Opinions

Ik ben nooit een fan geweest van Loretta Young, maar nu ik in korte tijd een paar van haar films uit het begin van haar carrière heb gezien, heb ik toch de neiging daarop terug te komen. Vooral haar vertolking in deze film over het turbulente leven van een verleidelijke jonge vrouw, is mij goed bevallen. Net als de film in zijn geheel trouwens. Het boeiende verhaal, incl. de plotwendingen, zijn vijf kwartier lang goed voor prima vermaak. Allicht reden genoeg om ook de latere films van Miss Young én mijn aanvankelijke mening over haar aan herziening te onderwerpen.

Will that be smoking or non-smoking?

- Take a wild guess.

Een van mijn favoriete komedies allertijden. Een geweldige cast zorgt aan de hand van regisseur Martin Brest voor twee uur puur amusement met mooie actiescènes en krankzinnige dialogen. Mooie rollen van Robert de Niro en John Ashton, maar het zijn Charles Grodin en Yaphet Kotto die de show stelen. Ik heb de film inmiddels voor de 'tigste keer gezien, maar het zal niet de laatste keer zijn.

Film met twee dramatische verhalen, die intrinsiek te weinig met elkaar te maken hebben. Het noordpoolverhaal mist geloofwaardigheid, maar is niettemin interessanter dan de ruimte-expeditie. Visueel een aardige film, maar de verhalen weten amper te boeien. De onthulling tegen het einde komt niet echt als een verrassing. Met veel goede wil een kleine voldoende.

Superromantische film over een gedoemde liefdesrelatie tussen twee tieners. Een remake van het overigens superieure Japanse origineel Taiyō no Uta (Norihiro Koizumi, 2006), dat minder melodramatisch overkomt. Zoals zo vaak is ook in dit geval de oorspronkelijke film beter dan de remake, zeker wat betreft het acteerwerk. Niettemin is ook deze film in mijn ogen alleszins de moeite waard.

Deze zorgvuldig opgebouwde film geeft een erg mooie karakterstudie van vier vrouwen, ieder met een eigen verhaal en ieder met ambities, die al dan niet aansluiten bij hun verleden. Een rustige film over vriendschap, vertrouwen en camaraderie, die van lieverlee helemaal onder je huid kruipt. Een warme film, die je ondanks het einde in mineur met een goed gevoel achterlaat.
Complimenten voor regisseur Puipa en voor de voortreffelijke cast, Janina Lapinskaitė voorop.

Imposante karakterstudie over een empatische jonge vrouw, die in gewetensnood komt wanneer ze ontdekt dat een kerngezonde oudere man ook gebruik wil maken van haar diensten om een einde aan z’n leven te maken. Krachtig regiedebuut van Valeria Golino, die als actrice eigenlijk nooit doorgebroken is, allicht omdat ze te vaak voor verkeerde films gekozen heeft. Dat Jasmine Trinca een steengoed actrice is, was mij in een handvol films al eerder opgevallen. Haar rijk geschakeerde rol in deze film bevestigt dat nogmaals.

Deze tragikomische film hangt aan elkaar van bizarre momenten en absurde dialogen. Het op zich dramatische verhaal wordt door regisseur Kaurismäki met veel gevoel voor humor verteld ("We gaan uit eten"), net als zijn Kauas Pilvet Karkaavat (1996), maar vind ik die film net iets beter.

Fragmentarisch drama over tieners, die om uiteenlopende redenen in een opvanghuis verblijven. Het levert af ten toe schokkende verhalen en scènes op, zoals die waarin de directrice een spiegel wordt voorgehouden. Naar verluidt worden de verschillende personages gespeeld door improviserende amateurs. Dat is er niet aan af te zien… of juist wel?!

Gewoon een mooie film. Cruyff zou zeggen: “Elk nadeel heeft z’n voordeel”. Dat geldt ook voor de Dogme-regels. De beperkingen, die die regels de filmmakers opleggen, zorgen ervoor het allemaal heel naturel overkomt, zoals ook de bedoeling is van die regeltjes.

