Opinions

Ik mag het toch als algemeen bekend veronderstellen dat Hannie Schaft communiste was. Het was overigens maar goed dat veel communisten zich als de felste bestrijders van het fascisme bij het verzet aansloten, anders zou dat in Nederland in vergelijking met andere landen (Zuid-Europa, Polen) hier vrijwel niets voorgesteld hebben. De doorsnee Nederlander is niet zo heldhaftig...

Het boek van Theun de Vries (ook een overtuigde communist trouwens) uit 1956 over de verzetsactiviteiten van Hannie Schaft vond ik destijds erg boeiend. Deze film die op dat boek gebaseerd is, is dat merkwaardig genoeg niet. Ik heb ‘m nu een paar keer gezien en het wordt er waarachtig niet beter op. Naast het vlakke scenario, is vooral het acteerwerk erg matig, mede omdat de dialogen opvallend kortaf gebracht worden. Alsof de mensen in die tijd alleen maar tegen elkaar snauwden. Ook de kleurkeuze –net geen zwart-wit– vind ik minder gelukkig.

Reuze jammer, want een jonge, dappere vrouw als Hannie Schaft verdient een veel betere film ter herinnering aan haar rol tijdens de bezetting. Het is alsof regisseur Verbong er moeite mee heeft sympathie op te brengen voor haar personage. Hij is dan trouwens niet de eerste en ook niet de enige, want tijdens de periode van de Koude Oorlog werd door onze overheid de herdenking aan haar zelfs een keer onmogelijk gemaakt. Oftewel hoe klein kan een klein land worden...

Mijn matige waardering geldt enkel de film, niet de persoon van Hannie Schaft. Ik heb veel bewondering voor haar moed en onverzettelijkheid.

Ik ben een stuk minder enthousiast dan velen voor mij. Na een aantal prachtige films als L’Esquive, La Graine… en Adèle vind ik dit een regelrechte tegenvaller van Abdellatif Kechiche. Een paar dagen geleden schreef ik bij Love You You (Hongkong, 2011): “Het droppen van een handvol aantrekkelijke jongelui op een tropisch eiland levert niet automatisch een film op die de moeite waard is. Daar is meer voor nodig.”. Vervang in deze quote van mezelf “een tropisch eiland” door “het zonnige strand van Sète in Zuid-Frankrijk” en ik ben eigenlijk al klaar met mijn commentaar.

Dit is immers niet veel meer dan een glurend vakantierelaas over oversekste jongelui, die zichzelf en elkaar al dan niet dronken continu opfokken, afgewisseld met —in negen van de tien gevallen— holle conversaties. Vergelijk de rol van Hafsia Herzi in deze film met die in La Graine et le Mulet en het kwaliteitsverschil tussen de twee films is duidelijk. Toegegeven, de dames —ogenschijnlijk geselecteerd op cupmaat en/of omvang van de dijbenen/billen— zien er goed uit, maar dat is dan ook het enige positieve dat ik heb kunnen ontdekken.

Het is inmiddels één dag geleden dat ik de film gezien heb. Afgezien van de expliciete seksscène waarmee de film opent (typisch Kechiche) én de beloftevolle slotscène, kan ik mij nu al geen enkele scène meer herinneren, met uitzondering van de lammerende geiten. Dat is nogal mager voor een film, die drie uur duurt.

Zo langzamerhand tot op het bot afgekloven onderwerp over puberende tiener op zoek naar liefde. Op keiharde wijze wordt zij geconfronteerd met het feit dat seks en liefde niet hetzelfde zijn, als ze wordt meegezogen in een neerwaartse spiraal, waarover ze de controle kwijt raakt, totdat... ze leert zwemmen.

Enigszins onevenwichtige film met te veel nogal goedkope nadruk op het perverse misbruik van Melissa en te weinig aandacht voor haar wankele relatie met haar onmiddellijke omgeving (moeder, vriendin).
Het acteren is van een matig niveau, hoewel de beeldige María Valverde en Geraldine Chaplin (als haar oma) het zeker niet slecht doen. Niet onaardig, maar beslist geen topper.

Het enige wat aan deze film boeit is de eigenzinnige structuur met een opmerkelijk slot... eh, begin... of toch niet? Het verhaal zelf is niet bijzonder en daarom verbaast het mij dat er rondom deze film zo'n geweldige hype is ontstaan. En ik ben niet zo van dat kuddegedrag.

Uitmuntende vertelling. Als liefhebber van Oosterse films heb ik met genoegen mogen vaststellen dat Rob Marshall met behulp van subliem camerawerk, schitterende decors en prachtige muziek (van John Williams) een superieure film heeft gemaakt, daarbij heel erg geholpen door het voortreffelijke spel van de wonderschone Chinese actrices Ziyi Zhang en Gong Li.

