Opinions

Traag melodrama over rouwverwerking over het verlies van een beste vriend. Geleidelijk aan vinden een vroegere vriendin en een vroegere vriend voldoende steun bij elkaar om het leven weer op te pakken. Ondanks de mooie opnamen van het eiland Jeju word je niet vrolijk van deze moeizame film.

Ik heb nog niet alle Oscar-genomineerde films gezien, maar kan er best mee leven dat de hoofdprijs naar deze film is gegaan (al zou ik zelf op Manchester by the Sea hebben gestemd). Het is een boeiend gefaseerd verhaal over de groeistuipen van een in zichzelf gekeerde, enigszins wereldvreemde jongen aan de zelfkant van de samenleving, die zich uiteindelijk ontwikkelt tot een kopie van zijn vroegere beschermengel.
Het is wel jammer dat het personage van Juan zo vroeg uit de film verdwijnt, want eigenlijk vind ik die kleurrijke figuur toch het meest interessante personage. Maar verder is er weinig mis met deze goed opgebouwde film, die opvalt door het ijzersterke acteerwerk van Naomie Harris, Mahershala Ali en André Holland.

Naar verluidt heeft schrijver/regisseur Silberling zich laten inspireren door de moord op zijn toenmalige vriendin Rebecca Schaeffer in 1989. Van de gang van zaken rondom die moord heb ik weinig kunnen terugvinden. Silberling komt met een scheutje humor hier en daar, een scheutje romantiek en af en toe ook wat drama. Het geheel is een ratjetoe, waarin ik niet veel lijn heb kunnen ontdekken.

Gelukkig wordt de film nog een beetje gered door de prima rollen van Susan Sarandon en Ellen Pompeo, die ook vóór haar Grey's Anatomy-periode blijkbaar al goed kon acteren. Het spel van Dustin Hoffman en Jake Gyllenhaal in deze film heeft mij niet kunnen bekoren.

Mede daardoor een tegenvaller.

Wat heerlijk dat ze dit soort films nog maken. Schitterende plaatjes van een soort modern avonturensprookje, dat je terugvoert naar de jaren ’60 toen als nog overzichtelijk en eenvoudig leek, met de nadruk op leek.

Nieuwkomers Jared Gilman en Kara Hayward zijn twee schattige hoofdrolspelers, maar ook de rest van de cast –met een flink aantal beroemde namen– past perfect in het verhaal.

Dat er anno 2012 nog mensen zijn, die zich storen aan de prille, vooral toch grappige kalverliefde van twee jonge tieners, gaat mijn pet te boven. Hebben die mensen in hun jeugd nooit spannende dromen gehad over de andere sekse? Zijn die zelf nooit jong geweest of zo?

Echt een erg mooie film met een prima verhaal, uitstekend acteerwerk en een prachtige cinematografie. Zonder meer een van de betere films van 2012.

Interessante blik op het dagelijks leven van een Palestijns gezin in goeden doen op de bezette Westelijke Jordaanoever. Een romantisch drama, waarbij het best schrijnend is om te zien hoe rechteloos het leven van de Palestijnen in feite nu al generatie na generatie is. Jammer genoeg blijft dat probleem een beetje op de achtergrond. Daardoor is het eigenlijk een opvallend brave film, iets te braaf naar mijn mening. Er is wel met een mooie bijrol van de onverschrokken Hiam Abbass (The Syrian Bride, The Visitor, Lemon Tree).

Aantrekkelijk filmpje over de relatie tussen een goedmoedige vader en zijn nog thuiswonende volwassen dochter, die van slapen, eten, manga's lezen en verder weinig tot nietsdoen haar dagtaak heeft gemaakt totdat bij haar de alarmbellen gaan rinkelen. Een bijzonder verhaal waarin niet zo veel gebeurt, maar de onderhuidse spanning tussen de doorgaans chagrijnige dochter en haar vader weet toch te boeien. Leukste scène vind ik die waarin het jonge vriendinnetje van de zoon van de fotograaf en Tamako een “wedstrijd” lelijk naar elkaar kijken houden. Best vermakelijk.