Je moet er wel de juiste acteurs voor hebben en dat is in deze film zeker het geval. Dat plus het leuke, redelijk luchtige verhaal hebben ervoor gezorgd dat ik me prima heb vermaakt.

Luchtige niemendalletje met een paar heel grappige scènes. Kijkt lekker weg. Het Griekse koor is geweldig en ook Mira Sorvino is goed op dreef, al heb ik haar schrille piepstemmetje nu nog in mijn oren. Een van de betere Woody Allen-films.

Ik verwachtte iets wat leek op "Changeling" (2008), maar kwam bedrogen uit. Met het acteren van Angelina Jolie, Archie Panjabi en Irfan Khan is niets mis, maar een zwak script, haastige montage en matige cinematografie doen dit docudrama geen goed. Probleem is natuurlijk dat je van tevoren weet hoe het afloopt, waardoor het nooit echt spannend wordt. Niettemin had deze film gezien de actualiteit van het onderwerp en de rolbezetting veel beter kunnen en moeten zijn.

Een curieuze film, die naar mijn gevoel niet echt past in het oeuvre van Tornatore. Een verhaal met een merkwaardige ontknoping, dat nauwelijks plausibele links kent met het voorafgaande. Bovendien duurt de film veel te lang. Met name het gedeelte waarin de mysterieuze vrouw onzichtbaar blijft wordt tot op de draad uitgemolken. Dat had wat mij betreft veel korter gekund.

Mijn waardering geldt vooral de fraaie vertolking van Geoffrey Rush en in minder mate van Sylvia Hoeks, die onnodig veel buiten beeld blijft. Tornatore op de David Lynch-tour? Het is niet slecht, maar ik vind het in tegenstelling tot andere films van Tornatore geen doorslaggevend succes.

Ik ben geen ervaringsdeskundige, maar opgroeien in een banlieue gaat volgens mij van “au”. Ik geef het je te doen om als prille, nieuws- en leergierige tiener ingeklemd te zitten tussen enerzijds het conservatieve, traditionele thuisfront en anderzijds de verlokkingen, die tot je komen via je vriendinnen en (sociale) media. Het is een natuurlijke reactie dat je probeert om het keurslijf te ontvluchten, te jong om je bewust te zijn van de potentiële gevaren die de boze buitenwereld zoal herbergt.

Regisseur Maïmouna Doucouré heeft over die problematiek een gedurfde, indringende film gemaakt. Ik laat de negatieve commentaren maar voor wat ze waard zijn, omdat ik het gevoel heb dat die (tenminste voor een deel) ingegeven zijn door de weigering om de confrontatie aan te gaan met wat er in de samenleving (incl. internet) daadwerkelijk gebeurt. Ontkennen of wegkijken is vaak de weg van de minste weerstand.

In weerwil van een handvol ongemakkelijke scènes vind ik het een boeiende film. Hoewel ik zelf geen kinderen meer heb in deze leeftijdscategorie, heb ik de film toch ervaren als een soort wake-up call. Ik ga binnenkort nog een keer kijken, maar dan samen met mijn kleindochter die maar een paar jaar ouder is dan de sterk acterende protagoniste Fathia Youssouf. Ik ben meer benieuwd naar de reactie van mijn kleindochter dan naar die van andere forumleden.

De titel is misleidend. Dit is geen film over Anne Frank, maar over de lotgevallen van haar beste vriendin Hanneli Goslar. Die werd in juni 1943 (ruim een jaar vóór Anne Frank) samen met haar jongere zusje naar Westerbork getransporteerd en belandde via dit kamp in februari 1944 in Bergen-Belsen, acht maanden vóór Anne Frank die in augustus 1944 werd opgepakt en pas in november 1944 in Bergen-Belsen aankwam (vanuit Auschwitz). Van het Achterhuis had Hanneli nog nooit gehoord, totdat Anne dat haar zelf vertelde in Bergen-Belsen. Hanneli leefde in de veronderstelling dat Anne met haar familie naar Zwitserland gevlucht was.

