Opinions

Ik heb niets met griezelverhalen, dus “Frankenstein” ken ik alleen van naam. Desondanks is deze biopic over de auteur van het verhaal mij redelijk bevallen. Elle Fanning weet met overtuiging een rebelse jonge vrouw neer te zetten, die haar tijd ver vooruit was. Vermoedelijk is dat wel het enige wat ik van deze film zal onthouden.

Geschakeerde film over een verbannen onderwijzer die in het grensgebied tussen Iran en Afghanistan tracht les te geven, terwijl hij niet alleen te maken heeft met zijn eigen problemen (zijn vrouw zit in de gevangenis) maar ook met uitwassen van een patriarchale omgeving. De relatief rustige film evolueert geleidelijk in een hectisch drama. De film is opgedragen aan filmmakers, die vanwege hun werk in Iran in de gevangenis zitten.

Een tamelijk rare mix van komedie, drama en romantiek, een paar onderbroken door overbodige erotische scènes, die eerder afbreuk doen aan het verhaal dan dat zij iets toevoegen. Zeer matig.

India mag dan een van de hardst groeiende economieën ter wereld zijn, op de ongelijkheid binnen én de bekrompenheid van de Indiase samenleving heeft dat nog nauwelijks invloed gehad, zoals regisseur Ghaywan in zijn debuutfilm laat zien. Ik heb inmiddels een kleine honderd films uit India gezien, maar deze indie blijft ver verwijderd van de doorsnee Bollywoodfilm met zijn traditionele muzikale intermezzo’s.

In dit eerlijke verhaal over familie-eer, corruptie en kaste-tegenstellingen is geen plaats voor sentimenten, simpelweg omdat daarvoor in het rauwe leven aan de oevers van de Ganges evenmin plaats is. Samen met de fraaie cinematografie (vooral bij de avond- en nachtopnamen) en het sobere acteerwerk leidt dat tot een van de betere films van het jaar 2015. In tegenstellingen tot sommige forumleden voor mij ben ik dus helemaal niet verbaasd over de lovende kritieken.

Deze film van Nicolas Bedos over een stel oplichters kent een zware bezetting. Ondanks de chique settings is dat aan de film niet af te zien, te meer niet omdat sommige sterren (Adjani, Cluzet) het volledig laten afweten. De enige die het zwabberende verhaal een beetje leven inblaast, is Marine Vacth. Een regelrechte tegenvaller dus.

Ondanks de sterrenbezetting en het navenante acteerwerk brengt de film niet meer dan een handvol grappige ontwikkelingen en situaties. Niettemin minder beroerd dan het allemaal klinkt en best amusant voor een keer. Gevolgd door een tegenhanger: Femmine contro Maschi (2011)

Heel leuke satire. Mijn favoriete Altman-film.

Zoals Fransman in zijn commentaar al aangeeft: een film over lust, die als puntje bij paaltje komt nergens toe leidt. De film heeft letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf. Het is min of meer een aaneenschakeling van behoedzaam in beeld gebrachte vrijscènes. Van zoiets als een verhaal moet de film het niet hebben. De te meer van de schoonheid van Seo-hyeong Kim, die er ook met haar kleren aan appetijtelijk uitziet. Beslist niet vervelend om bijna anderhalf uur naar haar te kijken.

Opnieuw een film van Masayuki Suzuki –met nagenoeg dezelfde sterrenbezetting als in zijn vorige film Masquerade Hotel (2019)– over een misdaadonderzoek in een vijfsterrenhotel. Het is geen sequel, maar de films lijken verdacht veel op elkaar. Hoewel er sprake is van een race tot de klok, ontbeert ook deze tweede film de broodnodige spanning. Het ziet er allemaal heel gelikt uit, maar dat is het wel zo’n beetje.

Emotionele confrontatie tussen ouders, wier kinderen betrokken zijn bij een schietpartij op school. Enerzijds als dader, anderzijds als slachtoffer. Een ongemakkelijke film met doorleefd acteerwerk. Geen film die je tussendoor even voor je plezier opzet.

Ik was reuze benieuwd naar deze film van de gebroeders Taviani over de Armeense genocide. Van lieverlee kreeg ik het gevoel dat de regisseurs niet echt betrokken waren bij de inhoud deze film. De gaten in het verhaal en het teleurstellende acteerwerk getuigen daarvan. Zonde.

Koreaanse actiefilm met twee verhalen. Ergens halverwege de film houdt het eerste verhaal over een corrupte CEO op en begint een nieuwe verhaallijn met dezelfde personages. Een soort ingebouwde sequel dus. Op die manier wordt het wel een lange zit met veelal een herhaling van zetten. Niet meteen een film, die je een tweede keer opzet.

