Opinions

"How is programming people to hate themselves not emotional abuse?"

De slotscène met de verkiezingssticker “Clinton / Gore” situeert de film eind vorige eeuw. Maar het thema is nog steeds actueel, want nu —zo’n twintig jaar later— denken veel christelijk-conservatieve Amerikanen nog steeds dat homoseksualiteit een geneesbare afwijking is.

Naast de christelijke indoctrinatie stuitte het volgzame gedrag van de leerlingen mij toch wel tegen de borst. Hoewel de film door de bank genomen eerlijk overkomt, had hij op dat punt wat mij betreft best wat moediger mogen zijn.

Grootste pluspunt: het optreden van Chloë Grace Moretz in mogelijk haar beste optreden tot nu toe. De rol lijkt haar op het lijf geschreven.

De film lijkt wel een vergaarbak van ellende. Het draait allemaal om een buitenechtelijke affaire van een man met een alleenstaande moeder en de impact die dat heeft op hun respectievelijke tienerdochters. Dat leidt ertoe dat de traditionele rolverdeling tussen ouders en kinderen a.h.w. wordt omgedraaid.

Op het eerste gezicht een aardige film, die evenwel niet helemaal overtuigend overkwam op mij.

Het is tientallen jaren geleden dat ik deze vroege verfilming van Victor Hugo’s literaire meesterwerk gezien heb. Het is jammer dat de filmmakers krampachtig proberen om het verhaal te vertellen binnen de in die tijd gangbare speelduur van films. Door de haast en inkrimping sneuvelen wezenlijke onderdelen van het moralistische epos.

Ik heb in de loop van de tijd zes verschillende verfilmingen van het verhaal gezien. Ze zijn zonder meer allemaal de moeite waard, maar de Franse versie uit 1958 van Jean-Paul Le Chanois met Jean Gabin in de rol van Valjean steekt er met kop en schouders bovenuit. Maar ja, die film duurt dan ook 3½ uur omdat ie het meest nauwgezet aansluit bij de roman van Victor Hugo, een absoluut hoogtepunt in de wereldliteratuur, dat naar mijn bescheiden mening filmisch niet te evenaren is.

Het voornaamste probleem van deze film is niet zo zeer dat geprobeerd wordt het fabuleuze verhaal van Victor Hugo (waaraan hij naar verluidt 20 jaar gewerkt heeft) in een tijdspanne van nog geen twee uur te persen, maar dat essentiële onderdelen van het boek daarvan het slachtoffer worden. Het verhaal over Fantine en over de lamentabele jeugd van haar dochtertje Cosette worden drastisch ingekort, resp. in zijn geheel weggelaten.

De meeste verfilmingen van Hugo’s boek over verlossing t.o. fanatiek moralisme, menslievendheid t.o. meedogenloosheid, genegenheid t.o. aversie heb ik inmiddels gezien. Deze kan met gemak wedijveren met de remake uit 1998 (met Liam Neeson), maar schiet tekort t.o.v. de 1935-versie (met Fredric March) en de epische Franse film uit 1958 (met Jean Gabin). De verfilmde musical uit 2012 is in dit gezelschap weliswaar een beetje een buitenbeentje, maar zeker ook de moeite waard. Dat kan gelet op het onverwoestbare en beklijvende basismateriaal ook moeilijk anders.

Van de talrijke verfilmingen van Victor Hugo’s sublieme boek over sociale misstanden en verzoening heb ik er tot nu toe vijf gezien. Deze Franse versie uit 1958 is naar mijn mening veruit de beste. Dat komt niet alleen door de mooie opnamen en het acteerwerk, maar ook omdat de filmmakers in grote lijnen het oorspronkelijke, beklijvende verhaal zo getrouw mogelijk volgen. Het resultaat is een epische film die ondanks zijn lange speelduur (3½ uur) van begin tot einde boeit.

Tip: eerst deze film kijken en daarna het boek lezen.

De klassieker van Victor Hugo is al vele malen verfilmd, maar Claude Lelouch heeft wel een heel aparte versie gemaakt en daarbij zijn fantasie rijkelijk de vrije loop gelaten.

Na een rommelige en mijns insziens overbodige inleiding speelt tweederde van het verhaal zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Mooi verfilmd, goed geacteerd (vooral door Belmondo), maar alleen de karakters van de hoofdpersonen doen nog enigszins denken aan de oorspronkelijke hoofdpersonen. Met het prachtige verhaal van Hugo heeft deze film uiteindelijk niet veel overeenkomsten.

Wat overblijft is een nogal springerige film over solidariteit, kameraadschap, verraad, hebzucht en andere (on)hebbelijkheden van de mens. Al met al best de moeite waard, maar versies, die het oorspronkelijke verhaal volgen, spreken mij meer aan.

Het lijkt me een dankbare opdracht om van Victor Hugo’s weergaloze monument uit de wereldliteratuur een film te mogen maken. Velen hebben zich daar in het verleden aan gewaagd, met wisselend succes. De versie uit 1998 met Liam Neeson in de hoofdrol vind ik prachtig, maar de uitvoering uit 1935 met Fredric March en Charles Laughton prijkt nog steeds bovenaan mijn lijstje.

