Opinions

In vergelijking met zijn regiedebuut Nous Trois ou Rien (2015) een ietwat tegenvallende film van regisseur/acteur Kheiron. Logischerwijs probeert de komiek het verhaal over de komische boeg te gooien, maar goed beschouwd lenen noch het verhaal over probleemjongeren in de Parijse banlieue, noch de jeugdtrauma's van hun begeleider zich daar niet erg voor. Best een aardige film, maar ik had er meer van verwacht.

Ondertussen blijft Catherine Deneuve alsmaar films maken. Zestig jaar na haar debuut zit er nog maar weinig slijtage op haar acteerwerk.

Mijn eerste kennismaking met een film uit IJsland is mij redelijk goed bevallen. Het is een leuke komedie over een wat ingeslapen vissersdorpje, waar iedereen iedereen kent. De rust wordt wreed verstoord wanneer een verloren gewaand schaap onverwachts terugkeert uit Amerika. Het plompe meisje van toen is nu een sexy vrouw, gekleed volgens de laatste mode, die bewonderende of afgunstige blikken ontlokt en haar nieuw verworven assertiviteit aanwendt om hier en daar orde op zaken te stellen.

De film kent niet echt een doorlopend verhaal, maar is veeleer een luchtige aaneenschakeling van losse voorvallen; sommige komisch, andere wat meer dramatisch. Kijkt al met al best lekker weg.

Vrij vlakke film over de politieke geboorte van Hitler in de jaren na de Eerste Wereldoorlog. Met het acteerwerk is niks mis, maar de film komt nogal pretentieus over vooral vanwege de gezwollen dialogen. Over het geheel genomen tamelijk teleurstellend.

Plotloze film dat veel weg heeft van een toeristisch promotiefilmpje over India.

Zo’n topbezetting en dan zo’n waardeloze, futloze komedie die vergeet grappig te worden. Wat een afgang. Eigenlijk te zot om over te praten. Niet te veel woorden aan vuil maken dus.

Net als in Durak (2014) gaat deze film over corruptie (deze keer binnen de politieorganisatie) en de desastreuze kettingreactie die dat teweegbrengt. Letterlijk en figuurlijk een ijskoude film met een uitermate wrang verhaal, waarop van begin tot einde de nodige spanning staat. Regisseur Yuriy Bykov vervult zelf een van de meest cynische rollen, die je je kunt voorstellen.

Epische karakterstudie over de opkomst en teloorgang van een bruuske landarbeider. Een emotionele film over ontrouw en verlossing. Prima geacteerd, i.h.b. door een norse Ciarán Hinds in de titelrol en door Johdi May als zijn dochter. De 19e-eeuwse settings zien er authentiek uit.

Matig verhaal, maar prachtige beelden die een geweldige, zeer authentieke sfeer creëren.

Heel sterke rol van Julie Christie en in iets mindere mate van Warren Beatty.

Normaal gesproken heb ik niet zo veel op met de films van Robert Altman, maar dit vind ik een van zijn betere werken.

McFarland, USA is een op-en-top Amerikaanse familiefilm, waarin sport gebruikt wordt om een achtergestelde Mexicaanse gemeenschap op te stuwen in de vaart der volkeren. Het is een goedgevoel film pur sang met Kevin Costner in een van zijn beste rollen ooit.

Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Daarbij hebben de filmmakers er doelbewust voor gekozen om de zwarte bladzijden, die aan het verhaal vooraf gaan, buiten beeld te laten.

Meer een komedie dan een western. Jammer van de uitgerekte slapstickscènes (bij de bouwplaats van de kolonisten, op de trap), want anders zou ik dit ongetwijfeld een erg leuke film vinden. Nu is het vooral een te vet aangezette klucht, waarin zelfs John Wayne letterlijk en figuurlijk kopje onder gaat. Dat geldt min of meer ook voor Maureen O’Hara, zij het dat zij op de momenten dat ze vuur spuwt haast van het scherm spat. Die scènes zijn dan ook zeer amusant, maar de rest van de film komt amper boven de middelmaat uit.

Ik vermoed dat ik niet tot de doelgroep van deze film behoor. De (k)luchtige manier waarop wordt omgegaan met een dramatisch onderwerp als leukemie voelt bij mij ongemakkelijk aan. Op het acteerwerk van de drie titelpersonages valt weinig aan te merken (vooral Olivia Cooke is mij goed bevallen), maar met de karikaturale entourage van het plot heb ik een probleem. Komt door de generatiekloof, denk ik. Een vergelijking met The Fault in Our Stars dringt zich op. Die film sprak mij —ondanks zijn tekortkomingen— meer aan.