Een absolute topfilm met een weliswaar sentimenteel, maar o zo passend einde.

Visueel een juweeltje.

Gemengde Amerikaans/Japanse productie over een studente, die na gedeeltelijk geheugenverlies op zoek gaat naar haar eigen identiteit, terwijl zij heen en weer geslingerd wordt tussen drie aanbidders als ware zij een doorgeefitem. De vermenging van de twee talen in de dialogen doet het acteerwerk geen goed, omdat een deel van de cast daarmee zichtbaar slecht uit de voeten kan.

Protagoniste Maki Horikita is een aardige actrice, maar ze verdient beter materiaal dan deze zwabberende productie. Emma Roberts heeft niet meer dan een verwaarloosbaar bijrolletje en Anton Yelchin is miscast. Geen vlees, geen vis.

Meer en meer kom ik tot de overtuiging dat het magisch realisme van Gabriel García Marquez zich niet laat vertalen in filmbeelden. Regisseur Henning Carlsen doet met deze film over een oude, versleten man, die op hoge leeftijd verliefd wordt op een jonge prostituee, weliswaar een lovenswaardige poging, maar net als anderen voor hem slaagt ook hij er niet in om de magie van García’s boek over te brengen.

Een empathische film over een jonge vrouw, die door haar verloofde in de steek is gelaten. De vriendelijke ontvangst die zij krijgt in een vreemd land in een afgelegen buurtcafétje hebben een louterende uitwerking op haar. In plaats van een doodlopende weg betekent het een keerpunt in haar leven.

Het is onvermijdelijk dat je een warm gevoel overhoudt aan dit filmpje met een mooie, bedachtzame hoofdrol van Sooyoung.

Films die de muziek van Procul Harum als Leitmotiv gebruiken, hebben bij mij sowieso een turfje voor. Zo ook dit romantisch drama met zware thema’s als seksueel misbruik en dementie. Een prima film.

Een uitermate boeiende raamvertelling met centraal een prachtig verhaal over de tegenspoed van eenvoudige mensen en hun kinderen ten tijde van de Culturele Revolutie. De enige vorm van vertier die zij hebben, is de openluchtbioscoop, waar Chinese klassiekers worden gedraaid, zo’n beetje vergelijkbaar met Nuovo Cinema Paradiso.

Het knap geconstrueerde script is een van de sterke punten van deze film, die verder opvalt door zijn verzorgde acteerwerk. Vooral de kleine kinderen zijn op dreef, in het bijzonder de schattige Xiaotong Guan als de jonge versie van het meisje Ling Ling. Een aandoenlijke film, die mij trouwens nieuwsgierig heeft gemaakt naar die klassiekers van de Chinese cinema. Met name Street Angel uit 1937 lijkt mij heel erg de moeite waard.

Bitter psychologisch drama waar Denen een patent op lijken te hebben. Een gelaagde film over een familie, die plotseling geconfronteerd wordt met een deels nog onverwerkt trauma uit het verleden, waardoor oude wonden weer worden opgereten. Dat zet de onderlinge relaties op scherp. Een rechttoe, rechtaan drama dat de nodige indruk weet te maken, mede dankzij de doorleefde rol van protagonist Sebastian Jessen.

Wanneer een vrouw haar ex-vriend aanspreekt op het geld dat hij een jaar eerder geleend heeft, neemt hij haar op sleeptouw langs zijn nieuwe vriendinnen om zijn schuld stukje bij beetje af te betalen. Eigenlijk wel een grappig uitgangspunt voor een film, te meer omdat hij een vrolijke flierefluiter blijkt te zijn, die onbekommerd door het leven stapt en vrijwel continu aan het woord is. Jammer dat van lieverlee de situaties steeds meer op elkaar gaan lijken en het verhaal eentonig begint te worden. Daarom had de film wat mij betreft best een flink stuk korter mogen zijn. Prima acteerwerk overigens van de zwijgzame Do-yeon Jeon en vooral van de energieke Jung-woo Ha. Bij de genreaanduiding staat ‘romantiek’. Ik heb het als een komedie ervaren.

Er gebeurt eigenlijk niet zo veel in deze film, maar het is niettemin toch boeiend om de jonge plattelandspuber te volgen, die ondanks dat zij haar uiterste doet om te helpen vrijwel steevast kan rekenen op barse commentaren van haar humeurige, norse vader (net als de rest van de familie trouwens). Met het einde kon ik niet zo veel, daarom over een tijdje nog maar een keertje kijken mede aan de hand van de uitleg van eRCee. Ik sluit niet uit dat mijn waardering dan omhoog zal gaan. Vooral omdat ik aangenaam verrast ben door het acteren van debutante Maria Alexandra Lungu als het jonge meisje. Dat Alba Rohrwacher een prima actrice is, wist ik al een tijdje van een handvol films, maar dat zij een regisserende jongere zuster Alice had, is nieuw voor mij.