Deze verfilming van de musical moet je volgens mij met andere ogen bekijken. Daar duikt dan meteen mijn probleem op: ik ben niet zo’n liefhebber van gezongen dialogen. Desondanks vind ik het een mooie film vanwege het onverwoestbare verhaal en door de goede vertolkingen van Hugh Jackman en vooral Anne Hathaway. En natuurlijke de prachtige song I dreamed a dream, het nummer dat Susan Boyle beroemd maakte.

Matige komedie over twee vrienden, die regelmatig van lichaam verwisselen door gebruik te maken van een mysterieuze vrouw. Vreemd dat er geen enkele informatie gegeven wordt over de achtergrond van dat medium. Dat ware beter geweest dan het voortdurende geflipflop, waar je op d’n duur tureluurs van wordt. Slappe hap.

Aardige romcom met een stereotype rol van Jeong-hwa Eom, die overigens wel betere films gemaakt heeft. Aangenaam tijdverdrijf voor een keer, maar een film om snel te vergeten.

Dramatisch en bij vlagen best spannend verhaal over een negenjarige jongen, die in z’n eentje in het wijdse Amerika op zoek gaat naar z’n moeder. Hoogtepunt is voor mij de wijze waarop Carlitos en de illegale arbeider Enrique naar elkaar toegroeien.
Een roerend verhaal over illegale migranten en de problemen en rechteloosheid, waarmee zij geconfronteerd worden.
Uitstekend geacteerd door Adrián Alonso en Kate del Castillo als z’n weifelende moeder.

Naar mijn idee een nogal krakkemikkige film met een zwalkend verhaal. Gaat ie nou over een man met geheugenverlies of over een rockster-in-wording. Allebei niet meer dan een beetje volgens mij, in ieder geval allebei te weinig om mijn interesse te kunnen wekken. Matig derhalve.

De films naar de boeken van Jane Austen zijn een stuk interessanter dan deze fletse film over de laatste jaren van haar leven. Hoewel het acteerwerk dik in orde is, kon ik er niet warm of koud van worden.

Keiharde film van schrijver/regisseur Gerardo Naranjo, waarin een jonge vrouw door een typisch voorbeeld van op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn wordt gemangeld in de Mexicaanse drugsoorlog. Het verhaal zit niet overal logisch in elkaar, maar dat deert niet echt. Sterke hoofdrol van de mij verder onbekende Stephanie Sigman.

De bewering dat deze actiefilm een remake is van de gelijknamige Mexicaanse misdaadfilm uit 2011, is maar ten dele waar. Daar waar het origineel binnen een sociale context het beeld schetst van een wanhopig op overleven gerichte vrouw, die zich op het verkeerde moment op de verkeerde plaats bevindt, is de Amerikaanse versie eerst en vooral een keiharde gangsterfilm met een hoofdpersonage dat uiteindelijk zelf de vereffening voor haar rekening neemt. Want zo doen ze dat nu eenmaal in Hollywood.

Televisiefilm over een medisch experiment in het zuiden van Amerika, bedoeld om vermeende gezondheidsverschillen tussen blanken en zwarten aan te tonen. Onbegrijpelijk dat deze schaamteloze handelswijze decennialang is volgehouden. De film deed mij denken aan de verwerpelijke praktijken van nazibeul Mengele.

Alfre Woodard is een eenzaam lichtpuntje in dit pijnlijke, inktzwarte docudrama.

De jaarlijkse Miss-verkiezing op 19 juni ter herdenking van de bevrijding van de slaven in Texas verdient een betere film dan dit nogal slappe verhaal over een moeder, die met trots terugdenkt aan haar eigen uitverkiezing, en een jonge dochter, die amper geïnteresseerd is. Een tamelijk eentonige en brave film, gespeend van enige spanning tussen een moeder en haar puberende dochter.

Twee keer niks. Aanbevolen voor de liefhebbers van siliconen. 1* voor de moeite.

Een heerlijke, ouderwetse screwball comedy, qua onderwerp en qua vormgeving helemaal in de stijl van de jaren ’30. De scenarioschrijvers en regisseur Nalluri hebben goed naar My Man Godfrey (1936) gekeken. Het is geen toeval dat de film talrijke verwijzingen bevat naar Carole Lombard.

De hoofdrollen zijn ideaal gecast. Amy Adams doet haar aanstekelijke rol in Enchanted nog een keer over, maar dan in een totaal andere setting. Ze speelt haar rol als flapper nagenoeg perfect, een soort reïncarnatie van Clara Bow. En Frances McDormand voelt zich verrassend goed in haar element als Adams’ tegenpool. Het samenspel tussen de twee is weergaloos.

Dit is zo’n film, die vanaf het begin tot ver na het einde een glimlach op je gezicht tovert. Anderhalf uur puur amusement, een echte traktatie.