Weinig enerverende film over een disfunctioneel gezin, waarvan de leden zoveel mogelijk langs elkaar heen proberen te leven. Traag en tamelijk inhoudsloos. Adèle Exarchopoulos is nadrukkelijk aanwezig. Daarmee heb je het meest opmerkelijke punt van deze film wel gehad.

Beklemmende film over het leven in Berlijn kort na de capitulatie. De beelden van de kapotgeschoten stad zijn ijzingwekkend. Dat geldt van lieverlee al evenzeer voor het verhaal, waarin een voormalige Duitse legerdokter weer oog in oog komt te staan met de personificatie van een levensgroot trauma uit de oorlog. De verhaallijn over zijn relatie met een jonge vrouw komt niet echt uit de verf, maar dat is van minder belang en kan dan ook niet verhinderen dat ik dit een indrukwekkende film vind, mede gelet op de tijd en de omstandigheden waaronder hij gemaakt is. Te meer ook omdat de boodschap van Wolfgang Staudte over oorlogsmisdadigers, die na de oorlog vrijwel meteen weer met succes aan de slag konden, niet mis te verstaan is.

Aardige film, waarvan vooral het eerste deel erg grappig is. Jammer genoeg verliest de film met de intrede van de romantiek van lieverlee stoom. Niettemin goed voor anderhalf uur aangenaam vermaak. Een kolderieke Charles Coburn is in topvorm.

Je moet goed zoeken om in deze mystieke fantasie een verhaallijn te ontdekken. In feite biedt de film niet veel meer dan een parade van mooie vrouwen en gezwollen dialogen. Afgezien van het vrouwelijk schoon en in weerwil van de lesbische ondertoon komt de film tamelijk oubollig over.

In weerwil van zijn ouderdom nog steeds een beklemmend drama over de ideologische splijting van een gezin na het aan de macht komen van Hitler. De verpakking van het verhaal in een verzameling idyllische kerstkaarten staat voor een scherp contrast met de dramatische inhoud van de film.

Vierde en laatste keer dat de tragische Margaret Sullavan en James Stewart samenwerkten in een film. Een klein pareltje in het indrukwekkende oeuvre van Stewart en met voorsprong de beste film van de bijzonder productieve regisseur Frank Borzage.

Ik heb deze film gezien na Ramsay's nieuwste film We Need To Talk About Kevin. Wat beide met elkaar gemeen hebben is dat ze door de cynische sfeer en het nihilistische gedrag van het centrale personage aanzetten tot nadenken. Het tijdsbeeld, dat in beide films geschetst wordt, is wellicht tekenend voor de houding van een (gelukkig maar) klein deel van de hedendaagse jeugd. Ik heb daar absoluut niets mee, waarschijnlijk omdat ik van een toaal andere generatie ben. Misschien dat ik daarom het boek maar eens moet lezen om meer van deze egocentrische en onverschillige houding te begrijpen. Maar ik sluit niet uit dat mijn vragen onbeantwoord blijven, omdat - net als Kevin in de andere film - in dit geval ook Morvern zelf het "waarom" van haar gedrag niet kent.

Op zoek naar een beter en gevarieerder leven belanden een tiener en haar zwakbegaafde vriendin in een bordeel. Daar vindt min of meer noodgedwongen een rolwisseling plaats, die wel enigszins doet denken aan Pieds Nus sur les Limaces (2010).

Door een gebrek aan ontwikkelingen in het middengedeelte brengt de film niet helemaal wat er naar mijn gevoel gezien het thema in had gezeten. Valt achteraf ondanks het gedegen acteerwerk van de beide vriendinnen enigszins tegen.

Deze gezellige, aanstekelijke, grappige en soms wat droevige film geeft een inkijkje in de stedelijke Sovjet-samenleving eind jaren '50 en eind jaren '70. Wat opvalt is dat de film, nog gemaakt onder het Sovjet-regiem, niet ontbloot is van kritiek op de samenleving van toen. Bijzonder goed acteerwerk van Vera Alentova (Katja), Irina Muravjova (Ljudmilla) en Aleksej Batlov (Gosja). Een film met een knipoog.