Bizarre tragikomedie van Bertrand Blier, die alle kanten op schiet. De film kent een aantal leuke, absurde scènes, vooral in het begin. Vanaf het moment dat Blier begon te goochelen met tijdsprongen haakte ik van lieverlee af. Het tweede deel van de film, over het maken van een oorlogsfilm, kon mij totaal niet bekoren.

Anouk Grinberg steelt de show, maar dat is op zich niet nieuw.

Oeps! Wat een hoge score hier voor een plotloze film, die zo’n beetje het midden probeert te houden tussen een documentaire over een voorstad van Parijs en een speelfilm over een handjevol inwoonsters. Ik vond het nogal saai en langdradig, omdat er naast het ontbreken van een verhaal ook op visueel vlak weinig te genieten valt. Let wel, met uitzondering van de beide protagonisten. Die zien er goed uit, Ana Neborac in het bijzonder. Wat dat betreft kan ik de slotopmerking van Fransman alleen maar onderschrijven.

Wat het meest opvalt in deze film is het acteerwerk van een energieke Parineeti Chopra. Meer dan haar tegenspeler Ayushman Khurana is zij —in weerwil van haar diffuus personage— het stralende middelpunt van deze tegenvallende romcom, die vooral last heeft van een warrig scenario. Matig.

Grappige mozaïekfilm waarin de verschillende segmenten op subtiele wijze in elkaar passen. Alleszins geslaagd regiedebuut van Marc Rothemund (Sophie Scholl - Die Letzten Tage).

Marian Kilbourne: I like you to meet my dogs. This dog’s name is “Get Off the Rug”. Wijzend naar de andere hond: His name is “You too”.

Welkom bij de knotsgekke familie Kilbourne in een van de meest hilarische screwball comedies die ik ken, destijds in Nederland uitgebracht onder de titel “Huize Kolder”. Dat zegt allicht al genoeg. Het is een haast ongeëvenaarde klucht over een gezin, waarvan de een nog meer kierewiet lijkt te zijn dan de ander. Billie Burke als de moeder des huizes is onvertroffen; je moet dat gezien en gehoord hebben om te geloven. Alan Mowbray als de butler doet amper voor haar onder. De twee dochters Constance Bennett en Bonita Granville en uiteindelijk ook Clarence Kolb als de vader laten zich evenmin onbetuigd. Bij sommige ontwikkelingen en dialogen heb ik werkelijk dubbel gelegen van het lachen. Jammer alleen van het einde, dat naar mijn smaak een iets te hoog slapstickgehalte heeft.

Maar het is onbegrijpelijk dat deze klucht, die nota bene vijf Oscar-nominaties ontving, zo in de vergetelheid is geraakt, want het is in zijn soort een absolute topper. In één woord: geweldig!

Déborah François geeft zich op overtuigende wijze helemaal in deze televisiefilm over studentenprostitutie. Naar verluidt verkeren alleen al in Frankrijk tienduizenden studenten in het prostitutiecircuit om hun studie (en andere dingen) te betalen.
Omdat de seksscènes nergens expliciet getoond worden, blijft -anders dan in een pornofilm- de focus gevestigd op het verhaal dat gebaseerd is op een anoniem (door een zekere Laura D.) geschreven boek over haar eigen ervaringen. Dat verhaal is interessant genoeg, al kun je hier en daar vraagtekens plaatsen bij de keuzes die Laura (Déborah François) in haar bijbaantje als prostituee maakt (de bekende ezel én de steen). Van een studente, die zulke hoge cijfers haalt mag je wat dat betreft toch meer verwachten.
Veelbetekenend dat de laatste vraag van het tv-interview enkel beantwoord wordt met een glimlachje.

Slappe film over een jongeman, die bedwelmd door de successen in zijn prille jeugd vergeten is om volwassen te worden. De film weet niet goed dat het een drama of een komedie wil zijn. Hoe dan ook, de leuke momenten zijn spaarzaam en dan is anderhalf uur best een lange zit.

Dit was de laatste keer dat ik een Zulawski probeerde. Opnieuw heb ik totaal niets van zijn film begrepen. Een verhaal heb ik niet kunnen ontdekken en gaat het al gauw op voyeurisme lijken. Niks mis mee, want Sophie Marceau is een wondermooie vrouw, maar ik heb toch liever een film met een kop en een staart en een verhaal daartussenin.

Zoals in de andere films van Naruse, die ik totnogtoe gezien heb, focust het verhaal zich op een vertwijfelde vrouw op zoek naar genegenheid òf een uitweg uit de sleur van haar liefdeloze bestaan.

