musical tot twee keer toe te mogen aanschouwen. Deze film blijft daar bij achter, net als zijn voorganger van tien jaar geleden. Het probleem zit ‘m in het zingen, vind ik. De melodieën van Abba zijn natuurlijk onverwoestbaar. Dat zijn stuk voor stuk evergreens. Maar… de kwaliteit van de zang houdt in deze film niet over, allicht met uitzondering van Amanda Seyfried en Meryl Streep, die beiden een alleraardigste zangstem hebben. Hoogtepunt van de film vind ik overigens het charmante duet van Cher en Andy Garcia.

Afgezien van deze kritiek is het verder wel een vrolijke, kleurrijke en aanstekelijke film, die ik met de inbreng van de speelse liefdesavonturen van Lily James als "verantwoording voor het drie vaderschap-fenomeen” als geheel net iets beter vind dan de prequel. Dat laat onverlet dat ik Abba-liefhebbers van harte kan aanbevelen de musical in Londen te gaan zien. Dat is pas echt genieten als je van deze muziek houdt.

Het acteren (vooral van Michelle Williams) is beter dan het verhaal, dat zowat een aaneenschakeling is van allerlei trieste, op zich zeer herkenbare gebeurtenissen die allemaal (nagenoeg) tegelijkertijd plaatsvinden. De relatie van het dochtertje Jackie met enerzijds haar oppas en anderzijds haar moeder maakte de meeste indruk op mij. Al met al niet slecht, maar ik had na Tilsammans en Lilja 4-Ever beter verwacht van Lukas Moodysson.

Typisch zo'n film waarvan je volgende dag nog amper weet waar ie over ging. Mike Binder kan veel beter. Bij gebrek aan een goed verhaal had men in ieder geval Rebecca Romijn (wat een plaatje!) wel wat vaker in beeld mogen brengen.

Regisseur Carol Reed doet een geslaagde poging om de sfeer van The Third Man weer op te roepen en hij voegt daaraan in de tweede helft van de film een forse scheut romantiek toe. Hoewel niet zo goed als het befaamde meesterwerk van Reed uit 1949 is het resultaat opnieuw een enerverend drama, dat zich afspeelt in het kapotgeschoten en verscheurde Berlijn 8 jaar na de oorlog. Zoals je mag verwachten zetten James Mason en Claire Bloom ijzersterke rollen neer. Met Mac Hammer Fan ben ik van mening dat meer mensen deze spannende film zouden moeten zien.

Een leuke film, maar niet zo leuk als het Zweedse origineel En Man Som Heter Ove uit 2015 met destijds een fenomenale Rolf Lassgård in de titelrol. Daar kan Tom Hanks niet aan tippen. Je ziet wel vaker dat remakes niet het niveau van het origineel halen.

De decors, de kleding, de figuranten: het is allemaal gigantisch en het ziet er allemaal fantastisch kleurrijk uit. Ik kan me niet herinneren zo’n indrukwekkende pracht en praal al eerder in een film gezien te hebben.

Het lijkt er een beetje op alsof Yimou Zhang aan het oefenen was voor de openings- en sluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Beijing in 2008. En het heeft er de schijn van dat Zhang te midden van dat gigantisme minder aandacht heeft besteed aan de best interessante verwikkelingen met allerlei intriges aan het keizerlijke hof. In ieder geval komt het verhaal veel minder uit de verf dan in eerdere films van Zhang. Maar visueel is het allemaal overweldigend.

En het was weer een genot om Gong Li te zien, al kreeg zij in deze film geduchte concurrentie van de mooie Man Li. Gelet op de fraaie kleding van de keizerin en de hofhouding had men deze film trouwens ook wel Curse of the Bulging Breasts kunnen noemen.

De film moet het vooral hebben van zijn scherpe dialogen en het prima werk van een aantal puike acteurs. Paul Scofield, Orson Welles (bescheiden rol) en Leo Mckern zijn allemaal buitengewoon op dreef.

Bepaald geen lichte kost, maar alleszins het aanzien waard.

