Opinions

Fraaie film over het lichtzinnige, maar uiteindelijk tragische leven van de wellicht meest bekende Franse koningin. Het heeft er alle schijn van dat de overeenkomsten van het verhaal met wat er werkelijk gebeurd is min of meer toevalstreffers zijn. Dat verhindert overigens niet dat regisseur Van Dyke II een boeiende film heeft gemaakt, die stukken beter is dan de gelijknamige film uit 2006 met Kirsten Dunst. Dat is vooral de verdienste van een sublieme Norma Shearer en van Robert Morley in een voor hem wat atypische rol. Tyrone Power heeft eigenlijk niet meer dan een veredelde bijrol, maar dat is niet zo erg want zijn acteerprestaties in deze film zijn tamelijk matig. Ik schat in dat couturier Adrian een vermogen verdient heeft met de fraaie jurken in deze film. Ook de settings van Cedric Gibbons zijn een lust voor het oog. Erg mooi allemaal.

Sofia Coppola laat zich in deze film weinig gelegen liggen aan de werkelijke geschiedenis van Marie Antoinette. In plaats daarvan kiest zij ervoor het publiek een nogal gammel verhaal voor te schotelen, dat –het moet gezegd– opgesierd wordt met oogverblindende kostuums en schitterende locaties. De keuze voor Kirsten Dunst in de titelrol is zonder meer een vondst.

Daarmee heb ik de pluspunten wel gehad. Dat Coppola veel beter kan heeft ze eerder laten zien met The Virgin Suicides (1999) en vooral met het geweldige Lost in Translation (2003). Ik ben benieuwd of ze dat niveau ooit nog een keer zal halen.

Franse tegenhanger van de indrukwekkende The Miracle Worker uit 1962. Net als deze succesvolle Amerikaanse voorganger gebaseerd op ware feiten, maar minder emotioneel. Daar schiet deze film tekort ten opzichte van de eerdere film. Het acteerwerk van Isabelle Carré en Ariana Rivoire is naar mijn smaak iets te ingetogen. Bij The Miracle Worker spatten de vonken eraf. Dat is hier veel minder het geval. Maar desondanks wel een goede en aangrijpende film.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik vóór het zien van deze film nog nooit van de 'beroemde’ Deense schilder P.S. Krøyer had gehoord. Dat verklaart allicht dat ik nauwelijks betrokken raakte bij deze biopic over diens vrouw Marie. Het is een min of meer standaard huwelijksdrama annex driehoeksverhouding, zonder veel hoogte- of dieptepunten. Geen slechte film, maar geen blijvertje denk ik.

In haar prille jeugd zocht en vond Marieke intense genegenheid bij haar vader. Die is al twaalf jaar dood en ter compensatie van dat verlies zoekt ze surrogaatliefde bij oudere mannen, die haar vader zouden kunnen zijn. Marieke’s vragen naar het waarom stuiten steevast op een muur van onwil en onbegrip van haar afstandelijke moeder. De komst in haar leven van een vroegere kennis van haar vader lijkt eindelijk een beetje licht te brengen in de sombere duisternis, waarin Marieke voortdurend verkeert.

Op zich is het een hartverscheurend verhaal, dat jammer genoeg zonder enige overtuiging wordt gebracht. Het valt daarom niet mee enige empathie te ontwikkelen voor de personages. Het staat buiten kijf dat Jan Decleir een uitstekende acteur is, maar in z’n eentje kan hij deze film ook niet redden.

Korte film van regisseur Cristian Nemescu, die op jonge leeftijd nog voor de première van zijn romantische klucht California Dreamin' (2007) bij een auto-ongeluk om het leven kwam. Film gaat over een aankomende puber, die worstelt met zijn hormonen en daarvoor een uitlaatklep zoekt bij een weliswaar jonge, maar toch al door de wol geverfde prostituee uit de buurt. Boeiend, met een raadselachtig, cru einde.

Tragikomedie met een onwaarschijnlijk verhaal over psychiatrische patiënten, die de handen ineen slaan en samen een restaurant beginnen. Te mooi om waar te zijn. Niettemin een onderhoudende film; lekker chaotisch zoals je dat mag verwachten bij een film over mensen met een geestelijke stoornis.