Smakelijke mix van volwassenen en kinderen, die in het leven van alledag moeizaam en vaak tevergeefs op zoek zijn naar liefde en intimiteit.

Regisseur Miranda July (een aangename verrassing trouwens) speelt zelf een innemende hoofdrol in deze ietwat donkere komedie. Ook John Hawkes is goed op dreef, maar de show wordt gestolen door de schattige Brandon Ratcliff.

Geen meesterwerk, maar beter dan gemiddeld.

De film slaagt erin tragiek en humor naadloos met elkaar te vervlechten. Ondanks het dramatische verhaal is het eindresultaat opmerkelijk genoeg een regelrechte feel good movie. Dat is vooral te danken aan de aanstekelijke vertolking van de zonnige en karaktervolle Emilia Clarke, inclusief haar niet te missen mimiek. Het heeft wat tijd nodig, maar de chemie die tussen haar en Sam Claflin ontstaat is op d’n duur onweerstaanbaar.

Erg mooi en dat de films van clichés aan elkaar hangt, zal mij verder worst wezen. Ik heb hier oprecht van genoten. Te midden van het bloederig zinloos geweld en het vaak veelgeprezen stoere machogedoe vind ik dit soort films een echte verademing.

Geen drama en ook geen komedie. Een film met een warrig verhaal over een overspelige flierefluiter, die door zijn vrouw met gelijke munt wordt terugbetaald. Talent te over, maar dat is in deze film niet terug te zien.

Inderdaad een rariteit. Een verzameling korte schetsjes, die geestig begint met een röntgenfoto van een copulerend stelletje in een ziekenhuis. Maar helaas blijft het daarbij, want het vervolg is flauw en/of saai. Jammer.

Heel aardige high school-comedy, een van de betere in dit genre dankzij het leuke verhaal en het alleszins redelijke acteerwerk. Verreweg de beste rol van Lindsay Lohan tot nog toe en ook "The Plastics" zijn best leuk bezig. Een beetje jammer dat Tina Fey maar een bescheiden rol heeft. Op haar komisch talent kun je volgens mij met gemak een hele film bouwen.

Twintig jaar na het uitbrengen van de originele film komt comédienne/schrijfster Tina Fey met een muzikale remake, die afgezien van de liedjes weinig toevoegt aan het origineel. Lang niet zo leuk als het vlotte Lindsay Lohan vehicle uit 2004 en dus overbodig.

Zeer matige film van Scorsese met het gebruikelijke geweld maar zonder veel verhaal.

Eigenlijk is de soundtrack nog het beste onderdeel.

Pijnlijke confrontatie met de actualiteit: Afrikanen die naar Italië vluchten en daar enerzijds te maken krijgen met mensen die hen willen helpen, en anderzijds met mensen die hen naar het leven staan. Dat maakt het vluchtelingenprobleem tot een gordiaanse knoop, die vooralsnog niemand weet te ontwarren.

Een moedige poging van regisseur/auteur Jonas Carpignano om aandacht te vragen voor deze problematiek. Jammer dat de toch al sombere film in documentairestijl nog donkerder wordt gemaakt door de vele nachtelijke opnamen. Opvallend naturel optreden van de protagonisten Koudous Seihon en Alassane Sy, naar verluidt beide geen beroepsacteurs.

Aardige komedie, maar naar mijn mening geen oscar waard.

Een typische Capra/Riskin-film, die gaandeweg alsmaar boeiender wordt. Zoals gebruikelijk bij dit tweetal bevat deze tragikomedie ook nu weer een duidelijke boodschap, die 70 jaar na dato trouwens nog steeds actueel is: steun aan en solidariteit met je buren én de gevolgen van massamanipulatie middels riooljournalistiek. Eerste van twee films van het duo Cooper - Stanwyck uit 1941(de andere is Ball of Fire). Beiden zetten opnieuw eersteklas vertolkingen neer, geholpen door uitstekende bijrollen van Walter Brennan, Spring Byington en Edward Arnold.

Tootie: I can't get hungry till it gets dark.