Ik vind het altijd een genot om te kijken naar het innemende acteerwerk van Setsuko Hara, in mijn ogen de onvolprezen ster van de Japanse cinema een half eeuw geleden (samen met Hideko Takamine).

Het zal wellicht hopeloos ouderwets klinken, maar naar mijn bescheiden mening ontbeert de huidige filmpopulatie met een overdaad aan eendagsvliegen —op een paar uitzonderingen na— de gedegen en geschakeerde routine van toen, ook in Japan.

Vlotte komedie, die ruimschoots gevuld is met Marokkaanse zelfspot. Dan weer eens flauw, dan weer eens over de top. Over het geheel genomen een aangename film met de getalenteerde Maryam Hassouni in een overtuigende hoofdrol. Wat jammer, bedacht ik achteraf, dat zij zo weinig films maakt.

Deze film over de onderbelichte achterkant van de oorlog begint heel sterk, maar zakt van lieverlee wat in. Ik heb me voortdurend zitten afvragen waarom Will (een uitstekende rol van Ben Foster trouwens) zich uitgerekend aangetrokken voelde tot Mrs. Pitterson, die het meest atypisch reageerde op het slechte nieuws. De jonge vrouw, die zonder dat haar vader het wist, stiekem getrouwd was met het slachtoffer leek mij een veel meer voor de hand liggend persoon.
Over de hele breedte uitstekend geacteerd, al was het superstrakke gezicht van Harrelson tijdens zijn schermutseling met Foster een beetje té. En jammer dat naar het einde toe het venijn langzaam uit het verhaal vloeit.

Vlotte komedie over rivaliserende koeriers in de drukke straten van Tokio, een fenomeen dat de laatste jaren ook in ons land heel sterk in opkomst is. Centraal in het verhaal staat de uiterst charmante Naoko Iijima, allicht niet de meestbegaafde actrice maar wel een die moeiteloos alle scènes naar zich toetrekt. De film met af en toe mooie beelden van de metropool neemt zichzelf niet al te serieus. Dan moet je dat als filmconsument ook niet doen.

Soort mozaïekfilm over drie call girls, elk met een eigen achtergrond: alleenstaande moeder, dakloze vrijgezel, dan wel ongelukkig getrouwd. Naast hun eigen besognes krijgen zij te maken met het vreemde, soms extreme gedrag van hun klanten. Voor de verandering worden de prostituees nu eens niet neergezet als zielige slachtoffers, maar als vrouwen die hun beroep naar beste eer en geweten proberen uit te oefenen.

Een vlot, realistisch ogend sensueel drama met geloofwaardig acteerwerk en mooie opnamen van nachtelijk Tokio.

Ik houd wel van ouderwetse rock uit de jaren 50 en 60, maar heavy metal muziek vind ik niet om aan te horen. Een celliste in een hardrockband is wel een leuke vondst, maar verder stelt het verhaaltje weinig voor. Waar anderen uit hun dak gaan, is dit dus niets voor mij. Helaas.

Ik heb in de loop der jaren inmiddels meer dan twintig films uit Iran gezien. Die scoren over het algemeen bovengemiddeld. De films vallen op door de knap geconstrueerde scenario’s en het uitmuntende acteer- en camerawerk.

Deze vlotte politiefilms bevestigt dat weer maar eens. De film duurt ruim twee uur, maar die vliegen om vanwege het hoge tempo waarin de diverse verwikkelingen voorbijkomen. Een meer dan boeiende film met een andermaal imposante hoofdrol van Peyman Maadi (Jodaeiye Nader az Simin). Een film om meerdere malen te zien.

Aansprekende film over twee eenzame, doodongelukkige mensen in een metropool. Het gemis aan genegenheid in het dagelijks leven kunnen zij wederzijds opvullen. Een mooi romantisch drama met ingetogen en bedachtzaam achterwerk. De film wordt opgesierd met spectaculaire nachtelijke beelden van de skyline van Kuala Lumpur.

Confronterend sociaal drama over een veel voorkomend fenomeen: de door wanhoop gedreven trek naar de grote stad op zoek naar een beter leven. Veel migranten geraken daarbij van de wal in de sloot. Mede door de authentieke beelden van Manila ziet de film er deels uit als een docudrama, dat laat zien dat manipulatie, corruptie en uitbuiting welig tieren in alle geledingen van zo’n miljoenenmetropool. De genadeloze gevolgen daarvan zetten extra spanning op het verhaal. Beelden als die, waarin moeder Mai met haar twee kleine kinderen te midden van het krioelende verkeer op de hoek van de straat zit, beklijven. Je kunt uitzichtloosheid volgens mij niet beter in beeld brengen. Maar na alle ellende wist de slotscène mij toch nog een beetje een goed gevoel te ontlokken.
Complimenten voor de regie en de cast, die erg overtuigend overkomt.