Opinions

Tijdens de Koude Oorlog schoten uit angst voor de communistische dreiging de samenzwerings- en spionageverhalen als paddenstoelen uit de grond. Veel van die verhalen hebben met elkaar gemeen dat ze je intelligentie nogal op de proef stellen. Zo ook in deze film, waarin de vijand een wel heel erg ver gezochte methode heeft ontwikkeld om mensen, in dit geval oud Korea-strijders, te manipuleren. Van dat gebrek aan geloofwaardigheid heb ik gedurende heel de film last gehad, bij deze herziening nog meer dan bij mijn eerste kijkbeurt heel lang geleden.

Dat laat onverlet dat John Frankenheimer best een spannende spionagethriller in elkaar heeft gezet met Frank Sintra en Laurence Harvey in hoofdrollen, waarop op zich weinig aan te merken valt. Maar toch…

Net als zijn vorige werk La Mujer de Mi Hermano (2005) opnieuw een film van Ricardo de Montreuil over een beladen driehoeksverhouding. Het verhaal mist door de veelvuldige wendingen en sprongen continuïteit, maar is desalniettemin best te pruimen. Het acteerwerk is niet meer dan redelijk. Elsa Pataky heeft wel wat weg van Scarlett Johansson.

Deze sobere film is één grote aanklacht tegen oorlog voeren in het algemeen en vijanddenken in het bijzonder. De afgelegen omgeving in de Kaukasus vormt een indrukwekkende achtergrond voor de tegenstelling tussen opgefokte haat en medemenselijkheid. Een fraai vormgegeven film zonder enige opsmuk, maar met uitstekend acteerwerk, ontnuchterende dialogen en een mooie soundtrack. Deze film heeft meer indruk op mij gemaakt dan de uiteindelijke Oscar-winnaar Ida.

Op zich een bijzonder dramatisch en realistisch ogend verhaal, maar de uitvoering is toch wel armetierig. Met uitzondering van Huang Lu zijn de vertolkingen bedroevend. De fraaie beelden van de het dorpje en zijn omgeving zorgen gelukkig voor enige compensatie.

Een melodrama, zoals de titel aangeeft, is de passende aanduiding voor deze film over twee jeugdvrienden, die samen opgroeien en vervolgens aan weerszijde van de wet terechtkomen. Dat leidt tot een aantal confronterende situaties, waarin William Powell en Clark Gable kunnen laten zien wat ze als acteurs in huis hebben. Dat is niet gering. Voeg daarbij een al even goed acterende Myrna Loy, die van de een naar de ander verhuist, en je hebt een uitstekend psychologisch drama, culminerend in de innerlijke strijd die Powell (mede onder druk van zijn vrouw) met zichzelf moet aangaan als gouverneur enerzijds en als boezemvriend anderzijds. Dat het drama hier en daar wat dik wordt aangezet en uiteindelijk goed afloopt (zoals de ongeschreven Hollywood-wetten van destijds min of meer voorschreven) heeft niet kunnen verhinderen dat ik erg genoten heb van deze film.

Over het geheel gezien een toch wat tegenvallende film. Met de spanningsopbouw is weinig mis, maar de ontknoping is zonder meer zwak. Een regelrechte afknapper die mijn waardering voor de hele film doet kelderen.

Yvonne Strahovski is opvallend aanwezig. Zij roept herinneringen op aan de blondines die in de films noir uit grote Hollywood-studios in de jaren 40 en 50 zo’n markante rol vervulden.

Van begin af aan is duidelijk dat de film gemaakt is ter gelegenheid van de ingebruikname van het imposante Empire State Building in 1931. Daaromheen zijn wat verhaaltjes verzameld over liefde, fraude, corruptie, overspel e.d. Sommige daarvan zitten best leuk in elkaar. Jammer is wel dat de film enkel bevolkt is met B-acteurs, wat aan het acteerwerk te zien is. Maar al met al toch niet onaardig.

Aan intriges geen gebrek in dit psychologische drama over een lesbisch duo. De een is getrouwd, de ander verloofd, hetgeen de nodige repercussies heeft voor hun onderlinge relatie, temeer omdat alle betrokkenen (ook de partners) een eigen agenda lijken te hebben. In weerwil van het geschmier af en toe levert het wel weer een boeiende en voor die tijd redelijk gewaagde film op van regisseur Yasuzō Masumura. Ik heb tot op heden vier van zijn films gezien. Ze scoren allemaal bovengemiddeld.

Ik ben gaandeweg een fan geworden van de mooie Ayako Wakao, maar in deze film wordt zij toch tamelijk overschaduwd door het vertolking van Kyōko Kishida. Het is zonder meer háár film.