Mislukte thriller (want te weinig suspense) over corruptie en de betrokkenheid van de katholieke kerk bij een prestigieus nieuwbouwproject ten koste van een monumentaal kerkgebouw. Ondanks de talrijke intriges wist de film mij amper te boeien. Niet meer dan aardig tijdverdrijf.

Haast infantiele actiekomedie over een kluns, die aangezien wordt voor een huurmoordenaar. Na een aardig begin zakt de film door het ijs vanaf het ten tonele verschijnen van Woody Harrelson. Dit soort films is niet aan mij besteed.

Uitstekende thriller tot aan… het laatste kwartier zo'n beetje. Het gedoe met de grot en de parachutesprong boven Duitsland is zo gekunsteld, dat het heel de film onderuit haalt. Zoals te doen gebruikelijk in Hollywood films is het Londense decor ook nu weer nat en mistig, maar dat past deze keer prima bij de sfeer van de film.
De nog jonge Roddy McDowall heeft een leuk rolletje. Het alleraardigst vond ik echter Joan Bennett met haar Cockney-accent! Voor zover ik dat kan beoordelen klonk dat heel geloofwaardig.
Ik was dus heel erg positief tot aan de ontknoping. Dat vind ik een regelrechte afknapper.

Net als in een paar van zijn andere films weet regisseur Robert Mulligan een prima tijdsbeeld te schetsen van het rauwe plattelandsleven in het altijd wat broeierige zuiden van Amerika, dat dient als achtergrond voor dit sterk geschreven romantische drama.

Boeiend en goed geacteerd, met een verrassend goed debuut van de piepkleine Reese Witherspoon. Ook Emily Warfield zet een heel aardige rol neer. Vreemd dat haar filmcarrière nooit echt van de grond gekomen is.

Ik kan niet zeggen dat ik aan het scherm gekluisterd zat bij het zien van deze misdaadkomedie. Een slap verhaal met bij tijd en wijle een flauwe grap en welgeteld één opvallende scène, die met de paraplus. Ook de beelden van Hongkong waren in vergelijking met andere films niet erg bijzonder. Al met al voortkabbelende middelmatigheid.

Bij zijn regiedebuut regisseert Woo-sung Jung zich zelf als de man die tot ongenoegen van zijn gangsterbaas uit het criminele milieu wil stappen. Gewelddadige actiethriller die veelal platgetreden paden bewandelt.

Matige film over een aan lager wal geraakte roddeljournalist, die zijn slachtoffers chanteert met mogelijk te publiceren schandaaltjes. Zijn ontmoeting met een mooie erfgename brengt hem ertoe eens goed naar zichzelf te kijken.

Het meest opmerkelijke is eigenlijk nog dat de vonk tussen Carole Lombard en William Powell niet alleen in de film, maar ook in werkelijkheid oversloeg. Een paar maanden na de première zijn zij getrouwd.

Ik heb de drie thrillers naar de boeken van Stieg Larsson achter elkaar gekeken. Het is een sublieme serie, waarvan de verhalen elk een eigen plot hebben die evenwel naadloos in elkaar overgaan.

Dit eerste deel, strak geregisseerd door Niels Arden Oplev (ook regisseur van mijn top-10 filmTo Verdener, 2008; aanbevolen!) is meteen het beste, al doen de andere delen er nauwelijks voor onder. Een spannend, knap geconstrueerd verhaal met een paar verrassende wendingen en een prachtig slot. Op het puntje-van-de-stoel werk, mede door het prima acteerwerk van Michael Nyqvist (Så som i Himmelen) en vooral Noomi Rapace.

Ik ken de Amerikaanse versie van dit verhaal (nog) niet en hoewel ik altijd een beetje huiverig ben voor Hollywood-remakes, zal ik er misschien deze keer toch aan moeten geloven.

Ook de boeken van Stieg Larsson ken ik niet, maar daar breng ik snel verandering in.

Een traktatie! In het intelligente script over de eenzaamheid van een weduwnaar en diens soms traumatische ervaringen in het verleden worden humor en drama op harmonieuze wijze met elkaar te verweven. Vaak is het lachen geblazen, af en toe ook slikken.

Rolf Lassgård zet met een ijzersterke mimiek een dijk van een hoofdrol neer en Bahar Pars (När Mörkret Faller) doet als zijn hoogzwangere buurvrouw nauwelijks voor hem onder.