Twintig jaar na het dramatische Daens (1992) komt regisseur Stijn Coninx opnieuw met een fraaie biografie. Nu over de jeugd en tienerjaren van het fenomeen Rocco Granata. Het is andermaal een meeslepend sociaal-psychologisch drama, zij het iets minder aangrijpend dan de eerdergenoemde film over de Vlaamse priester.
De gelouterde Luigi Lo Cascio (o.a. La Meglio Gioventù) speelt een voortreffelijke rol als de hardwerkende, vaak redeloze vader van een immigrantengezin, dat in een vreemde, vijandige omgeving het hoofd amper boven water kan houden. Maar de grote verrassing is voor mij Matteo Simoni, die op heel natuurlijke wijze de tegendraadse tiener Rocco tot leven doet komen. De openingsbeelden in Calabrië doen sterk denken aan Giuseppe Tornatore’s autobiografische film Baaría.
Mede door dicht bij de waarheid te blijven —incl. de doorbraak van Rocco Granata op het moment dat de familie op het punt staat terug te keren naar Italie— levert Stijn Coninx opnieuw een indrukwekkende film af.
“Vlaamse kneuterigheid” bestempelt Onderhond dit. Zal best, maar als ze even boeiend zijn als deze, laat dan de kneuterige Vlaamse films maar komen.

Niet altijd even geloofwaardige, maar niettemin spannende thriller over corruptie en een daaruit voortvloeiende, gruwelijke politieke moord in Peru. Met frisse tegenzin helpt een cynische journaliste de verloofde van het slachtoffer om toegang te krijgen tot de hoogste politieke kringen van het land, want daar schuilt de opdrachtgever voor de moord. Boeiend van begin tot eind en ook visueel valt er volop te genieten, want —voor wat het waard is— hoofdrolspeelster Melania Urbina is werkelijk een plaatje.

De reden dat ik deze film wilde zien is allereerst puur jeugdsentiment. Ik herinner mij dat wij vroeger, na het zien van deze film, met jongens uit de buurt Zorro gingen spelen.

De tweede reden is de beeldschone Linda Darnell, op wie al mijn vrienden en ik op slag smoorverliefd waren. Zij was pas 16 tijdens de opnamen van deze film, maar zag er uit als een volwassen vrouw. Helaas is Linda Darnell op veel te jonge leeftijd op tragische wijze om het leven gekomen bij een brand in haar woning.

De film heeft na al die jaren nog weinig van zijn oorspronkelijke charme verloren. Toegegeven het ziet er allemaal niet zo gesofisticeerd uit als in hedendaagse films, maar dat mag je van een film die 70 jaar oud is ook niet verwachten. Heerlijk om deze lekkere avonturenfilm weer eens terug te zien.

Ik ga nu op zoek naar Les Trois Mousquetaires (Bernard Borderie, 1961) met de verleidelijke Mylène Demongeot als Milady. Da's opnieuw smullen geblazen... als ik de film kan vinden.

Gegeven de beperkingen die de Hays Code destijds met zich meebracht is dit een redelijk openhartige misdaadfilm, losjes geïnspireerd door de toentertijd geruchtmakende rechtzaak tegen gangsterboss Lucky Luciano.

Bette Davis is natuurlijk geknipt voor de rol van bikkelharde prostituee, al mocht ze in die tijd niet als zodanig geduid worden in de film. Het is even wennen om Humphrey Bogart als openbare aanklager te zien, maar hij speelt zijn rol met overtuiging.

Naar de maatstaven van nu kent de film de nodige tekortkomingen, maar dat belet niet dat het nog steeds een degelijke gangsterfilm is met een goed verhaal en dito vertolkingen. Nog steeds de moeite waard.

Misdaadkomedie die je telkens weer op het verkeerde been probeert te zetten. Aardig tijdverdrijf, niet meer en niet minder.

De ouders van twee klasgenoten ruilen onderling van partner en gaan samen met hun kinderen bij elkaar in één huis wonen. Ingewikkeld? Valt aanvankelijk nog reuze mee, want wacht maar tot de wonderlijke ontknoping uit de doeken wordt gedaan.

Een romantisch tienerdrama dat niet weet te overtuigen, noch qua inhoud noch qua acteerprestaties. Sommige beelden zorgen voor wat compensatie, maar regisseur Ryuichi Hiroki heeft betere films op zijn naam staan.