Regisseur Sombogaart zet het wedervaren van Hanneli Goslar centraal in deze film, inclusief haar ontberingen als uitwisselingsgevangene in het concentratiekamp. Het levert een goede film op, waarin Anne Frank goed beschouwd maar een bijrol speelt. Zij wordt daarin geportretteerd als een vroegwijze tiener. Dat bevestigt enkel wat al langer over haar bekend was. Josephine Arendsen doet het best goed in de hoofdrol.

Leuke, geschakeerde jeugdfilm over een prille kalverliefde tijdens de zomervakantie gevoed door nieuwsgierigheid op het moment dat je voor het eerst “last” begint te krijgen van je hormonen (zonder het op dat moment te beseffen). Achteraf bezien een gedenkwaardige episode in je leven.

Een warm verhaal, prima aanschouwelijk gemaakt door de jeugdige protagonisten. Erg mooi.

Psychodrama over een vrouw, die na de plotselinge dood van haar moeder de gaten in haar geheugen over haar jeugd probeert op te vullen; een schokkende, soms paniekerige ervaring. De scène in het restaurant is een dissonant, maar verder een prima film van eigen bodem met een uitstekende cast.

Naar verluidt was Madoka Mika in eigen land een beroemde stripteasedanseres. Allicht had zij daar meer talent voor dan voor acteren, want dat is niet veel soeps in deze film. Ik sluit overigens niet uit dat regisseur Kumashiro acteren maar bijzaak vond, want het aantal scènes waarin Mika kleren aanheeft zijn op de vingers van één hand te tellen. Een plotloze softcorefilm om heel snel te vergeten.

Terwijl dit soort banale films doorgaans niet mijn ding zijn, heb ik mij met deze film toch redelijk vermaakt. Niet alle grappen zijn geslaagd (verre van zelfs), maar het vlotte tempo, de sfeer en de af en toe verrassende ontwikkelingen zorgen tezamen voor een toch wel amusante film. Goed te doen voor een keer.

IJzersterke spionagethriller over het Koreaans verzet tegen de Japanse overheersing een eeuw geleden.

Te midden van prachtige settings ontvouwt zich een spannend verhaal met als hoogtepunt de enerverende speurtocht (incl. de nodige intriges) tijdens de treinreis. Naar Koreaans gebruik ontbreken een handvol gruwelijke martelscènes uiteraard niet, maar die hebben weinig tot geen toegevoegde waarde. Het gebruik van Ravel's "Bolero" als aankondiging van de climax daarentegen wel. Een schitterende vondst.

Het acteerwerk is over de volle breedte van grote klasse. Ik wil vooral wijzen op Kang-ho Song als de ambivalente spil van het verhaal. Zoals te verwachten valt levert hij andermaal een doorwrochte vertolking af. Ik had trouwens wat dat betreft niet anders verwacht, want Song verzaakt volgens mij nooit als acteur.

Het beloftevolle, heftige begin met de driehoeksconfrontatie wordt in de rest van de film niet waargemaakt. Jammer dat de strijdbare minnares van de echtgenoot zo snel uit beeld verdwijnt, want wat volgt is een gezapig, nogal zielig aandoend verhaal over een buitenechtelijke relatie, die door gebrek aan chemie tussen de beide protagonisten zonder overtuiging van de grond probeert te komen. Binnen het genre “overspelfilms” niet erg bijzonder.

Schitterende film van Robert Redford (z'n beste als regisseur) over de schier kansloze strijd van een eenvoudige, opstandige boer tegen het grootkapitaal. In weerwil van het venijn luchtig vormgegeven met een gezonde dosis humor en af en toe een beetje surrealisme.

