Opinions

Regisseur Fritz Lang gaat er met gestrekt been in bij deze frontale aanval op het klassenonderscheid tussen “denkers” en “doeners” ten gevolge van ongebreidelde industrialisatie en het ontbreken van een intermediair tussen beide. Het marxistisch getinte verhaal is achteraf bezien niet erg bijzonder voor die tijd (“roaring twenties”). De vormgeving van de film is dat wel met zijn futuristische decors en speciale effecten. Wat dat betreft was Lang zijn tijd ver vooruit.

Eendimensionale karakters die elkaar in galakleding avond na avond bestoken met stekeligheden of in het beste geval quasi-intellectuele redeneringen, die door de bank genomen kant nog wal raken. Nagenoeg 100% fake. De personages zijn onecht, de dialogen en het acteerwerk (m.u.v. Carolyn Farina) niet veel beter. Ik betwijfel of er jongeren zijn die op deze onnatuurlijke wijze hun vrije tijd doorbrengen. Als ze er wel zijn, dan wens ik hen veel sterkte en spoedige beterschap.

Adam Sandler en Ben Stiller, samen in één film van Noah Baumbach!? Omdat ik vooraf al het ergste vreesde, kan ik achteraf niet zeggen dat ik teleurgesteld ben.

Het is een nagenoeg humorloze komedie over een kunstenaar, die tegen het einde van zijn leven verbitterd om zich heen kijkt, hunkerend naar het verleden toen Hollywood-sterren hun rollen nog in jacquet vertolkten; over zijn onzekere kinderen met wie hij nooit echt een band heeft gehad; en als klap op de vuurpijl over zijn vroegwijze kleindochter, die tot laaiend enthousiasme van de familie op jeugdige leeftijd “artistieke” pornofilmpjes maakt.

Kortom, een allegaartje van wat een greep uit het leven van alledag had kunnen zijn. Had kunnen zijn, want verder dan wat geneuzel komt Baumbach niet.

Het verhaal van deze film —voor zover aanwezig— gaat over drie beschadigde personen binnen een "huishouden", die als poppetjes wat doelloos om elkaar heen draaien en er niet in slagen onderling contact te leggen. De slotscène is wat dat betreft veelzeggend.

Ik kan hier niets mee, in weerwil van de af en toe mooie beelden. Not my cup of tea.

Sensuele film over de turbulente relatie tussen een would-be schrijver en een beeldschoon, geestelijk tamelijk gestoord naaktmodel, dat nog steeds verknocht is aan haar vroegere partner. Veel verhaal zit er niet in de film, maar dat wordt gecompenseerd door de haast poëtische wijze waarop de talrijke intieme scènes zijn gefilmd. Fraaie erotica.

Vier Françaises, onder aanvoering van een aanstaande bruid, belanden na bestolen te zijn van hun auto tijdens een vakantie in Roemenië in de armen van een Roma-familie, die hen gastvrij ontvangt. Dit regiedebuut van actrice Noémie Merlant (Portrait de la Jeune Fille en Feu), die zelf een centrale rol speelt, heeft niet veel om het lijf, maar is niettemin goed voor anderhalf uur aangenaam tijdverdrijf. Opmerkelijk is dat de Roma-personages ook in werkelijkheid allemaal lid zijn van dezelfde familie.

Gelaagde, intrigerende film over een jonge vrouw, die zich aan het koninklijk hof als kunstenaar moet uitgeven voor haar broer. Dat leidt tot de nodige complicaties in haar persoonlijk leven, terwijl zij en passant voor de nodige opschudding zorgt door haar revolutionaire (want erotisch getinte) schilderwerk. Een fraai vormgegeven, pakkende film met eerste klas acteerwerk van alle hoofdpersonages, in het bijzonder van Min-sun Kim als de “transgender”-kunstenares.

Ik heb de laatste maanden een aantal dramafilms gezien, die zich afspelen ten tijde van de Joseon-dynastie in Korea. Ze zijn mij zonder uitzondering tot nu toe goed bevallen, mede vanwege de opvallende cultuurverschillen. Ik houd me warm aanbevolen voor meer van dit soort films.

Je zou het aanvankelijk niet zeggen, maar dit is een vriendelijke familiefilm over een buurtwinkeltje als sociale ontmoetingsplaats. Mooi om te zien hoe de volwassenen door de confrontatie met de kinderen teruggevoerd worden naar hun eigen kindertijd en wat ze daarvan leren. Een film vol kleine kinderen die moeiteloos de show stelen.

Blijf ook na herziening een hartverscheurende film. Enige dissonant de catfight tegen het einde van de film. Die scène past niet bij de rest van de film. Waardering verhoogd naar maximale score.

Ik vind dat mensen, die op deze wijze weerloze kinderen mishandelen, opgesloten moeten worden en daarna vergeten waar de sleutel ligt.