Drie weken geleden heb ik The Girl (2012) gezien over de relatie tussen Tippi Hedren en Alfred Hithcock. Het eerste deel van die film had men even goed “The Making of Marnie” kunnen noemen. In ieder geval was die film voor mij aanleiding om de Hitchcock klassieker uit 1964 aan een herziening te onderwerpen.

Sommigen bestempelen deze film als een meesterwerk. Daar ben ik het absoluut niet mee eens. Ik vind het een van de minste films uit het oeuvre van Hitchcock. Het kwakkelende verhaal weet amper te boeien en wordt op geen enkel moment spannend. Het einde komt erg geforceerd over.

Bovendien laat het acteerwerk nogal wat te wensen over. Vooral Tippi Hedren schiet in velerlei opzichten tekort. Kortom een matige film, zeker in vergelijking met andere Hitchcock-films.

Controversiële, vlotte film over de groeistuipen van een rebelse tiener, die zich als moderne, westers georiënteerde jonge meid met haar soms grensoverschrijdend gedrag weinig gelegen laat liggen aan de tradities en ‘normale’ levensstijl van haar omgeving. Dat zorgt weliswaar voor spanningen, maar regisseur Laila Marrakchi houdt de conflictsituaties oppervlakkig en laat al dan niet bewust na om de onderhuidse dramatiek verder uit te werken. Het resultaat is een tamelijk luchtige film over een hippe tiener —een mooie rol van Morjana El Alaoui— die ons kennis laat maken met de ‘andere kant’ van de Marokkaanse samenleving. Goed dat we die ook een keer te zien krijgen.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik kan hier geen chocola van maken. Twee protagonisten die niet alleen elkaar, maar ook de kijker continu irriteren. Gewoon zonde van mijn tijd.

De rivaliteit tussen de toneelschrijvers Molière en Racine vormt het passend decor voor het levensverhaal van een straatdanseres annex prostituee, die zich opwerkt tot favoriete actrice van zonnekoning Lodewijk XIV.

Sophie Marceau is met een op haar lijf geschreven rol het stralend middelpunt van dit historisch kostuumdrama. De film geeft een aardig inkijkje in de Franse samenleving in de 17e eeuw en valt verder op door de frivole toonzetting en de fraaie vormgeving. Een erg vermakelijke film.

De films van regisseur Noah Baumbach hebben mij tot nu toe amper kunnen bekoren. Dit is heel andere koek. Prima film over de perikelen, die van lieverlee tegen wil en dank in een echtscheidingsproces sluipen. Gelet op de talloze positieve kritieken voldoet de film evenwel niet helemaal aan de hoge verwachtingen, die ik vooraf had.

Zonder meer het beste optreden van Scarlett Johansson sinds Lost in Translation (2003), maar het is de niet te missen Laura Dern, die als haar advocaat met de film aan de haal gaat.

Niet alleen het huwelijk, maar ook de film is een “mistake”. Een romcom met een ongelooflijk zwak en voorspelbaar verhaal. Amper de moeite waard.

Leuke maffiakomedie met een aardig verhaaltje en een paar hilarische momenten. Vooral Dean Stockwell, Mercedes Ruehl en Oliver Platt zijn goed bezig en natuurlijk Michelle Pfeiffer, voor wie dit -na een paar uiterst middelmatige en zwakke films- de grote doorbraak betekende.

Na een aantal serieuze drama’s was ik wel toe aan iets luchtigs. Een film met Owen Wilson en Jennifer Lopez past daar precies in. Het stelt allemaal heel weinig voor, al wordt J.Lo zo langzamerhand wel te oud voor dit soort nonsens, zoals blurp194 terecht opmerkt.

Matige actiefilm over een jonge vrouw die ter bescherming van haar gezin haar vader na vele jaren alsnog ter verantwoording roept voor wat hij haar en haar moeder destijds heeft aangedaan. De film heeft een serieus geloofwaardigheidsprobleem.

Met dit beklemmende psychologische drama maakt regisseur Durkin een ijzersterk debuut. Dat geldt nog meer voor Elizabeth Olsen, die een geschakeerd personage op een geweldige manier tot leven brengt of beter nog: haast tot leven brengt.