Omdat ik van oudsher geïnteresseerd ben in politiek, zijn politieke thrillers een kolfje naar mijn hand. Het kunstig geconstrueerd scenario waarin het continue gekonkel achter gesloten deuren de leidraad is, maken deze film meer dan het aanzien waard. Juist wanneer je zit te bedenken dat de sjeu er toch wat uit dreigt te gaan, komt alsnog de troefkaart op tafel. Knap gedaan.

Prima rol van Jessica Chastain als een van de manipulatieve, doortrapte lobbyisten die de Amerikaanse politiek in het algemeen en Washington, DC in het bijzonder, zo berucht en zo beducht maken.

Klein drama over de ongemakkelijke relatie van een weifelachtige lerares met haar scholieren. Na het zien van alle films van regisseur Julia Hart, die stuk voor stuk niet of nauwelijks boven de middelmaat uitsteken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat zij niet in staat is om door te pakken. Al haar films blijven aan de brave en/of oppervlakkige kant. Wat meer venijn zou welkom zijn.

Al vrij snel krijg je in de gaten hoe de (seksuele) vork in de steel zit. Treffende overeenkomst tussen de gelaatsuitdrukkingen aan het begin en het eind van de film.
Een onthutsende film waarin de onderhuidse spanningen met de minuut meer voelbaar worden. Dat de film bij mij achteraf amper een voldoende scoort komt vanwege het groeiende ongemak waarmee ik de soms wat verstilde beelden voorbij heb zien trekken.

Degelijk vriendinnendrama, waarin nogal wat ellende op een hoop gegooid wordt. Er is dan ook nauwelijks aanleiding om dit te bestempelen als een komedie, al doet Drew Barrymore haar best om het verhaal hier en daar enigszins te verluchten. Niet slecht voor een low budgetfilm.

Hyo-jin Kong is haast onherkenbaar in deze dramedy over een manipulerende lerares, die voor zichzelf een plaatsje wil bemachtigen in een bestaande driehoeksverhouding rondom een getrouwde collega. Het begin is nog wel leuk, maar al snel verzandt de film in een herhaling van zetten. Matig.

Aardige tragikomedie, die naar het einde toe iets te veel de sentimentele toer opgaat. De film betreedt eerder bewandelde paden en leunt daarnaast nagenoeg geheel op het acteertalent van Jeong-hwa Eom. Toch best leuk als onschuldig tussendoortje.

Een “internet”-film naar het voorbeeld van Searching (2018). Best wel enerverend, hoewel het verhaaltje achteraf bezien niet echt overtuigt. Op sommige momenten bevatte het scherm zoveel informatie, dat ik niet wist waar ik moest kijken. Ik heb mij niettemin prima vermaakt.

In deze degelijke western is geen plaats voor de geromantiseerde, gladgeschoren macho, die in strijd met de toenmalige werkelijkheid in menige western de hoofdrol speelt. In plaats daarvan een authentiek ogende film, die bovendien een kwestie behandelt dat bij mijn beste weten tot nu toe veelal onderbelicht is: de ontvoering en handel in blanke jonge vrouwen in het Zuidwesten van Amerika. Nou ben ik geen western kenner, maar mij schiet wat het thema betreft alleen de John Wayne-film The Searchers (1956) te binnen.

Hoe dat ook zij, Ron Howard heeft over dat onderwerp een spannende film gemaakt, die mede door het gedegen acteerwerk van Tommy Lee Jones, Cate Blanchett en de kleine Jenna Boyd van begin tot einde boeit. Een opvallende rol ook van Eric Schweig als de meedogenloze “El Bruto”. Westerns zijn niet echt mijn lievelingsgenre, maar ik heb mij met deze film prima vermaakt.

Psychologische thriller over de ontvoering van een peuter door haar kindermeisje. Goed beschouwd hakt het dieptrieste verhaal van het kindermeisje er nog meer in dan het verhaal over de moeder van het gekidnapte meisje. Bij vlagen een intens drama.

Remade als Zhao Dao [a.k.a. Lost, Found] (China, 2018), die ook alleszins de moeite van het bekijken waard is.

De zoveelste gelikte variant op het thema: special agent krijgt het levensbedreigend aan de stok met zijn baas. In mijn jongere jaren zou ik zo’n film ongetwijfeld heel erg leuk gevonden hebben, maar nu zijn al die hightech snufjes en stunts-die-niet-kunnen (hangen aan TGV op volle snelheid en zo) niet meer aan mij besteed. Bovendien zie ik mlle. Béart inmiddels veel liever ronddartelen in Pagnol’s dromerige Provence en soortgelijke films.

Tom Cruise en Ving Rhames zijn weer van de partij in de zoveelste aflevering van een “Mission: Impossible”-film. Net als zijn voorgangers een tamelijk bombastische actiefilm, die regelmatig uit zijn voegen barst, maar op zich weinig nieuws laat zien. Puur voor de liefhebbers van het genre.