Halfbakken poging tot een remake van de gelijknamige film uit 1964. In vergelijking met het origineel wordt veel meer de nadruk gelegd op het in beeld brengen van de lesbische scènes en daar wordt de film niet beter van. Op de keper beschouwd een overbodige remake.

Biopic over scenarioschrijver Herman Mankiewicz, die met het script van “Citizen Kane” enerzijds zijn hoogtepunt, anderzijds zijn teloorgang beleefde. Goed beschouwd speelt de ontwikkeling van het meesterwerk van Orson Welles uit 1941 echter een ondergeschikte rol in deze film.

Die gaat veeleer over de politieke richtingenstrijd, die zich ten tijde van de Grote Depressie afspeelde in Hollywood, waarin magnaten als Louis B. Mayer en William Randolph Hearst zich niet onbetuigd lieten. Wat dat betreft lijkt het verhaal een vooraankondiging te zijn van de activiteiten van de beruchte senator Joseph McCarthy tijdens de jaren 40 en begin jaren 50 van de vorige eeuw.

Het verhaal over een schrijver met een alcoholprobleem en over het gekonkel achter de schermen is op zich niet heel bijzonder. Maar het is wel leuk om al die beroemde Hollywood-namen uit de jaren 30 voorbij te zien komen: Marion Davies, David O. Selznick, Irving Thalberg, Norma Shearer en talloze anderen.

Dat maakt dat ik toch wat gemengde gevoelend heb overgehouden aan deze film. Los daarvan denk Ik trouwens dat het een film is om in de gaten te houden wanneer de Academy Awards voor de deur staan.

Een matige Bollywood musical met een suikerzoet, sentimenteel verhaal. De muziek ligt lekker in het gehoor en vormt veruit het beste deel van de film. Aamir Khan en zeker Manisha Koirala hebben veel betere films gemaakt.

Uitermate sfeerrijk en pakkend vervolg op Jean de Florette (1986). Qua verhaal is deze film zo mogelijk nog mooier dan het eerste deel. Prachtige rol van Emmanuelle Béart. Het is wel van belang de films in de goede volgorde te kijken.

Corruptie van autoriteiten en overheidsdienaren is een thema dat relatief vaak voorkomt in films uit India. Zo ook in deze film, waarmee regisseur Navdeep Singh een lovenswaardige poging doet om een film noir te maken over een gesjeesde schrijver, die verstrikt raakt in het web van een corrupte politicus. De film vertoont weliswaar enige gelijkenis met Polanski’s Chinatown, maar mist de spanning van die film.

Gewelddadig mysterie over een onschuldig ogende hogeschoolstudente, die bij nader inzien toegerust blijkt te zijn met superkrachten. Dat komt goed van pas, wanneer zij belaagd wordt door de mensen, die haar hebben gemaakt tot wat ze is, of haar willen uitschakelen. Niet mijn ding, want de bloederige ontknoping is erg over de top, vind ik. Een onsje minder mag wat mij betreft ook wel.

Maar het moet gezegd: Da-mi Kim maakt met een veelzijdige vertolking best wel indruk als protagoniste en dat geldt in feite ook voor Min-si Go, die als haar vriendin vrijwel elke scène steelt waarin ze te zien is.

Wordt naar verluidt vervolgd in 2021.

Fraaie verfilming van Cunxin Li’s autobiografie met treffende beelden van de tegenstelling tussen het leven in China ten tijde van de Mao’s Culturele Revolutie en in het kapitalistische Houston. Zoals te verwachten valt bij regisseur Beresford wordt het verhaal in documentaire stijl verteld, hoewel de film af en toe iets te melodramatisch dreigt te worden.

Je hoeft geen balletliefhebber te zijn om dit een mooie film te vinden, maar het helpt natuurlijk wel.

Andermaal een sterk psychologisch drama van Isabel Coixet over de thrillerachtige relatie tussen een wijnhandelaar en een huurmoordenaar. Spannend en romantisch tegelijk. Bovendien met fraaie opnamen van Tokyo-by-Night.

Er gebeurt bitter weinig in deze saaie film, waarin twee jongeren in een tijdlus zitten. Waarom dat het meisje overkomt wordt wel duidelijk, maar wat de jongen betreft zou ik het niet weten, tenzij ik iets gemist heb (en dat is heel goed mogelijk). Film voegt weinig tot niets toe aan eerdere spin-offs van Groundhog Day (1993)

Mijn Razzie Award 2014 gaat naar deze film vanwege het meest beroerde scenario dat ik in tijden ben tegengekomen. En Julianne Moore alweer in de rol van een ernstig gestoorde vrouw ben ik nu zo langzamerhand ook wel beu. Een waardeloze film met enkel verknipte personages.

Spaanse regisseurs zijn niet bang om een heel moeilijk en gevoelig onderwerp op te pakken om er vervolgens een prachtige film van te maken.