Bij het zien van de film bekroop mij van lieverlee hetzelfde onbehaaglijke gevoel, dat ook Martha’s zus en zwager ervaren omdat zij alsmaar geen antwoord krijgen op de vele vragen waarmee ze zitten. Als kijker heb je dan nog het voordeel dat tenminste nog een tipje van de grauwsluier wordt opgelicht. Maar toch...

Na het verontrustende open einde bleef ik met een onbevredigd gevoel achter. Die benauwende slotscène is wellicht een aardig uitgangspunt voor het maken van een sequel, al was het alleen maar om mijn honger naar meer te stillen.

Na haar rollen in de buitenlandse films Sex Traffic en Man Zkt Vrouw was ik erg benieuwd naar deze Roemeense film met Maria Popistaşu. Dat viel toch een beetje tegen. Er gebeurt niet zo veel, hoewel geduld beloond wordt, want het tweede deel is beduidend boeiender dan het eerste.

Maar het is vooral een film met veel dialoog, waarbij de camera soms minutenlang op een vaste plaats blijft staan. Daardoor oogt de film heel erg traag.

Niettemin maakt het verhaal en het voortreffelijke acteerwerk de film toch nog wel interessant. Maar na het zien van een aantal heel mooie Roemeense films had ik beter verwacht.

Mooie, eenvoudige film. Bijna 60 jaar na dato weet het aandoenlijke verhaal je nog steeds te raken, mede door de geloofwaardige rol van Ernest Borgnine, waarvoor hij destijds terecht een Oscar kreeg. Minder geloofwaardig is het, dat Betsy Blair weggezet wordt als een lelijk eendje, want zo slecht ziet de eerste vrouw van Gene Kelly er toch niet uit?

Al met al een oudje, dat het nog steeds goed doet.

Komedie over een uiterst naïeve jonge vrouw, die in een bordeel verzeild raakt. Haar gebrek aan ervaring en onhandigheid leiden tot kolderieke situaties. Deze klucht is dermate over de top, dat het uiteindelijk op de meeste momenten toch wel leuk is. Comedy capers in een negentiende eeuws plattelandsbordeel.

Mooie televisiefilm over een onderwijzeres, die zich het lot aantrekt van kinderen die in het reguliere onderwijs tussen de wal en het schip vallen. Met beperkte eigen middelen en vooral veel liefde begint zij een eigen school voor kinderen met een gebruiksaanwijzing. Hartverwarmend.

Mijn tweede film van regisseur Molly McGlyn in een paar dagen tijd. Het is een psychologisch drama over mensen die al dan niet door eigen toedoen opgezadeld zitten met de nodige problemen. Centraal staat een verslavingstherapeute die zelf lijdt aan een serieuze alcoholverslaving. Een levensechte film met empathische vertolkingen, in het bijzonder van Aya Cash in de titelrol.

Ik kan sommige sikkeneurige commentaren op deze film niet goed plaatsen. Emily Blunt is natuurlijk geen Julie Andrews, maar dat neemt niet weg dat de film best kan wedijveren met het origineel van Robert Stevenson uit 1964. Ik kijk hier liever naar dan naar de films, die goed scoren op MM, waarbij ik een teiltje onder mijn scherm moet zetten om het bloed op te vangen en mijn telraam bij het bijhouden van het aantal slachtoffers op tilt slaat.

Dit is puur amusement, waar je helemaal opgewekt van wordt dankzij de (k)luchtige fantasie, de fraaie vormgeving en vooral de aanstekelijke liedjes, die lekker in het gehoor liggen. Doodgewoon een hartstikke leuke film.

Een van de dingen die ik aan mijn middelbareschooltijd (heel lang geleden) heb overgehouden is een warme belangstelling voor geschiedenis, met dank aan mijnheer P. (mijn toenmalige geschiedenisleraar). Dat maakt dat films als deze over de lotgevallen van Mary Stuart bij mij een vruchtbare bodem vinden.

Het wedervaren van Queen Mary was mij niet helemaal onbekend, maar het is altijd leuk om je heugen weer eens op te frissen. Jammer dat het verhaal naar het einde toe een beetje afgeraffeld wordt. Niettemin vind ik het een interessante film door het authentieke uiterlijk en de mooie vertolkingen van Saoirse Ronan (gedegen als altijd) en een verrassend sterke Margot Robbie. Goed gedaan.