Katie: Dinner is at 5:30. You can eat blindfolded.

In de eerste helft van deze film komen meer van dergelijke ad rem kwinkslagen voor. Helaas zijn die veel minder te vinden in het tweede deel. Dat neem niet weg dat dit een heerlijke familiefilm is. Romantisch en vrolijk én met mooie liedjes en prachtige, kleurrijke settings. Hoewel Judy Garland natuurlijk de hoofdrol voor zich opeist, is het toch de kleine bengel Margaret O’Brien, die de show steelt.

Puur entertainment. Er zijn meer van zulke films uit de jaren ’30, ’40 en ’50 en ik kan ze vrijwel allemaal van harte aanbevelen!

Poëtisch vormgegeven en symboolrijke film over de confrontatie van opstandige landarbeiders met landeigenaren, de kerk en het leger. Het monotone gebruik van long shots met een voortdurend bewegende camera, de vaak cirkelvormige choreografie en het gezang konden mij allemaal niet bekoren. Niet mijn ding derhalve, allicht omdat ik van de symboliek meestal weinig begreep. Jammer dan.

Ik ben er na een paar jaar weer eens voor gaan zitten om deze prachtige kroniek te bekijken. Net als een aantal jaren geleden heeft de film opnieuw diepe indruk op mij gemaakt. Een sterk, emotierijk verhaal met schitterende vertolkingen, in het bijzonder van Luigi Lo Cascio (Nicola), Yasmine Trinca (Giorgia) en natuurlijk als vanouds van Adriana Asti (moeder Adriana).

Zes uur is uiteraard een lange zit, maar je wordt zo meegesleurd door de afwisseling van lief en leed van deze familie dat de tijd werkelijk vliegt.

Cinema in optima forma, terecht beloond met een overvloed aan onderscheidingen.

Coming-of-age drama over een rebelse tiener, wier wereld instort wanneer zij gedwongen wordt haar vertrouwde omgeving (inclusief haar beste vriendin en haar hobby’s) te verruilen voor een land dat zij niet kent. Zij schuift de schuld van haar ellende in de schoenen van haar moeder, hoewel die ernstig ziek is.

Lichtpuntjes in deze sombere film zijn vooral de acteerprestaties van een uitmuntende cast. Daarnaast een aansprekend regiedebuut van Feng-I Fiona Roan.

Dit is niet de eerste film over iemand, die vanuit het hiernamaals teruggestuurd wordt naar de levende mensen, maar in mijn ogen wel een van de betere. Het is een vermakelijke tragikomedie annex fantasie over een onaangename carrièrevrouw die een herkansing krijgt. Het zijn vooral de voorvallen met de kinderen, die verborgen karaktereigenschappen tevoorschijn laten komen. Een eenvoudig, leuk en knap geconstrueerd verhaaltje, fraai camerawerk en veelzijdig acteerwerk van Lun-Mei Gwei.

Een gelikt avonturensprookje met een boodschap:

"If there's no clean water to drink and no clean air to breathe, what can you do with all this useless money?".

Volgens IMDb wereldwijd een van de meest succesvolle films van 2016. Dat verbaast mij niet, want deze inhoudelijk gevarieerde film bevat voldoende komedie, dramatiek, spanning en romantiek voor anderhalf uur aangenaam vermaak. Qua plot geen hoogvlieger, maar qua vormgeving en vertier een echte topper. En… die octopus is in allerlei opzichten werkelijk fantastisch. Mooie, treffende poster trouwens.

Verfilming van Saliya Kahawatte’s gelijknamige autobiografische boek, een verbazingwekkend verhaal over hoe iemand met een zeer beperkt gezichtsvermogen zich staande houdt in de hedendaagse prestatiemaatschappij.

Het verhaal is zonder meer heel bijzonder, de film is dat in mijn ogen niet, ondanks het goede achterwerk.

Kleine film over drie vrouwen, die op zoek zijn naar… Ja, naar wat eigenlijk? Bij gebrek aan diepgang is mij dat niet duidelijk geworden. Ondanks het verzorgde acteerwerk laat mij dat teleurgesteld achter.

Sylvia Hoeks is wat mij betreft het enige lichtpuntje in dit grauwe liefdesdrama. Een tergend langzame en oppervlakkige film, die op emotioneel vlak tekort schiet. Dat verhindert het ontwikkelen van empathie voor de beide hoofdpersonages.