De film is genomineerd voor beste niet-Engelstalige film. Van mij mag deze heerlijke film met het beeldje aan de haal gaan, want ik heb hier erg van genoten. Werkelijk een juweeltje!

Het is door films als deze dat ik weer weet waarom ik al vele decennia zo graag naar films kijk.

Het basisidee van deze film in het genre “the making of …” is op zich erg leuk. Dat kan ook gezegd worden over de vormgeving en het acteerwerk. Mijn voornaamste kritiek is dat de film naar mijn smaak te veel focust op de tobbende Charles Dickens en inhoudelijk te weinig van doen heeft met Kerstmis of de kerstsfeer. Dat komt voornamelijk omdat de links met het oorspronkelijke (sublieme) Scrooge-verhaal in mijn ogen te vluchtig zijn. Dat vind ik toch wel jammer.

Zonder twijfel een van de zwakste Hitchcock-films. Het verhaal is aan de magere kant, wordt nergens echt spannend en ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. Jammer bovendien dat het bekroonde "Que Sera Sera" niet een keer volledig gezonden wordt door Doris Day.

When the legend becomes fact, print the legend.

Met die woorden neemt regisseur John Ford afscheid van het Wilde Westen, zoals dat ons in talrijke films doorgaans wordt voorgeschoteld. Ik ben over het algemeen niet zo van westerns, maar deze ontnuchterende allegorie over het volwassen worden van het rijkelijk met legendes bedeelde kolonisatiegebied ten westen van de grote rivieren heeft mij al menigmaal bekoord. Ik vind het in zijn soort een van de beste films, die vaag doet denken aan die andere kanjer: High Noon.

Het helpt natuurlijk dat Ford —naast een goed verhaal— kan beschikken over een topbezetting met acteurs, die het duidelijk naar hun zin hebben. Bovendien weet hij het op zich serieuze verhaal erg luchtig te houden door kwistig te strooien met komische momenten, vooral in de personages van Andy Devine als de schijterige marshal en van de haast onherkenbare Edmond O’Brien als de krantenman. Typisch zo’n film, die mij nooit verveelt en die ik daarom om de paar jaar weer opzet.

Wanneer je niet meer gezien wordt als mens maar als kunstvoorwerp, dan is reizen binnen Europa geen probleem. Deze sneer naar het Europese migratiebeleid is het uitgangspunt van deze film met een in mijn ogen origineel verhaal.
Het is een vermakelijk ironisch drama over een Syrische vluchteling, die moet ophouden mens te zijn om verenigd te kunnen worden met zijn geliefde . Het kan haast hier anders of de omstreden West-Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye heeft mede als inspiratiebron gefungeerd. Diens beroemde getatoeëerde varkens komen ook nog even in beeld. In de film vervult Delvoye zelf een bijrolletje als verzekeringsagent.

Je moet het de Coens nageven: ze maken heel bijzondere films, die er heel gelikt uitzien en allemaal een bijzonder verhaal hebben. Probleem is dat het niet helemaal mijn smaak is. Deze film vormt daarop geen uitzondering.

Dit keer kreeg ik het gevoel dat ik naar buitenaardse wezens zat te kijken; mensen zonder gevoelens, zonder emoties (de woede-uitbarsting tijdens de rechtszaak daargelaten). En iedere keer als ik net gewend was een weer bijgestelde verhaallijn, maakte het verhaal opnieuw een haakse bocht. Kon ik weer opnieuw beginnen.

Ik moet erkennen dat de Coens tot in de puntjes verzorgde films maken, maar met uitzondering van Fargo spreken de verhalen mij doorgaans zo weinig aan, dat ik nooit de neiging krijg om zo’n film voor een tweede keer te bekijken. Jammer voor mij allicht, maar ’t is niet anders.

