Opinions

Het uitvergroten maakt dit soort films nog enigszins genietbaar. De knokpartijen, de achtervolgingen, de stunts, e.d.; het wordt allemaal extreem aangedikt, zodat je minder in de gaten hebt dat het in feite niet meer is dan een “onmogelijke” verzameling nonsens. Niet onaardig als gedachteloze tijdspassering, maar er zal weinig van blijven hangen. Ik schat in dat dat ook niet de bedoeling is.

De delen 4 en 5 van de M.I.-reeks heb ik (nog) niet gezien. Ik geloof niet dat ik daarmee veel gemist heb.

De klauterpartij in het begin laat al doorschemeren dat deze film vooral gemaakt is ter meerdere eer en glorie van (producer) Tom Cruise als machofiguur. Van dit streven is het verhaal het voornaamste slachtoffer geworden. Dankzij de spectaculaire, vaak overdreven actiescènes is de film niettemin van tijd tot tijd best vermakelijk. Het verstand op nul en gewoon kijken wat voor zonderlinge strapatsen men nu weer verzonnen heeft.

Ten opzichte van de voorgangers meer van hetzelfde, zij het dat Philip Seymour Hoffman als de gewetenloze slechterik wel wat extra's toevoegt. Toch moet ook nu de film het vooral hebben van het machogedoe en de buitenissige acties. Zo’n scène als die bij de wolkenkrabbers van Shanghai is eigenlijk te bizar voor woorden. Gaandeweg begint de "Mission: Impossible"-serie steeds meer op een videogame te lijken. Niet bepaald mijn ding.

Een absolute topfilm over een gitzwarte bladzijde uit de geschiedenis van Amerika.

Zeer overtuigend geacteerd.

Zonder meer een meesterwerk van Alan Parker.

Een interessant thema, dat een betere regisseur verdient. Mira Nair probeert een psychologische studie over cultuurverschillen af en toe op te leuken met Three Stooges-achtige grappen en grollen, die niet alleen heel erg flauw zijn, maar ook helemaal niet in (de sfeer van) het verhaal passen. Het acteerwerk van de hoofdpersonages tilt deze film desondanks net boven de middelmaat uit.

Ik denk dat ik de films van Noah Baumbach voortaan maar beter links kan laten liggen. Ik heb er nu vier van zijn hand gezien en door de bank genomen was het vier keer zonde van mijn tijd. Opnieuw is het een vermoeiende film met oeverloos geouwehoer, dat nergens over gaat, en al snel irriterende personages. Nee, niks voor mij dus.

Film ziet eruit als een televisiefilm met navenante tekortkomingen qua continuïteit en acteerwerk. Het verhaal is weliswaar niet erg origineel, maar de film is toch best aardig mede dankzij Bea Alonzo en John Lloyd Cruz. Aanbevolen voor de liefhebbers van soaps.

Na een aantal serieuze, min of meer “zware” films was ik wel toe aan iets luchtigs. Wat dat betreft ben ik met deze film op mijn wenken bediend. Het is een onbezorgde romcom, die in feite twee nagenoeg synchroon lopende verhalen vertelt. Erg voorspelbaar uiteraard, maar toch best aardig vooral vanwege de olijke rol van Eun-ha Shim.

Tegenstrijdige gevoelens staan centraal in deze wraakfilm, die zich afspeelt in de Iraanse vluchtelingengemeenschap. Een indringende film met een aantal min of meer verrassende wendingen, die voor de nodige spanning zorgen. Helaas doet uiteindelijk de keuze voor de weg van de minste weerstand daar een beetje afbreuk aan. Maar dat laat onverlet dat dit een onderhoudende film is over de slepende impact van het Iraanse ayatollahregiem op het leven van mensen.

Surrealistische film over een uitgeleefde schrijver en zijn imaginaire levensgezel: een goudvis die de gedaante van een frivole jonge vrouw kan aannemen. De verstandhouding tussen die twee wordt verstoord, wanneer een vroegere muze van de schrijver ten tonele verschijnt.
Een vreemde film —rijkelijk gevuld met mooie beelden— die je continu nieuwsgierig maakt naar de volgende scène.
Zonder Ren Osugi in zijn rol van oude man tekort te willen doen, is het in menig opzicht de film van de dartele Fumi Nikaidō.

Twee verhaallijnen die inhoudelijk nauwelijks iets met elkaar te maken hebben. Een over een ontluikende homoliefde, een over de problematische relatie tussen een moeder en haar tienerdochter waarover de film nogal krampachtig mysterieus doet. Geen van de beide verhalen wisten mij te raken, zodat mijn aandacht redelijk snel begon te verslappen. De fruitige Svenja Jung zorgt af en toe voor een kortstondige opleving in deze overigens tamelijk tamme en trage film. Niet mijn ding.