Mooie rollen van Ruben Blades en Sonia Braga, maar de show wordt gestolen door Carlos Riquelme als de kolderieke Amarante. Bovendien fraaie opnamen van New Mexico en een heerlijke soundtrack.

Mijn tweede film uit Bhutan is veel minder pakkend dan zijn voorganger (Lunana: A Yak in the Classroom (2000).

De film is gesitueerd in de uitlopers van de Himalaya. Die omgeving levert uiteraard prachtige beelden op, maar het verhaal met een forse scheut magie over een legendarische Tibetaanse yogi kon mij niet echt bekoren. Allicht speelt mijn gebrek aan kennis over die cultuur mij parten.

Knap gemaakt familiedrama met een indrukwekkende hoofdrol van Joan Crawford. Ook de bijrollen van de debuterende Ann Blyth tot de sarcastische Eve Arden (in een type Eve Arden-rol) zijn prima verzorgd.

De film doet af en toe onwillekeurig denken aan het levensverhaal van Crawford (zie Mommie Dearest).

Hollywood op z’n best.

Zouteloze film over een kalverliefde, die maar niet van de grond wil komen. Komt nogal simplistisch over, maar waarschijnlijk is dat te wijten aan cultuurverschillen tussen hoe verliefde jongeren in Indonesië met elkaar omgaan en hoe “wij” dat doen. Ik heb vergeefs zitten wachten tot er iets met enige impact zou gebeuren. Het is allemaal heel onschuldig en liefelijk.

Als ervaren actrices als Marie-Josée Croze en Virinie Ledoyen er niets van bakken, dan weet je dat er iets mis is met de regie en/of het script. De film doet verwoede pogingen grappig of sexy te zijn, maar slaat op beide vlakken de plank mis. Vanaf het moment dat de pelikaan in beeld kwam, had ik al een vermoeden dat het niets zou worden. Helaas heb ik gelijk gekregen.

Een jonge puber is een machteloze getuige van de teloorgang van de pluimveehouderij van zijn vader tijdens een meedogenloze hittegolf. Tegelijkertijd dreigt ook zijn familie uit elkaar te vallen wanneer zijn moeder intiem bevriend raakt met een andere vrouw. Zijn geestelijk groeiproces geraakt door dit alles in een stroomversnelling.
In menig opzicht een beklijvend coming-of-age drama met mooi camerawerk en een waarachtige vertolking van Luc Bruchez als de vertwijfelde jongeling. Al met al een heel aangename verrassing.

In weerwil van een aantal dramatische momenten een goedgevoel film over een groep vrouwen van frontsoldaten, die hun gedachten willen verzetten door een koor te vormen; een initiatief dat later wijdverbreid navolging kreeg. Onderlinge spanningen kunnen niet verhinderen dat saamhorigheid de boventoon blijft voeren. Een Britse film ten voeten uit.

Prima docudrama over de (tamelijk korte) politieke carrière van Harvey Milk. De snelle montage draagt bij aan de juiste sfeer rond het nogal turbulente leven van Milk in San Francisco.

In deze film laat Sean Penn andermaal zien hoe bijzonder veelzijdig hij is. Ook Josh Brolin is trouwens goed bezig.

Psychologische thriller over een oversekste studente die haar veel oudere literatuurdocent met woord en daad tracht te verleiden. Jenny Ortega probeert geraffineerd over te komen, maar dat maakt weinig indruk. Terwijl Martin Freeman zich vooral ongemakkelijk lijkt voelen, gaat Bashir Salahuddin in een bijrol stiekem met de film aan de haal. Het klinkt allemaal spannender dan het in werkelijkheid is.

Helen Twelvetrees is een van die getalenteerde actrices uit het begin van de jaren ’30, die inmiddels totaal in de vergetelheid geraakt zijn. Ten onrechte zoals weer maar eens blijkt uit dit feministische drama met de aantrekkelijke Twelvetrees in de titelrol.