Het voortreffelijke acteren van Hoffman, Adams en vooral Phoenix plus het camerawerk zijn de enige positieve dingen dat ik heb kunnen ontdekken in deze film over een groep mensen, die stelselmatig het noorden kwijt is. Ik was zelf regelmatig de draad van het verhaal kwijt, maar moet achteraf constateren dat die draad feitelijk gewoon ontbrak. Het is veeleer een verzameling min of meer op zichzelf staande scènes, zonder plot, zonder clou. Daardoor kon het verhaal mij op geen enkel moment boeien, maar dat heb ik wel meer bij films van Anderson. Zal wel aan mij liggen...

De gepimpte entourage kan niet verhullen dat dit een slap misdaadmysterie is, waarvan de clou lang op zich laat wachten maar in feite al vroeg in de film wordt aangekondigd. Een schier eindeloos voortkabbelende film met meer dan een handvol bekende gezichten. De kleurrijke cinematografie vormt veruit het beste aspect. Matig.

Valt toch wat tegen gelet op de hoge waardering bij IMDb. Wellicht moet je wat beter ingevoerd zijn in de Turkse plattelandscultuur om de film op zijn merites te kunnen waarderen. De karaktertekeningen zijn best aardig, maar verder gebeurt er eigenlijk niet zo veel en daardoor is het best een lange zit.

Ik heb inmiddels een redelijk aantal films gezien over mensenhandel en gedwongen prostitutie. Deze Luxemburgse productie is zeker niet de beste in die reeks, maar toch stuitend genoeg om opnieuw indruk te maken. Dat geldt met name voor de scènes waarop het hopeloze isolement van het slachtoffer in beeld wordt gebracht en de wanhoop toeslaat. Voor een fors deel een enigszins claustrofobische film met een ware tour-de-force van een toegetakelde Anna Cieślak in een opmerkelijk debuut.

De betere films van Pedro Almodóvar stammen uit de jaren 90 en later. Deze film uit zijn beginperiode is mij maar matig bevallen. Dat ligt ongetwijfeld aan mij, waarschijnlijk omdat ik een gruwelijke hekel heb aan stierengevechten: het zinloos doden van dieren ter vermaak van de massa. Wanneer die praktijk uit obsessie voor de dood één op één wordt overgebracht naar mensen, dan haak ik af; hoe ingenieus het verhaal ook in elkaar mag zitten.

Flodder ontmoet de New Turbo Kids. Zo ongeveer dan toch. Niet bepaald mijn soort humor, maar de film bevat voldoende kolderieke (soms erg grove) momenten om te blijven kijken.

Film speelt zich af in de Georgische gemeenschap van Israël, waar vrouwen blijkbaar vooral gezien worden als seksobject. Dat ondergraaft het plezier bij het kiijken.

Letterlijk en figuurlijk een nogal trieste film over het verband tussen amnesie en verdrietverwerking. Bij gebrek aan diepgang wist de worsteling van een jonge vrouw, om een traumatische gebeurtenis terug te halen in haar geheugen, amper mijn interesse te wekken. De vet aangezette ontknoping mist in al zijn tragiek geloofwaardigheid en maakt de film niet beter. Kortom: een tegenvaller.

Deze ongetwijfeld goedbedoelde film over kinderkanker lijdt onder feit dat het script nogal wat slordigheden bevat. Het acteerwerk —vooral van de beide jongens— compenseert veel, maar de onwaarschijnlijkheden in het verhaal zitten hinderlijk in de weg.

Vermakelijke misdaadkomedie met een leuk verhaal, aardige plotwendingen en prima acteerwerk van Nicolas Cage (dat werd eigenlijk wel eens tijd), Sam Rockwell en een overtuigende Alison Lohman, die toch wel een beetje de show steelt. Ik ben overigens benieuwd wanneer we Lohman na een aantal aardige film (Where the Truth Lies, Things We Lost in the Fire, Delirious) én het moeder worden weer eens terugzien voor de camera.

Docudrama-achtig verslag van de gebeurtenissen die leidden tot het "bloedbad van Matewan" in mei 1920. Regisseur Sayles neemt de vrijheid om het drama hier en daar enigszins aan te dikken, maar daardoor slaagt hij er wel in om de spanning van lieverlee te laten oplopen. Gave rol van de als altijd onverstoorbaar ogende Chris Cooper als vakbondsman.

Meer dan de moeite waard.