Luchtig drama –geïnspireerd door een waargebeurd verhaal– over Enrico Frattasio (“Erry”) en zijn broers, die in de jaren 90 in Italië (en van lieverlee ook daarbuiten) ongekend populair en schatrijk werden door het kopiëren van allerlei soorten muziek op audiocassettes. Wie heeft dat pakweg 20, 30 jaar geleden niet gedaan? Geen toeval dat deze illegale praktijk tot bloei kwam in Napels. Daar werd en wordt wel vaker een oogje dicht gedaan. Een leuke film met een niet te missen hilarische slotscène (verscholen in de aftiteling).

Rustig voortkabbelende mangaverfilming met een coming-of-age verhaal. Een nogal vlak psychodrama over onverwerkte trauma’s en karaktertegenstellingen.

Heel anders dan de andere films van Aleksey Balabanov, die ik tot nu toe gezien heb. Het is een vrij matte registratie van het dagelijkse besognes in het moderne Rusland. Het eerste deel, dat vooral focust op de liefde tussen een jongeman en een wat raadselachtige vrouw, vind ik een stuk beter dan het meer dramatische vervolg.

Mooie gefragmenteerde kroniek over een (groot)moeder en haar opstandige (klein)dochter, die blijkbaar niets geleerd te hebben van de fouten, die door de voorgaande generaties gemaakt zijn. De kwaliteit van de episodes wordt van lieverlee wel wat minder: de eerste is de mooiste, de laatste de minste.

Ik ben een erge liefhebber van drama, maar de scène met de bevalling midden in een wolkbreuk vond ik toch iets té. Daarentegen was de vertraagde gang van de woeste Mo naar de kapsalon van haar oom “showstopping”. Ik kan me niet herinneren ooit eerder zo’n sexy loop met zulke mooie benen in beeld gezien te hebben.

Prachtige rollen van Ziyi Zhang en Joan Chen, twee absolute topactrices. Zij beiden zorgen er voor dat deze film een genot is om naar te kijken.

Ietwat onevenwichtige film, die in het tweede deel, wanneer Deyi en Qinqin een vaste relatie krijgen, aan kwaliteit wint. Pijnlijk om te zien hoe de slachtoffers van AIDS door hun omgeving als paria’s worden behandeld.

Ziyi Zhang ziet er andermaal zeer bekoorlijk, maar deze keer ook erg kwetsbaar uit. Opnieuw prima acteerwerk van haar en van Aaron Kwok als haar geliefde.

Een authentiek ogend relaas over een oude man, die van ziekenhuis naar ziekenhuis gesleept worden en daar bij voortduring stuit op onmacht, onbegrip of onverschilligheid. Goed beschouwd gebeurt er niet zoveel en juist dat houdt je aan het scherm gekleefd.

Een fascinerende confrontatie met wat er allemaal mis kan gaan op beslissende momenten in een mensenleven. Een trieste film met flinke scheuten gitzwarte humor.

Is dat zo? Ik denk het niet; zie Genie (feral child)

Ik verwachtte een variant op The Miracle Worker, maar kwam bedrogen uit.

Dit waargebeurde treurige verhaal gaat weliswaar over een jong meisje, dat door langdurige eenzame opsluiting in haar kinderjaren niet kan praten, maar de film focust zich vooral op de jammerlijke competentiestrijd van de hulpverleners.

Daardoor is er naar mijn gevoel te weinig aandacht voor het meisje, dat door Tarra Steele op overtuigende wijze wordt neergezet.

Ik vind dat gebrek aan evenwicht spijtig. Als men gekozen zou hebben voor een prominentere rol van het meisje, dan had dit dramatische, bijzonder trieste verhaal volgens mij een veel betere film opgeleverd.

Niettemin blijf je ook nu aan het einde zitten met de vraag, waar de hulpverlening in godsnaam mee bezig is.

Simpel filmpje over weelderige bikinimodellen, wier verblijf in een afgelegen huis plotseling wordt verstoord door gewelddadige indringers. De film eindigt met goedkope horror die niet aan mij besteed is.

Meedogenloze kijk op de bikkelharde modellenwereld, waar jonge vrouwen niet meer zijn dan vervangbare wegwerpartikelen. Een piepjong Deens model wil haar geluk beproeven in Parijs (uiteraard) en struikelt daar van de ene valkuil in de andere.

De mooie hoofdrol van Maria Palm en de prima cinematografie tillen dit allengs grimmiger wordend drama naar een bovengemiddeld niveau.

In de loop van de jaren heb ik deze maatschappijkritische en af en toe hilarische klucht al ontelbare malen gezien. Het is in mijn ogen weliswaar niet het allerbeste werk van Charlie Chaplin, maar de film is inventief en kolderiek genoeg om telkens weer met genoegen te bekijken. De slotscène is een inmiddels al vaak gecopieerde klassieker. Ik schat in dat dit niet de laatste keer is geweest dat ik deze film heb bekeken.