In alle opzichten indrukwekkend, niet alleen het verhaal maar ook het acteren en het fraaie camerawerk.

Typisch zo'n film, die je heel lang bijblijft.

Met op de achtergrond fraaie beelden van de oceaan, bouwen zich van lieverlee sensuele spanningen op tussen een getrouwde man en een uitdagende tiener, maar de film blijft binnen de lijntjes kleuren. Achteraf bezien veel oeverloos geklets en weinig actie. Niks bijzonders.

Ik ben niet van 010 en ik kom er ook niet zo vaak, maar de humor ligt er wel op straat, zeker in de volksbuurten. Dat soort humor is haast perfect verweven met drama in deze fijne film over kameraadschap, doorzettingsvermogen en verantwoordelijkheidsgevoel.

Goed geacteerd, in het bijzonder door Stefan “Sinterklaas” de Walle, en daarnaast een zeer gevarieerde soundtrack.

Gewoon een prima film van eigen bodem.

Dit vijfde deel uit de serie films over Afdeling Q is veruit de minste. Niet alleen worden de inmiddels vertrouwde gezichten van Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares node gemist, ook het verhaal van deze film is een stuk minder spannend dan in de voorafgaande vier delen. Een regelrechte tegenvaller helaas.

Spannende thriller over een immens probleem in India: de handel in kinderen. De rol van opgeruimde, maar o zo verbeten detective is Rani Mukerji als het ware op het lijf geschreven. Dat geldt ook voor de sinistere Tahir Raj Bhasin als de meedogenloze maffiabaas.

De gekunstelde ontknoping vormt inhoudelijk een anticlimax, die jammer genoeg kwalitatief afbreuk doet van de rest van de film. Niettemin laat deze film andermaal laat zien, dat Bollywood prima misdaadfilms —zonder de gebruikelijke zang en dans— weet te produceren.

"Bully" is imo de enige film van Larry Clark die een echte voldoende scoort. De rest is seksueel gepruts in de marge, zonder reuk of smaak. Er schijnt een sequel te zijn. Die laat ik graag aan mij voorbijgaan.

De film bevat een scène waarin de protagonisten tijdens een korte pauze vanuit hun busje lusteloos voor zich uit zitten te kijken over het verlaten landschap. Dat gevoel bekroop mij ook bij het zien van deze debuutfilm van Cristi Puiu over twee vrienden, die –verzegeld van een verveelde vriendin– urenlang door het troosteloze binnenland van Roemenië rijden om in opdracht van een lokale maffiabaas illegale medicijnen af te leveren in de hoofdstad. Afgezien van een schrikachtig incident met gangsters gebeurt er bitter weinig onderweg. Dan is anderhalf uur toch een lange zit.

Degelijke film, die gezien de actualiteit van het onderwerp én de sterke rolbezetting toch enigszins tegenvalt. Het eerste deel is beduidend beter dan de tweede helft.

Na herziening heb ik mijn waardering voor deze karakterstudie drastisch verhoogd. Ik weet niet hoe men de vrouwelijke tegenhanger van "haantjesgedrag" noemt, maar daar gaat het over. Film toont erg herkenbare venijnige verhoudingen, zoals die in menige familie voorkomen. Goed dat Jack Black met zijn acties en commentaren voor het nodige tegenwicht zorgt, anders zou het allemaal wel heel erg zwaar op de hand zijn geweest. Qua acteerwerk springen de kinderen én Jennifer Jason Leigh eruit.

Simpele, maar niettemin aantrekkelijke en sfeerrijke film over de realisering van een jeugdobsessie op late leeftijd. Er gebeurt niet zo veel, maar wat er gebeurt is boeiend en vaak verrassend genoeg om te blijven kijken. Ondanks het ietwat mistroostige einde laten de zonnige karakters van de twee hoofdrolspelers je met een goed gevoel achter.

Mooie film over een moedig onderwerp met goed acteerwerk, vooral van Catalina Sandino Moreno. Vooral het inslikken van de bolletjes en de training daarvoor vond ik indrukwekkend én

de Colombiaanse ombudsman in New York (Orlando Tobón). Ben het niet eens met Nomak dat veel dingen ongeloofwaardig waren. Integendeel een sterk debuut van regisseur/schrijver Joshua Marton, die twee jaar geleden ook een segment van "New York, I Love You" voor zijn rekening nam.

Een 4+

De films van Maria Montez zijn volgens mij goeddeels vergeten. Ik vrees dat deze film over haar voortijdig beëindigde carrière hetzelfde lot beschoren zal zijn. De gelijkenis tussen de protagoniste Celinès Toribio en de echte Maria Montez is overigens wel opvallend.