Vlotte actiekomedie over een groentje en haar suffe partner die het opnemen tegen een bende wapensmokkelaars. Ondanks de losse eindjes best een leuke film dankzij een handvol geslaagde grappen die een aardige tegenhanger vormen voor de gewelddadige vechtpartijen en vuurgevechten naar beproefd Koreaans recept. Een film met een vette knipoog.

Intens drama over een naïeve tiener, die misbruikt wordt door haar macho vriend. Haar ouders merken de veranderingen, maar staan machteloos totdat het kwaad onomkeerbaar is. Volgens mij een film met een hoog realiteitsgehalte

Klein, eenvoudig filmpje over een actrice die wraak wil nemen en van lieverlee ontdekt, dat mannen als puntje bij paaltje komt minder stoer zijn dan zij zelf denken. Een aardige karakterstudie, die hier en daar in herhaling in dreigt te vallen. Goed te doen voor een keer.

Dat is inderdaad het enige pluspunt.

Verder een doorsnee misdaadfilm, waarin de onwaarschijnlijkheden zich hoog opstapelen. Niet veel beter dan een gemiddelde aflevering van een tv-serie.

Drie verschillende verhalen over gemiste kansen om je genegenheid te bekennen aan mensen in je naaste omgeving voor wie je diep van binnen een warm hart draagt. Een onderhoudende film waaraan je een levenswijsheid overhoudt.

Aarzelingen en vertwijfeling lopen als rode draden door deze film. Ze laten niet alleen de voornaamste personages met een onbevredigend gevoel achter, maar ook mij als toeschouwer. De beide jonge dames zetten aardige rollen neer, in tegenstelling tot de apathische eigenaar van de cd winkel.

Na afloop had ik evenwel het gevoel dat de film niet af was vanwege de losse eindjes. Misschien was dat wel de bedoeling of heb ik iets gemist. Het is een film van “net niet”. Niet slecht, maar ook niet goed.

Chaotische, fragmentarische verzetsfilm zonder een duidelijke rode draad en met een paar merkwaardige missers, zoals de haast surrealistische liefdesscènes. Die passen —net als de soundtrack trouwens— voor geen meter bij de vaak schokkende beelden. Het acteerwerk, voor zover daar sprake van is, laat nogal wat te wensen over.
De zinloze verwoesting van Warschau wordt daarentegen wel goed in beeld gebracht. Vandaar dat ik enigszins ambivalente gevoelens overhoud aan deze film.

Epische film met een interessant, turbulent stuk vaderlandse geschiedenis. Hoewel geromantiseerd —zoals dat bij historische films vrijwel altijd het geval is— schijnt het verhaal op hoofdlijnen in overeenstemming te zijn met wat er werkelijk is gebeurd tijdens de laatste twintig jaar van het leven van De Ruyter. De afwijkingen zitten in de detaillering, maar dat neem ik graag voor lief. De film is per slot van rekening bedoeld als actiedrama en niet opgezet als docudrama. De enscenering van de diverse zeeslagen is aan mij niet besteed, maar los daarvan vind ik dat regisseur Roel Reiné een boeiende film heeft afgeleverd met een prima dramatisch verhaal en uitstekende rollen van Frank Lammers en Barry Atsma.

De film doet in mijn ogen niet onder voor vergelijkbare buitenlandse producties, maar niettemin kennen heel wat commentaren vóór mij een azijnzure ondertoon. Daar kijk ik inmiddels niet meer van op. Het is trendy in dit forum om producties van eigen bodem af te kraken. Ook daar raak je aan gewend.

Opnieuw een kleurrijke film van Jeunet met andermaal een maf, absurd verhaal, deze keer over de schijnbaar ongelijke strijd van allerlei creatieve randfiguren tegen twee machtige wapenindustrielen.

Humorrijk, hier en daar hilarisch zelfs.

Beslist de moeite waard.

Jonah Hil heeft mij als acteur eigenlijk nooit kunnen bekoren. Mijn oordeel over zijn regiedebuut is niet veel beter. Het is een coming-of-age film over een jonge tiener (een prima rol van Sunny Suljic trouwens), die bij gebrek aan begrip thuis zijn heil zoekt bij een groep hangjongeren. De film probeert een inkijkje te geven in de tienercultuur in de jaren 90, maar veel dieper dan de kleurrijke bijnamen van de jongelui en het haast oeverloos gebruik van het woord “fuck” gaat de film niet. De film riep bij mij herinneringen op aan Skate Kitchen (2018), die mij toch iets beter bevallen is.

De uitermate charmante Yōko Tsukasa kan met haar ingetogen rol niet voorkomen dat ik niet erg onder de indruk ben gekomen van Naruse’s laatste film. Ik kreeg veeleer het idee dat ik naar een Japanse versie van een Rock Hudson film zat te kijken en dat is meestal niet een favoriete bezigheid van mij. Traag, met als enig pluspunt de aanwezigheid van Tsukasa.