In januari 1991 is Mogadishu het strijdtoneel voor bloedige gevechten tussen het Somalische regeringsleger en rebellen, die de president aan de kant willen schuiven. Deze film brengt een gedramatiseerde reconstructie van de “broederlijke” ontsnapping van Zuid- en Noord-Koreaanse diplomaten (en hun familie) aan die strijd. Helaas hebben de filmmakers op sommige momenten hun fantasie de vrije loop gelaten en onvoldoende weerstand geboden aan de drang om de film een beetje onder te dompelen in een Zuid-Koreaans propagandasausje. Afgezien daarvan is het best een aardige film, die naar beproefd Koreaans doorspekt is met het nodige geweld.

Het is eigenlijk enkel de sexy uitstraling van Ava Gardner die deze film nog enigszins de moeite waard maakt. Clark Gable was ten tijde van het maken van deze film duidelijk over zijn top heen en zag er daarnaast veel te oud uit voor geloofwaardige romances met veel jongere vrouwen als Gardner en Kelly. Die laatste is trouwens een van de problemen van deze film. Grace Kelly komt wat grauw en grijs over, zeker in vergelijking met de stralende Ava Gardner, en haar karakterontwikkeling is allesbehalve overtuigend. Bovendien is de film tamelijk slordig gemaakt. De wildlife opnamen zijn op zo’n nonchalante manier versneden met de studio-opnamen, dat de overgangen soms pijn doen aan de ogen. Toch nog goed voor 3* vanwege het gevatte optreden van Gardner in wellicht haar beste rol ooit (naast The Barefoot Contessa).

Afgezien van de amusante openingsscène een slappe komedie, die maar niet leuk wil worden in weerwil van een handvol geforceerde grappen. Kasia Smutniak brengt het er in deze film over geheugenverwisseling beter van af dan haar antagonist Pierfrancesco Favino. Tussen de regels door wordt het seksisme op de (naald-)hak genomen. Al met al niet veel soeps.

Andermaal een aangename komedie met Gina Lollobrigida in een soort dubbelrol; enerzijds als duffe echtgenote en anderzijds als beeldschone vrouw. In dit laatste personage ondervindt zij trouwens toch wel enige concurrentie van Nadia Gray (La Dolce Vita), ook een niet te versmaden schoonheid. Gino Cervi als de wellustige graaf vliegt in zijn vertolking nogal eens uit de bocht, maar het kan goed zijn dat dat ook de bedoeling is. Al met al een leuke, vlotte komedie.

Verhaal over machtsmisbruik en intimidatie door een jonge maffialeider-in-wording en een jong meisje, dat zich daartegen verweert, tegen de stroom in.

Film kijkt wel lekker weg, maar heeft eigenlijk niet veel om het lijf. Het acteerwerk laat sowieso geen blijvende indruk achter.

Film is deels gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Franca Viola, medio jaren '60.

Heel leuke film met voldoende hilarische momenten om de aandacht vast te houden.

Jeff Bridges, Glenne Headly (bijrolletje) en vooral Joe Pantoliano zijn erg goed in deze klucht met aardige wendingen.

Goed voor anderhalf uur plezier.

Are you serious?! Damn you, Windows 98!

Een mengeling van triller, romantiek en vooral humor maken deze misdaadkomedie tot een van de betere in dit genre. Dat is voor een niet onbelangrijk deel te danken aan de af en toe kostelijke dialogen én aan het optreden van Ji-won Ha, die zich met haar sterke mimiek als geen ander bijzonder thuis schijnt te voelen in dit soort films. Lekker filmpje, goed voor een ontspannen avondje.

Met vlijmscherpe dialogen —zoals we die kennen uit “West Wing”, “A Few Good Men” e.a.— drukt Aaron Sorkin bij zijn regiedebuut zijn stempel op deze gave biopic. De pokersessies deden mij niet zo veel, maar afgezien daarvan is het een vlotte film over een assertieve vrouw, die van thuis uit gedreven is om in alles de beste te zijn. Een film met een goed verhaal, duidelijke karaktertekeningen, prima interactie tussen Jessica Chastain en Idris Elba én (niet te missen) het uitbundige decolleté van Chastain. Gezien de kwaliteit van de films, die genomineerd zijn voor een Oscar, had deze er wat mij betreft best tussen mogen staan.

God can't be everywhere.
- That’s why he created mothers.

De voorlaatste film van de onlangs op tragische wijze overleden Indiase superster Sridevi (de première van haar laatste film is gepland in december a.s.). Deze thriller over een groepsverkrachting en de daaropvolgende wraakacties toont niet voor de eerste keer het uitzonderlijke talent van deze begenadigde actrice, die met haar expressieve mimiek de film schijnbaar moeiteloos naar een hoog niveau tilt. Het slot van de film is om in te lijsten.
Hoewel ik slechts een handvol van de bijna 300 films waarin zij acteert gezien heb, durf ik te stellen dat Sridevi's heengaan zonder meer een enorm verlies is voor de filmindustrie.