Alleraardigste Roald Dahl verfilming. De film, die eruitziet als een ouderwetse komedie, gaat regelmatig over de top. Dat is helemaal niet erg, want de film is primair bedoeld voor een jeugdig publiek. Daar mag ik mijzelf niet meer toerekenen, maar ik heb mij niettemin best vermaakt vooral dankzij de schattige wijsneus Mara Wilson in de titelrol.

Gelikt kostuumdrama over de drie jaar durende liefdesaffaire van Nicolaas II met de toentertijd nog jonge ballerina Mathilde Ksheninskaya. Het verhaal is op zich niet erg bijzonder, ware het niet dat het een buitenechtelijke affaire betreft van de laatste tsaar. Naast de fraaie vormgeving en dito camerawerk is dat gegeven er debet aan dat dit toch wel een opmerkelijke film is.

Nog niet zo lang gelden heeft de Daily Mail excerpten uit het dagboek van Ksheninskaya gepubliceerd. Ik sluit niet uit dat de scenarioschrijvers zich grotendeels hebben laten inspireren door dat dagboek. Hoe dan ook, de film heeft in Rusland tot de nodige controverses geleid, zelfs tot in de Doema.

Ik had eigenlijk een prequel op Divorzio All'Italiana (Pietro Germi, 1961) verwacht, maar daar lijkt deze film in de verste verte niet op.

De film begint als een komedie en ontwikkelt zich van lieverlede tot een drama, waarbij de luchtige ondertoon blijft.

Mastroianni (toch niet van de minste) wordt helemaal weggespeeld door Sophia Loren, die andermaal laat zien dat ze goed en temperamentvol kan acteren. Bovendien als 17-jarig hoertje met dat rode haar ziet ze er extra spectaculair uit in weerwil van het feit dat díe jonge leeftijd niet erg geloofwaardig is. Loren haalt niet het niveau van La Ciociara (1960) of Una Giornata Particolare (1977), maar is niettemin indrukwekkend bezig.

Hoewel de film begint met de mededeling dat de filmmakers zelf getuige zijn geweest van de geschetste gebeurtenissen in de loop van de jaren 90, kunnen de spaarzame momenten van (zwarte) humor niet verhelen dat dit over het geheel genomen een saaie film is over een slaperig dorpje met rare personages, die rare dingen beleven. Die mededeling aan het begin neem ik derhalve maar met een korreltje zout.

"(...) on Earth nothing is stronger than love."

Romantische parabel over de kracht van grensverleggende en grensoverschrijdende liefde. Opnieuw een fijne, kleurrijke film van P & P met een luchtig, maar boeiend verhaal culminerend in een mooie boodschap (liefde overwint alles), prima camerawerk en uitstekende acteerprestaties van David Niven en Raymond Massey.

Guantánamo zal altijd een schandvlek blijven op het blazoen van de Amerikanen. Gedreven door wraakgevoelens voor de 9/11-catastrofe (“The War on Terror”) werden (en worden) daar essentiële beginselen van de rechtsstaat met voeten getreden. Bij gebrek aan bewijs worden gevangenen zonder enige vorm van aanklacht jarenlang vastgehouden en gemarteld.

Documentairemaker Kevin Macdonald heeft over de schrijnende lotgevallen van schrijver Mohamedou Ould Salahi in het strafkamp dit beklijvende docudrama gemaakt. Afwisselend met afgrijzen en boosheid heb ik zijn verhaal aan mij voorbij zien trekken.

Indrukwekkend, net als de vertolkingen van Jodie Foster en Tahar Rahim, twee acteurs rond wie je met een gerust hart een film kunt bouwen zoals zij al vaker hebben laten zien. Benedict Cumberbatch heb ik wel eens beter gezien en Shailene Woodley doet eigenlijk alleen maar voor spek en bonen mee.

Psychologisch drama met imposante rollen van Patrick Dewaere, Yves Robert en Jacques Dufilho.

De middelste film van de trilogie van Léos Carax rond de Alex-figuur (Denis Lavant) vind ik de minste van de drie. Het camerawerk is best mooi. Maar het spelen met kleuren, belichting en muziek vond de eigenzinnige Carax blijkbaar belangrijker dan een verhaal.

Behalve voor Denis Lavant heeft de cameraman veel belangstelling voor Carax’ toenmalige vriendin Juliette Binoche en af en toe voor de nog zeer jonge Julie Delpy, die helaas maar weinig in beeld komt. Michel Piccoli lijkt zich voortdurend af te vragen, waar hij nou in terecht gekomen is.

Ik kan begrijpen dat sommigen dit een hele mooie, artistieke film vinden. Maar het is niet mijn ding. Het laatste deel van de trilogie, Les Amants du Pont-Neuf, bevalt mij een stuk beter, al is ook in die film de logica soms ver te zoeken.