Ik had deze film op mijn lijstje staan vanwege Masami Nagasawa. Hoewel zij en ook Kumiko Asô goed bezig zijn, is het niet mijn ding. Volgens mij is de film bedoeld als promotie van een aantal Japanse rockbands, c.q. hun songs. Daaromheen is een halfbakken romantisch verhaaltje geweven over een sullige ziel, die voor het eerst in aanraking komt met de liefde en van weeromstuit geen flauw idee heeft hoe hij daarmee om moet gaan. De filmmakers hebben zich absoluut niet druk gemaakt over de geloofwaardigheid van het verhaal.

Aanbevolen voor liefhebbers van J-Rock; anderen kunnen volgens mij de film maar beter overslaan.

Mooie film met een knap geconstrueerd scenario van de hand van regisseur García. Toch hadden van mij de dramatische wendingen op het eind wel een tandje minder mogen zijn.

Sterk geacteerd door Annette Bening, Naomi Watts en Samuel L. Jackson. Die zie ik het liefst in dit soort rollen, maar dat gebeurt helaas te weinig.

Film is het zeker waard om meerdere malen bekeken te worden.

Je voelt ver van tevoren aankomen welke kant het op zal gaan met het verhaal, omdat de aanwijzingen te dik worden aangezet. Desondanks niet slecht voor een Lifetime-televisiefilm.

Zoals met de meeste J. Lo-vehicles een dertien-in-een-dozijn film, die je de volgende dag alweer vergeten bent. Lopez heeft bij het uitdelen van acteertalent volgens mij ergens achteraan gestaan, maar bij toedelen van andere attributen stond zij verder vooraan. Denkelijk heeft zij daaraan haar populariteit te danken.

Masami Nagasawa ken ik voornamelijk als een charmante actrice die in haar films bij voorkeur charismatische personages speelt. In deze film tapt ze uit een heel ander vaatje. Hoewel haar dat buitengewoon goed af gaat, is het wel schrikken hoe zij hier een ontaarde moeder vertolkt die haar zoon van jongs af aan verwaarloost en emotioneel chanteert om via hem aan geld te komen voor haar drank- en gokverslaving. Ondanks bedenkingen voert de jongen gedwee de opdrachten van zijn moeder uit, uitmondend in een verschrikkelijk waargebeurd incident, dat als inspiratiebron heeft gefungeerd voor deze film.

Een schokkende film met een naar verhaal dat mij, zo vrees ik, nog lang zal heugen.

Net als in Bang Gang (2015) gaat regisseur Eva Husson ongebreideld haar gang in deze sombere vertelling over een dienstmeid, die in een incident tijdens een zondag in 1924 op wonderlijke wijze inspiratie vindt om uit te groeien tot een gevierde auteur. De nonchalante wijze waarop protagoniste Odessa Young –na het vertrek van haar minnaar– onbevangen naakt door het huis van een bevriende familie paradeert, is misschien goed voor de box office, maar voegt op de keper beschouwd weinig toe aan het verhaal. Toch vermoed ik dat die snuffeltocht het enige onderdeel van de film is, dat blijft hangen.
Filmliefhebbers die zich verheugen op een weerzien met Glenda Jackson, komen er bekaaid vanaf. Olivia Colman en Colin Firth krijgen ook amper screentijd.

Edward Norton staat hoog op mijn lijstje van favoriete acteurs. Deze film bevestigt waarom dat is. Norton weet een vanwege een tic moeilijke rol met overtuiging in te vullen.

Deze door hemzelf geregisseerde film gaat over de rücksichtsloze behandeling van minderheden bij de stadsontwikkeling van New York in de jaren 50 en de corruptie, waarmee dat gepaard ging. Kijkend naar de huidige politiek betwijfel ik of wij daarvan geleerd hebben.

Een beklijvende misdaadfilm, die de sfeer en entourage van de jaren 50 vlekkeloos weet over te brengen, inclusief een fraaie soundtrack. Gugu Mbatha-Raw is een plaatje, maar dat heb ik al vaker mogen constateren.