Van het handvol Naruse films, die ik inmiddels gezien heb, vind ik dit de beste vanwege het innemende verhaal over een oorlogsweduwe met diepgaand plichtsbesef. Terwijl maatschappelijke ontwikkelingen —de opkomst van goedkope supermarkten— zich tegen haar keren, worden haar innerlijke gevoelens in toenemende mate op de proef gesteld, niet in de laatste plaats door haar veel jongere zwager.

De ingetogen wijze waarop Hideko Takamine haar rol invult, is van grote klasse met als absolute hoogtepunten de scènes in de trein en vooral het pakkende slotakkoord. Onvergetelijk.

Misdaadfilm met een ietwat haperende mix van komedie, drama en een beetje actie. Het acteerwerk van Luke Wilson, Giovanni Ribisi en good old Rade Šerbedžija vormt het beste deel van de film. Hoewel er niet bijster veel gebeurt over het geheel genomen toch wel vermakelijk. Een haast onherkenbare Kelsey Grammer is zowaar ook nog even in beeld als openbare aanklager.

De emoties lopen een paar keer hoog op in deze dramatische karakterstudie. Eva Amurri laat in een van de weinige keren dat zij samenspeelt met haar echte moeder Susan Sarandon zien, dat zij meer in huis heeft dan alleen maar een spectaculair lichaam. Ook de jonge Willa Holland is goed bezig, maar het is toch vooral Anton Yelchin die, zoekende naar zijn identiteit, indruk maakt. Een prima drama met goed verzorgd acteerwerk.

Mogelijk omdat men in de Verenigde Staten geen adel kent, is de echte òf vermeende Europese aristocratie vaak een dankbaar onderwerp voor Hollywood komedies. Zo ook in deze satirische romcom over een berooide Amerikaanse vrouw, die enkel in het bezit van een glinsterende galajurk door Parijs zwerft en daar haast als vanzelf in de hoogste, snobistische kringen belandt.

Met Claudette Colbert, John Barrymore, Don Ameche en Mary Astor aan boord weet je dat er op het acteerwerk en dan met name de timing weinig aan te merken zal zijn. Een beetje routineus gemaakt door regisseur Mitchell Leisen misschien, maar niettemin plezierig tijdverdrijf.

Dit regiedebuut van Oh-seung Kwon, die ook het scenario schreef, weet de suspense uitstekend op te bouwen. Het kat en muis verhaal over een moordenaar en zijn doelwit trekt je van lieverlee naar het puntje van je stoel. Er wordt slim gebruik gemaakt van de doofheid van de protagoniste (en haar moeder) om de spanning extra dramatisch in te kleuren. Spannend.

Bouquetreeksverhaal over een romance, die helemaal uitgemolken wordt en al doende de nodige clichés op elkaar stapelt. De beide protagonisten doen hun best om er wat van te maken, maar zijn in hun streven vrij kansloos vanwege het zwakke materiaal waarmee ze moeten werken. De talkshow fragmenten springen eruit.

Keiharde, beklemmende film, die naar het einde toe wat afzwakt. Sterke rol van Brad Davis. Temidden van alle ellende en geweld is de scène met het emotionele bezoek van Susan (Irene Miracle) erg ontroerend. Niet direct een film die je snel zult vergeten.

Ik heb aan de synopsis van deze film weinig toe te voegen behalve dat het verhaal én de uitvoering nogal te wensen overlaat. Staat gekwalificeerd als thriller, maar echt spannend wordt het niet.

Helemaal mee eens.

Verder vooropgesteld: ik ben dol op Parijs. Gemiddeld één keer per jaar trakteer ik mezelf op een extra lang weekend naar de Franse hoofdstad met zijn prachtige, geschiedenisrijke architectuur en zijn aaneenschakeling van kleine, altijd bevolkte terrasjes.

Daarom werd ik gaandeweg bij het zien van deze film wel een beetje jaloers op Owen Wilson, niet in de laatste plaats omdat het scenario hem in staat stelde terug te gaan naar de artistiek glorierijke “Années Folles” en zelfs heel even naar “La Belle Époque”.

Dat maakt dat ik dit een heel bijzondere, heel charmante film vind. Te meer omdat mijn plezier -behalve door de prachtige openingsbeelden- nog versterkt werkt door het meedoen van de als altijd weer zeer bekoorlijke Marion Cotillard en de mooie nostalgische muziek. Een zalige soundtrack. Dan neem ik de Amerikaanse Tea Party familie wel zonder morren op de koop toe.

Het mindere broertje van Hitchcock’s Dial M for Murder (1954). Het slot uitgezonderd wordt het jammer genoeg nooit echt spannend of echt verrassend, omdat je redelijk vroeg in de gaten krijgt welke kant het op zal gaan. Het optreden van Doris Day is dik in orde, maar de rest van de cast laat het nogal afweten. Opvallend dat John Williams als inspecteur op herhaling mag van zijn rol in de superieure Hitchcock film.