Wanneer Otto Preminger naast een uitmuntende Frank Sinatra twee échte actrices had gezet in plaats van de etalagepoppen Parker en Novak, dan was dit naar mijn gevoel een heel mooie, pakkende film geworden. Door het zeer matig acteren van de dames, die beiden een cruciale rol vervullen in het verhaal, ontstijgt de film nu amper de middelmaat. Dat is toch wel jammer, want voor de jaren ’50 is het best een gedurfd verhaal. Het goeddeels tegenvallende acteerwerk verhindert evenwel dat de film een blijvende indruk maakt.

Simpele, alleraardigste romcom over een knorrige man, die met z'n gevoelens geen raad weet, en een temperamentvolle huishoudster, die haar baas letterlijk en figuurlijk niet begrijpt. Jan Decleir is gewoon Jan Decleir en Maria Popistasu, die ik ken van de dramatische miniserie Sex Traffic (2004), is een heel leuke en mooie tegenpool.

Sinds het zien van Sè, Jiè (Lust, Caution) was ik op zoek naar een film met de Chinese actrice Wei Tang. Ik heb 'm eindelijk gevonden, maar het is helaas niet helemaal wat ik ervan verwachtte.

De trage, enigszins poëtische film schildert een romantisch drama over de moeizame relatie tussen twee totaal tegengestelde personen: een uiterst introverte Chinese vrouw en een extroverte Koreaanse man. Op het moment dat de vrouw de muur om haar heen slecht en zich eindelijk openstelt voor de man is het in feite te laat.

De tegenstellingen qua karakter komen via het ingetogen, mimisch sterke acteerwerk van Wei Tang en de meer uitbundige vertolking van Hyun Bin goed doet uitdrukking. Helaas is het verhaal wat aan de magere kant.

Een tijdje geleden heb ik bij een van de films van Loretta Young (Born to Be Bad) mijn twijfels uitgesproken over haar acteertalent. Nu ik in korte tijd meerdere van haar films gezien heb, moet ik daarop terugkomen. In dit pakkend filmpje over liefde en armoede tijdens de Grote Depressie van de jaren ’30 speelt zij Spencer Tracy helemaal van het scherm. Minpuntje: Miss Young ziet er in het begin van de film te chic uit voor iemand die al twee dagen niet meer gegeten heeft.
Opnieuw petje af trouwens voor de nagenoeg vergeten regisseur Frank Borzage. Andermaal is hij erin geslaagd een pakkend sociaal en romantisch drama af te leveren. Ik heb lang niet alles van deze regisseur gezien (ca. twee handenvol), maar wat ik gezien heb spreekt mij door de bank genomen heel erg aan.

Iedere dag lijkt wel vaderdag. De ene na de andere prachtige film trekt aan mij voorbij. Zonder meer een van de mooiste is deze beklijvende film over de dagelijkse beslommeringen van een kansarme familie aan de zelfkant van de samenleving. Nou ja, familie. Het is meer een vergaarbak van personages, die er voor kiezen om als een soort gezin goedgeluimd samen wel en wee te delen. De warmte, die de film uitstraalt, doet weldadig aan. En wat een slotscène met de kleine Juri (Yuri)… Wow!

Kore-eda heeft heel wat mooie films gemaakt, maar hier overtreft hij zichzelf. Dit is naar mijn mening met voorsprong zijn mooiste en meest meeslepende, mede dankzij mijn favoriete acteerkanonnen Sakura Andō en Kirin Kiki (afgelopen zomer helaas overleden). Een meesterwerk!

Intens, bij vlagen ongemakkelijk drama waar je stil van wordt. Een intrinsiek pijnlijk verhaal over een ernstig getraumatiseerde man en diens moeizame relatie met een eigenzinnige, puberende neef.

De hele cast is op indrukwekkende wijze bezig, Casey Affleck voorop. Wat mij betreft mag hij voor zijn rol in deze film komend weekend de hoofdprijs pakken. Dat geldt ook voor de bijrol van Michelle Williams. Haar verzoeningscène (zie poster) is een showstopper in de ware zin des woords. Toen ik vele jaren geleden af en toe eens een episode van Dawson’s Creek voorbij zag komen, heb ik nooit gedacht dat Williams zou uitgroeien tot de uitstekende actrice die zij inmiddels geworden is. De hele reeks voortreffelijke acteerprestaties, die ondertussen achter haar naam staan, bewijzen mijn ongelijk van toen.