Spannende politiethriller met een intelligent scenario en uitstekend acteerwerk van Andy Lau en Tony Leung. Niet helemaal mijn ding, temeer omdat er relatief weinig aandacht is voor de “thuissituatie” van de protagonisten en dat vind ik wel jammer. Desondanks zeker de moeite waard, mede door de plottwisten.

Dat is zo. Op een tv-scherm komt deze film onvoldoende over, denk ik, want Moulin Rouge is in de eerste plaats visueel "Spectacular. Spectacular"! Knap ook hoe de hits in het verhaal verwerkt zijn òf hoe men rondom de hits een alleszins aanvaardbaar verhaal geweven heeft. Daarnaast is Nicole Kidman erg goed en ziet ze er "Spectacular" uit. Al met al niet helemaal mijn smaak, maar ik heb me geen moment verveeld. Ik kan me voorstellen dat liefhebbers dit een meesterwerk vinden.

3,5*

Deze film over een verschoppeling die tijdens een hongersnood troost zoekt en vindt op een mythische berg, evolueert geleidelijk aan in een spannend drama dat er door de settings en het voortreffelijke camerawerk authentiek uitziet. Fraaie titelrol van Anna Yamada.

Psychologisch drama over de gedoemde liefde tussen een lerares en een van haar leerlingen, geïnspireerd door ware gebeurtenissen. Jammer dat de titel in feite een grote spoiler is. Enig lichtpuntje in deze sombere film is de solidariteit van de medeleerlingen, maar ook dat kan niet verhinderen dat de film in zijn geheel tamelijk deprimerend is.

Uitstekende rol van Annie Girardot, bovendien een mooie titelchanson van Charles Aznavour.

Gewoon uit nieuwsgierigheid ben ik een paar keer in Las Vegas geweest. Blijkbaar was ik niet nieuwsgierig genoeg, want deze donkere achterzijde van het show- en gokparadijs kende ik niet. De film vertelt het sombere verhaal over een alleenstaande vrouw, die verstrikt raakt in haar verdriet en schuldgevoelens en regelrecht in de goot belandt. Een rauwe karakterstudie over dakloos zijn. Wat meer diepgang zou welkom zijn.

Heel vermakelijke en verfrissende film over “girl power”. Er valt allicht van alles en nog wat aan te merken op deze film, maar in weerwil van eventuele tekortkomingen is de boodschap duidelijk. Er valt nog een wereld te winnen zolang macho’s denken dat ze op school de dienst kunnen uitmaken (vooral in Amerika).

Voor zover ik dat kan overzien de beste schoolfilm sinds The Breakfast Club (verder gaat elke vergelijking met die film mank). Hadley Robinson en Lauren Tsai zijn aangename verrassingen.

Nicolas Bedos debuteert als regisseur met een aansprekende film over het stormachtige huwelijk van een schrijversechtpaar. Het is een emotionele rollercoaster met een glansrol van de eveneens debuterende Doria Tillier (die ook het verhaal schreef). Naar het einde toe heeft de film nog een paar aardige verrassingen in petto. De Fransen lijken patent te hebben op dit soort tragikomedies.

Toen Hitchcock vanuit Engeland naar Hollywood verhuisde, huurde hij aanvankelijk een huis van Carole Lombard. Als bewonderaar van de screwball-actrice wilde Hitchcock bij wijze van experiment dolgraag een komedie met Lombard maken. Het experiment is goeddeels mislukt, want na een prima begin is het aantal grappige momenten in deze film met een mager verhaaltje over misverstanden rondom een illegaal huwelijk dun gezaaid. Carole Lombard liet Hitchcock niet in de steek en zet een aardige rol neer, maar het acteerwerk van de rest van de cast is eerder matig te noemen. Net als de film over het geheel genomen.

Eerste helft van deze film is wel leuk. Lekker onderkoeld geacteerd.

Jammer genoeg lijkt het tweede deel te veel op een videogame: één grote geweldsorgie (met af en toe een leuk intermezzo). Misschien is dat ook de bedoeling, maar al dat geweld is aan mij niet besteed.